Zwanger
alle pijlers
Fantaseren over zwanger worden maar ik vind het wel eng.
zondag 1 december 2013 om 12:37
Na een tijd nagedacht te hebben of ik wel weer een topic zou openen, heb ik besloten het toch maar te doen.
Vooral omdat ik viva toch wel gemist heb.
De steun, de lieve medelezers en schrijvers, de mooie plaatjes en vooral dat ik me hier kan uiten wat ik in real life toch vaak niet doe.
Ik heb een andere nick, en schreef in mijn vorig topic over de zwangerschap en vroeggeboorte van mijn twee vlinder dochters en de periode daarna.
Nu kriebelt het heel erg om weer zwanger te worden. Ik vind dit uiteraard erg spannend en eng. Ik ga er niet van uit dat het weer slecht af zal lopen maar een nieuwe zwangerschap zal vast herinneringen met zich mee brengen.
Ik hoop dit topic weer te mogen gebruiken als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties. En hoop natuurlijk dat dit topic een zeer happy end zal hebben!
Update:
Op 11-12-'13 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Sneller dan verwacht.
De zwangerschap is erg spannend, vooral emotioneel gezien. Het brengt veel herinneringen en onzekerheden met zich mee. En door oa de bekken instabiliteit is het lichamelijk behoorlijk zwaar. Er word uiteindelijk besloten om de bevalling in te leiden.
14-08-'14 om 15:44 is onze Nano geboren. Een mooie zoon van 4 kilo.
Het was een zware bevalling omdat Nano een sterrenkijker was en omdat zijn schouders vast zaten. Toen de placenta geboren was, bleek het dat Nano er ook 1 van een tweeling was, er zat namelijk nog een vruchtje in de placenta.
Nano is een echt mamaskindje, heeft als bijnaam magneetje.
Hij is erg onrustig en huilt veel. Heeft Reflux en veel spierspanning.
We besluiten in overleg met de kinderarts en ook mede dankzij alle adviezen op dit topic, dat Nano opgenomen gaat worden ter observatie voor 1 week.
Op 07-11-'14 gaan Nano en ik samen een week naar het ziekenhuis.
Vlak voor de opname is Maxi (mijn man) ingestort op zijn werk. Een geluk bij een ongeluk dat hij nu thuis is. Maar het maakt de situatie er niet makkelijker op.
13-11-'14 weer thuis. Nano is een stuk rustiger en slaapt regelmatig in zijn eigen bedje. Heeft het nodig om even te huilen om in slaap te komen. Maar vaak maar 10 minuutjes. Het blijft zoeken maar het is al een enorme verbetering.
Vooral omdat ik viva toch wel gemist heb.
De steun, de lieve medelezers en schrijvers, de mooie plaatjes en vooral dat ik me hier kan uiten wat ik in real life toch vaak niet doe.
Ik heb een andere nick, en schreef in mijn vorig topic over de zwangerschap en vroeggeboorte van mijn twee vlinder dochters en de periode daarna.
Nu kriebelt het heel erg om weer zwanger te worden. Ik vind dit uiteraard erg spannend en eng. Ik ga er niet van uit dat het weer slecht af zal lopen maar een nieuwe zwangerschap zal vast herinneringen met zich mee brengen.
Ik hoop dit topic weer te mogen gebruiken als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties. En hoop natuurlijk dat dit topic een zeer happy end zal hebben!
Update:
Op 11-12-'13 had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Sneller dan verwacht.
De zwangerschap is erg spannend, vooral emotioneel gezien. Het brengt veel herinneringen en onzekerheden met zich mee. En door oa de bekken instabiliteit is het lichamelijk behoorlijk zwaar. Er word uiteindelijk besloten om de bevalling in te leiden.
14-08-'14 om 15:44 is onze Nano geboren. Een mooie zoon van 4 kilo.
Het was een zware bevalling omdat Nano een sterrenkijker was en omdat zijn schouders vast zaten. Toen de placenta geboren was, bleek het dat Nano er ook 1 van een tweeling was, er zat namelijk nog een vruchtje in de placenta.
Nano is een echt mamaskindje, heeft als bijnaam magneetje.
Hij is erg onrustig en huilt veel. Heeft Reflux en veel spierspanning.
We besluiten in overleg met de kinderarts en ook mede dankzij alle adviezen op dit topic, dat Nano opgenomen gaat worden ter observatie voor 1 week.
Op 07-11-'14 gaan Nano en ik samen een week naar het ziekenhuis.
Vlak voor de opname is Maxi (mijn man) ingestort op zijn werk. Een geluk bij een ongeluk dat hij nu thuis is. Maar het maakt de situatie er niet makkelijker op.
13-11-'14 weer thuis. Nano is een stuk rustiger en slaapt regelmatig in zijn eigen bedje. Heeft het nodig om even te huilen om in slaap te komen. Maar vaak maar 10 minuutjes. Het blijft zoeken maar het is al een enorme verbetering.
estrellas2 wijzigde dit bericht op 18-11-2014 14:29
Reden: upate op verzoek
Reden: upate op verzoek
% gewijzigd
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 4 november 2014 om 12:02
.. en die lange adem gaat des te sneller op als je steeds de kar alleen probeert te trekken. Op zich snap ik best dat je dat wilt, maar door nu hulp in te schakelen op alle mogelijke fronten én de lat tijdelijk wat minder hoog te leggen voorkom je misschien dat de enige optie wordt hulp in te roepen in de vorm van een ziekenhuisopname voor Nano - en dát is nou net een vorm van hulp waarvan ik echt goed zou kunnen snappen dat je die liever niet wilt.
dinsdag 4 november 2014 om 12:08
Wie helpt JOU Estrellas?
Wie zorgt er voor JOU?
Bij wie mag JIJ even verdrietig zijn en op leunen?
Vrijdag heb ik een zee van tijd om langs te komen. Zo ook zaterdag en zondag. En volgende week dinsdag. Laat anderen je helpen, vriendinnen, familie, de buurvrouw. Naast alle professionals natuurlijk. Deze kar is véél te zwaar voor jou alleen vrouw!
Wie zorgt er voor JOU?
Bij wie mag JIJ even verdrietig zijn en op leunen?
Vrijdag heb ik een zee van tijd om langs te komen. Zo ook zaterdag en zondag. En volgende week dinsdag. Laat anderen je helpen, vriendinnen, familie, de buurvrouw. Naast alle professionals natuurlijk. Deze kar is véél te zwaar voor jou alleen vrouw!
dinsdag 4 november 2014 om 15:12
Het is allemaal zo dubbel. Als Nano vrolijk is en lekker aan het brabbelen, denk ik, ach het valt allemaal wel mee. Maar als hij 5 minuten later weer overstuur aan het schreeuwen en vechten is, stijf als een plank, denk ik; help hem! Doe wat, er is iets mis met hem, hij heeft pijn, neem hem dan maar op! 
Vrijdag heb ik een gesprek met mijn maatschappelijk werker en morgenochtend met Maxi naar de huisarts.
@ doreia, ik ben vooral verdrietig als ik alleen ben, onder de douche of met harde muziek aan in de auto.
Of nu, nu ik het nummer Butterfly kisses hoor op de radio. Over een vader en zijn dochter. Dan denk ik gelijk aan onze dochters.
Gisteren in Ballorig legde mijn vriendin haar hand op mijn rug en ik voelde de tranen prikken in mijn ogen. Maar slikte ze snel door, zat immers met een baby op schoot in een drukke ballenbak.
Ik snap je gevoel ciccicieta, opname voor als de ouders het niet aan kunnen. Nee, je wil dat je kind geholpen word.
"Don't try to save me, stand beside me when I try to save myself."
Mooie zin N87, die ga ik zeker onthouden.
Ohw... Mini breekt zijn ledikant af.
Later meer.
Maxi komt trouwens vanavond rond 7 uur thuis.
Vrijdag heb ik een gesprek met mijn maatschappelijk werker en morgenochtend met Maxi naar de huisarts.
@ doreia, ik ben vooral verdrietig als ik alleen ben, onder de douche of met harde muziek aan in de auto.
Of nu, nu ik het nummer Butterfly kisses hoor op de radio. Over een vader en zijn dochter. Dan denk ik gelijk aan onze dochters.
Gisteren in Ballorig legde mijn vriendin haar hand op mijn rug en ik voelde de tranen prikken in mijn ogen. Maar slikte ze snel door, zat immers met een baby op schoot in een drukke ballenbak.
Ik snap je gevoel ciccicieta, opname voor als de ouders het niet aan kunnen. Nee, je wil dat je kind geholpen word.
"Don't try to save me, stand beside me when I try to save myself."
Mooie zin N87, die ga ik zeker onthouden.
Ohw... Mini breekt zijn ledikant af.
Later meer.
Maxi komt trouwens vanavond rond 7 uur thuis.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 4 november 2014 om 15:19
Niemand mag je helpen dus. Niemand mag zien dat je het zwaar hebt. Niemand mag weten dat jij ook graag een schouder zou willen. Nee, sterk moet je zijn. Voor iedereen. Want God verhoede wat er zou gebeuren als jij zou instorten.
Weet je. Jullie hebben nu beide heel erg veel op je bordje. En daar mag jij niet aan voorbij gaan. Stop met rennen, redderen en anderen steunen. Dat kun jij er niet meer bij hebben. Bij wie mag jij je zorgen en je angsten neerleggen? Bij wie mag jij komen om steun? Aan wie mag jij opbiechten dat het allemaal nogal boven je hoofd groeit?
Neem die vriendin in vertrouwen. Geef haar een dikke knuffel terug en hou haar eens vast. De last wordt anders ondraaglijk.
Weet je. Jullie hebben nu beide heel erg veel op je bordje. En daar mag jij niet aan voorbij gaan. Stop met rennen, redderen en anderen steunen. Dat kun jij er niet meer bij hebben. Bij wie mag jij je zorgen en je angsten neerleggen? Bij wie mag jij komen om steun? Aan wie mag jij opbiechten dat het allemaal nogal boven je hoofd groeit?
Neem die vriendin in vertrouwen. Geef haar een dikke knuffel terug en hou haar eens vast. De last wordt anders ondraaglijk.
dinsdag 4 november 2014 om 15:30
Ik ben eigenlijk langzamerhand een beetje boos aan het worden. Waarom ben je zo eigenwijs, waarom wil je niet geholpen worden? Wat haal je daar uit? Iedereen (in ieder geval hier) zou begrijpen dat je er doorheen zit. Mensen hier bieden hulp aan, artsen bieden hup aan. En waarom neem je het niet aan? Ik snap dat je beschadigd bent door de traumatische ervaring van de bevalling van je lieve meisjes, natuurlijk, maar je zegt ook: aard van het beestje. Dat vind ik te makkelijk, ik vind het langzamerhand niet meer dapper, je gaat tegen zelfgebouwde klippen op.
Na een tijdje gaan mensen denken: oh, die estrellas, die zegt wel dat ze het moeilijk heeft, maar ze staat nog steeds, dus misschien gaat het wel. En dan komt er misschien over een tijdje niemand meer helpen. Dat wil je toch niet? En ja, dit ken ik uit ervaring, ik was ooit ook zo eigenwijs. Resultaat: depressie, burnout, opname, PAAZ, pillen, psychiaters. En mijn omgeving maar zeggen: ja, maar als we je hulp aanboden, zei je altijd nee. En toen dachten we: ach, het gaat misschien ook wel, misschien is Lionlily gewoon een beetje een dramaqueen... Auw!
Sorry, beetje tough love dit, maar bovenstaande gun ik jouw hele familie gewoon niet. Je mag hulp aannemen, je mag praten over je verdriet. Nee, eigenlijk: je móet praten. Voor je hele gezin.
En alles wat ik hier schrijf is vanuit zorg. Sorry als het hard overkomt.
Toevoeging: ik weet dat jullie het moeilijk hebben, met de meisjes, die arme nano die zich niet goed voelt, baan op de tocht, alles is niet niets. Maar juist daarom: mensen weten (hier) wat het is, in raad en daad bijstaan zorgt er ook voor dat andere mensen zich ook goed voelen, ze kunnen eindelijk iets doen, zij kunnen iets voor jullie betekenen en dat is iets heel moois. Dus je kunt er ook voor kiezen het niet voor jezelf te doen, maar voor al die anderen om jullie heen.
Na een tijdje gaan mensen denken: oh, die estrellas, die zegt wel dat ze het moeilijk heeft, maar ze staat nog steeds, dus misschien gaat het wel. En dan komt er misschien over een tijdje niemand meer helpen. Dat wil je toch niet? En ja, dit ken ik uit ervaring, ik was ooit ook zo eigenwijs. Resultaat: depressie, burnout, opname, PAAZ, pillen, psychiaters. En mijn omgeving maar zeggen: ja, maar als we je hulp aanboden, zei je altijd nee. En toen dachten we: ach, het gaat misschien ook wel, misschien is Lionlily gewoon een beetje een dramaqueen... Auw!
Sorry, beetje tough love dit, maar bovenstaande gun ik jouw hele familie gewoon niet. Je mag hulp aannemen, je mag praten over je verdriet. Nee, eigenlijk: je móet praten. Voor je hele gezin.
En alles wat ik hier schrijf is vanuit zorg. Sorry als het hard overkomt.
Toevoeging: ik weet dat jullie het moeilijk hebben, met de meisjes, die arme nano die zich niet goed voelt, baan op de tocht, alles is niet niets. Maar juist daarom: mensen weten (hier) wat het is, in raad en daad bijstaan zorgt er ook voor dat andere mensen zich ook goed voelen, ze kunnen eindelijk iets doen, zij kunnen iets voor jullie betekenen en dat is iets heel moois. Dus je kunt er ook voor kiezen het niet voor jezelf te doen, maar voor al die anderen om jullie heen.
dinsdag 4 november 2014 om 16:04
Estrellas mijn 1e is ooit ook een week opgenomen geweest omdat ze zo huilde en overstrekte. Ik vond het heel erg maar het was wel fijn om te weten dat ze niks mankeerde, het huilen was daar ook veel minder. Toen ze na een week thuis kwam en ze begon te huilen begon ik ook, ik zag het echt niet meer zitten..Nu jaren later ben ik van mening dat ze de spanning van mij en haar vader gewoon voelde, want dat waren we..pfff. na 3 maanden was het opeens over. Ik hoop dat je toch de moed vindt Nano op te laten nemen, hoe moeilijk ook, als is het alleen maar om uit te vinden of er iets is met hem en om zelf even tot rust te komen.
dinsdag 4 november 2014 om 17:04
Eerlijk gezegd ben ik het wel met Lionlily eens. En met Doreia. Als je zo doorgaat, steven je regelrecht af op een depressie of erger. Been there, done that.
Ik kan zelf geen drie stappen meer verzetten door mijn bekken, dus langskomen en daadwerkelijk hulp bieden lukt mij niet. Maar ik zie zoveel lieve aanbiedingen hier om te helpen en je praat er vakkundig langs.
Het maakt me net als Lionlily een beetje boos. Maar eigenlijk vooral verdrietig en machteloos.
Ik kan zelf geen drie stappen meer verzetten door mijn bekken, dus langskomen en daadwerkelijk hulp bieden lukt mij niet. Maar ik zie zoveel lieve aanbiedingen hier om te helpen en je praat er vakkundig langs.
Het maakt me net als Lionlily een beetje boos. Maar eigenlijk vooral verdrietig en machteloos.
dinsdag 4 november 2014 om 17:06
Gisteren toen Maxi mij belde en ik daar overstuur van was, ben ii naar de buren gegaan. Mini heeft daar gegeten, buurvrouw is gisteravond bij me gebleven zodat ik kon douchen.
Vanmorgen was een vriendin bij me. Vanmiddag heeft de buuf op Nano gepast toen ik naar de fysio ging, nu loop ik buiten met Nano en is Mini bij de buren, daar eten we ook.
Praktische hulp genoeg, en vrijdag ga ik naar de maatschappelijk werker. En ik schrijf (hier) van mij af.
Wat meer kan ik doen?
Vanmorgen was een vriendin bij me. Vanmiddag heeft de buuf op Nano gepast toen ik naar de fysio ging, nu loop ik buiten met Nano en is Mini bij de buren, daar eten we ook.
Praktische hulp genoeg, en vrijdag ga ik naar de maatschappelijk werker. En ik schrijf (hier) van mij af.
Wat meer kan ik doen?
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 4 november 2014 om 19:23
Lieve Estrellas, ik heb echt met je te doen, wat zit het jullie tegen allemaal zeg!
Je doet het goed, het valt ook allemaal niet mee. Je probeert het zo goed te doen voor iedereen, dat je jezelf bijna vergeet, dat ik nooit goed, maar je hebt het dan ook heel zwaar. Ik snap het ergens wel, je probeert het zo goed mogelijk te doen, met alle liefde en zorg die je in je hebt. Daarom is het a heel goed dat je hulp hebt gevraagd en aanvaard hebt.
Het is niet niks wat jullie allemaal hebben doorgemaakt, alles gaat ook zo snel, het een is nog niet voorbij of het volgende staat er al weer. Het verlies van jullie meisjes heeft er bij jullie beiden zo keihard ingehakt en jullie proberen het volgens mij ieder voor zich een plek te geven omdat je elkaar niet wil belasten met je verdriet. Maar dat Maxi er nu doorheen zit, en dat ook aangeeft dat hij het zo moeilijk vindt dat jullie de meisjes zijn verloren is op zich heel goed, ik hoop echt dat jullie ook dit verdriet samen kunnen delen. Kunnen jullie misschien een dag of een weekend even samen ertussen uit om samen uit te waaien en te praten en te huilen? Dat je vriendin bij Nano en mini blijft? Dat je die vriendin (of buurvrouw, of je moeder) een dag op Nano laat passen van te voren, misschien lukt het nano dan wel om uit een flesje te drinken?
Jullie hebben dit samen ook zo nodig.
Ik hoop zo dat de kinderarts of wie dan ook iets kan vinden wat Nano kan helpen om beter in zijn vel te zitten, wat er ook is met hem. Als hij zich lekkerder voelt zul jij je ook zeker beter voelen en vooral dat je eens kunt doorslapen, een goede nacht maken, dat heb je echt nodig.
En daarnaast hebben jullie zo veel verdriet samen en dat verdriet mag er ook zijn, laat het er zijn, zeker voor elkaar. Mocht dat niet lukken schakel ook daar ajb hulp voor in. Schaam je daar niet voor hoor. Het is nu even allemaal te veel voor je wat heel logisch is! Ik hoop dat jullie er uit komen samen, dat jullie het verdriet om de meisjes een plek kunnen geven en dat jullie met hen in je hart samen met Nano en mini een fijn gezinnetje kunnen zijn.
Jullie verdienen het zó!
Je doet het goed, het valt ook allemaal niet mee. Je probeert het zo goed te doen voor iedereen, dat je jezelf bijna vergeet, dat ik nooit goed, maar je hebt het dan ook heel zwaar. Ik snap het ergens wel, je probeert het zo goed mogelijk te doen, met alle liefde en zorg die je in je hebt. Daarom is het a heel goed dat je hulp hebt gevraagd en aanvaard hebt.
Het is niet niks wat jullie allemaal hebben doorgemaakt, alles gaat ook zo snel, het een is nog niet voorbij of het volgende staat er al weer. Het verlies van jullie meisjes heeft er bij jullie beiden zo keihard ingehakt en jullie proberen het volgens mij ieder voor zich een plek te geven omdat je elkaar niet wil belasten met je verdriet. Maar dat Maxi er nu doorheen zit, en dat ook aangeeft dat hij het zo moeilijk vindt dat jullie de meisjes zijn verloren is op zich heel goed, ik hoop echt dat jullie ook dit verdriet samen kunnen delen. Kunnen jullie misschien een dag of een weekend even samen ertussen uit om samen uit te waaien en te praten en te huilen? Dat je vriendin bij Nano en mini blijft? Dat je die vriendin (of buurvrouw, of je moeder) een dag op Nano laat passen van te voren, misschien lukt het nano dan wel om uit een flesje te drinken?
Jullie hebben dit samen ook zo nodig.
Ik hoop zo dat de kinderarts of wie dan ook iets kan vinden wat Nano kan helpen om beter in zijn vel te zitten, wat er ook is met hem. Als hij zich lekkerder voelt zul jij je ook zeker beter voelen en vooral dat je eens kunt doorslapen, een goede nacht maken, dat heb je echt nodig.
En daarnaast hebben jullie zo veel verdriet samen en dat verdriet mag er ook zijn, laat het er zijn, zeker voor elkaar. Mocht dat niet lukken schakel ook daar ajb hulp voor in. Schaam je daar niet voor hoor. Het is nu even allemaal te veel voor je wat heel logisch is! Ik hoop dat jullie er uit komen samen, dat jullie het verdriet om de meisjes een plek kunnen geven en dat jullie met hen in je hart samen met Nano en mini een fijn gezinnetje kunnen zijn.
Jullie verdienen het zó!
dinsdag 4 november 2014 om 19:37
Lieve Estrellas, ik ben blij dat je om praktische hulp kan vragen. Het is af en toe ook goed om te vragen om psychische hulp bij vriendinnen. Dat je bij een vriendin op de bank kan huilen over alles, om de laatste 2 jaren. Ik ben door jouw topics veranderd en ik lees ze alleen maar. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen en zijn voor jou, voor wie dit de dagelijkse realiteit is. Heb zelfs mijn kraamhulp toendertijd van jou verteld en we hebben samen even wat tranen om jou gelaten. Vergeet niet om naast je handen vrij te maken, ook je hart te luchten bij echte mensen, die je kunnen knuffelen en je diep in de ogen kunnen kijken en je kunnen vertellen hoezeer ze met je meeleven.
dinsdag 4 november 2014 om 19:59
Een vriend van ons kwam gisteren ook gelijk bij me langs toen ik hem belde over Maxi. Ik kon eigenlijk weinig uitbrengen en luisterde vooral naar hem. Ook was Nano behoorlijk aan het huilen waardoor ik rondjes liep door de kamer.
Ik zei op een gegeven moment, Heb je mijn nieuwe laarzen wel gezien??
Waarop hij zei; Kijk, daar ga je weer, gelijk je masker weer opzetten en vrolijk lopen doen.
Hij had me dus door...
Jeetje Doreia, ik besef me gewoon niet wat een in pact mijn verhaal heeft gehad, dat je zelfs in je kraambed tranen hebt gelaten om mij
Ben er wel een beetje stil van.
@ sanne, ik denk dat we in iedergeval gaan beginnen om het samen lunchen wat vaker te doen.
Maxi is net thuis en ik voel bij mezelf wat weerstand. Kan mijn gevoel niet goed plaatsen.
Zal "blij" zijn als we morgen bij de huisarts zitten.
Ik zei op een gegeven moment, Heb je mijn nieuwe laarzen wel gezien??
Waarop hij zei; Kijk, daar ga je weer, gelijk je masker weer opzetten en vrolijk lopen doen.
Hij had me dus door...
Jeetje Doreia, ik besef me gewoon niet wat een in pact mijn verhaal heeft gehad, dat je zelfs in je kraambed tranen hebt gelaten om mij
Ben er wel een beetje stil van.
@ sanne, ik denk dat we in iedergeval gaan beginnen om het samen lunchen wat vaker te doen.
Maxi is net thuis en ik voel bij mezelf wat weerstand. Kan mijn gevoel niet goed plaatsen.
Zal "blij" zijn als we morgen bij de huisarts zitten.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 4 november 2014 om 20:03
Estrellas, wij liepen dag op dag he? Dus die hormonen vliegen alle kanten op toen ik wél een kleintje in mijn armen had op het juiste moment en jij niet.
Ben blij dat ook die vriend ziet dat jij je happy go Lucky face opzet! Ik hoop echt dat je een goed netwerk van mensen om je heen hebt die het niet pikken dat je dat doet en je welhaast dwingen om te praten, te huilen, te vertellen.
Ben blij dat ook die vriend ziet dat jij je happy go Lucky face opzet! Ik hoop echt dat je een goed netwerk van mensen om je heen hebt die het niet pikken dat je dat doet en je welhaast dwingen om te praten, te huilen, te vertellen.
dinsdag 4 november 2014 om 23:20
Doordat ik vanaf half 7 tot nu met Nano bezig ben geweest, hebben Maxi en ik nog geen fatsoenlijk woord kunnen wisselen.
Op naar morgen dan maar.
@ doreia, ja dat is waar ook. We liepen gelijk op. Het is maar goed geweest dat de foto's van Early birds niet gelijk online stonden, maar pas een paar maanden later.
Op naar morgen dan maar.
@ doreia, ja dat is waar ook. We liepen gelijk op. Het is maar goed geweest dat de foto's van Early birds niet gelijk online stonden, maar pas een paar maanden later.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 5 november 2014 om 10:27
Sowieso vond ik het een heftige periode. Ik heb vaak genoeg extra over mijn buik geaaid als ik jou las toen je nog in het ziekenhuis lag. En heb opgelucht adem gehaald toen IK voorbij de 26 weken was, daarna voorbij de 32 en de 36 weken. Ik wist dat met mij alles goed was, maar toch... Maar ik heb er niet minder van genoten hoor, wees gerust!
Een goed gesprek gewenst bij de huisarts vandaag!
Een goed gesprek gewenst bij de huisarts vandaag!
woensdag 5 november 2014 om 11:29
Maxi heeft een verwijzing voor een psycholoog en voor de chrirurg.
Uiteraard zetten Nano het op een brullen bij de huisarts, heb hem maar zitten voeden daar, dan was hij in iedergeval stil.
Maxi vroeg me net hoe het ging, en dat het allemaal wel goed komt en dat ik me geen zorgen moet maken.
Ik zei hem dat ik dat dus wel doe en niet alleen om hem maar ook om Nano. En dat ik op mijn tandvlees loop.
En ook dat ik eigenlijk boos op hem ben. Boos omdat hij blijkbaar wel met andere praat maar niet met mij. Het is iets wat al langer speelt bij hem maar hij heeft daar niets over gezegd. Volgens hem is het liefde dat hij niets vertelde, volgens mij is het juist liefde om het wel te doen.
Gisteravond sliep Nano pas rond 1 uur. Telkens viel hij in slaap om vervolgens gillend wakker te worden. Volgens mij had hij echt pijn ergens.
Zo ontzettend sneu!
Uiteraard zetten Nano het op een brullen bij de huisarts, heb hem maar zitten voeden daar, dan was hij in iedergeval stil.
Maxi vroeg me net hoe het ging, en dat het allemaal wel goed komt en dat ik me geen zorgen moet maken.
Ik zei hem dat ik dat dus wel doe en niet alleen om hem maar ook om Nano. En dat ik op mijn tandvlees loop.
En ook dat ik eigenlijk boos op hem ben. Boos omdat hij blijkbaar wel met andere praat maar niet met mij. Het is iets wat al langer speelt bij hem maar hij heeft daar niets over gezegd. Volgens hem is het liefde dat hij niets vertelde, volgens mij is het juist liefde om het wel te doen.
Gisteravond sliep Nano pas rond 1 uur. Telkens viel hij in slaap om vervolgens gillend wakker te worden. Volgens mij had hij echt pijn ergens.
Zo ontzettend sneu!
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 5 november 2014 om 11:35
Kun jij je indenken dat Maxi niets zegt omdat jij altijd anderen wil helpen, ten koste van jezelf? Dat als hij het je had verteld, jij jezlef nóg meer had weggecijferd dan je al dedd, hem nóg meer zou hebben ontzien dan je al deed en hem nóg meer voor had laten gaan op jezelf? Ik denk dat het wel degelijk een daad van liefde is geweest om jou niet nog meer van zijn zorgen aan jou te geven...
woensdag 5 november 2014 om 11:44
Ja, dat zal het ook zijn.
Hij zal het inderdaad niet gezegd hebben om mij te beschermen. Maar toch steekt het wel een beetje dat hij er wel met anderen over praat maar niet met mij. We zijn al 16 jaren samen, hebben al zoveel hindernissen genomen.
Hij zal het inderdaad niet gezegd hebben om mij te beschermen. Maar toch steekt het wel een beetje dat hij er wel met anderen over praat maar niet met mij. We zijn al 16 jaren samen, hebben al zoveel hindernissen genomen.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 5 november 2014 om 12:31
Probeer dit als een eye opener te zien Estrellas. Maxi wil je uit liefde niet nog meer belasten, omdat hij weet dat je alles altijd wil redden. Maar je bent Atlas niet lieverd, je hoeft niet alles op je schouders te dragen. Als je je af en toe overgeeft aan je eigen gevoelens en behoeften stort niet alles in. Anderen zullen het dan even van je overnemen. Je hoeft niet alles alleen te doen.
“The snow doesn't give a soft white damn whom it touches.”
woensdag 5 november 2014 om 12:34
Lieverd, hoeveel ontboezemingen doe jij hier op het forum wat jij niet aan Maxi verteld? Zou hem dat ook moeten steken? Ieder mens mag ook zijn leed delen met anderen dan hun partner. Omdat het soms makkelijker / beter / veiliger is om het tegen een buitenstaander te vertellen dan de Liefde van je Leven.
woensdag 5 november 2014 om 17:09
Vandaag heb ik de lactatiekundige nog een keer laten komen om spruw uit te sluiten.
Ze raadde me toch de opname aan. Nano is gewoon een heel onrustige en gespannen baby.
Ik had haar ook een filmpje gestuurd van hoe hij aan het vechten is aan de borst.
Ze zei dat het ook voor mij goed zou zijn de opname. Ik zei, dat vind ik helemaal niet belangrijk, het gaat me erom dat Nano lekker in zijn velletje komt te zitten.
Ze zei, maar ik vind dat wel belangrijk, jij bent zo'n moeder die maar doorgaat en doorgaat, en als ze dan breekt ben je veel verder van huis.
En als je nu ingrijpt dan valt het nog tw overzien.
Zou ze hier mee gelezen hebben?
De kogel is dus door de kerk. Morgen gaan we met de kinderarts bespreken hoe en wat.
En ja Doreia, je hebt (weer) gelijk. Ik zeg ook niet alles tegen Maxi, probeer het eerst zelf op te lossen door bijvoorbeeld van me af te schrijven hier.
Ze raadde me toch de opname aan. Nano is gewoon een heel onrustige en gespannen baby.
Ik had haar ook een filmpje gestuurd van hoe hij aan het vechten is aan de borst.
Ze zei dat het ook voor mij goed zou zijn de opname. Ik zei, dat vind ik helemaal niet belangrijk, het gaat me erom dat Nano lekker in zijn velletje komt te zitten.
Ze zei, maar ik vind dat wel belangrijk, jij bent zo'n moeder die maar doorgaat en doorgaat, en als ze dan breekt ben je veel verder van huis.
En als je nu ingrijpt dan valt het nog tw overzien.
Zou ze hier mee gelezen hebben?
De kogel is dus door de kerk. Morgen gaan we met de kinderarts bespreken hoe en wat.
En ja Doreia, je hebt (weer) gelijk. Ik zeg ook niet alles tegen Maxi, probeer het eerst zelf op te lossen door bijvoorbeeld van me af te schrijven hier.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 5 november 2014 om 18:28
Heel veel sterkte morgen bij de kinderarts. Zal een moeilijk gesprek voor je zijn.
Maar wat je ook besluit te doen, je doet het uit liefde voor Nano. En moederliefde kan toch nooit fout zijn.
Voor wat betreft Maxi, ook deze hobbel kunnen jullie aan.
Je helpt Maxi door ook goed voor jezelf te zorgen. Als jij zorgt dat jij lekker in je vel zit, komt het met Maxi ook goed.
Jullie kunnen hier samen sterker uitkomen.
Heel veel liefs voor jullie allemaal.
Maar wat je ook besluit te doen, je doet het uit liefde voor Nano. En moederliefde kan toch nooit fout zijn.
Voor wat betreft Maxi, ook deze hobbel kunnen jullie aan.
Je helpt Maxi door ook goed voor jezelf te zorgen. Als jij zorgt dat jij lekker in je vel zit, komt het met Maxi ook goed.
Jullie kunnen hier samen sterker uitkomen.
Heel veel liefs voor jullie allemaal.
