Werk & Studie
alle pijlers
Wanneer ben je financieel onafhankelijk?
woensdag 24 januari 2018 om 18:50
vrijdag 2 februari 2018 om 15:14
nicole123 schreef: ↑01-02-2018 20:40
Mijn man wilde zorg en werk best 50/50 delen (dat is al heel wat in onze maatschappij), daar hebben we het uitgebreid over gehad voor we kinderen kregen. Maar ik volledig voor mijn carriere en hij hoofdzakelijk de zorg, nee, dat was voor hem geen optie.
Andersom is wel een optie. Thuismoederschap is voor mij geen optie, maar minder dan mijn man werken op zich wel. Sterker nog, het is de huidige situatie, want mijn man werkt momenteel 32 uur en ik 28. Ik werk ook niet meer in die up-or-out sector, want daarin had het niet gekund (althans nog wel in die sector maar in een zeldzame functie die buiten dat up-or-out systeem staat). Voor mijn man was die 32 uur (dmv ouderschapsverlof, zijn contract is nog steeds 36 uur) al een flinke stap. Hij wilde eigenlijk eerst 4x9 werken, maar dat wilde ik niet, want dan zou ik in mijn eentje een onevenredig deel van de ochtend- en avondspits thuis moeten doen, juist de drukste momenten qua zorg. Mijn man heeft toen een hele tijd 4 uur thuis gewerkt op zijn 'papadag', tot het echt niet meer ging omdat zoon niet meer zoveel sliep en er een tweede bij kwam. Nu werkt hij al een hele tijd 32 uur en over een paar maanden gaat hij naar 30 uur. Althans, dan werkt hij 32 uur en bouwt daarmee 2 uur per week aan vrije dagen op, waarmee hij in de schoolvakanties 1-2 dagen per week extra vrij kan nemen. Dit omdat zoon de BSO in schoolvakanties helemaal niet leuk vindt. Dus stapje voor stapje gaat hij naar minder werk en meer zorg, maar snel en makkelijk gaat het niet. Hij heeft eerst echt moeten ervaren dat het aan de inhoud van zijn werk niet veel afdoet (daar heb je die offers weer, die wil hij op werkgebied als het ook maar even kan niet maken) en dat het ook leuk is en meerwaarde heeft om er meer voor de kinderen te zijn. Als ik hem nu zou voorstellen om 5 dagen per week te gaan werken zou hij dat niet meer willen denk ik, maar dat heeft echt moeten groeien.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:36
Van mijn man had ik niet zozeer een stap terug hoeven te doen, wat hem betreft zouden we beiden 32 uur werken en 3 dagen BSO voor de oudste. We verschillen een beetje van mening op dat vlak. Man vindt 3 dagen BSO prima en als het niet werkt dan zien we op dat moment wel weer en zoeken we pas dan een oplossing. Ik vond 3 dagen BSO voor een 4-jarige bij voorbaat al teveel als het qua werk en inkomen prima kan om een dag minder te doen. Op zich vallen beide meningen te verdedigen denk ik, er is niet per definitie een ouder die dan gelijk heeft. Al denk ik dat het vaak wel zo is dat mannen in zo'n vraagstuk allereerst denken vanuit de optimale werksituatie en vrouwen allereerst vanuit de optimale thuissituatie, dus al vanuit verschillende (hoofd)verantwoordelijkheden. Verder was/is mijn huidige functie minder druk dan die van mijn man en daardoor makkelijker te doen in minder uren, dus die twee dingen maakten het voor mij logisch om zelf de stap terug te doen. Nu vervolgens de vraag was hoe we het meer vrij in de schoolvakanties zouden gaan oplossen was mijn man weer aan de beurt.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:37
Idioot inderdaad.....glazenwassers, koks, kleermakers zijn vrijwel allemaal mannen. Betaalde beroepen zijn voor veel mannen echt een statusdingetje.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:50
Ik denk dat dat vooral ook komt omdat er maar weinig vrienden en kennissen van die man ook dat zelfde ritme hebben. Vrouwen hebben veel sneller kans op dat terrasje met vriendinnen of wat overdag sporten met vrienden.NYC schreef: ↑01-02-2018 21:52Nou ja, punt dat pejeka maakt ben ik ook wel een beetje benieuwd naar. Als een vrouw echt een hele goede carrière heeft en veel verdient en makkelijk alleen haar hele gezin kan onderhouden dan zie je vaak dat haar partner toch ook wel een goede carrière heeft.
Maar je ziet minder vaak dat die mannen dan zeggen: ik ga wel een beetje tennissen/webshop opzetten/drankje doen op terras.
Terwijl er wel wat carrièremannen zijn van wie de vrouw zo leeft.
Waarom zie je het andersom niet of minder vaak?
Maar je verwoord kort maar krachtig exact de essentie van hoe het nu is. Helemaal mee eens dus.
vrijdag 2 februari 2018 om 15:57
Bizar he. Als we bij de oma van mijn man zijn en mijn man zet daar koffie dan zegt ze altijd tegen mij dat ik maar blij mag zijn dat ik een man heb die zo vreselijk handig is in het huishouden.
Terwijl ze wel vindt dat kok in een restaurant een baan voor mannen is.
vrijdag 2 februari 2018 om 16:07
Ook al zou ik zelf nooit willen stoppen met werken, ik denk dat het wel echt heel fijn is dat we nu de keuze hebben. We mogen, als de financiën het toelaten, kiezen om fulltime bij de kinderen te zijn. We mogen, als onze gezondheid het toelaat, kiezen om te werken, zelfs wanneer we getrouwd zijn en kinderen krijgen. We mogen dus eigenlijk ook wel eens gewoon heel blij zijn dat we allemaal mogen kiezen wat we willen. Dat financieel onafhankelijk ook erg prettig kan zijn in een stadium waarbij je je partner verliest (door scheiding of door overlijden), is natuurlijk een feit, maar dat een ouder er voor kiest om fulltime bij de kinderen te zijn, moet ook gewoon een goede keuze kunnen zijn. Wat voor nu juist veel belangrijker is, is om de mannen zover te krijgen dat zij deze keuze ook gewoon kunnen maken.
vrijdag 2 februari 2018 om 17:09
Dit is een van mijn allergrootste irritaties. Ik hoor heel vaak dat het toch zo heerlijk moet zijn en ik zo blij en dankbaar moet zijn dat mijn man zo zorgzaam en handig is met het huishouden.nicole123 schreef: ↑02-02-2018 15:57Bizar he. Als we bij de oma van mijn man zijn en mijn man zet daar koffie dan zegt ze altijd tegen mij dat ik maar blij mag zijn dat ik een man heb die zo vreselijk handig is in het huishouden.
Nu ben ik ook heel blij met mijn man hoor. Maar ik ben niet dankbaar omdat hij mij "helpt" met zijn eigen huishouden.
Ik zeg meestal maar iets dat man ook blij en dankbaar kan zijn dat ik zo goed de was doe ofzo. Maar dat is dan weer heel gek...
Dit soort dingen zitten echt diep. Bij ons allemaal vrees ik.
vrijdag 2 februari 2018 om 17:13
Ik ben het er mee eens dat er een verandering in mentaliteit moet komen in het bedrijfsleven. Meer carrière kansen voor vrouwen, meer carrière mogelijkheden in minder uren voor mannen en vrouwen en gelijke salarissen.
Dit zal zich vanzelf resulteren in de verdeling in het gezinsleven.
Maar gezinnen volgens het kostwinnersmodel die daar beiden gelukkig mee zijn, dat is ook goed. Als het maar niet vanwege een van de bovenstaande redenen zo is.
Bij ons is dit voor iedereen de beste optie. En om een evt scheiding en financieel afhankelijk zijn gaan wij de balans waar wij ons allemaal gelukkig in voelen niet opgeven. Dit is het stukje waar ik Pejeka wel in begrijp: in een gezin mag je afhankelijk zijn van elkaar. Dat vertrouwen mag je in elkaar hebben. Geven, nemen en vertrouwen kan in een stabiele relatie. Ik ga niet uit angst werken om maar niet afhankelijk te zijn. En ja, een scheiding kan iedereen overkomen. Dan zien we wel weer verder. Zo is het met meer dingen in het leven.
En ik herken in mijn omgeving jullie stereotypen ook niet. Ik ken twee vrouwen die vol voor hun carierre gaan waarvan hun mannen niet werken. Zij doen allebei iets hobby-matigs. Ik ken gezinnen in het kostwinners model, vaak met mannen die veel reizen voor hun werk. In de meeste gezinnen werken beide ouders drie of vier dagen (wel vaker de vrouw dan drie). Een enkel gezin waar de ouders allebei heel veel werken ook.
De kunst is om niemand te veroordelen. Want als je dat doet betekent het dat je zelf onzeker bent over je eigen situatie lijkt mij.
Dit zal zich vanzelf resulteren in de verdeling in het gezinsleven.
Maar gezinnen volgens het kostwinnersmodel die daar beiden gelukkig mee zijn, dat is ook goed. Als het maar niet vanwege een van de bovenstaande redenen zo is.
Bij ons is dit voor iedereen de beste optie. En om een evt scheiding en financieel afhankelijk zijn gaan wij de balans waar wij ons allemaal gelukkig in voelen niet opgeven. Dit is het stukje waar ik Pejeka wel in begrijp: in een gezin mag je afhankelijk zijn van elkaar. Dat vertrouwen mag je in elkaar hebben. Geven, nemen en vertrouwen kan in een stabiele relatie. Ik ga niet uit angst werken om maar niet afhankelijk te zijn. En ja, een scheiding kan iedereen overkomen. Dan zien we wel weer verder. Zo is het met meer dingen in het leven.
En ik herken in mijn omgeving jullie stereotypen ook niet. Ik ken twee vrouwen die vol voor hun carierre gaan waarvan hun mannen niet werken. Zij doen allebei iets hobby-matigs. Ik ken gezinnen in het kostwinners model, vaak met mannen die veel reizen voor hun werk. In de meeste gezinnen werken beide ouders drie of vier dagen (wel vaker de vrouw dan drie). Een enkel gezin waar de ouders allebei heel veel werken ook.
De kunst is om niemand te veroordelen. Want als je dat doet betekent het dat je zelf onzeker bent over je eigen situatie lijkt mij.
vrijdag 2 februari 2018 om 17:25
Ik vind het ook heel irritant, maar bij haar lachen we er tegenwoordig maar om. Mijn man hoeft zijn vinger maar uit te steken naar het koffiezetapparaat of de riedel begint, je kunt de klok erop gelijk zetten en dat is dan wel weer grappig.MaryCrawley schreef: ↑02-02-2018 17:09Dit is een van mijn allergrootste irritaties. Ik hoor heel vaak dat het toch zo heerlijk moet zijn en ik zo blij en dankbaar moet zijn dat mijn man zo zorgzaam en handig is met het huishouden.
Het is volgens mij ook zo dat zij dat diep in haar hart ook wel had gewild vroeger: er niet alleen voor staan thuis, een partner met wie je het samen doet. Ze is oerconservatief en vindt het not done als moeders werken (ik moet ook elk bezoekje aanhoren of ik nog steeds werk en hoe ik (!) dat dan doe met de kinderen en of dat allemaal niet vreselijk zwaar is), maar tegelijk is hetgeen waar ze met het meeste elan over vertelt de paar jaren vroeger waarin ze nog niet getrouwd was en op een kantoor werkte. Je ziet haar gaan stralen als ze vertelt hoe belangwekkend dat werk was, hoe goed ze het deed, etc. Over het runnen van het gezin met 10 kinderen heb ik haar eigenlijk nooit met plezier horen vertellen, dat was alleen maar zwaar en moeilijk. Eigenlijk is dat best wel verdrietig voor haar, dat bedenk ik me dan maar als ik die opmerkingen hoor.
nicole123 wijzigde dit bericht op 02-02-2018 17:30
5.52% gewijzigd
vrijdag 2 februari 2018 om 17:26
Jij zegt het iets korter.regenworm schreef:02-02-2018 17:14Oma is gewoon oprecht blij voor je, omdat zij destijds alles zelf moest doen, en dat waarschijnlijk niet erg leuk vond.
vrijdag 2 februari 2018 om 17:49
Ik realiseer me nu pas dat de opmerkingen van mijn schoonoma (die echt elke keer vroeg of ik nu nog niet gestopt was met werken/minder was gaan werken) mijn eigen oma waarschijnlijk net zoveel irriteerden als mij (hmmm... ik weet niet of deze zin grammaticaal klopt, sorry taalpolitie). Zij is na haar huwelijk blijven werken, en heeft daar heel veel commentaar op gekregen. In de jaren '50 hoorde dat namelijk al helemaal niet! Eigenlijk was mijn oma best stoer 
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
vrijdag 2 februari 2018 om 18:16
We hoeven elkaar ook niet te begrijpen. Het leven is kort dus doe waar jij gelukkig van wordt. Bijdragen aan de economie is niet iets wat mij gelukkig maakt dus doe ik dat ook niet behalve wat vrijwilligerswerkKoffiekop schreef: ↑02-02-2018 18:05Ik oordeel wel, mag he is een forum. Ik vind dat iedereen die fysiek en psychiach gezond is en een opleiding genoten heeft ook iets bij mag dragen aan de economie. Door te werken. Van mijn part vrijwillig. Of onderneem iets.
Maar met je gezonde lijf en goede verstand en een opleiding op zak niks anders doen dan met je kind kleien en boodschappen doen... tja, daar vind ik wat van.
Ik snap ook niet dat iemand dat zelf wil, dat geef ik toe.
vrijdag 2 februari 2018 om 18:40
Ik heb niet gezegd dat je niet mag oordelen. Ik heb gezegd dat het wat over jezelf zegt.Koffiekop schreef: ↑02-02-2018 18:05Ik oordeel wel, mag he is een forum. Ik vind dat iedereen die fysiek en psychiach gezond is en een opleiding genoten heeft ook iets bij mag dragen aan de economie. Door te werken. Van mijn part vrijwillig. Of onderneem iets.
Maar met je gezonde lijf en goede verstand en een opleiding op zak niks anders doen dan met je kind kleien en boodschappen doen... tja, daar vind ik wat van.
Ik snap ook niet dat iemand dat zelf wil, dat geef ik toe.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:17
.jazekerenof schreef: ↑02-02-2018 16:07Ook al zou ik zelf nooit willen stoppen met werken, ik denk dat het wel echt heel fijn is dat we nu de keuze hebben. We mogen, als de financiën het toelaten, kiezen om fulltime bij de kinderen te zijn. We mogen, als onze gezondheid het toelaat, kiezen om te werken, zelfs wanneer we getrouwd zijn en kinderen krijgen. We mogen dus eigenlijk ook wel eens gewoon heel blij zijn dat we allemaal mogen kiezen wat we willen. Dat financieel onafhankelijk ook erg prettig kan zijn in een stadium waarbij je je partner verliest (door scheiding of door overlijden), is natuurlijk een feit, maar dat een ouder er voor kiest om fulltime bij de kinderen te zijn, moet ook gewoon een goede keuze kunnen zijn. Wat voor nu juist veel belangrijker is, is om de mannen zover te krijgen dat zij deze keuze ook gewoon kunnen maken.
Mijn man en ik zijn ook (financieel) afhankelijk van elkaar. Mochten we uit elkaar gaan, moeten we naar alle waarschijnlijkheid allebei verhuizen. In elk geval een flinke stap terug doen. Mocht één van ons komen te overlijden is dat niet nodig. Mocht een van ons zijn of haar baan verliezen, dan kunnen we een tijd met 1,5 inkomen doen, ga ik vanuit. (uiteraard met ww)
Later is nu
vrijdag 2 februari 2018 om 19:17
Koffiekop schreef: ↑02-02-2018 18:05Ik oordeel wel, mag he is een forum. Ik vind dat iedereen die fysiek en psychiach gezond is en een opleiding genoten heeft ook iets bij mag dragen aan de economie. Door te werken. Van mijn part vrijwillig. Of onderneem iets.
Maar met je gezonde lijf en goede verstand en een opleiding op zak niks anders doen dan met je kind kleien en boodschappen doen... tja, daar vind ik wat van.
Ik snap ook niet dat iemand dat zelf wil, dat geef ik toe.
Ik vind dat je erg denigrerend doet over moeders die niet buitenshuis werken. Het zijn waarschijnlijk wel degenen die voor de werkende moeders op school alle rotklusjes opknappen zoals luizen pluizen enz.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:29
nicole123 schreef: ↑02-02-2018 13:08Ruim 100 jaar geleden werkten vrouwen ook gewoon, in fabrieken, op het land, etc. Kinderen ook trouwens. Alleen de hele rijke vrouwen zaten thuis, maar niet om het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen want daar hadden ze dan personeel voor. Ik ben het met je eens dat er vastgeroeste patronen zijn, maar zo oud is die roest nou ook weer niet en zeker niet evolutionair.
En ja, het kan, als vrouw in een toppositie komen, maar het blijven spelden in een hooiberg. Ik vind je wel heel makkelijk de bal bij alleen de vrouw leggen. Zolang 95% van de mannen er niet over peinst om minder dan 32 uur te werken is het niet een kwestie van als vrouw in een goed gesprek vertellen wat je graag wilt en klaar. Om gelijke rechten te krijgen is er echt een mentaliteitsverandering bij mannen nodig, pas dan kunnen vrouwen in zo'n onderling gesprek ook echt iets bereiken.
Daar ben je toch als vrouw van die man zelf bij, en dan ga je er toch zélf in mee dat hij niet minder wil werken en jij wel? Gewoon binnen je eigen relatie? Als 90% van de vrouwen het niet eens met hun eigen partner kunnen regelen, wat verwacht je dan van "de maatschappij"?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 2 februari 2018 om 19:49
Ik heb zelf geen oordeel over ouders die bewust samen alles hebben afgewogen de taken zwart-wit te verdelen op werk/zorg gebied. In sommige gevallen kan ik het me goed voorstellen, bijv. als een van de twee een heel zware baan heeft met veel noodzakelijke werkuren, lange reistijd naar het werk, reizen naar het buitenland, etc maar dat werk wel helemaal te gek vindt en de ander het juist heerlijk vindt om bij de kinderen te zijn. Of als de ene ouder een zodanige aandoening heeft dat hij/zij wel goed fulltime voor de kinderen kan zorgen maar niet kan werken (al vind ik zelf een dag voor de kinderen werken fysiek zwaarder dan een dag werken, maar dat zal ook liggen aan het soort werk wat je doet). Als je in zulk soort gevallen de bijkomende (financiele) risico's goed afdekt dan begrijp ik het wel.
In sommige andere gevallen vind ik het niet de meest verstandige keuze, bijvoorbeeld als de man op zijn strepen gaat staan dat hij 'gewoon' fulltime blijft werken (ook al kan hij best anders) en de vrouw neem dan maar als enige haar verantwoordelijkheid voor het gezin omdat de man dat niet doet (en praat dat daarna vaak goed). Of als de man het best zwaar vindt om als enige de financiele verantwoordelijkheid te dragen, maar de vrouw vindt het zo lekker om tijd voor zichzelf te hebben als de kinderen op school zitten en vindt het wel prima. Dat zijn situaties waarin je als man of vrouw voor jezelf kiest, of de ander het nou prettig vindt of niet. In die gevallen heb ik wel een oordeel.
Verder is wat je zegt over dat thuisblijfmoeders alle klusjes opknappen op school voor de werkende moeders niet waar. Werkende mensen doen meer aan vrijwilligerswerk dan niet-werkende mensen (bron is volgens mij het CBS, heb de link even niet paraat) en op de school van mijn zoon helpen mijn man en ik (en zeer veel andere werkende ouders (m/v! je hebt het alleen over moeders, maar vaders hebben toch net zo goed verantwoordelijkheid voor het reilen en zeilen op school?) stukken meer dan een heleboel thuisblijfmoeders. Ik herken er niets van dat thuisblijfmoeders dat allemaal doen.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:54
Dat lees ik hier wel vaker. Ken het niet uit de praktijk. Daar is altijd druk overleg wanneer de dames weer gaan pluizen. Ze moeten bijna allemaal werken en plannen het graag op hun vrije dag.
Net als de knutselmoeders, leesmoeders etc.
vrijdag 2 februari 2018 om 19:57
Je kunt het ook omgekeerd stellen: als 90% van de vrouwen het niet eens met de eigen partner kan regelen, dan is er blijkbaar een nogal groot maatschappelijk probleem. Ik doe wat ik kan: mijn man hoort met de 30 uur die hij gaat werken al tot een kleine minderheid van de vaders en ik probeer onze zoon en dochter ook zodanig op te voeden dat voor beiden werken en zorgen de normaalste zaak van de wereld is, maar in mijn eentje kan ik niet de wereld veranderen. Ik vind ook zeker niet dat ik achterover kan leunen en gaan zitten klagen dat de wereld mijn man maar moet veranderen, maar ik kan in mijn eentje moeilijk opboksen tegen een maatschappij die nog altijd doordrongen is van geld in het laatje brengen als (hoofd)verantwoordelijkheid van de man en zorgen als (hoofd)verantwoordelijkheid van de vrouw. Ik kan er daardoor ook slecht tegen als mensen roepen dat de emancipatie nu voltooid is omdat we toch tegenwoordig vrij kunnen kiezen hoe we werk en zorg verdelen. Officieel is dat zeker zo, maar in de praktijk zeker niet.pejeka schreef: ↑02-02-2018 19:29Daar ben je toch als vrouw van die man zelf bij, en dan ga je er toch zélf in mee dat hij niet minder wil werken en jij wel? Gewoon binnen je eigen relatie? Als 90% van de vrouwen het niet eens met hun eigen partner kunnen regelen, wat verwacht je dan van "de maatschappij"?
vrijdag 2 februari 2018 om 20:05
Ik zal me dan wel een een aparte omgeving bevinden maar ik zie heel wat hoogopgeleide vrouwen met hele goede banen om mij heen. Zij zijn kennelijk stuk voor stuk wel in staat geweest om de zorg voor hun kinderen in harmonie goed te verdelen.nicole123 schreef: ↑02-02-2018 13:08Ruim 100 jaar geleden werkten vrouwen ook gewoon, in fabrieken, op het land, etc. Kinderen ook trouwens. Alleen de hele rijke vrouwen zaten thuis, maar niet om het huishouden te doen en voor de kinderen te zorgen want daar hadden ze dan personeel voor. Ik ben het met je eens dat er vastgeroeste patronen zijn, maar zo oud is die roest nou ook weer niet en zeker niet evolutionair.
En ja, het kan, als vrouw in een toppositie komen, maar het blijven spelden in een hooiberg. Ik vind je wel heel makkelijk de bal bij alleen de vrouw leggen. Zolang 95% van de mannen er niet over peinst om minder dan 32 uur te werken is het niet een kwestie van als vrouw in een goed gesprek vertellen wat je graag wilt en klaar. Om gelijke rechten te krijgen is er echt een mentaliteitsverandering bij mannen nodig, pas dan kunnen vrouwen in zo'n onderling gesprek ook echt iets bereiken.
Ik vind het bizar dat je kinderen op de wereld zet als je niet eens met je partner consensus kunt bereiken over de verdeling van de taken.
Ik bedoel overigens met de eeuwenoude evolutionaire positie van vrouwen iets heel anders dan “vastgeroeste patronen”.
vrijdag 2 februari 2018 om 20:06
De wereld veranderen doe je door bij jezelf te beginnen. Dus met je eigen partner af te spreken dat jij gaat voor je fulltime carrière en dat hij dus 20 of 24 uur gaat werken. Daar heb je geen maatschappij voor nodig. Dat doe je gewoon binnen je eigen relatie. Maar blijkbaar kunnen de meeste vrouwen dat al niet eens, waarom zou je dan verwachten dat "de maatschappij" dat voor hen oplost?nicole123 schreef: ↑02-02-2018 19:57Je kunt het ook omgekeerd stellen: als 90% van de vrouwen het niet eens met de eigen partner kan regelen, dan is er blijkbaar een nogal groot maatschappelijk probleem. Ik doe wat ik kan: mijn man hoort met de 30 uur die hij gaat werken al tot een kleine minderheid van de vaders en ik probeer onze zoon en dochter ook zodanig op te voeden dat voor beiden werken en zorgen de normaalste zaak van de wereld is, maar in mijn eentje kan ik niet de wereld veranderen. Ik vind ook zeker niet dat ik achterover kan leunen en gaan zitten klagen dat de wereld mijn man maar moet veranderen, maar ik kan in mijn eentje moeilijk opboksen tegen een maatschappij die nog altijd doordrongen is van geld in het laatje brengen als (hoofd)verantwoordelijkheid van de man en zorgen als (hoofd)verantwoordelijkheid van de vrouw. Ik kan er daardoor ook slecht tegen als mensen roepen dat de emancipatie nu voltooid is omdat we toch tegenwoordig vrij kunnen kiezen hoe we werk en zorg verdelen. Officieel is dat zeker zo, maar in de praktijk zeker niet.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 2 februari 2018 om 20:13
Ik zeg helemaal niet dat ik geen consensus heb kunnen bereiken en ook niet dat ik fulltime wil werken of het niet eens ben met onze huidige verdeling. Wel dat het niet zonder slag of stoot ging en ik meermalen heb moeten strijden tegen vooroordelen, angsten en 'wat ze wel niet zullen denken' van mijn man. Ik zie in mijn omgeving en hiervoor Viva diverse vrouwen op zo'n moment maar eieren voor hun geld kiezen en de zorgrol maar voor een heel groot deel op zich nemen. En als het om derde shift gaat helemaal. Doen alsof je relatie zich in een vacuüm bevindt dat los staat van maatschappelijke invloeden vind ik leven in een theoretische wereld.
