Werk & Studie
alle pijlers
Wanneer ben je financieel onafhankelijk?
woensdag 24 januari 2018 om 18:50
vrijdag 23 februari 2018 om 14:12
Wat zie je om je heen gebeuren, dat mannen en vrouwen in gelijke mate werken en zorgen? Dan denk ik dat je in een niet helemaal representatieve omgeving zit, want gemiddeld gezien is het (nog) echt niet zo ver. Het is heel erg omgeving-afhankelijk, bijv binnen mijn familie (in mijn generatie dan, van broers, zussen, neven en nichten) is het heel normaal om werk en zorg gelijk te verdelen tussen man en vrouw. Maar in de familie van mijn man zijn wij een enorme uitzondering met onze (min of meer) gelijke verdeling en zitten bijna alle vrouwen thuis of hebben een klein baantje.
Ik ben het met je eens dat als de vader pertinent niet wil dat hij dan geen gebruik van het verlof zal maken. Maar heel vaak is het niet zo zwart-wit en helpt een steuntje in de rug zeker wel. Hogere kinderopvangtoeslag leidt bijv ook tot meer kinderopvang en hogere arbeidsparticipatie van vrouwen, dat soort regelingen hebben echt wel invloed.
Juist als het gaat over wie wat doet in de zorg voor de baby gaan dingen vaak helemaal niet zo bewust, maar lopen gewoon zo en worden vervolgens ingesleten patronen. En voor die routines en ingesleten patronen maakt het nogal uit of je als vader 5 weken 1-op-1 met je kind hebt kunnen doorbrengen of niet.
vrijdag 23 februari 2018 om 14:17
nicole123 schreef: ↑23-02-2018 14:12Wat zie je om je heen gebeuren, dat mannen en vrouwen in gelijke mate werken en zorgen? Dan denk ik dat je in een niet helemaal representatieve omgeving zit, want gemiddeld gezien is het (nog) echt niet zo ver. Het is heel erg omgeving-afhankelijk, bijv binnen mijn familie (in mijn generatie dan, van broers, zussen, neven en nichten) is het heel normaal om werk en zorg gelijk te verdelen tussen man en vrouw. Maar in de familie van mijn man zijn wij een enorme uitzondering met onze (min of meer) gelijke verdeling en zitten bijna alle vrouwen thuis of hebben een klein baantje.
Ik ben het met je eens dat als de vader pertinent niet wil dat hij dan geen gebruik van het verlof zal maken. Maar heel vaak is het niet zo zwart-wit en helpt een steuntje in de rug zeker wel. Hogere kinderopvangtoeslag leidt bijv ook tot meer kinderopvang en hogere arbeidsparticipatie van vrouwen, dat soort regelingen hebben echt wel invloed.
Juist als het gaat over wie wat doet in de zorg voor de baby gaan dingen vaak helemaal niet zo bewust, maar lopen gewoon zo en worden vervolgens ingesleten patronen. En voor die routines en ingesleten patronen maakt het nogal uit of je als vader 5 weken 1-op-1 met je kind hebt kunnen doorbrengen of niet.
Ja dat bedoel ik, dat is wat ik zie, zeker op het schoolplein. Ouders werken hetzelfde aantal uren, schoolplein is 50/50 man/vrouw, naar clubjes brengen wordt net zo goed door vaders gedaan, idem voor mee op schoolreisjes.
In de omgeving van mijn broertje is hij de uitzondering. Daar stoppen de jonge vrouwen met werken want 'anders gaat mijn hele salaris naar de kinderopvang'. Ik vermoed dat bij deze groep de man geen vijf weken wil of misschien financieel niet eens kan opnemen.
vrijdag 23 februari 2018 om 14:18
Ik denk echt dat jij in een behoorlijk vooruitstrevende omgeving zit en het gemiddeld lang niet zo ver is.
En hoe je het ook went of keert, zelfs als je als man de avonden doet en de baby 's nachts voedt en troost, er blijft gewoonweg een flink verschil zitten tussen een moeder die 24/7 de mogelijkheid heeft om bij het kind te zijn en de vader die dat niet heeft. Ook al neem je je vaderrol nog zo serieus, de tijd die je op je werk zit kun je niet aan de baby besteden.
vrijdag 23 februari 2018 om 14:21
En ik denk dat er een grote groep tussenin zit die juist door zo'n vaderschapsverlof over de streep wordt getrokken om het anders te doen en gaat ervaren wat voor voordelen dat heeft. Waarbij de man ervaart hoe waardevol het eigenlijk is om tijd met zijn kind door te brengen. Waarbij de vrouw hierdoor meer kan loslaten en zich minder als enige/hoofdverzorger gaat zien. Als alleen de mannen die toch al gelijk zouden gaan zorgen van zo'n regeling gebruik zouden maken dan kan ik de resultaten van dat Noorse onderzoek niet verklaren. Daaruit bleek wel degelijk dat het verlof invloed heeft op de hoeveelheid zorg die de mannen op zich nemen.Star² schreef: ↑23-02-2018 14:17Ja dat bedoel ik, dat is wat ik zie, zeker op het schoolplein. Ouders werken hetzelfde aantal uren, schoolplein is 50/50 man/vrouw, naar clubjes brengen wordt net zo goed door vaders gedaan, idem voor mee op schoolreisjes.
In de omgeving van mijn broertje is hij de uitzondering. Daar stoppen de jonge vrouwen met werken want 'anders gaat mijn hele salaris naar de kinderopvang'. Ik vermoed dat bij deze groep de man geen vijf weken wil of misschien financieel niet eens kan opnemen.
nicole123 wijzigde dit bericht op 23-02-2018 14:23
12.76% gewijzigd
vrijdag 23 februari 2018 om 14:22
nicole123 schreef: ↑23-02-2018 14:21En ik denk dat er een grote groep tussenin zit die juist door zo'n vaderschapsverlof over de streep wordt getrokken om het anders te doen en gaat ervaren wat voor voordelen dat heeft. Waarbij de man ervaart hoe waardevol het eigenlijk is om tijd met zijn kind door te brengen. Waarbij de vrouw hierdoor meer kan loslaten en zich minder als enige/hoofdverzorger gaat zien.
Laten we het hopen. Kan alleen maar prettig zijn voor iedereen.
vrijdag 23 februari 2018 om 19:55
Natuurlijk houd je je eigen persoonlijkheid binnen een relatie. Maar net zo goed als een voetbalteam niet succesvol kan spelen als er 11 "ikjes" in zitten, zo geldt dat ook in het leven. Je bent samen een team, en dat vraagt soms dat jouw "ikje" even wat minder prominent aanwezig is, omdat dat het team ten goede komt. In een relatie gaat het om het "samen", en soms moet de één, soms de ander zijn eigen "ik" dan even op het tweede plan zetten.Andersom schreef: ↑22-02-2018 21:29Het is natuurlijk maar net hoe je hier naar kijkt. Ik zie juist heel veel voordelen in dat mensen een individu willen blijven binnen een relatie. Je wordt geboren als individu en ik vind het heel raar dat mensen dan in een relatie opgaan in een volledig 'wij'. Mensen die alles zo op elkaar afstemmen en alles zo van elkaar laten afhangen dat er naar buiten nog nauwelijks een 'ik' overblijft.
Als mijn schoonmoeder zegt: 'Nee, wij hoeven geen koffie meer.' bevestigt dat mijn idee van geen individu meer zijn.
Man en ik zijn wel degelijk een team, maar dat bestaat uit twee keer 'ik' niet uit 'wij'.
Ik zie het zo: twee maal "ik" = twee.
In een relatie is twee maal "ik" zomaar drie... omdat je elkaar aanvult, wat extra's geeft, opvangt en soms ook omdat je grootheid hebt je eigen "ik" even terzijde te schuiven als het nodig is.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 23 februari 2018 om 20:04
pejeka schreef: ↑23-02-2018 19:55Natuurlijk houd je je eigen persoonlijkheid binnen een relatie. Maar net zo goed als een voetbalteam niet succesvol kan spelen als er 11 "ikjes" in zitten, zo geldt dat ook in het leven. Je bent samen een team, en dat vraagt soms dat jouw "ikje" even wat minder prominent aanwezig is, omdat dat het team ten goede komt. In een relatie gaat het om het "samen", en soms moet de één, soms de ander zijn eigen "ik" dan even op het tweede plan zetten.
Ik zie het zo: twee maal "ik" = twee.
In een relatie is twee maal "ik" zomaar drie... omdat je elkaar aanvult, wat extra's geeft, opvangt en soms ook omdat je grootheid hebt je eigen "ik" even terzijde te schuiven als het nodig is.
Ik denk dat vrouwen veel vaker juist niet hun eigen 'ik' opzij moeten zetten. Zodat mannen hun eigen 'ik' wat vaker weg cijferen.
vrijdag 23 februari 2018 om 20:07
Dat kan. Dat moeten die vrouwen, mondig als ze zijn tegenwoordig, dan gewoon binnen hun eigen relatie met hun eigen man regelen, denk ik.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 23 februari 2018 om 20:12
Die mening kennen we van je. En waarom moeten die vrouwen dat dan doen? Waarom hebben die volgens jou die verantwoordelijkheid en de man niet zelf? Jij legt continu de bal bij de vrouw. Ik denk dat die bal minstens zoveel bij de man zou moeten liggen.
vrijdag 23 februari 2018 om 20:35
Uhhh?
Spreek je jezelf nu niet heel erg tegen?
pejeka schreef: ↑22-02-2018 19:29
Ik merk wel steeds meer dat mensen, ook in een relatie, zich steeds meer gaan profileren als individu. Mijn inkomen, mijn aparte bankrekening, mijn eigen leven met mijn eigen vrienden (waar partner geen deel van hoeft uit te maken, of soms niet eens van mág uitmaken), en dan verbaast het me niet dat zo veel relaties tegenwoordig op de klippen lopen, want men is meer bezig met het investeren in zichzelf en het eigen persoonlijke leven, dan in het "team".
vrijdag 23 februari 2018 om 20:42
Een relatie was toch een team?
Dan moet je dat toch sámen regelen? En in dit specifieke geval betekent dat juist dat je als man soms even je eigen 'ik-je' opzij moet zetten. Of geldt dat jezelf opzij zetten weer alleen voor vrouwen?
zaterdag 24 februari 2018 om 18:12
Uiteraard niet. Maar binnen je eigen relatie is er maar één die de touwtjes in handen heeft: jijzelf. En dan kan je wijzen naar de maatschappij, of de familie, of wie dan ook, maar die liggen niet met je man in bed (mag je hopen). JIJ bent het die met je eigen man moet regelen welke rolverdeling er is, of wie meer of minder werkt, en wie meer of minder thuis is om te zorgen voor kinderen, of het huishouden. Dat kan niemand anders voor je doen. En als je dan zélf vervalt in het aloude rolpatroon, kan je maar op één iemand wijzen, en dat is jezelf.MaryCrawley schreef: ↑23-02-2018 20:42Een relatie was toch een team?
Dan moet je dat toch sámen regelen? En in dit specifieke geval betekent dat juist dat je als man soms even je eigen 'ik-je' opzij moet zetten. Of geldt dat jezelf opzij zetten weer alleen voor vrouwen?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 24 februari 2018 om 18:28
pejeka schreef: ↑24-02-2018 18:12Uiteraard niet. Maar binnen je eigen relatie is er maar één die de touwtjes in handen heeft: jijzelf. En dan kan je wijzen naar de maatschappij, of de familie, of wie dan ook, maar die liggen niet met je man in bed (mag je hopen). JIJ bent het die met je eigen man moet regelen welke rolverdeling er is, of wie meer of minder werkt, en wie meer of minder thuis is om te zorgen voor kinderen, of het huishouden. Dat kan niemand anders voor je doen. En als je dan zélf vervalt in het aloude rolpatroon, kan je maar op één iemand wijzen, en dat is jezelf.
Je onderschat de invloed van derden op ons denken en op ingesleten patronen.
Wij stonden voor zo'n keuze. Man kon goede baan krijgen in een situatie waarin hij anders binnen no-time werkloos zou worden. Ik was ook met mijn baan kwijt.
Zijn baan en opleidingen hielden in dat er voor mij niet veel tijd meer over bleef om te werken. (60 uur met zijn twee, onze max met kinderen) Maar hé, het salaris was zo goed, dat ik niet meer HOEFDE werken, dus wat zeurde ik nou?
Als je over zulke dingen met anderen gaat praten, zie je pas hoe ingesleten die patronen zijn. Ik begon werkelijk bijna zelf te denken dat ik gek was.
zaterdag 24 februari 2018 om 18:31
Hahaha, je bent echt grappig.pejeka schreef: ↑24-02-2018 18:12Uiteraard niet. Maar binnen je eigen relatie is er maar één die de touwtjes in handen heeft: jijzelf. En dan kan je wijzen naar de maatschappij, of de familie, of wie dan ook, maar die liggen niet met je man in bed (mag je hopen). JIJ bent het die met je eigen man moet regelen welke rolverdeling er is, of wie meer of minder werkt, en wie meer of minder thuis is om te zorgen voor kinderen, of het huishouden. Dat kan niemand anders voor je doen. En als je dan zélf vervalt in het aloude rolpatroon, kan je maar op één iemand wijzen, en dat is jezelf.
Gelukkig word het iedereen wat makkelijker gemaakt met extra verlof na geboorte kind.
Nu nog een goede campagne mbt parttime werken van mannen en dan over 10-20-30 jaar is de keuze echt iets wat je als individu zou kunnen maken, gewoon omdat je dat wil. Alleen of samen.
zaterdag 24 februari 2018 om 19:01
De vraag is dan: hoe veel daadwerkelijke schade heeft die keuze je destijds berokkend?Andersom schreef: ↑24-02-2018 18:28Je onderschat de invloed van derden op ons denken en op ingesleten patronen.
Wij stonden voor zo'n keuze. Man kon goede baan krijgen in een situatie waarin hij anders binnen no-time werkloos zou worden. Ik was ook met mijn baan kwijt.
Zijn baan en opleidingen hielden in dat er voor mij niet veel tijd meer over bleef om te werken. (60 uur met zijn twee, onze max met kinderen) Maar hé, het salaris was zo goed, dat ik niet meer HOEFDE werken, dus wat zeurde ik nou?
Als je over zulke dingen met anderen gaat praten, zie je pas hoe ingesleten die patronen zijn. Ik begon werkelijk bijna zelf te denken dat ik gek was.
De waarheid is nu eenmaal dat de overgrote meerderheid van de vrouwen, ook vrouwen met een bijzonder goede opleiding, er zelf voor kiest parttime te gaan werken naast de fulltime baan van de partner. Kiezen ze blijkbaar zelf voor, kan me nauwelijks voorstellen dat al die vrouwen door hun partner of familie hardhandig gedwongen worden. Dus blijkbaar is dat een model waarin toch het merendeel van de vrouwen zich prettig voelt. Want anders zou er allang een kentering te zien zijn, met alle mondige en goed opgeleide vrouwen van de afgelopen 20-30 jaar, of niet?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zaterdag 24 februari 2018 om 19:20
Dan ben je dus niet financieel onafhankelijk, aangezien je het niet in je eentje zou redden. Je hebt het geld nodig dat een ander verdient.LAgirl82 schreef: ↑24-01-2018 18:58Ik ben financieel onafhankelijk ook al werk ik niet.
Maar goed, moet je perse financieel afhankelijk zijn? Wij zijn getrouwd in gemeenschap van goederen en al onze inkomsten ect. gaan gewoon op één hoop, naar één zichtrekening en één spaarrekening, en wij praten niet in 'mijn geld' of 'jouw geld'. We hebben en doen alles samen en hebben beide evenveel zeggenschap.
Wij zijn gewoon één gezin!
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
zaterdag 24 februari 2018 om 19:23
pejeka schreef: ↑24-02-2018 19:01De vraag is dan: hoe veel daadwerkelijke schade heeft die keuze je destijds berokkend?
De waarheid is nu eenmaal dat de overgrote meerderheid van de vrouwen, ook vrouwen met een bijzonder goede opleiding, er zelf voor kiest parttime te gaan werken naast de fulltime baan van de partner. Kiezen ze blijkbaar zelf voor, kan me nauwelijks voorstellen dat al die vrouwen door hun partner of familie hardhandig gedwongen worden. Dus blijkbaar is dat een model waarin toch het merendeel van de vrouwen zich prettig voelt. Want anders zou er allang een kentering te zien zijn, met alle mondige en goed opgeleide vrouwen van de afgelopen 20-30 jaar, of niet?
Geen idee, wat de DAADWERKELIJKE schade was. Mijn man werkte, studeerde, en ik stond er thuis alleen voor. Man werkte door de week 36 uur, zat 4 uur doorbetaald op school, en zat 3 uur in eigen tijd in de schoolbanken. In het weekend thuis aan de studie, of aan het werk in onregelmatige uren, ook nachtdiensten. Ik runde alles thuis en met de kinderen. Dat ik het niet leuk vond, is niet genoeg schade?
Verder denk ik niet dat al die vrouwen geheel zelfstandig kiezen.
Vraag de generatie die nu met pensioen is eens hoe zij terug kijken. Mijn vader zou willen dat hij minder had gewerkt en meer van zijn kinderen had kunnen genieten. Mijn moeder werkte niet, dat was in 1965 nog niet echt ingeburgerd en mijn vaders ouders hadden een eigen zaak waar mijn vader werkte. Mijn oma had zich doodgeschaamd als mijn moeder ook zou zijn gaan werken. Alsof het bedrijf niet goed liep.
En zo hoor ik meer 65+ers, mannen die wilden dat ze minder gewerkt hadden. Jammer dat binnen deze generatie de vrouwen nog steeds vinden dat het heerlijk was dat ze nooit hadden 'hoeven' werken.
zaterdag 24 februari 2018 om 19:59
Volgens mij zijn er 2 verantwoordelijk, het is een team toch, geen dictatuur van de vrouw? En wat ik al vaker gezegd heb, die 2 verantwoordelijken staan niet los van de mogelijkheden en druk van de maatschappij. Mijn man had best 5 weken betaald verlof willen opnemen toen wij onze kinderen kregen. Maar het was er niet, hij kreeg van zijn baas 2 dagen. Dan moet je soms roeien met de riemen die je wel hebt, ook al vind je dat beiden niet de meest optimale situatie. En zoals je zag aan de post van degene uit België hier is de omgeving enorm belangrijk in wat men normaal acht of niet. Vrouwen die in NL 3 dagen werken zouden als ze in Vlaanderen geboren waren het doodnormaal vinden als ze fulltime zouden werken en andersom. Mensen staan niet los van hun omgeving.pejeka schreef: ↑24-02-2018 18:12Uiteraard niet. Maar binnen je eigen relatie is er maar één die de touwtjes in handen heeft: jijzelf. En dan kan je wijzen naar de maatschappij, of de familie, of wie dan ook, maar die liggen niet met je man in bed (mag je hopen). JIJ bent het die met je eigen man moet regelen welke rolverdeling er is, of wie meer of minder werkt, en wie meer of minder thuis is om te zorgen voor kinderen, of het huishouden. Dat kan niemand anders voor je doen. En als je dan zélf vervalt in het aloude rolpatroon, kan je maar op één iemand wijzen, en dat is jezelf.
En daadwerkelijke schade: ik zie om me heen best wel wat vrouwen (eind 30ers) die niet erg gelukkig zijn met hun situatie waarin zij niet of weinig werken en hun man (hoofd)kostwinner is. Ze halen weinig voldoening uit hun dagelijks leven, hun man is erg veel weg en hun leefwerelden groeien zo uit elkaar dat ze elkaar niet goed meer begrijpen en de relatie slechter en slechter wordt, etc. Maar ja, ze hebben die keuze ooit gemaakt (zo'n 10 jaar geleden), vaak niet heel bewust maar meer omdat het normaler is dat de man (veel) blijft werken en zij automatisch de zorgrol meer op zich namen en toen liep het verder gewoon zo. En op een gegeven moment is dat ook niet of nauwelijks meer terug te draaien. Met een enorm gat op hun CV (of alleen heel simpele banen die je in 2 dagen kunt doen) komen ze niet of nauwelijks meer aan de bak. En hun man kan geen stapje terug doen, want hij is de financiële spil waarop het gezin rust. De rollen omdraaien of zelfs maar dat zij een dag meer en hij een dag minder gaat werken gaat niet meer, ze zitten vast in hun verdeling, of ze nu willen of niet.
Voor dit weer uit zijn verband wordt getrokken: ik zeg niet dat het overal zo gaat bij stellen met een scheve rolverdeling, er zijn vast ook mensen waarbij het prima loopt (en ook vast mensen die het 50/50 verdelen bij wie de relatie niet goed loopt), maar bij een heel aantal stellen in mijn omgeving met een vrij scheve werk/zorgverdeling zie ik het bovenstaande gebeuren. Tot op een naderende scheiding toe (zo harmonieus joh voor het gezin, een van de ouders altijd thuis en daarmee de ander fulltime aan het werk). En ik ken diverse vrouwen in de generaties hierboven die aangeven er onder geleden te hebben dat zij niet mochten doorstuderen of dat zij huisvrouw moesten worden omdat dat toen zo hoorde. Dus ja: ik zie die daadwerkelijke schade wel.
nicole123 wijzigde dit bericht op 24-02-2018 20:11
0.43% gewijzigd
zaterdag 24 februari 2018 om 20:07
Nu spreek je jezelf wel heel erg tegen. In een relatie ben je een team. Dus nee, niet 1 persoon heeft de touwtjes in handen, 2 personen doen het samen.pejeka schreef: ↑24-02-2018 18:12Uiteraard niet. Maar binnen je eigen relatie is er maar één die de touwtjes in handen heeft: jijzelf. En dan kan je wijzen naar de maatschappij, of de familie, of wie dan ook, maar die liggen niet met je man in bed (mag je hopen). JIJ bent het die met je eigen man moet regelen welke rolverdeling er is, of wie meer of minder werkt, en wie meer of minder thuis is om te zorgen voor kinderen, of het huishouden. Dat kan niemand anders voor je doen. En als je dan zélf vervalt in het aloude rolpatroon, kan je maar op één iemand wijzen, en dat is jezelf.
En je kan dus niet alleen naar jezelf wijzen maar minstens ook naar je partner.
Die man heeft toch ook 50% in te brengen? Waar is die verantwoordelijkheid volgens jou?
zaterdag 24 februari 2018 om 20:38
nicole123 schreef: ↑24-02-2018 19:59Volgens mij zijn er 2 verantwoordelijk, het is een team toch, geen dictatuur van de vrouw? En wat ik al vaker gezegd heb, die 2 verantwoordelijken staan niet los van de mogelijkheden en druk van de maatschappij. Mijn man had best 5 weken betaald verlof willen opnemen toen wij onze kinderen kregen. Maar het was er niet, hij kreeg van zijn baas 2 dagen. Dan moet je soms roeien met de riemen die je wel hebt, ook al vind je dat beiden niet de meest optimale situatie. En zoals je zag aan de post van degene uit België hier is de omgeving enorm belangrijk in wat men normaal acht of niet. Vrouwen die in NL 3 dagen werken zouden als ze in Vlaanderen geboren waren het doodnormaal vinden als ze fulltime zouden werken en andersom. Mensen staan niet los van hun omgeving.
En daadwerkelijke schade: ik zie om me heen best wel wat vrouwen (eind 30ers) die niet erg gelukkig zijn met hun situatie waarin zij niet of weinig werken en hun man (hoofd)kostwinner is. Ze halen weinig voldoening uit hun dagelijks leven, hun man is erg veel weg en hun leefwerelden groeien zo uit elkaar dat ze elkaar niet goed meer begrijpen en de relatie slechter en slechter wordt, etc. Maar ja, ze hebben die keuze ooit gemaakt (zo'n 10 jaar geleden), vaak niet heel bewust maar meer omdat het normaler is dat de man (veel) blijft werken en zij automatisch de zorgrol meer op zich namen en toen liep het verder gewoon zo. En op een gegeven moment is dat ook niet of nauwelijks meer terug te draaien. Met een enorm gat op hun CV (of alleen heel simpele banen die je in 2 dagen kunt doen) komen ze niet of nauwelijks meer aan de bak. En hun man kan geen stapje terug doen, want hij is de financiële spil waarop het gezin rust. De rollen omdraaien of zelfs maar dat zij een dag meer en hij een dag minder gaat werken gaat niet meer, ze zitten vast in hun verdeling, of ze nu willen of niet.
Voor dit weer uit zijn verband wordt getrokken: ik zeg niet dat het overal zo gaat bij stellen met een scheve rolverdeling, er zijn vast ook mensen waarbij het prima loopt (en ook vast mensen die het 50/50 verdelen bij wie de relatie niet goed loopt), maar bij een heel aantal stellen in mijn omgeving met een vrij scheve werk/zorgverdeling zie ik het bovenstaande gebeuren. Tot op een naderende scheiding toe (zo harmonieus joh voor het gezin, een van de ouders altijd thuis en daarmee de ander fulltime aan het werk). En ik ken diverse vrouwen in de generaties hierboven die aangeven er onder geleden te hebben dat zij niet mochten doorstuderen of dat zij huisvrouw moesten worden omdat dat toen zo hoorde. Dus ja: ik zie die daadwerkelijke schade wel.
Mooi geschreven!
In mijn relatie was er geen daadwerkelijke schade, omdat ik diep van binnen altijd een werkende vrouw ben gebleven. Veel vrijwilligerswerk gedaan en man bleef ook nog een deel van het huishouden doen. Daardoor kostte het weer aanpassen aan onze nieuwe situatie geen moeite als ik weer eens wel weer eens tijdelijk contract had. Even de puntjes op de i en het rolde weer.
Helaas zie ik dat anders om me heen, dat de hele keuze gewoon niet meer terug te draaien is, zoals jij beschrijft.
dinsdag 27 februari 2018 om 15:38
Vandaag hier:
Klusjesman over de vloer. (Migratie-achtergrond, van noord Afrikaanse afkomst.)
Gesprekje tijdens de koffie. Onze kinderen zijn vrij, man vraagt aan mijn man of hij ook vakantie heeft, weer leggen uit dat er allebei vakantie hebben (genomen). De man vraagt of ik dan ook werk en wat voor werk ik doe. Vervolgens vraagt hij aan mij of ik dat goed kan combineren met mijn kinderen, huishouden en man.
Gesprek gaat verder. Zijn vrouw werkt niet, dat kan ZIJ niet combineren met de kinderen en niet met ZIJN BAAN. Gelukkig geeft dat niet, want hij verdient GENOEG........
In RL ben ik dan wat voorzichteert met het uiten van mijn standpunten. Doordat hij het Nederlands minder goed beheerste is dat ook gewoon lastig, maar er is nog veel te doen.
Klusjesman over de vloer. (Migratie-achtergrond, van noord Afrikaanse afkomst.)
Gesprekje tijdens de koffie. Onze kinderen zijn vrij, man vraagt aan mijn man of hij ook vakantie heeft, weer leggen uit dat er allebei vakantie hebben (genomen). De man vraagt of ik dan ook werk en wat voor werk ik doe. Vervolgens vraagt hij aan mij of ik dat goed kan combineren met mijn kinderen, huishouden en man.
Gesprek gaat verder. Zijn vrouw werkt niet, dat kan ZIJ niet combineren met de kinderen en niet met ZIJN BAAN. Gelukkig geeft dat niet, want hij verdient GENOEG........
In RL ben ik dan wat voorzichteert met het uiten van mijn standpunten. Doordat hij het Nederlands minder goed beheerste is dat ook gewoon lastig, maar er is nog veel te doen.
dinsdag 27 februari 2018 om 16:06
plus dat deze groep ook nog een aanvraag kan indienen voor kwijtschelding gemeentelijke belastingen.
Financieel afhankelijk ben je als jij jezelf kunt voorzien in je basisbehoeften van wonen, eten/drinken, vaste lasten. Er is niets mis met part time werken. Het is aan jou om te berekenen hoeveel je moet werken om genoeg geld te verdienen om te betalen voor de dingen die je nodig hebt en graag wilt. Hoe minder luxe je wenst, hoe minder je hoeft te verdienen.
Doe je wat je deed, dan krijg je wat je kreeg
dinsdag 27 februari 2018 om 19:29
Heel simpel. Blijkbaar zwichten toch bijzonder veel vrouwen voor het parttime gaan werken. Dus blijkbaar zijn er bijzonder veel vrouwen die binnen hun eigen relatie niet hard kunnen maken dat het beter andersom kan zijn. Of ze willen het niet, kan ook. Want eerlijk is eerlijk, ik heb een aantal bijzonder goed opgeleide vrouwelijke collega's, die het maar wát heerlijk vinden dat ze slechts 24 uur per week hoeven te werken, die als de rest van de collega's nog een paar uur voor de boeg hebben, vrolijk de aftocht blazen om te gaan tennissen, of naar een afspraak met vriendinnen in de stad, of om te gaan shoppen. Die hebben allemaal mannen die wel fulltime werken, of meer, maar ik heb niet het idee dat ze dat zelf zouden willen, en dan hun man minder zouden willen laten werken. Integendeel, ze vinden het wel geweldig, soms een beetje werken en vooral veel tijd om zelf nog leuke andere dingen te doen. Heb niet de indruk dat dat lijdende vrouwen zijn die zich in een parttime baan gedwongen zien door de boze maatschappij en het vermaledijde rolpatroon, integendeel, als je in hun hart kijkt, zouden ze echt geen 40+ uur willen werken terwijl hun man dan, met zijn 20-uurs baantje, lekker gaat tennissen, of een keer naar de kroeg met vrienden, of watdan ook...MaryCrawley schreef: ↑24-02-2018 20:07Nu spreek je jezelf wel heel erg tegen. In een relatie ben je een team. Dus nee, niet 1 persoon heeft de touwtjes in handen, 2 personen doen het samen.
En je kan dus niet alleen naar jezelf wijzen maar minstens ook naar je partner.
Die man heeft toch ook 50% in te brengen? Waar is die verantwoordelijkheid volgens jou?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 27 februari 2018 om 19:41
Het mooie is, dat als je allebei een goed betaalde baan hebt, je ook allebei parttime kunt werken. Zeg een uur of 28-32, daarmee kom je prima rond. Dan heb je allebei wat meer tijd voor jezelf en meer tijd voor de kinderen en het huishouden, heerlijk toch?pejeka schreef: ↑27-02-2018 19:29Heel simpel. Blijkbaar zwichten toch bijzonder veel vrouwen voor het parttime gaan werken. Dus blijkbaar zijn er bijzonder veel vrouwen die binnen hun eigen relatie niet hard kunnen maken dat het beter andersom kan zijn. Of ze willen het niet, kan ook. Want eerlijk is eerlijk, ik heb een aantal bijzonder goed opgeleide vrouwelijke collega's, die het maar wát heerlijk vinden dat ze slechts 24 uur per week hoeven te werken, die als de rest van de collega's nog een paar uur voor de boeg hebben, vrolijk de aftocht blazen om te gaan tennissen, of naar een afspraak met vriendinnen in de stad, of om te gaan shoppen. Die hebben allemaal mannen die wel fulltime werken, of meer, maar ik heb niet het idee dat ze dat zelf zouden willen, en dan hun man minder zouden willen laten werken. Integendeel, ze vinden het wel geweldig, soms een beetje werken en vooral veel tijd om zelf nog leuke andere dingen te doen. Heb niet de indruk dat dat lijdende vrouwen zijn die zich in een parttime baan gedwongen zien door de boze maatschappij en het vermaledijde rolpatroon, integendeel, als je in hun hart kijkt, zouden ze echt geen 40+ uur willen werken terwijl hun man dan, met zijn 20-uurs baantje, lekker gaat tennissen, of een keer naar de kroeg met vrienden, of watdan ook...
Niks mis met parttime werken.
