Sinds enkele jaren werk ik als verpleegkundige in een algemeen ziekenhuis. Momenteel ben ik werkzaam op een afdeling interne geneeskunde en oncologie, overigens met veel plezier.
De laatste tijd merk ik dat er steeds meer medische handelingen naar de verpleegkundige worden toegeschoven als venflons prikken, venapunctie en ECG maken. De afdeling waar ik werk biedt ook ruimte voor het geven van chemotherapie, welke door de verpleegkundige wordt aangehangen.
Zoals meer verpleegkundigen wel zullen herkennen, neemt de werkdruk behoorlijk toe: patiënten worden zo kort mogelijk opgenomen, zo mogelijk wordt de patiënt zelfs thuis verder behandeld. De patiënten die in het ziekenhuis liggen, zijn over het algemeen ernstig ziek, waardoor de complexiteit van het werk flink toeneemt.
Helaas kampen ziekenhuizen al jaren met personeelstekorten, waardoor de verpleegkundige over een behoorlijke draagkracht moet beschikken.
Ter verduidelijking een voorbeeld uit mijn eigen ervaring: onze afdeling beschikt over vier 1-persoonskamers waar over het algemeen ernstig zieke of terminale patiënten worden verpleegd, daarnaast twee 2-persoonskamers en zes 4-persoonszalen, wat het totaal brengt op 32 patiënten. Onder deze 32 patiënten zijn er gemiddeld 8 tot 13 patiënten die voor chemokuur komen en enkele dagen blijven.
De personele bezetting is in de avonden en nachten naar mijn idee minimaal: doordeweeks zijn er vier avonddiensten (waaronder meestal één of twee leerlingen), in het weekend bestaat de avonddienst uit drie mensen, waaronder meestal één leerling.
De nachtdienst bestaat uit twee mensen, vaak één verpleegkundige en één leerling. Op een afdeling als interne/oncologie ligt het sterftecijfer gemiddeld hoger, wat betekent dat er regelmatig zorg rondom de stervende patiënt geboden wordt, zo ook 's nachts natuurlijk.
Zoals ik al vertelde doe ik mijn werk met erg veel plezier, al is het niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel vaak een zware baan met erg veel verantwoordelijkheden. Eerlijk gezegd heb ik daarom moeite met het, naar mijn idee, minimale salaris van de verpleegkundige. Bij een werkweek van 36 uur verdien ik, inclusief ORT, zo rond de 1600 euro bruto. Ik begrijp dat niet iedereen een dijk van een salaris kan hebben, maar wanneer je dit salaris vergelijkt met de salarissen in het bedrijfsleven, staat dat totaal niet in verhouding tot elkaar. Zéker niet gelet op de verantwoordelijkheden van de verpleegkundigen.
Wanneer ik hierover praat met collega's, krijg ik vaak te horen dat hij/zij het daarmee helemaal eens is, maar dat er toch niets aan te veranderen valt. Óf 'dan had je de verpleging maar niet in moeten gaan' is ook zo'n veelgehoorde opmerking. Óf 'ik maak me er niet zo druk om, mijn man is toch kostwinner'.
Ben ik nou echt de enige die hier zo over denkt, of zijn er meer verpleegkundigen die moeite hebben met het minimale salaris (ónder modaal!), ondanks de verantwoordelijkheden, alle extra taken, de complexiteit van zorg én de werkdruk?