Werk & Studie
alle pijlers
Werk icm zorg voor kind met autisme
woensdag 14 januari 2026 om 22:06
Na jaren alle ballen hoog hebben kunnen houden, zit ik al bijna een jaar in een burnout. Toen mijn kind met autisme vorig jaar vast liep, ging het met mij ook bergafwaarts. Een paar maanden geleden dacht ik dat het beter met mij ging. Ik ben toen weer mijn werk op gaan bouwen met een paar uur per dag. Helaas gaat het mijn zoon nog steeds niet goed. Hij heeft veel agressieve buien en paniekaanvallen. Hij hangt erg aan mij, waardoor ik te weinig ontspanning heb. Ik slaap ook al een paar maanden naast hem, omdat hij meerdere keren per nacht wakker wordt en dan nabijheid nodig heeft. Het werken gaat matig. Ik vind het wel leuk om weer iets te doen, maar ik ben niet productief. Daarnaast schiet ik in de stress als er dingen moet opleveren of overleggen moet bijwonen. Dat lukt nog niet.
Nu heeft een familielid van mij vorige week een ongeluk gehad en hebben we zeer pittige dagen met mijn zoon achter de rug, omdat hij van medicatie is gewisseld. En nu voelt mijn batterij weer leeg. Ik laad door mijn gezinssituatie niet op en maak ook geen vorderingen met het opbouwen van werk.
Ik begin me steeds meer af te vragen of werken als ouder van een zorgintensief kind wel mogelijk is. Mijn werk vind ik wel leuk, maar het frustreert me dat ik nu niet als voorheen functioneer. Waar doe ik goed aan? Ik moet energie overhouden om mijn zoon goed te begeleiden. Helaas hebben we maar beperkt opvang, omdat mijn zoon zich niet snel vertrouwd voelt bij anderen.
Ik hoor graag ervaringen van mensen in vergelijkbare situaties en andere wijze woorden.
Nu heeft een familielid van mij vorige week een ongeluk gehad en hebben we zeer pittige dagen met mijn zoon achter de rug, omdat hij van medicatie is gewisseld. En nu voelt mijn batterij weer leeg. Ik laad door mijn gezinssituatie niet op en maak ook geen vorderingen met het opbouwen van werk.
Ik begin me steeds meer af te vragen of werken als ouder van een zorgintensief kind wel mogelijk is. Mijn werk vind ik wel leuk, maar het frustreert me dat ik nu niet als voorheen functioneer. Waar doe ik goed aan? Ik moet energie overhouden om mijn zoon goed te begeleiden. Helaas hebben we maar beperkt opvang, omdat mijn zoon zich niet snel vertrouwd voelt bij anderen.
Ik hoor graag ervaringen van mensen in vergelijkbare situaties en andere wijze woorden.
woensdag 14 januari 2026 om 22:18
Ander soort intensieve kindzorg, maar ik ben van baan veranderd, en toen nog een keer van baan veranderd. Dat is niet per se een aanrader, want een nieuwe baan kost altijd energie en ik koos dus eerst ook nog eens verkeerd. Maar omdat bij mij ook reistijd een rol speelde, was dat het me waard. In mijn huidige baan laat ik soms steken vallen of mis een deadline, maar ik ben op de momenten dat ik er wel goed bij ben van dusdanige meerwaarde dat ze dat door de vingers zien. Uiteraard heb ik een baan gevallen waarbij er dan geen ongelukken gebeuren of mensen al te erg de pineut zijn door mij. Wel weet ik dat er wat mensen met kift zijn doordat ik mijn eigen uren plan, maar daar kan ik mijn schouders over ophalen.
Dit is geen tip voor jou, want je zit in een burn-out en zo te lezen poortwachterstraject. In jouw geval zou ik vooral aansturen op waar mogelijk begeleiding voor jezelf.
Jouw gedachten dat een baan niet te combineren is met een zorgintensief kind komt bij mij zeker wekelijks terug, het is alleen geen helpende gedachte. En dat klinkt heel zweverig terwijl het gewoon kut is, en ik baal en rouwde ook dat ik dat wat ik wil en kan, nu niet kan doen. Maar ik kan andere dingen ook en dat scheelt dan weer
madrigalscapybara wijzigde dit bericht op 14-01-2026 22:20
8.09% gewijzigd
woensdag 14 januari 2026 om 22:20
Allebei mijn kinderen zijn autistisch en werk al jaren als zzp'er vanuit huis, sommige periodes wat meer dan andere. Mijn werkdagen zijn ook niet standaard ingedeeld: als ik er overdag voor mijn kinderen moet zijn, werk ik bijvoorbeeld 's avonds of in het weekend. Betekent wel dat je nooit echt vrij hebt (maar dat is sowieso wel een gegeven als je kinderen niet 'automatisch meekabbelen' met de rest).
Ik pas het soort opdrachten dat ik aanneem aan op hoe het thuis gaat: als het 'rommelt' neem ik werk aan dat minder intensief is of wat 'makkelijker' dan als het allemaal op rolletjes loopt. Dat is helaas niet altijd voorspelbaar, en ik heb vorig jaar een klus moeten teruggeven aan een opdrachtgever omdat het niet goed ging met een van mijn kinderen. Dat heb ik ook financieel wel gevoeld, ook omdat het niet zo was dat ik direct weer een nieuwe grote opdracht had op het moment dat er weer ruimte en lucht was voor het goed focussen op werkt.
Ik ken veel mensen met zorgintensieve kinderen waar een van de ouders of gestopt is met werken, of op een vergelijkbare manier werken als ik. Ergens houdt de flexibiliteit van werkgevers op een gegeven moment toch wel op, blijkt in de praktijk.
Ik pas het soort opdrachten dat ik aanneem aan op hoe het thuis gaat: als het 'rommelt' neem ik werk aan dat minder intensief is of wat 'makkelijker' dan als het allemaal op rolletjes loopt. Dat is helaas niet altijd voorspelbaar, en ik heb vorig jaar een klus moeten teruggeven aan een opdrachtgever omdat het niet goed ging met een van mijn kinderen. Dat heb ik ook financieel wel gevoeld, ook omdat het niet zo was dat ik direct weer een nieuwe grote opdracht had op het moment dat er weer ruimte en lucht was voor het goed focussen op werkt.
Ik ken veel mensen met zorgintensieve kinderen waar een van de ouders of gestopt is met werken, of op een vergelijkbare manier werken als ik. Ergens houdt de flexibiliteit van werkgevers op een gegeven moment toch wel op, blijkt in de praktijk.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 14 januari 2026 om 22:24
woensdag 14 januari 2026 om 22:35
Wat rot TO.
Hoe oud is je kind? En hoe zelfstandig is hij?
Mijn zoon is ook vastgelopen, op school. Jarenlang veel stress thuis, zoeken naar antwoorden en hoe verder, baan opzeggen, weer beginnen, weer opzeggen, steeds minder uur gaan werken, etc. Heb me ook vaak afgevraagd of het wel kon. En heb ervaren dat als je echt goed zoekt, transparant bent tijdens solliciaties/kennismakingsgesprekken, en een beetje mazzel/netwerk hebt, er echt wel eea mogelijk is. Ik ben inmiddels, eigenlijk te vroeg, van een doable functie overgestapt naar een baan die meer bij mijn ambities past. En ik nu ben ik toch weer aan het worstelen.. ook al dacht ik dat we nog zo goede afspraken hadden gemaakt en is mijn zoon inmiddels 13 / heeft hij mij niet meer voor alles nodig heeft (ook al gaat hij niet naar school).
Het blijft hoe dan ook ingewikkeld en zwaar. Maar ik ben wel blij iets anders om handen te hebben naast de zorgen thuis.
Hoe oud is je kind? En hoe zelfstandig is hij?
Mijn zoon is ook vastgelopen, op school. Jarenlang veel stress thuis, zoeken naar antwoorden en hoe verder, baan opzeggen, weer beginnen, weer opzeggen, steeds minder uur gaan werken, etc. Heb me ook vaak afgevraagd of het wel kon. En heb ervaren dat als je echt goed zoekt, transparant bent tijdens solliciaties/kennismakingsgesprekken, en een beetje mazzel/netwerk hebt, er echt wel eea mogelijk is. Ik ben inmiddels, eigenlijk te vroeg, van een doable functie overgestapt naar een baan die meer bij mijn ambities past. En ik nu ben ik toch weer aan het worstelen.. ook al dacht ik dat we nog zo goede afspraken hadden gemaakt en is mijn zoon inmiddels 13 / heeft hij mij niet meer voor alles nodig heeft (ook al gaat hij niet naar school).
Het blijft hoe dan ook ingewikkeld en zwaar. Maar ik ben wel blij iets anders om handen te hebben naast de zorgen thuis.
woensdag 14 januari 2026 om 22:47
woensdag 14 januari 2026 om 22:53
Ik ben zelf een baan gaan zoeken die ik met 2 vingers in mijn neus kon doen. Nog wel in mijn vakgebied, maar zonder hoge eisen en met perfecte werktijden. Zo heb ik het al die tijd volgehouden. De burn out kwam pas toen kind al niet meer thuis woonde, want uiteindelijk was het toch roofbouw op mijn eigen gezondheid geweest al die jaren (en nog steeds wel).
woensdag 14 januari 2026 om 22:56
Wij zitten in dezelde situatie en ik kan alleen maar beamen dat het erg zwaar is. Het is steeds balanceren en dat gaat vaak ten koste van jezelf. Ik kwam op mijn werk vaak om bij te komen van de thuissituatie maar kon daar mijn grenzen niet bewaken en ben daardoor ook langere tijd uitgevallen. Momenteel kan ik ook weinig prikkels meer hebben.
Wat mij vooral geholpen heeft is inzicht leren krijgen in wat autisme is en hoe dit van invloed is op het gedrag van onze dochter. Het is niet een kwestie van oplossen maar meer van leren hiermee om te gaan. Dat gaat in hele kleine stapjes en vooral veel tegenslagen en frustraties. Besef dat je zoon er weinig aan kan doen, alleen naarmate hij ouder wordt hoop je dat hij ook inzicht krijgt in zijn eigen situatie en hoe dat weer op jullie van invloed is. Het is een hele lange weg waar eigenlijk geen einde aan zalm komen. Leren omgaan met is het hoogst haalbare
Zorg goed voor jezelf, ik heb daar een aantal cursussen voor gedaan om sterker te worden. Ook lezen en podcasts hielpen me daarbij. Verder is ook communicatie en afstemming met je partner/vader van het kind erg belangrijk. Probeer op één lijn te blijven ook al ben je er niet altijd mee eens. Vraag vooral ook om begrip van je werkgever en collega's door uit te leggen hoe je leven nu is. Misschien kunnen ze je helpen door samen naar gerichte oplossingen te kijken voor bepaalde situaties. Denk aan thuiswerken waar nodig/mogelijk (prikkels vermijden), later starten als opstarten van je zoon niet lukt, zorgverlof etc.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid ! Weet dat je best doen niet fout is. Je handelt ook met de beste intenties, alleen soms kan een ander inzicht helpen andere beslissingen te nemen die ook voor jezelf beter kunnen zijn.
Wat mij vooral geholpen heeft is inzicht leren krijgen in wat autisme is en hoe dit van invloed is op het gedrag van onze dochter. Het is niet een kwestie van oplossen maar meer van leren hiermee om te gaan. Dat gaat in hele kleine stapjes en vooral veel tegenslagen en frustraties. Besef dat je zoon er weinig aan kan doen, alleen naarmate hij ouder wordt hoop je dat hij ook inzicht krijgt in zijn eigen situatie en hoe dat weer op jullie van invloed is. Het is een hele lange weg waar eigenlijk geen einde aan zalm komen. Leren omgaan met is het hoogst haalbare
Zorg goed voor jezelf, ik heb daar een aantal cursussen voor gedaan om sterker te worden. Ook lezen en podcasts hielpen me daarbij. Verder is ook communicatie en afstemming met je partner/vader van het kind erg belangrijk. Probeer op één lijn te blijven ook al ben je er niet altijd mee eens. Vraag vooral ook om begrip van je werkgever en collega's door uit te leggen hoe je leven nu is. Misschien kunnen ze je helpen door samen naar gerichte oplossingen te kijken voor bepaalde situaties. Denk aan thuiswerken waar nodig/mogelijk (prikkels vermijden), later starten als opstarten van je zoon niet lukt, zorgverlof etc.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid ! Weet dat je best doen niet fout is. Je handelt ook met de beste intenties, alleen soms kan een ander inzicht helpen andere beslissingen te nemen die ook voor jezelf beter kunnen zijn.
woensdag 14 januari 2026 om 22:59
Dit dus, ik zet ook een stapje terug. Geld is minder belangrijk. Jij bent zelf belangrijk en als je dat beseft kun je beter prioriteiten stellen.
donderdag 15 januari 2026 om 00:05
donderdag 15 januari 2026 om 05:48
Dit hangt natuurlijk helemaal af van hoe de situatie met je kind is. Niet ieder autistisch kind is hetzelfde. Zelf ben ik een hele tijd thuis gebleven. Gelukkig bestond die mogelijkheid, maar ik vond dat enorm zwaar. De muren vlogen op me af, en ik zat compleet vast in het ritme van mijn zoon en alles wat hij nodig had. Mijn kind heeft een smalle tolerantiezone, voordat het moeilijk voor hem wordt en agressief kan worden. Daarbij is hij heel erg groot voor zijn leeftijd. Dus iedere keer heel erg opletten voor zijn jongere brusjes. Zelfs naar de wc gaan of de was in de wasmachine doen was al een risico. Daarbovenop kwam dat hij veel maar mij toe trok. Vooral de schoolvakanties, en de hele dag aan staan was voor mij een oorzaak om iedere herfst (na de lange zomervakantie, en daaropvolgend de herfstvakantie) met gezondheidsklachten bij de huisarts te komen. Ik heb nog een tijd geprobeerd om 's avonds bij een callcenter te gaan werken, maar dan kwam ik erg laat thuis, draaide ik eigenlijk dubbele diensten vanwege het werk overdag thuis. Uiteindelijk is zoon in een instelling gaan wonen en toen pas kon ik weer aan de slag.
donderdag 15 januari 2026 om 06:21
Ik ben gestopt met werken.. hier nu al drie jaar ben ik er elke dag als zoon uit school komt. Regelmatig is hij een dagje thuis om bij te komen. Naar de BSO was echt niet meer haalbaar. Financieel gezien kan dit bij ons, maar anders had ik denk ik iets gezocht voor onder schooltijd. Bijvoorbeeld thuiszorg schoonmaakwerk in de ochtend. Volgens jaar gaat zoon naar de middelbare school (speciaal onderwijs). Wij hopen dat als hij in de tweede zit ik weer kan gaan werken.
Ik zat trouwens ook in een dikke burnout en kon het allemaal niet meer bolwerken. Er was elke week wel wat en toen de BsO aangaf dat ze niet meer met hem om konden gaan ben ik gestopt. Net op dat moment ging het op school ook mis en is hij een tijdje helemaal niet naar school geweest totdat er een ander plekje voor hem was. Dus het was wel ‘geluk’ dat ik toen geen werk meer had.
Nu zullen sommige zeggen dat jij en je partner beide minder kunnen gaan werken, maar voor ons was dat niet voorspelbaar genoeg voor zoon en dan heb je toch beide weer druk van werk en prive. Man kan zijn baan nu juist volhouden doordat ik thuis ben, want hij liep ook vast doordat hij vaak niet kon werken om zoon op te vangen.
Ik zat trouwens ook in een dikke burnout en kon het allemaal niet meer bolwerken. Er was elke week wel wat en toen de BsO aangaf dat ze niet meer met hem om konden gaan ben ik gestopt. Net op dat moment ging het op school ook mis en is hij een tijdje helemaal niet naar school geweest totdat er een ander plekje voor hem was. Dus het was wel ‘geluk’ dat ik toen geen werk meer had.
Nu zullen sommige zeggen dat jij en je partner beide minder kunnen gaan werken, maar voor ons was dat niet voorspelbaar genoeg voor zoon en dan heb je toch beide weer druk van werk en prive. Man kan zijn baan nu juist volhouden doordat ik thuis ben, want hij liep ook vast doordat hij vaak niet kon werken om zoon op te vangen.
donderdag 15 januari 2026 om 09:08
Het hangt inderdaad enorm af van de situatie en het kind zelf. Ik wilde juist wel blijven werken, om dagelijks ook juist wat anders te doen dan mantelzorg. Van jongs af aan zijn we ook bezig geweest kind te laten wennen aan andere mensen die in beeld waren voor kind. Wij hadden het geluk dat het bij opa en oma redelijk ging, dat er al heel vroeg hulpverlening was en dat kind naar speciaal onderwijs ging. Kind is ook een periode maandelijks een weekend naar logeeropvang geweest, dat was voor ons echt een lifesaver in die tijd.
Dat ging natuurlijk niet altijd goed (en ook weleens dramatisch slecht) en het kostte ook veel energie dit goed te laten verlopen (en nog steeds).
Maar ik had het niet volgehouden zonder die tijd voor mezelf (werken hoorde daar ook bij) en in ons geval heeft kind er ook wel baat bij gehad. Heeft bijvoorbeeld nu als volwassene nog steeds een vriendschap die begonnen is in het logeerhuis, zo'n beetje de enige vriendschap die consistent is gebleven.
PGB of thuiswerken wilde ik om bovenstaande redenen juist niet. Zonder te oordelen, begrijp me goed: Je zegt dat er beperkt opvang is omdat jouw zoon zich niet vertrouwd voelt bij anderen, maar is het het onderzoeken waard om dat nogmaals- al dan niet met hulp- onder de loep te nemen? Want ooit wordt kind ouder en zullen er hoe dan ook stapjes gezet moeten worden in die richting.
Dat ging natuurlijk niet altijd goed (en ook weleens dramatisch slecht) en het kostte ook veel energie dit goed te laten verlopen (en nog steeds).
Maar ik had het niet volgehouden zonder die tijd voor mezelf (werken hoorde daar ook bij) en in ons geval heeft kind er ook wel baat bij gehad. Heeft bijvoorbeeld nu als volwassene nog steeds een vriendschap die begonnen is in het logeerhuis, zo'n beetje de enige vriendschap die consistent is gebleven.
PGB of thuiswerken wilde ik om bovenstaande redenen juist niet. Zonder te oordelen, begrijp me goed: Je zegt dat er beperkt opvang is omdat jouw zoon zich niet vertrouwd voelt bij anderen, maar is het het onderzoeken waard om dat nogmaals- al dan niet met hulp- onder de loep te nemen? Want ooit wordt kind ouder en zullen er hoe dan ook stapjes gezet moeten worden in die richting.
donderdag 15 januari 2026 om 10:41
Bij mij gaat mijn welbevinden ook hand in hand met ons zorgintensieve kind (autisme). In een relatief rustige periode ga ik goed. Maar in heftige periodes waarbij ze veel angsten heeft en we haar aan alle kanten moeten begeleiden en veel nabijheid moeten bieden, is het gewoon heel erg zwaar om er ook nog bij te werken. Ik werk thuis. Dat heeft als voordeel dat ik haar kan ondersteunen met alles en daarnaast nog (enigszins) kan werken. En het heeft als nadeel dat ik nooit uit de situatie ben, zoals wanneer je naar je werk toegaat. Mijn werkgever accepteert de situatie, maar is het er eigenlijk niet mee eens dat ik thuis werk en wil liever dat ik naar het werk kom. Dat laat hij ook wel blijken, maar het is wat het is. Het niet meer opgeladen worden door je gezinssituatie én door je werk, herken ik wel. De batterij loopt leeg en dat is het dan. Ik probeer de meeste energie in de thuissituatie te stoppen en minder in mijn werk. Andersom is niet haalbaar.
donderdag 15 januari 2026 om 11:06
Andere oorzaak, zelfde uitdaging. Wij hebben in het gezin onze hele opvatting op werken en zorgen moeten herzien. Het normale plaatje met opvangmogelijkheden en werk paste ons niet meer.
We hebben de zorg voor ons kind vertaald naar het hebben van een extra baan. We hebben een aantal beperkingen geaccepteerd zoals geen mogelijkheid tot BSO en dat soort opvang. En we hebben een lijstje van opties gemaakt die wel kunnen maar niet ideaal zijn (pgb'ers, logeeropvang, betrokken opa en oma, dagbesteding) want naast voordelen leveren ze ook nadelen op waar je dan weer mee moet dealen.
En toen zijn we de taart weer opnieuw gaan opbouwen: wie van ons heeft er plezier in werken (en haalt er naast salaris ook nog iets anders uit), wie van ons kan makkelijk switchen binnen zijn vakgebied. Wat mogen we onszelf gunnen (soms) terwijl het iets vraagt van een van onze twee kinderen. Hoeveel geld moeten we gezamelijk binnen halen om alle lasten te kunnen betalen, welke tijd hebben we beschikbaar. Heel zakelijk, maar wel inzichtgevend.
Maar hoe je het ook went of keert, elke oplossing werkt pas als je uit je burnout of overbelasting bent. Want tot die tijd is alles je eigenlijk teveel.
Dus, als je herstellen als een baan ziet met verplichtingen, wat heb je nodig om naast de zorg voor je kind te herstellen? En dan eerst dat gaan regelen. Daarna kun je de taart opbouwen.
Sterkte. Rotsituatie. En mogelijk ook een beetje eenzaam? zijn maar weinig mensen die het snappen
We hebben de zorg voor ons kind vertaald naar het hebben van een extra baan. We hebben een aantal beperkingen geaccepteerd zoals geen mogelijkheid tot BSO en dat soort opvang. En we hebben een lijstje van opties gemaakt die wel kunnen maar niet ideaal zijn (pgb'ers, logeeropvang, betrokken opa en oma, dagbesteding) want naast voordelen leveren ze ook nadelen op waar je dan weer mee moet dealen.
En toen zijn we de taart weer opnieuw gaan opbouwen: wie van ons heeft er plezier in werken (en haalt er naast salaris ook nog iets anders uit), wie van ons kan makkelijk switchen binnen zijn vakgebied. Wat mogen we onszelf gunnen (soms) terwijl het iets vraagt van een van onze twee kinderen. Hoeveel geld moeten we gezamelijk binnen halen om alle lasten te kunnen betalen, welke tijd hebben we beschikbaar. Heel zakelijk, maar wel inzichtgevend.
Maar hoe je het ook went of keert, elke oplossing werkt pas als je uit je burnout of overbelasting bent. Want tot die tijd is alles je eigenlijk teveel.
Dus, als je herstellen als een baan ziet met verplichtingen, wat heb je nodig om naast de zorg voor je kind te herstellen? En dan eerst dat gaan regelen. Daarna kun je de taart opbouwen.
Sterkte. Rotsituatie. En mogelijk ook een beetje eenzaam? zijn maar weinig mensen die het snappen
zoccellia wijzigde dit bericht op 15-01-2026 11:07
0.99% gewijzigd
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
donderdag 15 januari 2026 om 11:07
Hier in de familie ook een zorgintensief kind. Daar hebben ze (na een flinke overspannenheid) de zorg anders opgezet. Dus meer gebruik maken van speciale opvang, dagbesteding, eigen begeleiding en een logeerhuis. Ook krijgt hij rustgevende medicatie. Daar kwam onrust en verzet vanuit hun zoon (want verandering en niet volgens zijn idee). Maar ze hebben dat wel volgehouden. Ook met het oog op begeleid wonen in de toekomst. En omdat gebleken is dat niemand in het gezin nog kan functioneren als familieleden omvallen. Intussen is hun zoon eerder uit huis gegaan omdat er plek kwam op een locatie waar hij al dagbesteding deed. Zijn ouders gebruikten het logeerhuis echt om op te laden, samen dingen te doen of bijvoorbeeld een weekendje weg (met elkaar of hun andere kind). Want jullie als ouders zijn de basis. Veel huwelijken gaan fout in deze situatie. En ook andere kinderen mogen er zijn (en kunnen schade ondervinden door de situatie of gebrek aan aandacht).
donderdag 15 januari 2026 om 11:13
Wat coffeegirl beschrijft herken ik wel, dat mijn eigen welzijn hand in hand gaat met het welzijn van mijn kind. Als hij het zwaar heeft gaat dat door merg en been.
Wij hebben recent onze verdeling herzien (ik werkte als zzper, en paste werktijden aan - mijn man maakte meer uren. Dat is nu andersom, ik werk nu tijdelijk veel meer dan man, en werk ook weer op een vaste locatie). Ik vind het heerlijk om de wereld van werk binnen te stappen. Even uit de situatie zijn. En hoewel werk uitdagend is, zit ik wel in mijn comfortzone - uiteindelijk de thuissituatie hetgene wat het meeste van me vraagt.
Wij hebben recent onze verdeling herzien (ik werkte als zzper, en paste werktijden aan - mijn man maakte meer uren. Dat is nu andersom, ik werk nu tijdelijk veel meer dan man, en werk ook weer op een vaste locatie). Ik vind het heerlijk om de wereld van werk binnen te stappen. Even uit de situatie zijn. En hoewel werk uitdagend is, zit ik wel in mijn comfortzone - uiteindelijk de thuissituatie hetgene wat het meeste van me vraagt.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
donderdag 15 januari 2026 om 11:17
Ik vind dit altijd lastig als mensen dat zeggen. Ik voel me al extreem verantwoordelijk en werk me een slag in de rondte om het voor iedereen goed te doen. Ook de zorg voor mijn andere kind gaat boven mijn eigen welzijn. En dan staat er nog iemand van de zijlijn te roepen dat het zo schadelijk is. Een zorgintensief kind overkomt je en daar lijdt het hele gezin onder. Wat wilde je bereiken met het aanwijzen van het probleem? of heb je een oplossing voor handen?evelien2010 schreef: ↑15-01-2026 11:07Hier in de familie ook een zorgintensief kind. Daar hebben ze (na een flinke overspannenheid) de zorg anders opgezet. Dus meer gebruik maken van speciale opvang, dagbesteding, eigen begeleiding en een logeerhuis. Ook krijgt hij rustgevende medicatie. Daar kwam onrust en verzet vanuit hun zoon (want verandering en niet volgens zijn idee). Maar ze hebben dat wel volgehouden. Ook met het oog op begeleid wonen in de toekomst. En omdat gebleken is dat niemand in het gezin nog kan functioneren als familieleden omvallen. Intussen is hun zoon eerder uit huis gegaan omdat er plek kwam op een locatie waar hij al dagbesteding deed. Zijn ouders gebruikten het logeerhuis echt om op te laden, samen dingen te doen of bijvoorbeeld een weekendje weg (met elkaar of hun andere kind). Want jullie als ouders zijn de basis. Veel huwelijken gaan fout in deze situatie. En ook andere kinderen mogen er zijn (en kunnen schade ondervinden door de situatie of gebrek aan aandacht).
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
donderdag 15 januari 2026 om 14:06
Hier ook een kind met (hoogfunctionerend) autisme en nog 2 andere kinderen. Ik ben 10 maanden geleden uitgevallen en sinds oktober aan het reïntegreren, maar daar zit geen vaart in. Ik vraag me ook af of 32 uur werken nog wel haalbaar is. Mijn man werkt ook 32 uur en de kinderen hebben 3 dagen bso. De ass'er is net 10 en zit in groep 7 regulier onderwijs, dus na de zomer is de bso klaar en is hij 'altijd' thuis. Thuis is er geen rust. We kunnen de kinderen nooit een tel alleen laten. Naar de wc kan niet zonder dat er weer eentje staat te brullen. Daarnaast hoeft er maar dít te gebeuren of anders te gaan dan hij wil of we hebben een driftbui van jewelste. We zijn nu bezig met een verwijzing naar iemand die medicatie kan voorschrijven, maar we moeten zelf zeggen waar we heen willen én de huisarts zegt dat er geen medicatie is voor ass. Het is gewoon frustrerend en deprimerend allemaal. Hoe komt dit ooit nog goed? Ik herken dus heel erg wat je schrijft en dan is het bij jou nog een tikkie erger zo te lezen. De oplossing heb ik helaas niet voor je.
zondag 18 januari 2026 om 09:41
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
