Zwanger
alle pijlers
VEEL afvallen voordat ik zwanger MAG/WIL worden
woensdag 16 november 2011 om 16:43
Haai, Allereerst ontzettend leuk dat je mijn topic willen lezen !! Het begon allemaal feb 2011. Ik en mijn man gingen naar de gyn. We probeerde al vanaf nov 2008 zwanger te worden dus 28 maanden. In maart 2009 was ik zwanger. Maar dat is helaas misgegaan. We kwamen dus bij de gyn. Daar was ik erg huiverig voor omdat ik veel te zwaar was en dat ze alleen maar daar over gingen beginnen en niet verder zouden gaan kijken. Maar gelukkig hadden we een lieve gyn wie (begrijpelijk) wel over mijn gewicht begon maar ook de andere "gebruikelijke" testen wilden doen. Gelukkig kwam daar uit dat ik gewoon een eiersprong heb en dat het dus van mijn uit dus geen probleem zou moeten zijn. Alleen was het bij mijn man net even anders. Hij heeft 10 procent goed werkend zaad. En nou weet ik dat er maar 1 goed zaadje nodig is maar goed dit was wel even schrikken. De gyn begon over ki icsi of IVF. Gelukkig bestaan al die opties. Maar door mijn overgewicht zouden ze daar nu niet eens over nadenken. Ik snapte dat aan de ene kant heel goed maar was natuurlijk ook erg verdrietig. Ik vroeg waarom want ik dacht altijd dat het zwanger worden opzich moeilijk zou worden. Wat ik niet wist was dat ook een zwangerschap en eventueel de bevalling ( mocht de zwangerschap goed gaan) heel zwaar zouden worden. Met misschien als uitkomst sterfte bij de baby,moeder of zelfs alle twee. Jeetje het leek wel of ik gruwelijk in elkaar werd geschopt. Ik zou eerst moeten afvallen naar 90 kilo dan zat ik onder BMI 30 dus geen obisitas meer. Dan zit je namelijk onder "gewoon" overgewicht. En zijn de meeste kansen op complicaties een stuk minder. Hun idee was of afvallen met een diëtiste of heel drastisch met een operatie. Ik wilde het graag doen met een diëtiste maar toen ik op het intake gesprek kwam en zij mijn vertelde dat ik een kilo per week zou afvallen als ik heel erg mijn best zou doen. Zonk het lood mijn in mijn schoenen. Ik woog namelijk 167.8 kilo. Dan zou ik dus ALS ik het heel goed zou volhouden 78 weken bezig zijn. Dus met dat vooruitzicht ben ik me meer gaan verdiepen in gewichts verlies operaties. Zoals een gastric bypass of misschien wel een sleeve. 18 juni had ik mijn screening gesprek in het ziekenhuis. Toen werd mijn duidelijk dat ALS ik zou n geopereerd een duodenal switch zou krijgen. Bij die operatie verkleinen ze je maag. En krijg je een darm bypass. Het afvallen gaat snel en de resultaten zijn op langere termijn (vanuit de USA) heel positief. Want het gaat tenslotte niet alleen om de baby maar ook om de rest van mijn toekomst. Ik zou in het ziekenhuis alle gesprekken krijgen (diëtiste internist etc) kijken of ik zowel lichamelijk als geestelijk klaar was voor deze operatie. Op 27 juli zou ik dan de uitslag krijgen. En erge spannende tijd. Met heeeeeeeel veel tripjes nar het ziekenhuis. Donderdag 27 juli kreeg ik verlossende woord. Ik werd geopereerd ik zou die duodenal switch krijgen. Was geestelijk en lichamelijk helemaal in orde. Wat was ik blij. Helemaal toen ze me vertelde dat woensdag 3 augustus geopereerd zou worden. Dat was dus over 6 dagen. Helemaal te gek. Nu ben ik 15 weken verder helemaal hersteld heb nog nooit iets in mijn leven met zoveel overtuiging gedaan. En het beste ik ben al 26.1 kilo kwijt. Ik zit nu 141.7 nog 51.7 kilo dan heb ik officieel geen obesitas meer. Nog 89 weken dan mag ik weer beginnen met zwanger worden. Je MOET namelijk na de operatie 2 jaar wachten. Maar ik heb het er voor over. Maar die 89 weken mogen van mijn heel snel gaan. Ik wil heel graag mama worden. Maar wel op de goede manier. Bedankt voor het lezen van mijn HELE verhaal. Groetjes een mama 2 be
woensdag 16 november 2011 om 18:26
En ik noem het knap en vind dat ze trots mag zijn op zichzelf. Ze had er ook voor kunnen kiezen om niks te doen en haar kinderwens naast zich neer te leggen. Omdat artsen haar gezegd hebben dat ze af moet vallen is het ineens minder goed dat ze af valt? Vind ik niet.
En ondanks de operatie zal ze nog steeds veel moeten doen (of laten) om af te vallen.
woensdag 16 november 2011 om 19:37
woensdag 16 november 2011 om 19:37
woensdag 16 november 2011 om 19:41
ik heb er even over nagedacht en aan je verzoek gehoor gegeven. Wil alleen wel even zeggen dat ik het jammer vind dat je niet achter je eigen woorden durft te blijven staan of anders op zijn minst zou zeggen dat je het niet zo lullig bedoelde als dat je het je toetsenbord uit kwam
I was born in the sign of water, and it is there that I feel my best
woensdag 16 november 2011 om 19:41
En dan te bedenken dat adoptie zo'n dure, lange weg is, helaas .... Ik heb geadopteerd; ik was niet te zwaar maar kon om andere redenen - buiten mijn schuld - geen kinderen krijgen. Alle kosten voor de adoptie en advocaat kwamen op ons bord, terecht overigens, want wij wilden die kinderen zelf.
Als ik dit lees krijg ik daar toch een raar gevoel bij; de gemeenschap betaalt uiteindelijk al die medische ingrepen. En wat als TO na de geboorte van haar kind weer in omvang toeneemt? Niet meer fysiek in staat is met haar kind te wandelen, spelen, dollen? Hoe moeilijk het ook zal zijn om af te vallen: mijn grootmoeder zei al: 'Ieder pondje gaat door het mondje' en 'Waar een wil is, is een weg'. Oude waarheden van een oude vrouw, maar hier m.i. wel heel erg van toepassing!
