Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Zwanger proberen te worden en moeder is overleden.

17-07-2017 12:15 25 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Wij gaan proberen zwanger te worden. Heel erg blij en ontzettend spannend. Maar zoals de titel al zegt is mijn moeder paar jaar geleden overleden. Ik mis haar nog elke dag, maar nu toch een beetje extra. Ik had zo graag het nieuws met haar willen delen dat we gaan proberen om zwanger te worden. Ik had haar nog zoveel willen vragen over haar zwangerschap en dat soort dingen. Ik vroeg me af of er meer meiden zijn die hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben. En die hun ervaring willen delen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Off topic:
je gaat de kat toch niet weg doen?

Verder geen ervaring.
Ik ben te oud om kinderen te krijgen
Alle reacties Link kopieren Quote
miedo schreef:
17-07-2017 12:17
Off topic:
je gaat de kat toch niet weg doen?
Huh, wat een vraag :-? TO zegt dat ze haar moeder mist nu ze zwanger probeert te worden en de enige reactie die je kon bedenken was dit?

Heel veel sterkte met het gemis TO, ik zit niet in dezelfde situatie maar kan me voorstellen dat het dubbel voelt. Succes met zwanger worden, dat het maar snel en voorspoedig mag lopen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik herken het wel. mijn moeder is overleden 2 dagen nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was van mijn jongste dochter. Die wordt nu al 3. ze heeft dus alles daarvan gemist, mijn dochter nooit gezien. Zo oneerlijk. ook voelde ik me schuldig dat ik blij was vanwege mijn zwangerschap. Ik heb nog iedere dag dat ik denk kon ik nog maar met haar praten, op bezoek met de kinderen etc. het verdriet is wel wat minder. met het gemis leer ik nu wel omgaan.
Don't cry, buy a bag and move on.
Alle reacties Link kopieren Quote
Heel vervelend voor je, lieve TO. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit een moment is waar haar gemis extra pijnlijk is. Gelukkig zijn er nu heel veel apps waar je dagelijks veel details over de baby en zwangerschap kunt leren en ook vragen kunt stellen.

Heb je misschien tantes (zussen van je moeder) die je er iets meer bij kunt betrekken? Of misschien ook de beste vriendin van je moeder, of de lieve buurvrouw van vroeger?

Heel veel sterkte en succes.
Alle reacties Link kopieren Quote
miedo schreef:
17-07-2017 12:17
Off topic:
je gaat de kat toch niet weg doen?

Verder geen ervaring.
Ik ben te oud om kinderen te krijgen
Ik zeg het nooit, maar wat een gevoelloze en vooral misplaatste kut reactie zeg.

Ik heb mijn moeder gelukkig nog, TO. Maar ik kan me alleen maar inbeelden wat dat voor een gemis moet zijn. :redrose:
Alle reacties Link kopieren Quote
vast vanwege de nick van to Nyx.

ik herken het wel, mijn moeder is ruim een jaar geleden plotseling overleden en sindsdien heb ik mijn lieve vriend ontmoet met wie ze vast had kunnen lezen en schrijven. en voor het eerst met het vliegtuig geweest en voor het eerst vanwege een operatie onder narcose en ook inderdaad op termijn de hoop dat ik nog een kindje mag krijgen met vriend (ben 36) maar toch ook eerst nog even samen zijn. ik zou die zaken ook zo graag delen en weet niet of je dat herkent maar er zijn verhalen die alleen zij kende (over de familiegeschiedenis bijvoorbeeld) en ik kan het nu aan niemand meer vragen.. gewoon die dingen en ze was zo'n leuke oma geweest dat weet ik zeker!

heb je broers en zussen? en heb je het met haar wel eens over haar zwangerschap van jou gehad vroeger? heb je ook steun aan je schoonmoeder of vriendinnen?
Alle reacties Link kopieren Quote
het verdriet slijt inderdaad maar het gemis groeit.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi, ik kan me heel goed voorstellen dat je dit met je moeder had willen delen! Heb je zussen die al kinderen hebben? Wij zijn ook bezig met zwanger worden en behalve met mijn moeder praat ik er ook graag met mijn zus over. Sterkte met het gemis! :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb het op een andere manier meegemaakt. Ik was ruim zes maanden zwanger van mijn jongste toen mijn moeder stierf. Ze heeft mijn oudste dochter anderhalf jaar mee mogen maken. Maar toch, van één naar twee kinderen is een hele verandering en ik heb mijn ervaren moeder van drie kinderen heel vaak om advies willen vragen. Je moeder staat het dichtst bij je en je neemt veel van haar opvoeding over, dus zomaar iemand anders om advies vragen of vragen om een luisterend oor doe ik niet zo snel.

Mijn man en ik praten er veel over. Zijn ouders hebben onze kinderen helemaal niet mee mogen maken dus we zitten in hetzelfde schuitje. Dat is wel prettig. Het grootste gemis vind ik nog dat mijn moeder bij bepaalde dingen er niet bij kan zijn. Ik weet dat ze beretrots was geweest op mijn oudste dat ze nu 3 is en zo mooi kan tekenen en echt zo'n meisje-meisje is. En dat mijn jongste zoveel op haar lijkt en zo'n heerlijke rouwdouwer is, ook al verraad haar uiterlijk dat niet. :hihi: Laatst waren we in de Efteling en ik schoot ineens helemaal vol bij de Indische Waterlelies. Wat had ze daar graag bij willen zijn, die twee guitige koppies aanschouwend.

Ik zeg nog steeds dat alle oma's en opa's het verdienen hun kleinkinderen geboren te zien worden en opgroeien.
Alle reacties Link kopieren Quote
Herkenning hier helaas. Mijn moeder is een paar jaar geleden onverwacht en te jong overleden. Ik ben dit jaar bevallen van m'n eerste kindje.

Ik miste haar al die tijd al enorm, maar vanaf het zwanger worden en zijn extra. Het leek me heel mooi om met haar te delen. En ook om vragen te kunnen stellen, m'n angsten en onzekerheden bespreken. Het voelde nu wel "alleen"
Ik vind het idee dat ze niet heeft mogen meemaken dat ze oma werd enorm verdrietig. Ze riep altijd het niet te willen, (want oma stond gelijk aan oud) maar stiekem wilde ze maar wat graag. En wat zou ze een lieve oma geweest zijn.
Ze heeft nooit geweten dat ik wel kinderen wilde. Lang leek het erop dat het niet zou lukken en dat verdriet heb ik niet gedeeld. Het hele medische traject is van na haar overlijden.

Alle familietradities, zelfbedachte liedjes zingen (wat wij als wat oudere kinderen vreeeeeselijk vonden, passend bij onze hormonen). Mijn kleintje zou er enorm van genieten. En oma ook!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik krijg er tranen van als ik je berichtje lees. Hoewel ik geen kinderen heb en mijn moeder nog leeft... Ik kan het me heel goed voorstellen. Dood, geboorte, missen, delen, houden van.... Ik praat soms met mensen die ver weg zijn of overleden zijn als ik ze mis. Dat helpt. Jouw moeder zit heel diep in je hart, voel haar goed en huil er om en wees dankbaar en blij tegelijkertijd dat ze daar zit.
De vragen over zwangerschap, heb je nog een vader? Die was er tenslotte ook bij?
Sterkte xx
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik snap het wel al is er bij mij nog geen zwangerschap of zwanger worden ter sprake! Ik ben sinds een paar maanden ook mijn moeder verloren, ze heeft wel oma mogen zijn van mijn neefjes en nichtje van mijn broers maar toch had ze het er vaak over hoe geweldig ze het zou vinden als ik ooit zwanger zou zijn.

Ik ben nog jong en hoe graag ik ook mama wil worden, nu nog even niet. Wij zijn nu in ons eerste huis druk aan het verbouwen en ook dit valt me al erg zwaar, geen gordijnen uitzoeken samen met mijn moeder van die kleine dingen wat zo ontzettend pijn doet. Maar het lukt me tot nu toe als ben ik soms savonds dood op van de emoties de heledag in houden.

Als ik er aan denk lijkt het me zo ontzettend zwaar om zwanger te zijn en te bevallen zonder het advies van mijn eigen moeder, het niet kunnen delen van iets wat je juist met je eigen moeder wilt delen, want met 4 kinderen had ze toch redelijk wat ervaring. Wel heeft ze me in ons laatste gesprek nog even mee gegeven dat ik mezelf nooit bang moet laten maken door horrorverhalen van bevallingen, dat mij dat wel lukt en dat het zo iets moois is. Dat is fijn misschien is ze er ooit als het zo ver is wel een beetje bij, denk ik dan maar :hug:


Sterkte in ieder geval!
To Infinity and Beyond
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik had het heel erg toen baby eenmaal was geboren. Ik mistte mijn moeder als nooit van te voren. En nog steeds zijn vooral de dingen met betrekking tot het ouderschap en mijn zoontje van inmiddels twee de dingen waarbij ik mijn moeder het allermeest mis. Het steekt zo enorm als ik kleintjes met hun oma zie. Toen mijn zoontje voor het eerst oma ging zeggen en steeds naar zijn oma van vaders kant vroeg heb ik ook even flink zitten huilen. Mijn moeder wilde zoooo graag oma worden dat zei ze ook heel vaak ondanks dat we er allemaal de leeftijd voor kinderen nog niet hadden toen ze overleed.

Tijdens de vorige zwangerschappen (veel gingen er fout) had ik gelukkig nog mijn oma waar ik een hele goede band mee had. Maar die is er inmiddels ook niet meer. Dus deze zwangerschap heb ik helemaal geen ouder figuur meer die ik even kan opbellen.

Het is verdrietig en in iedere levensfase komt het verdriet weer even extra naar boven. Het is vreselijk oneerlijk, maar helaas kan je er zo weinig aan veranderen. Sterkte! En hopelijk ben je snel zwanger. Het is uiteindelijk ook weer een hele mooie nieuwe levensfase. En onze moeders waren vast en zeker bere trots geweest. En dat is voor mij altijd een fijne gedachte.
Alle reacties Link kopieren Quote
Heel bedankt voor de reacties. Na de eerste reactie wilde ik het topic eigenlijk al verwijderen.
Ik heb een hele lieve schoonfamilie. Ik kan het goed met mijn schoonmoeder en schoonzussen vinden. Maar ik durf niet goed te vertellen dat we proberen zwanger te worden. Ze zouden het ontzettend leuk vinden. Maar ik denk dat mijn schoonmoeder zich geen houding weet te geven omdat ze het zo verdrietig voor me vind dat me moeder er niet meer is. Ik heb verder nog met niemand gedeeld dat we zwanger proberen te worden. Hebben jullie dat wel gedaan?

@mippie2, ook geen vader aan wie ik mijn vragen kan stellen :(
@eefje1980 ik was 24 toen mijn moeder overleed(ik ben nu 30) we hebben het er nooit echt overhad.
@ Noa78. Wat ontzettend mooi dat je familietradities voort zet ga ik ook zeker doen.
@infinity37 wat ontzettend naar om te lezen dat je moeder zo kort geleden is overleden, ook sterkte en ze is zeker bij je.
@ westworld bedankt voor je bericht. Ik zie er ook tegen het eerste stukje van je verhaal op heel moeilijk. Maar je hebt helemaal gelijk onze moeders zijn zeker trots op ons.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik herken het wel. Bij vlagen komt het binnen. Mijn jongste heeft ze nooit gekend en mijn vader zegt op al mijn vragen: dat weet ik niet hoor dat deed je moeder altijd.

Mijn moeder is jaren ziek geweest dus haar dood was een verlossing. Ik heb wel een lieve schoonmoeder dus dat maakt veel goed. Maak je eigen moeder is onvervangbaar.
Alle reacties Link kopieren Quote
TO, geen ervaring mee, maar wilde je even een virtuele knuffel geven want lijk me erg moeilijk :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Sterkte.
Ik moet er niet aan denken, maar uiteindelijk kom ik in dezelfde situatie terecht.
Dat lijkt me het moeilijkste.
Alle reacties Link kopieren Quote
ik denk dat je als je het wel graag met je schoonfamilie zou delen je je niet druk moet maken hoor als ze het heel leuk zouden vinden voor jullie. je vindt er vanzelf een weg in hopelijk! ik ben dan wat ouder en leer ze net kennen maar ik praat best vaak over mijn moeder, ook met de schoonfamilie. is ze toch nog niet helemaal weg voor mijn gevoel.

ah okee dus geen verhalen uitgewisseld met haar. Zijn er nog andere familieleden die misschien wat erover weten? wat moeilijk dat je je beide ouders moet missen meid.

overigens kan ik het met mijn vader helemaal niet delen die maakt zich vooral druk om dat ik het naar zijn maatstaven nog niet genoeg voor elkaar heb. heb wel vriendinnen gehad met kinderen maar dat werd wat eenrichtingsverkeer helaas en uiteindelijk op het moment dat ik hen een keer nodig had...

gelukkig wat nieuwe contacten nu waar ik wel eens mee erover praat.

je zou voor je toekomstige kind straks een mooi plakboek over oma kunnen maken misschien is dat voor jezelf ook fijn.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat vervelend voor je TO, ik heb geen ervaring ermee maar kan me voorstellen dat het gemis extra is nu. Veel sterkte :hug:
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb gedeeld met mijn zus en moeder dat we zwanger willen worden. Het is fijn om dat blije nieuws te delen. Ik hoop dat je met je schoonzussen en/of schoonmoeder erover gaat praten, omdat ik je gun dat je dit blije nieuws, waar voor jou ook verdriet bij komt, toch kan delen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Lieve TO, je verhaal is heel herkenbaar. Mijn ma is 2,5 jaar geleden overleden. Zoals hier al gezegd is blijft het gemis, maar naar mate te tijd verstrijkt, wordt alles weer een beetje normaal, je richt je leven opnieuw in. Maaar.... met bepaalde gebeurtenissen komt het toch weer behoorlijk binnen. Het jaar na dat mijn ma is overleden ben ik een flink aantal reizen gaan maken, heb altijd een enorme kinderwens gehad, maar relaties en ik is gewoon een regelrechte ramp. In dat jaar heb ik mezelf weer helemaal teruggevonden, dus het heeft ook ontzettend veel opgeleverd, hou ook constant in mijn achterhoofd dat ik gewoon ontzettend dankbaar ben dat ik van haar zo een liefdevolle opvoeding gehad heb.

Eind 2015 ben ik een traject ingegaan om bewust alleenstaande mama te worden. In juni 2016 eerste behandeling en meteen zwanger. Mijn kleine ventje is nu 4 maanden. Tijdens de zwangerschap kon ik er redelijk goed mee omgaan en net na de geboorte ook, kwam zoveel op me af! Toen de kleine 2 weekjes was en ik een beetje aan mijn nieuwe situatie gewend was, kwam het wel ineens kei hard aan dat ze er niet was. En die momenten zullen er echt nog wel vaker gaan komen, maar heb ook geleerd dat je die gewoon mag toelaten. Als je het wegstopt komt het er later misschien 3 keer zo hard uit.

Weet niet of je een prater bent, maar probeer dit soort dingen met goede vriendinnen of andere familie leden te delen, heeft mij ook wel echt geholpen. Probeer ook te kijken naar wat ze je meegegeven heeft, en onthoud dat ze ontzettend trots op je geweest zou zijn.

Als de kleine oud genoeg is om het te beseffen, ga ik hem toch leren wie oma is, heb een mooie foto van haar op mijn dressoir staan, enige wat ik nu kan doen is hem vertellen hoe een geweldig mens zijn oma was!
Alle reacties Link kopieren Quote
Lieve TO, wat ligt dat dan dicht bij elkaar hè... Juist di't soort mooie dingen roepen soms ook zo'n verdriet en gemis op.

Vorig jaar maart ben ik moeder geworden van een geweldige dochter en 5 maanden daarna (augustus) ben ik mijn moeder verloren. We hebben 5 weken gehad van de diagnose (borstkanker is terug en uitgezaaid) tot de begrafenis. Een hele heftige periode, maar wat ben ik blij dat ik mijn zwangerschap en de eerste maanden van mijn dochter nog met haar heb kunnen delen.

En alsof ons jaar nog niet emotioneel genoeg was overleed totaal onverwachts mijn vader een paar maanden later. Mijn grote sterke papa, mijn rots in de branding. We zagen hem achteruit gaan maar wisten niet waardoor. Nog voordat er onderzoeken gedaan konden worden was het duidelijk: kanker, uitgezaaid, we doen er niks aan. 5 dagen later is hij overleden.

Mijn dochter zal niet weten wat ze mist, maar ik weet dat des te meer...

Vanaf nu hebben alle grote beslissingen, alle mooie momenten, alle speciale gebeurtenissen een extra lading. 'Wauw wat hadden ze dit prachtig gevonden' en 'jeetje wat mis ik hen toch ontzettend' wisselen elkaar vaak af. Volgend jaar gaat mijn broertje trouwen, tja, ze hebben z'n verloofde in ieder geval nog gekend. Zo klampen we ons vast aan wat er wèl is geweest, en wat we allemaal wèl met hen hebben kunnen delen. Ik zou graag een tweede (en derde) kindje willen, maar het zal nooit meer zo onbezorgd zijn als bij de eerste. Ook weet ik niet of ik er al aan toe ben na dit alles... maar ja, toch ook wel leuk als ze een beetje dicht bij elkaar zitten en het leven gaat nou eenmaal door.

Sterkte TO! Je bent (helaas) niet de enige...
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi lieve TO,

Ik kan me je verdriet en gemis goed voorstellen en zou willen dat ik het voor je kon verzachten.

Ik ben mijn moeder 4 jaar geleden verloren, ik ben inmiddels 30 en ook hier speelt soms de kinderwens op. Net zoals trouwen. Kinderen wil ik voorlopig niet, omdat ik daar (nog?) niet aan toe ben. Maar trouwen is bijvoorbeeld zoiets dat ik nooit zal doen, omdat ik op deze dag mijn mama teveel zou missen. Zij zag mijn huwelijk altijd al voor zich; in een mooie sissi jurk die we samen zouden uitzoeken in een Spaanse bruidswinkel. We zouden daar een heerlijk weekend van maken. Nee, trouwen zou mij gewoon teveel verdriet doen.

Helaas heb ik geen goede band met mijn schoonouders en is de beste vriendin van mijn moeder vlak na haar overleden. Het voelt wat dat betreft soms heel alleen, alhoewel ik een ontzettend lieve vriend heb.

Ik wens je een mooie zwangerschap toe en hoop dat je ervan zult genieten, wetende dat je moeder meekijkt. Je zult het vast fantastisch doen met je moeder in gedachten, vertrouw op je gevoel!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik had een paar dagen na de crematie van mijn moeder, die compleet onverwacht overleed, een positieve test in mijn handen. We waren al acht maanden aan het proberen en toen ineens zwanger. Een surrealistisch gevoel zo vlak na de heftigste gebeurtenis van mijn leven. Diep in rouw en toch felicitaties.
Dit is inmiddels ruim 12 jaar geleden en nu heb ik drie dochters en ik mis mijn moeder nog veel en vaak. Dat gaat niet over.

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven