Kinderen
alle pijlers
Waarom kinderen??
zaterdag 2 juni 2012 om 08:47
Hallo!
Als ik zo hier de topics lees van verschillende TO's over hun kinderen en de problemen die er mee gemoeid gaan dan bekruipt me weer dat gevoel.. Wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb!!!
Maar dan probeer ik weer te nuanceren en te denken aan alle redenen om wel kinderen te nemen... En dan kom ik eigenlijk niet zo ver tot mijn schrik.. Ik bedoel ik kan zo wel 50 redenen opnoemen om het niet te doen uiteenlopend van de wereld waarin ze terecht komen tot aan aangeboren afwijkingen, loverboys enz enz
Maar om wel kinderen te nemen dus, ze zeggen altijd, " je krijgt er zoveel voor terug" maar wat dan??
Aan alle moeders hier, wat zijn de redenen om wel kinderen te nemen?? En zijn er ook moeders die als ze het terug konden draaien geen kinderen zouden nemen en waarom dan?
Het is geen oprui topic maar ben oprecht geïnteresseerd. Mijn vriendin en ik zijn nu op de leeftijd dat je er over na gaat denken maar worden vaak alleen maar bevestigd in het niet nemen van kinderen, lees dat schreeuwende kind in de buurtsuper, vrienden die niet meer komen vanwege de kids of in ieder geval beperkt zijn, en het feit dat je je eigen leven echt kwijt bent...
En natuurlijk de topics die je hier leest..;)
Dus moeders en vaders laat je horen!!
Als ik zo hier de topics lees van verschillende TO's over hun kinderen en de problemen die er mee gemoeid gaan dan bekruipt me weer dat gevoel.. Wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb!!!
Maar dan probeer ik weer te nuanceren en te denken aan alle redenen om wel kinderen te nemen... En dan kom ik eigenlijk niet zo ver tot mijn schrik.. Ik bedoel ik kan zo wel 50 redenen opnoemen om het niet te doen uiteenlopend van de wereld waarin ze terecht komen tot aan aangeboren afwijkingen, loverboys enz enz
Maar om wel kinderen te nemen dus, ze zeggen altijd, " je krijgt er zoveel voor terug" maar wat dan??
Aan alle moeders hier, wat zijn de redenen om wel kinderen te nemen?? En zijn er ook moeders die als ze het terug konden draaien geen kinderen zouden nemen en waarom dan?
Het is geen oprui topic maar ben oprecht geïnteresseerd. Mijn vriendin en ik zijn nu op de leeftijd dat je er over na gaat denken maar worden vaak alleen maar bevestigd in het niet nemen van kinderen, lees dat schreeuwende kind in de buurtsuper, vrienden die niet meer komen vanwege de kids of in ieder geval beperkt zijn, en het feit dat je je eigen leven echt kwijt bent...
En natuurlijk de topics die je hier leest..;)
Dus moeders en vaders laat je horen!!
zaterdag 2 juni 2012 om 10:06
Mijn pubers zijn godzijdank ook nog niet van het rechte pad afgeraakt. Geen foute vrienden, roken en drinken nog niet, doen het allemaal heel lekker op school en zo. Maar dan lamlendige gehang op de banken! Ze liggen echt overal! Zo lui! Niet willen helpen, grote smoelen etc et. Gewoon normale pubers.
En ik ben voornamelijk leuk als ik ergens mijn portemonnee moet trekken ;-s
En ik ben voornamelijk leuk als ik ergens mijn portemonnee moet trekken ;-s
zaterdag 2 juni 2012 om 10:07
Ik snap dat sommige mensen de argumenten die je noemt belangrijk vinden of andere redenen hebben om niet aan kinderen te beginnen. Voor mij gelden ze alleen niet.
Als ik niet zou beginnen aan dingen waar een risico aan zat dan had ik ook andere grote stappen in mijn leven niet gezet.
Misschien dat dat juist de reden is dat ik me niet zo druk maak over de verandering die het teweeg brengt in je leven. Het lijkt me juist een hele mooie verandering, met alles wat daarbij komt kijken. Ook de negatieve kanten.
Ik wist het al jong dat ik graag moeder zou willen worden later. Misschien door de bijzondere band met mijn eigen moeder. Ik kan het niet zo goed uitleggen.
Ik heb nu nog geen kinderen en geen relatie. Ik ben wel zo realistisch dat het zo kan zijn dat het er niet van gaat komen. En daar kan ik ook mee leven, al lijkt me dat wel heel jammer.
Als ik niet zou beginnen aan dingen waar een risico aan zat dan had ik ook andere grote stappen in mijn leven niet gezet.
Misschien dat dat juist de reden is dat ik me niet zo druk maak over de verandering die het teweeg brengt in je leven. Het lijkt me juist een hele mooie verandering, met alles wat daarbij komt kijken. Ook de negatieve kanten.
Ik wist het al jong dat ik graag moeder zou willen worden later. Misschien door de bijzondere band met mijn eigen moeder. Ik kan het niet zo goed uitleggen.
Ik heb nu nog geen kinderen en geen relatie. Ik ben wel zo realistisch dat het zo kan zijn dat het er niet van gaat komen. En daar kan ik ook mee leven, al lijkt me dat wel heel jammer.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:15
Yes, mucho blij hier. Maar goed, ik ben dan ook heul positief ingesteld en doe wel vaker dingen waar ik over twijfel. Living on the egde en zo.
Nee, zonder gekheid. Wel kinderen, geen kinderen, deel down weet je het wel denk ik. Je moet geen angst hebben. Geen angst voor een leven met kinderen maar ook geen angst hebben voor een leven zonder kinderen.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:18
Anthonius, er is als ik me niet vergis hier weleens een topic geweest van een moeder die spijt had van het krijgen van haar kind. En de reacties daarop gaven wel aan dat daar een enorm taboe op rust.
Ik denk niet dat iemand hier snel zal toegeven echt enorm veel spijt te hebben van het krijgen van haar kind(eren). En persoonlijk denk ik dat iedereen met kinderen weleens momenten heeft dat de kinderen minder leuk, lief en zo zijn, iedereen ze weleens achter het behang wil plakken of misschien zelfs even iets van spijt voelt er ooit aan begonnen te zijn. Maar dat zijn slechts momentopnamen. Wat je ervoor terug krijgt zijn voor mij vooral de vele leuke momenten. Zoals met alles in het leven is het nou eenmaal niet alleen maar één grote roze wolk. En als je je daarop instelt en denkt "als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat" dan kom je een heel eind en vergeet je die mindere momenten vanzelf weer. Ik tenminste wel.
Ik denk niet dat iemand hier snel zal toegeven echt enorm veel spijt te hebben van het krijgen van haar kind(eren). En persoonlijk denk ik dat iedereen met kinderen weleens momenten heeft dat de kinderen minder leuk, lief en zo zijn, iedereen ze weleens achter het behang wil plakken of misschien zelfs even iets van spijt voelt er ooit aan begonnen te zijn. Maar dat zijn slechts momentopnamen. Wat je ervoor terug krijgt zijn voor mij vooral de vele leuke momenten. Zoals met alles in het leven is het nou eenmaal niet alleen maar één grote roze wolk. En als je je daarop instelt en denkt "als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat" dan kom je een heel eind en vergeet je die mindere momenten vanzelf weer. Ik tenminste wel.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:18
Ik denk dat er maar heel weinig mensen die echt spijt hebben van hun kinderen.
Natuurlijken je weleens zo iets van, waar is het behang!
En zou je dingen willen doen, maar niet doet vanwege je kinderen, maar ik ben een te leuk mens geworden, mijn partner ook, die is zo een leuke vader, echt heel mooi om te zien btw
Nee, ik zou ze wel eens willen missen, maar niet nooit gehad hebben, doet al zeer als ik daar aan denk.
Natuurlijken je weleens zo iets van, waar is het behang!
En zou je dingen willen doen, maar niet doet vanwege je kinderen, maar ik ben een te leuk mens geworden, mijn partner ook, die is zo een leuke vader, echt heel mooi om te zien btw
Nee, ik zou ze wel eens willen missen, maar niet nooit gehad hebben, doet al zeer als ik daar aan denk.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:20
Waarom wordt hier zo lang over gepraat? Het is toch een keuze die je zelf (kan) maken?
Waarom draagt iemand een harembroek? Ik vind ze zelf verschrikkelijk?
Ik heb 2 kinderen, mijn vriendin wil er maar één! Dat is toch raar, wie wil er nu maar één kind?
Mijn collega heeft 4 kinderen en werkt fulltime, ik heb maar 2 kinderen en werk parttime. Waarom neem je 4 kinderen als je zo graag fulltime wil blijven werken..
Ik lust geen spruitjes, maar mijn man wel? Waarom vindt hij ze wel lekker en ik niet?
Ik vind de zon heerlijk, mijn buurvrouw wil liever kou en sneeuw? Waarom wil zij niet in de zon zitten?
Gelukkig hebben we allemaal de keuze om een harembroek te dragen, om spruitjes te eten of om gewoon lekker in de zon te zitten en dus ook om wel of geen kinderen te nemen en hoeveel.
Ik begrijp niet dat hier (weer) een topic over geopend moet worden.
Waarom draagt iemand een harembroek? Ik vind ze zelf verschrikkelijk?
Ik heb 2 kinderen, mijn vriendin wil er maar één! Dat is toch raar, wie wil er nu maar één kind?
Mijn collega heeft 4 kinderen en werkt fulltime, ik heb maar 2 kinderen en werk parttime. Waarom neem je 4 kinderen als je zo graag fulltime wil blijven werken..
Ik lust geen spruitjes, maar mijn man wel? Waarom vindt hij ze wel lekker en ik niet?
Ik vind de zon heerlijk, mijn buurvrouw wil liever kou en sneeuw? Waarom wil zij niet in de zon zitten?
Gelukkig hebben we allemaal de keuze om een harembroek te dragen, om spruitjes te eten of om gewoon lekker in de zon te zitten en dus ook om wel of geen kinderen te nemen en hoeveel.
Ik begrijp niet dat hier (weer) een topic over geopend moet worden.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:27
Denk je dan dat TO overtuigd kan worden van argumenten als 'oh die van mij is zo lief', of 'ik kan ze wel eens achter het behang plakken, maar het zijn toch mijn kinderen'.
TO heeft haar keuze al lang gemaakt.
En dit forum hoeft helemaal niet opgedoekt te worden. Het zou wel zo fijn zijn als er niet steeds hetzelfde topic geopend zou worden.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:29
Helemaal mee eens met driewieIer, iedereen maakt zijn eigen afweging hierover.
Voordat ik er aan begon kon honderden reden bedenken waarom geen kinderen te krijgen. Alleen de wens was nog veel groter, waarom kon ik niet eens verwoorden. Gelukkig heb ik toch aan die wens toegegeven:) Nu heb ik een heel lief kleintje en ben er zo gelukkig mee. Ja het is af en toe zwaar,maar heel cliché wat je er voor terug krijgt is niet uit te drukken. Voor mij is mijn leven veel voller/rijker/ betekenisvoller geworden. en ja vroeger had ik misschien meer slaap, maar het was ook veel leger.
Voordat ik er aan begon kon honderden reden bedenken waarom geen kinderen te krijgen. Alleen de wens was nog veel groter, waarom kon ik niet eens verwoorden. Gelukkig heb ik toch aan die wens toegegeven:) Nu heb ik een heel lief kleintje en ben er zo gelukkig mee. Ja het is af en toe zwaar,maar heel cliché wat je er voor terug krijgt is niet uit te drukken. Voor mij is mijn leven veel voller/rijker/ betekenisvoller geworden. en ja vroeger had ik misschien meer slaap, maar het was ook veel leger.
Ik vraag mij alleen af of TO, na al het lezen van jullie argumenten, overtuigd is van het feit om nu wel of geen kinderen te nemen.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:32
Als ik mensen hoor zeggen.......als je kinderen heb dan heb je later hulp en steun van je kinderen en ben je niet zo alleen.
Slaat nergens op................want je weet nooit hoe je relatie met je kinderen verloopt.
Ik ben de jongste van 5 kinderen.........en als mijn moeder komt te overlijden ga ik er zelfs niet naar toe.
Doet mij niets.........Kinderen geven zorgen en heel veel verantwoording. En laten we relalitisch zijn 1 van de 3 huwelijken gaan kapot dus je staat er alleen voor.
Slaat nergens op................want je weet nooit hoe je relatie met je kinderen verloopt.
Ik ben de jongste van 5 kinderen.........en als mijn moeder komt te overlijden ga ik er zelfs niet naar toe.
Doet mij niets.........Kinderen geven zorgen en heel veel verantwoording. En laten we relalitisch zijn 1 van de 3 huwelijken gaan kapot dus je staat er alleen voor.
zaterdag 2 juni 2012 om 10:33
Praten kan zeker verhelderend werken. Ik heb in de loop der jaren op dit forum ook genoeg advies gevraagd (en ook goed advies gekregen). Ik kan mij alleen niet voorstellen, dat met een topic als dit, TO erachter kan komen wat zij uiteindelijk wil. Iedereen komt toch met cliché antwoorden.:
[...]
Ik denk niet dat TO overtuigd wil worden. Zie het als een manier om erachter te komen wat je uiteindelijk wil. Weet je, dat is uiteindelijk wel het resultaat wat je doorgaans kunt boeken. Praten kan helderheid verschaffen
zaterdag 2 juni 2012 om 10:34
uiteraard, daarom zeg ik ook 10x dat dat niet de reden moet zijn om aan kinderen te beginnen, maar als ik naar mijn naasten kijk (mijn oma bijvoorbeeld) dan is het wel zo dat zij (bijna) alleen bezoek krijgt van haar (klein)kinderen. En als er in mijn band met mijn ouders en schoonouders niks veranderd, en bij mijn broers en zussen en zwagers en schoonzussen niet, dan weet ik zeker dat mijn (schoon)ouders later ook veel bezoek van ons zullen krijgen. Ik ga gewoon niet uit van het slechte van oh, het zit er dik in dat mijn kind mij later niet meer wil spreken.
En het is zeker leuk om een goede band met familie en schoonfamilie te hebben. Grote familie? Welnee joh, mijn ouders hebben 3 kinderen en 2 kleinkinderen.