Werk & Studie
alle pijlers
Twijfels: carrière-moederschap combi
dinsdag 27 augustus 2019 om 14:23
Hoi dames. Ik ben nieuw op het forum, af en toe lees ik wel eens een topic mee maar nu hoop ik zelf ook op advies.
Momenteel werk ik al 6 jaar bij dezelfde werkgever, een heel fijn bedrijf. Ik heb hier een functie die ik eigenlijk niet zo geweldig vind en waarin ik mijn talenten naar mijn gevoel niet genoeg benut, maar waar ik destijds toch mee begonnen ben om allerlei redenen die toen relevant waren. Ik hoopte op termijn te kunnen doorgroeien binnen het bedrijf en er werd me toen ook verzekerd dat dit kon.
In die zes jaar tijd heb ik twee kindjes gekregen. Ik kon na mijn bevallingsverlof meteen minder uren gaan werken d.m.v. ouderschapsverlof, en omwille van de comfortabele uren en flexibele regeling bij ziekte van de kindjes etc., ben ik langer in mijn functie blijven hangen dan in eerste instantie de bedoeling was.
Nu de kindjes wat groter zijn, ben ik echter wel klaar om mijn carrière terug in handen te nemen. Ik weet echter dat er bij mijn huidige werkgever momenteel geen doorgroeimogelijkheden zijn (is al besproken met de personeelsdienst), dus ben ik aan het solliciteren gegaan. Ik kom een heleboel leuke jobs tegen (ondertussen drie gesprekken ingepland), maar voor de interessante functies wordt er expliciet naar een full time gevraagd. Als ik bij een nieuwe werkgever minder uren wil gaan werken d.m.v. ouderschapsverlof, moet ik hier eerst ten minste 12 maanden werken (wetgeving in België), en niet alle werkgevers staan hiervoor te springen.
Dus nu komt het dilemma... Ben ik egoïstisch naar mijn kinderen toe als ik deze stap zet en terug full time ga werken? Zal ik niet snel spijt krijgen van deze beslissing omdat ik dan minder tijd kan doorbrengen met mijn kinderen? Is het niet beter om mezelf weg te cijferen en een job te blijven doen die ik niet graag doe, maar waar ik wel veel flexibiliteit heb naar de kinderen toe?
Ik hoop hier mede-mama's tegen te komen die dit verhaal herkennen... En die hun positieve/negatieve ervaringen hieromtrent willen delen. Andere meningen natuurlijk ook welkom, ik pieker me suf hierover...
Momenteel werk ik al 6 jaar bij dezelfde werkgever, een heel fijn bedrijf. Ik heb hier een functie die ik eigenlijk niet zo geweldig vind en waarin ik mijn talenten naar mijn gevoel niet genoeg benut, maar waar ik destijds toch mee begonnen ben om allerlei redenen die toen relevant waren. Ik hoopte op termijn te kunnen doorgroeien binnen het bedrijf en er werd me toen ook verzekerd dat dit kon.
In die zes jaar tijd heb ik twee kindjes gekregen. Ik kon na mijn bevallingsverlof meteen minder uren gaan werken d.m.v. ouderschapsverlof, en omwille van de comfortabele uren en flexibele regeling bij ziekte van de kindjes etc., ben ik langer in mijn functie blijven hangen dan in eerste instantie de bedoeling was.
Nu de kindjes wat groter zijn, ben ik echter wel klaar om mijn carrière terug in handen te nemen. Ik weet echter dat er bij mijn huidige werkgever momenteel geen doorgroeimogelijkheden zijn (is al besproken met de personeelsdienst), dus ben ik aan het solliciteren gegaan. Ik kom een heleboel leuke jobs tegen (ondertussen drie gesprekken ingepland), maar voor de interessante functies wordt er expliciet naar een full time gevraagd. Als ik bij een nieuwe werkgever minder uren wil gaan werken d.m.v. ouderschapsverlof, moet ik hier eerst ten minste 12 maanden werken (wetgeving in België), en niet alle werkgevers staan hiervoor te springen.
Dus nu komt het dilemma... Ben ik egoïstisch naar mijn kinderen toe als ik deze stap zet en terug full time ga werken? Zal ik niet snel spijt krijgen van deze beslissing omdat ik dan minder tijd kan doorbrengen met mijn kinderen? Is het niet beter om mezelf weg te cijferen en een job te blijven doen die ik niet graag doe, maar waar ik wel veel flexibiliteit heb naar de kinderen toe?
Ik hoop hier mede-mama's tegen te komen die dit verhaal herkennen... En die hun positieve/negatieve ervaringen hieromtrent willen delen. Andere meningen natuurlijk ook welkom, ik pieker me suf hierover...
vrijdag 30 augustus 2019 om 22:41
Ja ik snap dat gevoel wel en heb het ook maar als we er teveel mee bezig zijn voel ik me een soort boekhouder van de opoffering en dat leidt weer tot ruzies. Dus nu kijk ik wat globaler en als man het echt te veel op mij last neerkomen regel ik snel een uitje voor mezelf om de boel weer vlot te trekken.lux- schreef: ↑30-08-2019 14:34Nou ik heb bijvoorbeeld zoon al 3 dagen achter elkaar in bed gelegd omdat man telkens ‘s avonds weg was dus vond ik dat hij de poepluier net wel even mocht doen. Dat bedoel ik met ‘de lijst’ - is het allemaal nog een beetje evenredig verdeeld?
En of de een er dan altijd ‘s nachts uitgaat terwijl de ander altijd ‘s avonds kookt, of de een werkt en de ander het huishouden doet, dat maakt niet uit, snap je? Maar en het werk doen EN het huishouden voelt alsof de een op ‘de lijst’ veel meer turfjes heeft staan dan de ander, snap je?
Maar kennelijk voelt dat voor jullie iig niet zo.
vrijdag 30 augustus 2019 om 22:47
Ja, en zo heb ik het dus overdag eigenlijk ook het liefst. Maar ik begin mij ook wel te beseffen dat het een en ander met mijn trage manier van werken te maken heeft. En ik begin in mijn eentje ook gerust aan taak 1 (bijv vaatwasser leegruimen) terwijl ik al lopend en in gedachten wat aan het afdrogen ben, ineens wat zie, vervolgens dat ga doen (iets opruimen ofzo) en dan ineens een uur later de open vaatwasser zie en dan denk: oh ja, ik was de vaatwasser aan het uitruimen...MadameJean schreef: ↑30-08-2019 22:39Liefst doe ik idd de avond samen: hij kookt en ik speel buiten met de kinderen. Na het eten met zn vieren een spelletje, dan doet de 1 bad en bed en de ander ruimt op, brengt vuil weg, vouwt een wasje en klopt een ah bestelling in. Om 20.30 is alles aan kant, ook met 2 banen.
vrijdag 30 augustus 2019 om 22:49
Je moet het inderdaad niet te gortig maken. Maar een beetje verdeel en heers komt in ieder gezin wel voor volgens mijMadameJean schreef: ↑30-08-2019 22:41Ja ik snap dat gevoel wel en heb het ook maar als we er teveel mee bezig zijn voel ik me een soort boekhouder van de opoffering en dat leidt weer tot ruzies. Dus nu kijk ik wat globaler en als man het echt te veel op mij last neerkomen regel ik snel een uitje voor mezelf om de boel weer vlot te trekken.
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 00:23
Mijn man en ik wisselen elkaar 's avonds juist vaak zodat we regelmatig allebei een vrije avond hebben. Als ik alleen thuis ben dan breng ik de kinderen naar bed en ruim dan de boel beneden op en zet de wasmachine en vaatwasser aan. Dat kost me in totaal minder dan 1 uur. Daarna doe ik niks meer in huis tot ik zelf naar bed ga en dan hang ik de was uit en zet nog even wat dingen klaar voor morgen.
Het huis wordt inderdaad niet zo vies omdat we overdag weinig thuis zijn. Soms werk ik expres een halve dag vanuit huis (als de kinderen niet thuis zijn) zodat ik wat extra wassen door kan draaien en dergelijke.
We hebben ook een huishoudelijke hulp voor het echte schoonmaak werk.
Koken is mijn man dol op en voor mij noodzakelijk kwaad. Dus hij maakt er vaak echt wat van en kan soms lang bezig zijn terwijl ik het juist zo eenvoudig mogelijk hou (en ook zo vlug mogelijk).
Ik heb helemaal niet het gevoel dat wij buiten werk oneindig lang bezig zijn met het huishouden. Ik probeer alles zo efficient mogelijk te doen en doe veel tussendoor (nooit met lege handen de trap oplopen, terwijl het eten kookt alvast even een deel van de keuken opruimen).
Mijn man besteed veel tijd aan de tuin en koken maar dat zijn ook hobbies. Daarnaast gaat hij graag naar de markt en bepaalde winkels (slager, winkels met bepaalde buitenlandse producten) en dat is ook weinig efficient. Maar goed daar heeft hij dus ook echt lol in en dat is dus ontspanning voor hem.
Het huis wordt inderdaad niet zo vies omdat we overdag weinig thuis zijn. Soms werk ik expres een halve dag vanuit huis (als de kinderen niet thuis zijn) zodat ik wat extra wassen door kan draaien en dergelijke.
We hebben ook een huishoudelijke hulp voor het echte schoonmaak werk.
Koken is mijn man dol op en voor mij noodzakelijk kwaad. Dus hij maakt er vaak echt wat van en kan soms lang bezig zijn terwijl ik het juist zo eenvoudig mogelijk hou (en ook zo vlug mogelijk).
Ik heb helemaal niet het gevoel dat wij buiten werk oneindig lang bezig zijn met het huishouden. Ik probeer alles zo efficient mogelijk te doen en doe veel tussendoor (nooit met lege handen de trap oplopen, terwijl het eten kookt alvast even een deel van de keuken opruimen).
Mijn man besteed veel tijd aan de tuin en koken maar dat zijn ook hobbies. Daarnaast gaat hij graag naar de markt en bepaalde winkels (slager, winkels met bepaalde buitenlandse producten) en dat is ook weinig efficient. Maar goed daar heeft hij dus ook echt lol in en dat is dus ontspanning voor hem.
zondag 1 september 2019 om 18:56
Kwam dit topic tegen net nu ik ergens tegenaan zit te hikken en heb even (snel) alles doorgelezen. Moet zeggen dat ik altijd redelijk "ouderwets" was in mijn opvattingen hierover en deels begrijp wat LAgirl bedoelt, al deel ik niet alles wat ze zegt.
Ik wilde wel per se die moeder zijn die er altijd is na schooltijd, die altijd kan helpen op school, mee kan naar zwemles, bij de eerste stapjes, tandjes, woordjes zijn..
En dat ben ik geweest ook. Mijn dochter is bijna 6 en zoontje is net twee.
En eerlijk? Achteraf gezien was het denk ik niet de beste keus om thuis te blijven. Voor mij althans niet. Ja ik ben er altijd voor de kinderen geweest de laatste jaren, maar ik denk niet dat ik er een leukere moeder van ben geworden. Ik vind de dagen met de kinderen thuis enorm zwaar. Ik voel me vaak nutteloos omdat ik geen geld verdien, niet meedraai in de maatschappij. Ik voel me dom omdat ik geen inhoudelijk werk doe. Ik voel me minderwaardig aan mijn man wat onze relatie niet ten goede komt. En dat werkt allemaal door in de manier waarop ik moeder ben. Een gestresste en ongelukkige moeder is denk ik niet beter dan een middag met vriendjes spelen op de BSO.
Ik ga dan ook morgen beginnen met mijn opleiding en 2 dagen in de week stage. Ik vind het enorm moeilijk want ik ben gewend om overal bij te zijn wat de kinderen betreft. Nu kan ik mijn dochter niet naar school brengen op haar eerste schooldag na de vakantie. Mijn zoontje gaat naar het adv waar hij nog niet gewend is en keihard gaat huilen als ik hem weg breng. Maar uiteindelijk is het denk ik beter. Word ik er gelukkiger van, en dus de kinderen ook. En ik denk dat je als moeder gewoon vooral moet doen waar iedereen in je eigen huishouden gelukkig van wordt en dat stomme oordelen over elkaar ook wel eens afgelopen mag zijn.
Geen idee TO of je wat aan mijn bijdrage hebt, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: waar word jij het gelukkigst van? Grote kans namelijk dat de rest van je gezinsleden daar dan ook het gelukkigst van worden.
Ik wilde wel per se die moeder zijn die er altijd is na schooltijd, die altijd kan helpen op school, mee kan naar zwemles, bij de eerste stapjes, tandjes, woordjes zijn..
En dat ben ik geweest ook. Mijn dochter is bijna 6 en zoontje is net twee.
En eerlijk? Achteraf gezien was het denk ik niet de beste keus om thuis te blijven. Voor mij althans niet. Ja ik ben er altijd voor de kinderen geweest de laatste jaren, maar ik denk niet dat ik er een leukere moeder van ben geworden. Ik vind de dagen met de kinderen thuis enorm zwaar. Ik voel me vaak nutteloos omdat ik geen geld verdien, niet meedraai in de maatschappij. Ik voel me dom omdat ik geen inhoudelijk werk doe. Ik voel me minderwaardig aan mijn man wat onze relatie niet ten goede komt. En dat werkt allemaal door in de manier waarop ik moeder ben. Een gestresste en ongelukkige moeder is denk ik niet beter dan een middag met vriendjes spelen op de BSO.
Ik ga dan ook morgen beginnen met mijn opleiding en 2 dagen in de week stage. Ik vind het enorm moeilijk want ik ben gewend om overal bij te zijn wat de kinderen betreft. Nu kan ik mijn dochter niet naar school brengen op haar eerste schooldag na de vakantie. Mijn zoontje gaat naar het adv waar hij nog niet gewend is en keihard gaat huilen als ik hem weg breng. Maar uiteindelijk is het denk ik beter. Word ik er gelukkiger van, en dus de kinderen ook. En ik denk dat je als moeder gewoon vooral moet doen waar iedereen in je eigen huishouden gelukkig van wordt en dat stomme oordelen over elkaar ook wel eens afgelopen mag zijn.
Geen idee TO of je wat aan mijn bijdrage hebt, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: waar word jij het gelukkigst van? Grote kans namelijk dat de rest van je gezinsleden daar dan ook het gelukkigst van worden.
zondag 1 september 2019 om 20:26
Spannend, veel succes morgen! Mijn zoontje ging met 6mnd voor het eerst en die ging echt krijsend in eerste instantie. Maar nu vraagt hij elke dag of het vandaag een kdv dag isVesvalli schreef: ↑01-09-2019 18:56Kwam dit topic tegen net nu ik ergens tegenaan zit te hikken en heb even (snel) alles doorgelezen. Moet zeggen dat ik altijd redelijk "ouderwets" was in mijn opvattingen hierover en deels begrijp wat LAgirl bedoelt, al deel ik niet alles wat ze zegt.
Ik wilde wel per se die moeder zijn die er altijd is na schooltijd, die altijd kan helpen op school, mee kan naar zwemles, bij de eerste stapjes, tandjes, woordjes zijn..
En dat ben ik geweest ook. Mijn dochter is bijna 6 en zoontje is net twee.
En eerlijk? Achteraf gezien was het denk ik niet de beste keus om thuis te blijven. Voor mij althans niet. Ja ik ben er altijd voor de kinderen geweest de laatste jaren, maar ik denk niet dat ik er een leukere moeder van ben geworden. Ik vind de dagen met de kinderen thuis enorm zwaar. Ik voel me vaak nutteloos omdat ik geen geld verdien, niet meedraai in de maatschappij. Ik voel me dom omdat ik geen inhoudelijk werk doe. Ik voel me minderwaardig aan mijn man wat onze relatie niet ten goede komt. En dat werkt allemaal door in de manier waarop ik moeder ben. Een gestresste en ongelukkige moeder is denk ik niet beter dan een middag met vriendjes spelen op de BSO.
Ik ga dan ook morgen beginnen met mijn opleiding en 2 dagen in de week stage. Ik vind het enorm moeilijk want ik ben gewend om overal bij te zijn wat de kinderen betreft. Nu kan ik mijn dochter niet naar school brengen op haar eerste schooldag na de vakantie. Mijn zoontje gaat naar het adv waar hij nog niet gewend is en keihard gaat huilen als ik hem weg breng. Maar uiteindelijk is het denk ik beter. Word ik er gelukkiger van, en dus de kinderen ook. En ik denk dat je als moeder gewoon vooral moet doen waar iedereen in je eigen huishouden gelukkig van wordt en dat stomme oordelen over elkaar ook wel eens afgelopen mag zijn.
Geen idee TO of je wat aan mijn bijdrage hebt, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: waar word jij het gelukkigst van? Grote kans namelijk dat de rest van je gezinsleden daar dan ook het gelukkigst van worden.
Het komt goed. Goed dat je je hart voelt en als je zelf morgen even heel hard moet huilen is dat ook normaal
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 21:00
NYC zei dat ze beide 50/50 financieel bijdragen. Dus nee, dan betekent het feit dat je meer thuis bent niet dat je ook het huishouden gaat doen.
Beide evenveel financieel bijdragen, beide evenveel bijdragen in het huishouden.
Zolang NYC die 50% financieel bijdraagt maakt het verder weinig hoeveel uren NYC daar precies voor werkt.
rosanna1985 wijzigde dit bericht op 01-09-2019 21:32
0.95% gewijzigd
zondag 1 september 2019 om 21:15
Ja, dat snap ik wel hoor. Ik kan lezen. Mijn verbazing ging niet over de verdeling an sich, of het op papier evenredig IS, maar of het ook evenredig VOELT (vooral voor de partner van NYC, als je na een week werken thuiskomt en je mag nog aan de bak terwijl je partner heeft kunnen netflixen enzo).Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 21:00NYC zei dat ze beide 50/50 evenveel bijdragen. Dus nee, dan betekent het feit dat je meer thuis bent niet dat je ook het huishouden gaat doen.
Beide evenveel financieel bijdragen, beide evenveel bijdragen in het huishouden.
Zolang NYC die 50% financieel bijdraagt maakt het verder weinig hoeveel uren NYC daar precies voor werkt.
Ik zal daar wel niet ruimhartig genoeg voor zijn, dat ik dat niet zou zien zitten.
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 21:33
Het is natuurlijk wel nog altijd de bedoeling dat de partner dan op zijn minst de HELFT van het huishouden gedaan heeft (of dan maar een werkster betaalt voor de helft van het huishouden, dat kan ook)
zondag 1 september 2019 om 21:36
Mijn vrouw werkt niet full time. Jij brengt het alsof ík van haar verlang dat zij in het weekend of om 19.00 ‘s avonds nog moet gaan schrobben. Ik kom daar heel vaak ook niet aan toe op de dagen dat ik met peuter thuis zit. Straks als ze allebei op school zitten zal het wellicht anders zijn, ook omdst zij dan wel weer 32 uur werkt, maar hier voor ons werkt het gewoon prima om even op woe of do allebei even een uurtje of 1.5 aan de poets te gaan. Waarom zou in jouw ogen rechtvaardiger zijn als ik dat onder haar werktijd doe?lux- schreef: ↑01-09-2019 21:15Ja, dat snap ik wel hoor. Ik kan lezen. Mijn verbazing ging niet over de verdeling an sich, of het op papier evenredig IS, maar of het ook evenredig VOELT (vooral voor de partner van NYC, als je na een week werken thuiskomt en je mag nog aan de bak terwijl je partner heeft kunnen netflixen enzo).
Ik zal daar wel niet ruimhartig genoeg voor zijn, dat ik dat niet zou zien zitten.
zondag 1 september 2019 om 21:39
Dat zal waarschijnlijk ook wel niet goed zijn dan... dat we een werkster zouden aannemen en dat ik dan ga zitten netflixen/de stad inga/in de tuin liggen... het is dat ik me niet makkelijk voel bij een ander in huis maar het had zeker gekund.Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 21:33Het is natuurlijk wel nog altijd de bedoeling dat de partner dan op zijn minst de HELFT van het huishouden gedaan heeft (of dan maar een werkster betaalt voor de helft van het huishouden, dat kan ook)
zondag 1 september 2019 om 21:46
Bovendien kun je ook nog gaan discussiëren over wat “huishouden doen” is, tel je dan ook koken mee en doen kan ik ook wel zeggen, oh ik doe veeeel meer in het huishouden. Ik heb het specifiek over poetsen. Plee, keuken, badkamer, stoffen. Over de dingen waar anderen een huishoudhulp voor aannemen (al zullen anderen die misschien ook wel voor koken hebben).
En dat gaat dus 50/50 en dan kun je ook nog discussiëren over wie mag bepalen over hoe vaak dat dient te gebeuren. Daarin is mijn vrouw veeeeel huishouderiger dan ik. Dat maakt het dan toch ook logisch dat we het 50/50 doen en niet dat ik veel meer doe puur en alleen omdat ik thuis ben? Of denk ik nou zo raar?
En dat gaat dus 50/50 en dan kun je ook nog discussiëren over wie mag bepalen over hoe vaak dat dient te gebeuren. Daarin is mijn vrouw veeeeel huishouderiger dan ik. Dat maakt het dan toch ook logisch dat we het 50/50 doen en niet dat ik veel meer doe puur en alleen omdat ik thuis ben? Of denk ik nou zo raar?
zondag 1 september 2019 om 21:52
Daarom zei ik al eerder dat het misschien wel beter zou zijn als je er zo instaat als jullie. Maar voor mij zou dat rechtvaardiger voelen ja, omdat zij dan meer vrije tijd zou hebben. Vooral omdat ze dan nog steeds minder vrije tijd heeft dan jij. Dat vind ik er onrechtvaardig aan.NYC schreef: ↑01-09-2019 21:36Mijn vrouw werkt niet full time. Jij brengt het alsof ík van haar verlang dat zij in het weekend of om 19.00 ‘s avonds nog moet gaan schrobben. Ik kom daar heel vaak ook niet aan toe op de dagen dat ik met peuter thuis zit. Straks als ze allebei op school zitten zal het wellicht anders zijn, ook omdst zij dan wel weer 32 uur werkt, maar hier voor ons werkt het gewoon prima om even op woe of do allebei even een uurtje of 1.5 aan de poets te gaan. Waarom zou in jouw ogen rechtvaardiger zijn als ik dat onder haar werktijd doe?
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 22:04
Waarom heeft zij minder vrije tijd dan ik? Of bedoel je vooral thuis-tijd? Ik beschouw de dagen dat ik thuis ben met peuter en ook gewoon de alledaagse dingen doe (plus het brengen en halen van en naar school van de oudste) niet als mijn vrije tijd. Ik zie mijn vrije tijd ook pas als de avonden, weekends en de 1.5 doordeweekse dagen dat mijn vrouw ook vrij is. Maar misschien dat het een verschil in interpretatie is?lux- schreef: ↑01-09-2019 21:52Daarom zei ik al eerder dat het misschien wel beter zou zijn als je er zo instaat als jullie. Maar voor mij zou dat rechtvaardiger voelen ja, omdat zij dan meer vrije tijd zou hebben. Vooral omdat ze dan nog steeds minder vrije tijd heeft dan jij. Dat vind ik er onrechtvaardig aan.
En wie zou bij ons dan “mogen” bepalen hoe vaak de keukenkastjes worden uitgeschrobd? Degene die thuis is? Degene die meer werkt? In overleg? Als ik dan zeg: elke 3 maanden en zij zegt: elke 2 weken, is het dan eerlijk als je het om de beurt om de 3 of 4 weken doet op een dag dat je er allebei bent? Of is het dan eigenlijk nog steeds eerlijker dat degene het moet doen onder werktijd van de ander (zodat degene die werkt in de vrije tijd er helemaal niet meer aan hoeft te denken?)
Maar misschien heb ik ook het ook wel getroffen hoor, ik zou het gewoon ook gek vinden dat ik ineens veel meer met poetsen bezig moet gaan zijn dan ik zou dan als ik alleen zou bedenken hoe vaak iets moet gebeuren.
Maar nogmaals, ik denk dat ik over een halfjaar, als jongste ook op school zit (en zeker als ze een keertje overblijven) echt wel vaker kan poetsen.
zondag 1 september 2019 om 23:05
Ik denk dat dat het verschil misschien is ja, dat het voor mij wel ‘vrije tijd’ is als ik met mijn peuter thuis ben. Omdat ik dan dus niet werk. Dus dat het dan voor mij zou voelen alsof jij altijd ‘vrij’ bent, en ik niet. Tenzij je dan dus als het ware voor het grootste deel het huishouden managet ja.NYC schreef: ↑01-09-2019 22:04Waarom heeft zij minder vrije tijd dan ik? Of bedoel je vooral thuis-tijd? Ik beschouw de dagen dat ik thuis ben met peuter en ook gewoon de alledaagse dingen doe (plus het brengen en halen van en naar school van de oudste) niet als mijn vrije tijd. Ik zie mijn vrije tijd ook pas als de avonden, weekends en de 1.5 doordeweekse dagen dat mijn vrouw ook vrij is. Maar misschien dat het een verschil in interpretatie is?
En wie zou bij ons dan “mogen” bepalen hoe vaak de keukenkastjes worden uitgeschrobd? Degene die thuis is? Degene die meer werkt? In overleg? Als ik dan zeg: elke 3 maanden en zij zegt: elke 2 weken, is het dan eerlijk als je het om de beurt om de 3 of 4 weken doet op een dag dat je er allebei bent? Of is het dan eigenlijk nog steeds eerlijker dat degene het moet doen onder werktijd van de ander (zodat degene die werkt in de vrije tijd er helemaal niet meer aan hoeft te denken?)
Maar misschien heb ik ook het ook wel getroffen hoor, ik zou het gewoon ook gek vinden dat ik ineens veel meer met poetsen bezig moet gaan zijn dan ik zou dan als ik alleen zou bedenken hoe vaak iets moet gebeuren.
Maar nogmaals, ik denk dat ik over een halfjaar, als jongste ook op school zit (en zeker als ze een keertje overblijven) echt wel vaker kan poetsen.
Mij past een huisvrouw/huisman regeling dus ook niet
ik ben misschien teveel een dictator 
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 23:09
Wat ons brengt tot de clue van de zaak: wie zegt er dat je in een relatie recht hebt op beide evenveel vrije tijd?
Als beide evenveel financieel bijdragen en evenveel het huishouden (en ja, daar hoort koken ook bij) doen is het toch goed?
Net zoals die koppels die een 50/50 financiële verdeling "onrechtvaardig" vinden omdat de ene dan meer overhoudt dan de andere.
Is de ene partner dan verplicht de andere financieel te compenseren voor het feit dat die minder verdient?
zondag 1 september 2019 om 23:18
Ja, dat vind ik eigenlijk wel. Je leeft samen. Dus je verdeelt inkomen, werk, huishouden EN vrije tijd een beetje gelijk, voor zover mogelijk. Niet na 3 maanden al, maar zeker wel als je samen een gezin hebt.Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 23:09Wat ons brengt tot de clue van de zaak: wie zegt er dat je in een relatie recht hebt op beide evenveel vrije tijd?
Als beide evenveel financieel bijdragen en evenveel het huishouden (en ja, daar hoort koken ook bij) doen is het toch goed?
Net zoals die koppels die een 50/50 financiële verdeling "onrechtvaardig" vinden omdat de ene dan meer overhoudt dan de andere.
Is de ene partner dan verplicht de andere financieel te compenseren voor het feit dat die minder verdient?
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 1 september 2019 om 23:43
TO.... doe wat goed voelt. Je kan altijd weer switchen. Ik werk 24 uur. Omdat ik dit zelf wil. Omdat ik aan de kant wil zitten bij zwemles, omdat ik een kop thee met ze wil drinken als ze uit school komen, omdat ik erbij wil zijn als Sinterklaas op school aan komt, omdat ik wil helpen bij de sportdag, zodat vriendjes hier kunnen komen spelen..... Ik vind dit leuk, kan hier echt van genieten. Ik weet niet of het voor de kinderen uitmaakt. Ik zie ook genoeg kinderen waarvan de ouders fulltime werken. En die lijken ook gewoon gelukkig Dus probeer het gewoon. Je kan altijd weer terug.
maandag 2 september 2019 om 04:56
You go girl! Ik twijfel zelf ook wel eens over werk, maar uiteindelijk wint het bij mij altijd weer dat ik gewoon heel erg leuk werk heb. Ik zou het afschuwelijk vinden als dat wegvalt, al krijg ik er ook een berg schuldgevoel van als mijn man of moeder weer leuke foto’s appt van hoe leuk ze het hebben.Vesvalli schreef: ↑01-09-2019 18:56Ik ga dan ook morgen beginnen met mijn opleiding en 2 dagen in de week stage. Ik vind het enorm moeilijk want ik ben gewend om overal bij te zijn wat de kinderen betreft. Nu kan ik mijn dochter niet naar school brengen op haar eerste schooldag na de vakantie. Mijn zoontje gaat naar het adv waar hij nog niet gewend is en keihard gaat huilen als ik hem weg breng. Maar uiteindelijk is het denk ik beter. Word ik er gelukkiger van, en dus de kinderen ook. En ik denk dat je als moeder gewoon vooral moet doen waar iedereen in je eigen huishouden gelukkig van wordt en dat stomme oordelen over elkaar ook wel eens afgelopen mag zijn.
Je kan het gewoon nooit goed doen, ik ben in ieder geval nog nauwelijks vrouwen tegengekomen zonder schuldgevoel, of ze nu fulltime, parttime of helemaal niet werkten
maandag 2 september 2019 om 07:38
In retrospect was mijn single huishouden peanuts vergeleken met nu.Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 23:13Vergeet trouwens niet dat singles ook na 19u en in het weekend nog het huishouden moeten doen, en dat is dan bovendien het VOLLEDIGE huishouden.
maandag 2 september 2019 om 07:42
Dat scheelt wel ja, ik ervaar het als van de ene verplichting naar de andere. Ik ervaar vrije tijd pas als ik echt alleen ben en echt volledig zelfstandig kanten op kan gaan zonder met iemand rekening te houden.lux- schreef: ↑01-09-2019 23:05Ik denk dat dat het verschil misschien is ja, dat het voor mij wel ‘vrije tijd’ is als ik met mijn peuter thuis ben. Omdat ik dan dus niet werk. Dus dat het dan voor mij zou voelen alsof jij altijd ‘vrij’ bent, en ik niet. Tenzij je dan dus als het ware voor het grootste deel het huishouden managet ja.
Mij past een huisvrouw/huisman regeling dus ook niet
maandag 2 september 2019 om 07:50
heb ik ook hoor
Vrije tijd is, als ik echt alleen met mezelf ben
maandag 2 september 2019 om 07:50
mwah, voor 1 persoon, die hele dag afwezig is.Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 23:13Vergeet trouwens niet dat singles ook na 19u en in het weekend nog het huishouden moeten doen, en dat is dan bovendien het VOLLEDIGE huishouden.
Ik kon mijn huishoudentje beduidend beter bijhouden toen ik single was en alleen woonde
maandag 2 september 2019 om 08:05
Rosanna1985 schreef: ↑01-09-2019 23:09Wat ons brengt tot de clue van de zaak: wie zegt er dat je in een relatie recht hebt op beide evenveel vrije tijd?
Als beide evenveel financieel bijdragen en evenveel het huishouden (en ja, daar hoort koken ook bij) doen is het toch goed?
Net zoals die koppels die een 50/50 financiële verdeling "onrechtvaardig" vinden omdat de ene dan meer overhoudt dan de andere.
Is de ene partner dan verplicht de andere financieel te compenseren voor het feit dat die minder verdient?
Sja, als je begint over 'recht hebben op' ga ik me afvragen waarom je samenwoont. Omdat je van elkaar houdt, mag ik toch hopen? En omdat je graag bij elkaar bent en samen dingen onderneemt. Wat nou als je allebei evenveel werkt, maar de één heeft een hoger uurloon; stel nou dat je niet na rato geld inbrengt, gaat de meest verdienende dan alleen op vakantie/uit eten/naar de film, terwijl de ander thuis voor tv zit met een zelfgemaakt prakkie? Dan wordt samenwonen toch een boodschappenlijstje ofzoiets?
Het klinkt mij heel kil in de oren, als je het zo brengt in elk geval.
Later is nu
