Zwanger
alle pijlers
Bevallen: de taboes!
zondag 20 februari 2011 om 22:41
Moeders van het forum, een oproep aan u allen!
Zij die nimmer bevallen zijn zijn nieuwsgierig! Nieuwsgierig naar de taboes, de verhalen waarover nooit gesproken wordt, en de ongemakken waarmee de orde der moeders nog jaren na het natuurgeweld mee te maken krijgt.
Ik open dit nieuwsgierig topic naar aanleiding van het topic " vrijwillige keizersnede", waar vluchtig geschreven wordt over een regiment (post-partum) vaginale ongemakken. Wat staat ons, onbezwangerden, nog allemaal te wachten qua lichamelijk ongemak?
Voor mij zal het geen verschil maken en voedt het alleen mijn ongecompliceerde nieuwsgierigheid. Al draag ik mijn linkerborst ter zijner tijd rechts door paarsgekleurde borstvoeding, of struikel ik over mijn gehavende schaamlippen, de ontmoeting met mijn toekomstige kind is waar ik het voor doe!
Mijn vriendinnen glimlachen flauwtjes als ik vraag naar hun post-partum anatomie, de slachtoffers van de totaalrupturen zwijgen als het graf. Natuurlijk doet de glimlach van de pasgeborene alle hechtingen terstond oplossen, maar .........
......zijn er enkele moeders die eens een tipje van hunslip sluier op zouden willen lichten met betrekken tot de gevolgen van een bevalling voor " down-under"?
Zij die nimmer bevallen zijn zijn nieuwsgierig! Nieuwsgierig naar de taboes, de verhalen waarover nooit gesproken wordt, en de ongemakken waarmee de orde der moeders nog jaren na het natuurgeweld mee te maken krijgt.
Ik open dit nieuwsgierig topic naar aanleiding van het topic " vrijwillige keizersnede", waar vluchtig geschreven wordt over een regiment (post-partum) vaginale ongemakken. Wat staat ons, onbezwangerden, nog allemaal te wachten qua lichamelijk ongemak?
Voor mij zal het geen verschil maken en voedt het alleen mijn ongecompliceerde nieuwsgierigheid. Al draag ik mijn linkerborst ter zijner tijd rechts door paarsgekleurde borstvoeding, of struikel ik over mijn gehavende schaamlippen, de ontmoeting met mijn toekomstige kind is waar ik het voor doe!
Mijn vriendinnen glimlachen flauwtjes als ik vraag naar hun post-partum anatomie, de slachtoffers van de totaalrupturen zwijgen als het graf. Natuurlijk doet de glimlach van de pasgeborene alle hechtingen terstond oplossen, maar .........
......zijn er enkele moeders die eens een tipje van hun
jullie hebben me erg laten lachen, thanks 
maandag 21 februari 2011 om 01:24
Mijn vriend wilde er het liefst niet bij zijn en we hadden dus afgesproken dat mijn moeder ook mee zou gaan zodat hij weg kon lopen wanneer hij wilde. Tijdens het opwekkende infuus vroeg mijn moeder of hij nog wilde gaan roken? Nee hij ging niet meer weg, want dit liet hij me niet alleen doen!
Uiteindelijk zat hij dus aan mijn hoofdeind en hield mijn hand vast. De navelstreng heb ik zelf geknipt, wilde hij echt niet. En toen ze de placenta lieten zien, ging hij haast van zijn graat :-)
Net als ik heeft hij het op zijn manier ook overleeft :-)
Uiteindelijk zat hij dus aan mijn hoofdeind en hield mijn hand vast. De navelstreng heb ik zelf geknipt, wilde hij echt niet. En toen ze de placenta lieten zien, ging hij haast van zijn graat :-)
Net als ik heeft hij het op zijn manier ook overleeft :-)
maandag 21 februari 2011 om 01:26
Dat snap ik wel, wil mijn vriend er ook wel bij in dezelfde ruimte, handje vasthouden, beetje over mijn hoofd aaien, maar dan met een scherm ertussen, zodat hij er niet down under boven op zit met zijn neus, dat heeft toch geen nut. Ik wil het zelf niet eens zien, waarom zou hij het dan moeten zien.
