Zwanger
alle pijlers
Fantaseren over zwanger worden maar ik vind het wel eng.
zondag 1 december 2013 om 12:37
Na een tijd nagedacht te hebben of ik wel weer een topic zou openen, heb ik besloten het toch maar te doen.
Vooral omdat ik viva toch wel gemist heb.
De steun, de lieve medelezers en schrijvers, de mooie plaatjes en vooral dat ik me hier kan uiten wat ik in real life toch vaak niet doe.
Ik heb een andere nick, en schreef in mijn vorig topic over de zwangerschap en vroeggeboorte van mijn twee vlinder dochters en de periode daarna.
Nu kriebelt het heel erg om weer zwanger te worden. Ik vind dit uiteraard erg spannend en eng. Ik ga er niet van uit dat het weer slecht af zal lopen maar een nieuwe zwangerschap zal vast herinneringen met zich mee brengen.
Ik hoop dit topic weer te mogen gebruiken als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties. En hoop natuurlijk dat dit topic een zeer happy end zal hebben!
Update:
Op 11-12-'13 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Sneller dan verwacht.
De zwangerschap is erg spannend, vooral emotioneel gezien. Het brengt veel herinneringen en onzekerheden met zich mee. En door oa de bekken instabiliteit is het lichamelijk behoorlijk zwaar. Er word uiteindelijk besloten om de bevalling in te leiden.
14-08-'14 om 15:44 is onze Nano geboren. Een mooie zoon van 4 kilo.
Het was een zware bevalling omdat Nano een sterrenkijker was en omdat zijn schouders vast zaten. Toen de placenta geboren was, bleek het dat Nano er ook 1 van een tweeling was, er zat namelijk nog een vruchtje in de placenta.
Nano is een echt mamaskindje, heeft als bijnaam magneetje.
Hij is erg onrustig en huilt veel. Heeft Reflux en veel spierspanning.
We besluiten in overleg met de kinderarts en ook mede dankzij alle adviezen op dit topic, dat Nano opgenomen gaat worden ter observatie voor 1 week.
Op 07-11-'14 gaan Nano en ik samen een week naar het ziekenhuis.
Vlak voor de opname is Maxi (mijn man) ingestort op zijn werk. Een geluk bij een ongeluk dat hij nu thuis is. Maar het maakt de situatie er niet makkelijker op.
13-11-'14 weer thuis. Nano is een stuk rustiger en slaapt regelmatig in zijn eigen bedje. Heeft het nodig om even te huilen om in slaap te komen. Maar vaak maar 10 minuutjes. Het blijft zoeken maar het is al een enorme verbetering.
Vooral omdat ik viva toch wel gemist heb.
De steun, de lieve medelezers en schrijvers, de mooie plaatjes en vooral dat ik me hier kan uiten wat ik in real life toch vaak niet doe.
Ik heb een andere nick, en schreef in mijn vorig topic over de zwangerschap en vroeggeboorte van mijn twee vlinder dochters en de periode daarna.
Nu kriebelt het heel erg om weer zwanger te worden. Ik vind dit uiteraard erg spannend en eng. Ik ga er niet van uit dat het weer slecht af zal lopen maar een nieuwe zwangerschap zal vast herinneringen met zich mee brengen.
Ik hoop dit topic weer te mogen gebruiken als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties. En hoop natuurlijk dat dit topic een zeer happy end zal hebben!
Update:
Op 11-12-'13 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Sneller dan verwacht.
De zwangerschap is erg spannend, vooral emotioneel gezien. Het brengt veel herinneringen en onzekerheden met zich mee. En door oa de bekken instabiliteit is het lichamelijk behoorlijk zwaar. Er word uiteindelijk besloten om de bevalling in te leiden.
14-08-'14 om 15:44 is onze Nano geboren. Een mooie zoon van 4 kilo.
Het was een zware bevalling omdat Nano een sterrenkijker was en omdat zijn schouders vast zaten. Toen de placenta geboren was, bleek het dat Nano er ook 1 van een tweeling was, er zat namelijk nog een vruchtje in de placenta.
Nano is een echt mamaskindje, heeft als bijnaam magneetje.
Hij is erg onrustig en huilt veel. Heeft Reflux en veel spierspanning.
We besluiten in overleg met de kinderarts en ook mede dankzij alle adviezen op dit topic, dat Nano opgenomen gaat worden ter observatie voor 1 week.
Op 07-11-'14 gaan Nano en ik samen een week naar het ziekenhuis.
Vlak voor de opname is Maxi (mijn man) ingestort op zijn werk. Een geluk bij een ongeluk dat hij nu thuis is. Maar het maakt de situatie er niet makkelijker op.
13-11-'14 weer thuis. Nano is een stuk rustiger en slaapt regelmatig in zijn eigen bedje. Heeft het nodig om even te huilen om in slaap te komen. Maar vaak maar 10 minuutjes. Het blijft zoeken maar het is al een enorme verbetering.
estrellas2 wijzigde dit bericht op 18-11-2014 14:29
Reden: upate op verzoek
Reden: upate op verzoek
% gewijzigd
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 2 november 2014 om 23:30
maandag 3 november 2014 om 18:25
Vandaag een nuttig gesprek gehad met de lactatiekundige. Ze kon aan Nano zien dat hij niet lekker in zijn vel zit. Door de frons in zijn gezicht en het gespannen lijfje. Ook zag ze dat hij steeds oprispingen heeft die hij weer doorslikt. Vertelde me dat hij dat na een minuut of 10 natuurlijk zat is en dan begint te huilen.
Ook lijkt het erop dat hij 1 armpje minder gebruikt.
Ze adviseerde me dan ook om met hem naar de kinderfysiotherapeut te gaan. Ook koppelt ze haar bevindingen terug naar de kinderarts waar ik donderdag heen moest.
Op het moment dat ze mijn mail las, stond die kinderarts bij haar. De kinderarts zei dat ik bij haar op consult was geweest en vond me een nuchtere, realistische moeder maar die er wel doorheen zit.
Ook heb ik gevraagd wat een opname precies inhoudt. En is eigenlijk hetzelfde als wat hier al eerder geschreven is.
Ze houden een huilkaart bij, schrijven iedere 5 minuten op hoe hij is op dat moment. En de 1e 2 nachten mag je er niet bij zijn, verder wel de hele dag door.
Ze proberen als het ware de baby te resetten om zo de onrust weg te nemen.
Wat ze wel vaak zien is dat een baby die daar komt vaak als een blok in slaap valt en de moeders zich dan heel schuldig voelen (wat ik me zeker kan voorstellen).
Ik ga eerst de kinderarts en kinderfysiotherapeut afwachten maar hou dit zeker in mijn achterhoofd.
Maar dan... Maxi belde me vanmiddag. Hij is ingestort en komt morgen naar huis.
Het gesprek van vrijdag was wel een beetje de druppel. Maar hij vertelde me dat hij vaak s nachts wakker ligt en aan de meisjes denkt. Hij kan het gewoon niet bevatten, ze waren zo perfect met alles erop en eraan.
Ook heeft hij bloed in zij ontlasting en ziet erg op tegen het onderzoek wat hij daarvoor toch moet ondergaan ( iet zozeer het onderzoek zelf maar de eventuele uitkomst). En zo kwamen er nog meer onderwerpen waar hij mee zit die hem toch meer aangrijpen als hij gedacht had.
Morgen bel ik de huisarts en woensdag gaan we daar samen heen.
Ik ben behoorlijk geschrokken. Ik wist dat hij het moeilijk zou krijgen op zij werk na dat gesprek maar dat dit ook allemaal mee speelde had ik niet aan zien komen.
Heb ook gezegd dat het nu wel afgelopen is met mooi weer spelen. Maar dat geld natuurlijk ook voor mij.
Ook deze berg gaan we weer beklimmen. You&me against the world is ons motto.
Ook lijkt het erop dat hij 1 armpje minder gebruikt.
Ze adviseerde me dan ook om met hem naar de kinderfysiotherapeut te gaan. Ook koppelt ze haar bevindingen terug naar de kinderarts waar ik donderdag heen moest.
Op het moment dat ze mijn mail las, stond die kinderarts bij haar. De kinderarts zei dat ik bij haar op consult was geweest en vond me een nuchtere, realistische moeder maar die er wel doorheen zit.
Ook heb ik gevraagd wat een opname precies inhoudt. En is eigenlijk hetzelfde als wat hier al eerder geschreven is.
Ze houden een huilkaart bij, schrijven iedere 5 minuten op hoe hij is op dat moment. En de 1e 2 nachten mag je er niet bij zijn, verder wel de hele dag door.
Ze proberen als het ware de baby te resetten om zo de onrust weg te nemen.
Wat ze wel vaak zien is dat een baby die daar komt vaak als een blok in slaap valt en de moeders zich dan heel schuldig voelen (wat ik me zeker kan voorstellen).
Ik ga eerst de kinderarts en kinderfysiotherapeut afwachten maar hou dit zeker in mijn achterhoofd.
Maar dan... Maxi belde me vanmiddag. Hij is ingestort en komt morgen naar huis.
Het gesprek van vrijdag was wel een beetje de druppel. Maar hij vertelde me dat hij vaak s nachts wakker ligt en aan de meisjes denkt. Hij kan het gewoon niet bevatten, ze waren zo perfect met alles erop en eraan.
Ook heeft hij bloed in zij ontlasting en ziet erg op tegen het onderzoek wat hij daarvoor toch moet ondergaan ( iet zozeer het onderzoek zelf maar de eventuele uitkomst). En zo kwamen er nog meer onderwerpen waar hij mee zit die hem toch meer aangrijpen als hij gedacht had.
Morgen bel ik de huisarts en woensdag gaan we daar samen heen.
Ik ben behoorlijk geschrokken. Ik wist dat hij het moeilijk zou krijgen op zij werk na dat gesprek maar dat dit ook allemaal mee speelde had ik niet aan zien komen.
Heb ook gezegd dat het nu wel afgelopen is met mooi weer spelen. Maar dat geld natuurlijk ook voor mij.
Ook deze berg gaan we weer beklimmen. You&me against the world is ons motto.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
maandag 3 november 2014 om 18:29
Oh meis.... wanneer mag het eens ophouden......
Ik denk dat opname voor iedereen nu even goed is. Nano in goede handen, helemaal als ik lees dat hij zijn armpje minder gebruikt, en voor Maxi en de verwerking. Kan Mini ook een paar nachten uit logeren? Dan kunnen jullie even totaal opnieuw opladen en een plan van aanpak maken hoe dit alles het hoofd te bieden.
Ik denk dat opname voor iedereen nu even goed is. Nano in goede handen, helemaal als ik lees dat hij zijn armpje minder gebruikt, en voor Maxi en de verwerking. Kan Mini ook een paar nachten uit logeren? Dan kunnen jullie even totaal opnieuw opladen en een plan van aanpak maken hoe dit alles het hoofd te bieden.
maandag 3 november 2014 om 22:27
Oh wat zou het fijn zijn als je de tijd nu even vooruit kon spoelen. Ik lees regelmatig mee en hoop steeds hard op verbetering voor jullie. Dat komt ook, maar zou zo verdiend zijn. Het helpt vast en zeker nu jullie je niet meer constant groot houden. Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben.
Go green, fuck a vegetarian
maandag 3 november 2014 om 22:41
Oh Estrellas toch...alles komt tegelijk.
Maar ergens heb ik zomaar het gevoel dat dit de doorbraak gaat zijn.
Al die onverwerkte emoties, ze moeten eruit, voor jullie allebei.
Precies wat je zegt, geen mooi weer meer. En kinderen en baby's al helemaal zijn zo gevoelig voor een lachende mama die van binnen huilt. En dan ook maxi die het niet meer trekt. Nu komen de echte emoties en dat mag en moet eruit.
Dan zou een reset voor nano in het ziekenhuis misschien juist zijn wat hij nodig heeft.
Dikke knuffel voor jullie, nu kan de verwerking beginnen. 💞
Maar ergens heb ik zomaar het gevoel dat dit de doorbraak gaat zijn.
Al die onverwerkte emoties, ze moeten eruit, voor jullie allebei.
Precies wat je zegt, geen mooi weer meer. En kinderen en baby's al helemaal zijn zo gevoelig voor een lachende mama die van binnen huilt. En dan ook maxi die het niet meer trekt. Nu komen de echte emoties en dat mag en moet eruit.
Dan zou een reset voor nano in het ziekenhuis misschien juist zijn wat hij nodig heeft.
Dikke knuffel voor jullie, nu kan de verwerking beginnen. 💞
Each morning we are born again. What we do today matters most.
maandag 3 november 2014 om 23:09
Hoop ergens ook dat dit de ommekeer gaat worden.
Ik heb vanavond mijn maatschappelijk werker gemailt of hij contact met mij op wil nemen.
Zal je net zien, heb ik eindelijk Nano eens voor 12en in slaap, lig ik naar het plafond te staren.
Ben er maar uit gegaan en ga maar wat tv kijken nog.
Ik zie er best een beetje tegenop dat Maxi morgen thuis komt.
Mijn gevoel schreeuwt nu dat ik mezelf bij elkaar moet rapen en de kar moet trekken.
Ik heb vanavond mijn maatschappelijk werker gemailt of hij contact met mij op wil nemen.
Zal je net zien, heb ik eindelijk Nano eens voor 12en in slaap, lig ik naar het plafond te staren.
Ben er maar uit gegaan en ga maar wat tv kijken nog.
Ik zie er best een beetje tegenop dat Maxi morgen thuis komt.
Mijn gevoel schreeuwt nu dat ik mezelf bij elkaar moet rapen en de kar moet trekken.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
maandag 3 november 2014 om 23:22
Dit is waarom ik, in tegenstelling tot veel andere posters, niet zo zeker ben dat een ziekenhuisopname jullie gaat helpen. Die eerste een of twee nachten, als je er niet bij mag zijn in het ziekenhuis, lig jij net als nu naar het plafond te staren en je schuldig te voelen. Daarna slaap je een aantal nachten op een stretcher naast Nano - of eigenlijk: daar slaap je niet, want zo rustig is zo'n kinderafdeling niet. Op z'n zachtst gezegd. En als Nano weer thuis is, ga je gewoon net als nu door met de kar trekken - terwijl jij net zo goed als Maxi verdriet hebt om jullie dochters en net zo goed als hij gezondheidsproblemen hebt. Hij is niet zieliger dan jij, en je bewijst je kinderen geen dienst door in je eentje die kar te willen blijven trekken, want daardoor kom je zelf er zo doorheen te zitten (als je dat niet nu al doet) dat je niet goed meer voor ze kunt zorgen. Dat je hulp bent gaan inschakelen, is een goed begin, en als je dat voor jezelf moeilijk vindt, doe het dan voor je kinderen. Je bewijst hun er echt geen dienst mee als je maar door blijft gaan.
Zo te lezen ben je echt op het punt dat je structureel dingen moet veranderen. Niet een paar dagen ziekenhuisopname en dan gewoon maar weer doorgaan zoals je het nu doet: dan zit je er heel snel weer net zo doorheen.
maandag 3 november 2014 om 23:24
maandag 3 november 2014 om 23:30
@ miffy, ik zie een ziekenhuisopname ook niet als een break voor mezelf. Ik lag daar net ook aan te denken, het idee dat Nano in het ziekenhuis ligt en ik thuis ben... echt niet dat ik dan lekker slaap! En dan het heen en weer rijden naar het ziekenhuis, want ik wil toch zo veel mogelijk bij hem kunnen zijn.
Nee ik zie het zeker niet als een break voor mijzelf.
Enige wat ik wel hoop (als ik het ga doen) is natuurlijk dat Nano beter in zijn vel komt te zitten, dat er een oorzaak gevonden gaat worden voor zijn huilen of dat hij daar misschien wel in een soort van slaap ritme te krijgen is.
Want van die hazenslaapjes die hij maakt, rust hij ook niet.
Nee ik zie het zeker niet als een break voor mijzelf.
Enige wat ik wel hoop (als ik het ga doen) is natuurlijk dat Nano beter in zijn vel komt te zitten, dat er een oorzaak gevonden gaat worden voor zijn huilen of dat hij daar misschien wel in een soort van slaap ritme te krijgen is.
Want van die hazenslaapjes die hij maakt, rust hij ook niet.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 4 november 2014 om 08:25
Ach meis toch, wat een tegenslagen achter elkaar. En het is you&Maxi against the world hè? Niet alleen you. Jij moet de kar niet trekken, dat doen jullie samen. En alhoewel ik heel goed snap dat je meteen in de helpende modus schiet, probeer dat niet te doen. Want dan ga jij er straks aan onderdoor, en daar heeft niemand wat aan.
Ik ben ook zo'n type die als vriend verdrietig is in de helpende modus schiet. Lief bedoelt maar niet altijd goed. Zoals mijn vriend eens tegen mij zegt: "ik wil ook gewoon even verdrietig kunnen zijn. Even er doorheen zitten, even niet meer weten wat ik moet doen. Dan wil ik een paar armen om me heen, even praten en dan gaat het wel weer. Dat betekent niet dat je meteen alles voor me op hoeft te lossen, zeker niet als het ten koste gaat van jezelf. Want als ik dat zie, dan denk ik al snel: laat ik haar maar niet belasten met mijn problemen. En dat ik verdrietig ben, betekent niet dat ik het niet op kan lossen. Ik wil dan gewoon wat steun en liefde." En dat herken ik wel van periodes waarin het met mij zelf niet goed ging. Don't try to save me, stand beside me when I try to save myself. Dat idee.
Dit is zeker niet als kritiek bedoelt, niet van hem naar mij, noch van mij naar jou. Ik heb enorm veel bewondering voor de manier waarop jullie elke hobbel overwinnen. Maar ik wilde je het wel even meegeven, en als je er niets aan hebt, dan negeer je het gewoon lekker
Daarnaast zat ik te denken: Is het een idee om, stel dat jullie besluiten Nano een paar dagen op te laten nemen, een van de nachten dat Nano niet thuis is een slaappilletje van de huisarts te vragen? Die heb je in heel veel varianten qua sterkte, dus dan kan je samen met de huisarts bepalen wat je nodig hebt. Maar dan kan je, in ieder geval qua slaap, een beetje bijtrekken. En dan lig je iig niet de hele nacht naar het plafond te staren.
Ik ben ook zo'n type die als vriend verdrietig is in de helpende modus schiet. Lief bedoelt maar niet altijd goed. Zoals mijn vriend eens tegen mij zegt: "ik wil ook gewoon even verdrietig kunnen zijn. Even er doorheen zitten, even niet meer weten wat ik moet doen. Dan wil ik een paar armen om me heen, even praten en dan gaat het wel weer. Dat betekent niet dat je meteen alles voor me op hoeft te lossen, zeker niet als het ten koste gaat van jezelf. Want als ik dat zie, dan denk ik al snel: laat ik haar maar niet belasten met mijn problemen. En dat ik verdrietig ben, betekent niet dat ik het niet op kan lossen. Ik wil dan gewoon wat steun en liefde." En dat herken ik wel van periodes waarin het met mij zelf niet goed ging. Don't try to save me, stand beside me when I try to save myself. Dat idee.
Dit is zeker niet als kritiek bedoelt, niet van hem naar mij, noch van mij naar jou. Ik heb enorm veel bewondering voor de manier waarop jullie elke hobbel overwinnen. Maar ik wilde je het wel even meegeven, en als je er niets aan hebt, dan negeer je het gewoon lekker
Daarnaast zat ik te denken: Is het een idee om, stel dat jullie besluiten Nano een paar dagen op te laten nemen, een van de nachten dat Nano niet thuis is een slaappilletje van de huisarts te vragen? Die heb je in heel veel varianten qua sterkte, dus dan kan je samen met de huisarts bepalen wat je nodig hebt. Maar dan kan je, in ieder geval qua slaap, een beetje bijtrekken. En dan lig je iig niet de hele nacht naar het plafond te staren.
dinsdag 4 november 2014 om 09:13
Wat een mooie reacties.
Ik hoop dat je ze leest Estrellas. Echt leest bedoel ik. Er worden hele goede dingen gezegd.
Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd krijg.
Jij kan dit doorbreken, niemand anders.
Zet jezelf op 1, dat is je moederplicht en komt niet in de buurt van egoïsme.
Zie dit als een mogelijkheid om aandacht te geven aan de pijn en verdriet die je hebt.
Dan kun je helen (sorry, vage term :-)) en vanuit daar verder.
Gun jezelf dit lieve Estrellas. ❤️
Ik hoop dat je ze leest Estrellas. Echt leest bedoel ik. Er worden hele goede dingen gezegd.
Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd krijg.
Jij kan dit doorbreken, niemand anders.
Zet jezelf op 1, dat is je moederplicht en komt niet in de buurt van egoïsme.
Zie dit als een mogelijkheid om aandacht te geven aan de pijn en verdriet die je hebt.
Dan kun je helen (sorry, vage term :-)) en vanuit daar verder.
Gun jezelf dit lieve Estrellas. ❤️
Each morning we are born again. What we do today matters most.
dinsdag 4 november 2014 om 10:07
Even geel tijd om uitgebreid te reageren, maar wil je wel even een knuffel geven.
En wat Maxi betreft. Ik snap precies hoe jij nu gaat reageren. Weer de helpende hand uitsteken en jezelf op de achtergrond plaatsen. Niet doen!!!!
Natuurlijk ga je maxi bijstaan, maar vergeet vooral jezelf niet.
Ook jij zit er behoorlijk doorheen, alleen heb jij het nog niet uitgesproken en maxi wel.
Maxi kan tegen zijn baas zeggen "ik zit er doorheen en meld me ziek". Voor jou ligt dat een heel stuk ingewikkelder. Jij zegt zegt niet tegen je gezin "het lukt me niet meer en ik neem even een paar weken voor mezelf".
Je bent het aan je gezin verplicht om aan jezelf te denken. Niemand heeft iets aan een moeder en vrouw die zichzelf vergeet.
En wat Maxi betreft. Ik snap precies hoe jij nu gaat reageren. Weer de helpende hand uitsteken en jezelf op de achtergrond plaatsen. Niet doen!!!!
Natuurlijk ga je maxi bijstaan, maar vergeet vooral jezelf niet.
Ook jij zit er behoorlijk doorheen, alleen heb jij het nog niet uitgesproken en maxi wel.
Maxi kan tegen zijn baas zeggen "ik zit er doorheen en meld me ziek". Voor jou ligt dat een heel stuk ingewikkelder. Jij zegt zegt niet tegen je gezin "het lukt me niet meer en ik neem even een paar weken voor mezelf".
Je bent het aan je gezin verplicht om aan jezelf te denken. Niemand heeft iets aan een moeder en vrouw die zichzelf vergeet.
dinsdag 4 november 2014 om 10:41
Heb je een pb teruggestuurd met mijn mailadres.
Wat betreft de ziekenhuisopname: ik heb hier zelf nog steeds hele gemengde gevoelens over. Het zit me ook dwars dat zkh steeds maar benadrukte dat opname mogelijk was als we het als ouders niet meer aan zouden kunnen. Of er werd letterlijk gezegd dat ik meteen moest bellen als ik de neiging kreeg om mijn kind iets aan te doen. Terwijl ik alleen maar wilde dat mijn kind geholpen werd. Mijn intuïtie vertelde me dat het gedrag van baby niet 'normaal' was. En door hun houding voelde ik me nog slechter. Uiteindelijk weet ik natuurlijk niet hoe het zonder opname gelopen zou zijn en het heeft weinig zin mezelf steeds te kwellen. Maar ik ben het dus wel een beetje met Miffy eens. Uiteindelijk was het hier een kwestie van geduld en lange adem, maar die zijn ook gewoon een keer op. Gelukkig kreeg ik veel hulp van familie en vrienden. Dus probeer echt nog meer hulp in te schakelen.
Zeker nu Maxi zijn reserves ook op zijn. Dikke knuffel voor jou en je gezin!
Wat betreft de ziekenhuisopname: ik heb hier zelf nog steeds hele gemengde gevoelens over. Het zit me ook dwars dat zkh steeds maar benadrukte dat opname mogelijk was als we het als ouders niet meer aan zouden kunnen. Of er werd letterlijk gezegd dat ik meteen moest bellen als ik de neiging kreeg om mijn kind iets aan te doen. Terwijl ik alleen maar wilde dat mijn kind geholpen werd. Mijn intuïtie vertelde me dat het gedrag van baby niet 'normaal' was. En door hun houding voelde ik me nog slechter. Uiteindelijk weet ik natuurlijk niet hoe het zonder opname gelopen zou zijn en het heeft weinig zin mezelf steeds te kwellen. Maar ik ben het dus wel een beetje met Miffy eens. Uiteindelijk was het hier een kwestie van geduld en lange adem, maar die zijn ook gewoon een keer op. Gelukkig kreeg ik veel hulp van familie en vrienden. Dus probeer echt nog meer hulp in te schakelen.
Zeker nu Maxi zijn reserves ook op zijn. Dikke knuffel voor jou en je gezin!
