Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zaterdag 7 november 2015 om 17:55
quote:haarklover schreef op 07 november 2015 @ 12:41:
[...]
(sorry, ik heb het artikel niet gelezen).
Als mensen het al niet eens zijn over de definitie van autisme, wordt het moeilijk de oorzaak te vinden.
Dat geldt helemaal als een definitie neerkomt op "7 van de 10 volgende kenmerken zijn aanwezig".
Ik vind op zich wel goed dat de psychiater eerst het probleem benoemt ("het onvermogen zich aan te passen") al denk ik dat er best verschil is tussen iemand die niet aan de zomertijd kan wennen, en iemand die alleen kan ontbijten als hij precies 200 gram pap krijgt.
Ik ben wel met hem eens dat onderzoek naar genetische oorzaken van autisme niet veel nut heeft, als het niet tot behandeling leidt.
En al helemaal als een genetische afwijking ook voordelen biedt (hogere intelligentie).
Vergeet niet dat psychologie en psychiatrie pseudowetenschappen zijn he. Niets is echt aangetoond.
Berend Verhoeff noemde echter wel een heel belangrijk punt, Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.
[...]
(sorry, ik heb het artikel niet gelezen).
Als mensen het al niet eens zijn over de definitie van autisme, wordt het moeilijk de oorzaak te vinden.
Dat geldt helemaal als een definitie neerkomt op "7 van de 10 volgende kenmerken zijn aanwezig".
Ik vind op zich wel goed dat de psychiater eerst het probleem benoemt ("het onvermogen zich aan te passen") al denk ik dat er best verschil is tussen iemand die niet aan de zomertijd kan wennen, en iemand die alleen kan ontbijten als hij precies 200 gram pap krijgt.
Ik ben wel met hem eens dat onderzoek naar genetische oorzaken van autisme niet veel nut heeft, als het niet tot behandeling leidt.
En al helemaal als een genetische afwijking ook voordelen biedt (hogere intelligentie).
Vergeet niet dat psychologie en psychiatrie pseudowetenschappen zijn he. Niets is echt aangetoond.
Berend Verhoeff noemde echter wel een heel belangrijk punt, Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.
zaterdag 7 november 2015 om 18:16
quote:iones schreef op 07 november 2015 @ 17:51:
[...]
Kan ik me ook niet voorstellen. Asperger tast het verstand immers niet aan he. Dat is normaal.Niet je verstand, maar het kan in sommige gevallen wel je waarneming en informatieverwerking beïnvloeden. Dingen als vooruitzien en chaotisch verkeer kunnen problematisch zijn. Maar dus niet bij iedereen en in dezelfde mate.
[...]
Kan ik me ook niet voorstellen. Asperger tast het verstand immers niet aan he. Dat is normaal.Niet je verstand, maar het kan in sommige gevallen wel je waarneming en informatieverwerking beïnvloeden. Dingen als vooruitzien en chaotisch verkeer kunnen problematisch zijn. Maar dus niet bij iedereen en in dezelfde mate.
.
zaterdag 7 november 2015 om 18:47
quote:iones schreef op 07 november 2015 @ 17:55:
[...]
Vergeet niet dat psychologie en psychiatrie pseudowetenschappen zijn he. Niets is echt aangetoond.
Berend Verhoeff noemde echter wel een heel belangrijk punt, Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.
Maar maakt dat eigenlijk uit?
Ik ben het met je eens, maar voor hoeveel last ik van mijn autisme heb maakt dat verder weinig uit.
Dit soort discussies vind ik een beetje jammer, want ik kom hier om ervaringen uit te wisselen.
Dat het allemaal pseudowetenschap is, blablabla, prima hoor, maar ik heb er last van en ben blij dat daar een naam voor is.
En ja, het zou heel fijn zijn als dat in onze maatschappij niet nodig zou zijn enzo, maar dat is nu eenmaal wel zo.
Punt.
[...]
Vergeet niet dat psychologie en psychiatrie pseudowetenschappen zijn he. Niets is echt aangetoond.
Berend Verhoeff noemde echter wel een heel belangrijk punt, Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.
Maar maakt dat eigenlijk uit?
Ik ben het met je eens, maar voor hoeveel last ik van mijn autisme heb maakt dat verder weinig uit.
Dit soort discussies vind ik een beetje jammer, want ik kom hier om ervaringen uit te wisselen.
Dat het allemaal pseudowetenschap is, blablabla, prima hoor, maar ik heb er last van en ben blij dat daar een naam voor is.
En ja, het zou heel fijn zijn als dat in onze maatschappij niet nodig zou zijn enzo, maar dat is nu eenmaal wel zo.
Punt.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 7 november 2015 om 18:56
zaterdag 7 november 2015 om 18:59
quote:impala schreef op 07 november 2015 @ 18:56:
[...]
Je vond het ook al niet ok dat d en w hun verhaal deden, want jij wilde dat niet horen. Maar dit topic is er niet alleen voor jou.
[...]
Je vond het ook al niet ok dat d en w hun verhaal deden, want jij wilde dat niet horen. Maar dit topic is er niet alleen voor jou.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 7 november 2015 om 19:55
quote:iones schreef op 07 november 2015 @ 17:55:
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.Ik was in het verleden programmeur. Je zou denken dat dat weinig met sociale vaardigheden te maken heeft. Op dat bedrijf waar ik programmeur was, werd er al gesproken over ernstig tekort aan programmeurs. Ik werd desondanks ontslagen. De enige werkcommunicatie die plaatsvindt is met de baas en de testafdeling van dat bedrijf. De sociale eisen zijn zeer streng. Het niet meedoen aan een feest en niet met vrouwen kunnen omgaan waren redenen tot ontslag. Het is ook zeer aantrekkelijk om bij slechte samenwerking de schuld te geven aan de autist, zelfs als objectief waar te nemen is dat de schuld niet bij de autist ligt.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.Ik was in het verleden programmeur. Je zou denken dat dat weinig met sociale vaardigheden te maken heeft. Op dat bedrijf waar ik programmeur was, werd er al gesproken over ernstig tekort aan programmeurs. Ik werd desondanks ontslagen. De enige werkcommunicatie die plaatsvindt is met de baas en de testafdeling van dat bedrijf. De sociale eisen zijn zeer streng. Het niet meedoen aan een feest en niet met vrouwen kunnen omgaan waren redenen tot ontslag. Het is ook zeer aantrekkelijk om bij slechte samenwerking de schuld te geven aan de autist, zelfs als objectief waar te nemen is dat de schuld niet bij de autist ligt.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 20:01
quote:impala schreef op 07 november 2015 @ 18:16:
Niet je verstand, maar het kan in sommige gevallen wel je waarneming en informatieverwerking beïnvloeden. Dingen als vooruitzien en chaotisch verkeer kunnen problematisch zijn. Maar dus niet bij iedereen en in dezelfde mate.
Ik heb daar tijdens het autorijden weinig last van. Ik rij dan ook vrij voorzichtig in een drukke stad. Op rustige wegen rij ik net zoals ieder ander. Bovendien wordt er overzicht gecreëerd door strenge verkeersregels. Je weet precies wat mag en niet mag.
Een motorrijinstructeur zei echter tegen mij dat autisme een probleem is. Hij vond dat ik anders reed en mij anders gedroeg dan de andere motorrijcursisten. Ik reed vooral gevaarlijk. Ten eerste krioelen de motorcursisten door elkaar. Ik zou niet in staat zijn een motorvoertuig te besturen. Een motor is een motorvoertuig, maar een auto is dat ook, en ik heb een autorijbewijs. Ik deel die mening niet, maar ik zag er al om financiële redenen ervan af.
Hij vertelde mij ook het volgende:
- Als jij in een auto zit, en er komt een auto van rechts die jij laat ziet, kun je nog hard op de rem trappen. Er hoeft niets te gebeuren;
- Als jij op een motor zit, en er komt een auto van rechts die jij laat ziet, ga je met motor en al onderuit.
Alleen... hij sloeg de plank mis omdat ik een auto van rechts alijtd op tijd zie.
Niet je verstand, maar het kan in sommige gevallen wel je waarneming en informatieverwerking beïnvloeden. Dingen als vooruitzien en chaotisch verkeer kunnen problematisch zijn. Maar dus niet bij iedereen en in dezelfde mate.
Ik heb daar tijdens het autorijden weinig last van. Ik rij dan ook vrij voorzichtig in een drukke stad. Op rustige wegen rij ik net zoals ieder ander. Bovendien wordt er overzicht gecreëerd door strenge verkeersregels. Je weet precies wat mag en niet mag.
Een motorrijinstructeur zei echter tegen mij dat autisme een probleem is. Hij vond dat ik anders reed en mij anders gedroeg dan de andere motorrijcursisten. Ik reed vooral gevaarlijk. Ten eerste krioelen de motorcursisten door elkaar. Ik zou niet in staat zijn een motorvoertuig te besturen. Een motor is een motorvoertuig, maar een auto is dat ook, en ik heb een autorijbewijs. Ik deel die mening niet, maar ik zag er al om financiële redenen ervan af.
Hij vertelde mij ook het volgende:
- Als jij in een auto zit, en er komt een auto van rechts die jij laat ziet, kun je nog hard op de rem trappen. Er hoeft niets te gebeuren;
- Als jij op een motor zit, en er komt een auto van rechts die jij laat ziet, ga je met motor en al onderuit.
Alleen... hij sloeg de plank mis omdat ik een auto van rechts alijtd op tijd zie.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 20:08
Dingetje waar ik vandaag voor de tigste keer tegenaan liep: waar laat ik mijn handen?
Ik had een staand feestje, en zolang ik me kon vastklampen aan een glas of hapje lukte het nog wel, maar van zodra ik letterlijk met lege handen sta ben ik verloren, zijn die armen/handen precies overbodige ballast.
Dan heb ik de neiging om armen te kruisen maar dat staat erg afwerend en ik krijg de vraag of ik boos ben.
Handtas vasthouden kan ik maar 1 hand aan kwijt en komt over alsof ik bang ben dat mijn tas wordt gestolen, op een feestje komt dat ook niet zo sympathiek over.
Wat doen jullie met je handen/armen?
Ik had een staand feestje, en zolang ik me kon vastklampen aan een glas of hapje lukte het nog wel, maar van zodra ik letterlijk met lege handen sta ben ik verloren, zijn die armen/handen precies overbodige ballast.
Dan heb ik de neiging om armen te kruisen maar dat staat erg afwerend en ik krijg de vraag of ik boos ben.
Handtas vasthouden kan ik maar 1 hand aan kwijt en komt over alsof ik bang ben dat mijn tas wordt gestolen, op een feestje komt dat ook niet zo sympathiek over.
Wat doen jullie met je handen/armen?
zaterdag 7 november 2015 om 20:28
quote:MonicaGeller schreef op 07 november 2015 @ 20:08:
Wat doen jullie met je handen/armen?
Thuislaten, want ik ga sowieso niet
Flauw, geen antwoord op je vraag.
Ik heb natuurlijk ook weleens dat ik met iemand sta te praten.
Ben dan ook heel snel geneigd m'n armen over elkaar te slaan.
Herken wat je vertelt dus heel erg.
Wat doen jullie met je handen/armen?
Thuislaten, want ik ga sowieso niet
Flauw, geen antwoord op je vraag.
Ik heb natuurlijk ook weleens dat ik met iemand sta te praten.
Ben dan ook heel snel geneigd m'n armen over elkaar te slaan.
Herken wat je vertelt dus heel erg.
zaterdag 7 november 2015 om 20:55
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.[/quote]
Eens. Vroeger hadden die mensen gewoon een plek in de maatschappij. Toen moest je nog niet overal een diploma voor te hebben en ging het niet zo gehaast als nu. Ik ben volgens mij in het verkeerde tijdperk geboren. Jammer dat ik de Hippietijd niet heb meegemaakt.
Ik ben toch benieuwd naar de kinderen die nu een diagnose hebben. Of die later de wereld beter aankunnen doordat ze al jong geleerd hebben om ermee om te gaan. Of dat ze juist klein gehouden worden.
Eens. Vroeger hadden die mensen gewoon een plek in de maatschappij. Toen moest je nog niet overal een diploma voor te hebben en ging het niet zo gehaast als nu. Ik ben volgens mij in het verkeerde tijdperk geboren. Jammer dat ik de Hippietijd niet heb meegemaakt.
Ik ben toch benieuwd naar de kinderen die nu een diagnose hebben. Of die later de wereld beter aankunnen doordat ze al jong geleerd hebben om ermee om te gaan. Of dat ze juist klein gehouden worden.
zaterdag 7 november 2015 om 23:10
quote:hondenmens schreef op 07 november 2015 @ 20:55:
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.[/quote]
Eens. Vroeger hadden die mensen gewoon een plek in de maatschappij. Toen moest je nog niet overal een diploma voor te hebben en ging het niet zo gehaast als nu. Ik ben volgens mij in het verkeerde tijdperk geboren. Jammer dat ik de Hippietijd niet heb meegemaakt.
Ik ben toch benieuwd naar de kinderen die nu een diagnose hebben. Of die later de wereld beter aankunnen doordat ze al jong geleerd hebben om ermee om te gaan. Of dat ze juist klein gehouden worden.Maar ook het tegenovergestelde gebeurt: mensen die vroeger 'weggezet' werden omdat ze anders waren, krijgen nu wel kansen, omdat hun anders-zijn een naam heeft en er veel meer bekend is over wat er voor nodig is om deze mensen wel mee te kunnen laten draaien.
En nu kom ik terug op een probleem dat ik al eerder benoemde, namelijk het huidige onvermogen van de maatschappij om hier mee te dealen, waardoor deze mensen niet meer echt uit de verf komen. En van dat onvermogen was vroeger gewoon minder sprake. De maatschappij is ontzettend rigide in de manier waarop deze hangt aan diploma´s en specifieke opleidingen.[/quote]
Eens. Vroeger hadden die mensen gewoon een plek in de maatschappij. Toen moest je nog niet overal een diploma voor te hebben en ging het niet zo gehaast als nu. Ik ben volgens mij in het verkeerde tijdperk geboren. Jammer dat ik de Hippietijd niet heb meegemaakt.
Ik ben toch benieuwd naar de kinderen die nu een diagnose hebben. Of die later de wereld beter aankunnen doordat ze al jong geleerd hebben om ermee om te gaan. Of dat ze juist klein gehouden worden.Maar ook het tegenovergestelde gebeurt: mensen die vroeger 'weggezet' werden omdat ze anders waren, krijgen nu wel kansen, omdat hun anders-zijn een naam heeft en er veel meer bekend is over wat er voor nodig is om deze mensen wel mee te kunnen laten draaien.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 8 november 2015 om 11:08
quote:Solomio schreef op 07 november 2015 @ 23:10:
[...]
Maar ook het tegenovergestelde gebeurt: mensen die vroeger 'weggezet' werden omdat ze anders waren, krijgen nu wel kansen, omdat hun anders-zijn een naam heeft en er veel meer bekend is over wat er voor nodig is om deze mensen wel mee te kunnen laten draaien.
Dat is bij nog niet het geval geweest. Ik ben al 10 jaar aan het zoeken, soms ook met jobcoachen, naar een reguliere baan. Ik heb best wat dingen gedaan in die jaren. Zo lang het voor een paar maanden en vrijwillig was, wilden ze me wel. Maar als er over betaald werk werd gesproken, haakten ze af. Of het budget was er niet. Of ze zagen Autisme als een te moeilijk probleem. Ik heb juist weinig kansen gekregen.
Ook woon ik in een regio waar weinig werk te vinden is.
[...]
Maar ook het tegenovergestelde gebeurt: mensen die vroeger 'weggezet' werden omdat ze anders waren, krijgen nu wel kansen, omdat hun anders-zijn een naam heeft en er veel meer bekend is over wat er voor nodig is om deze mensen wel mee te kunnen laten draaien.
Dat is bij nog niet het geval geweest. Ik ben al 10 jaar aan het zoeken, soms ook met jobcoachen, naar een reguliere baan. Ik heb best wat dingen gedaan in die jaren. Zo lang het voor een paar maanden en vrijwillig was, wilden ze me wel. Maar als er over betaald werk werd gesproken, haakten ze af. Of het budget was er niet. Of ze zagen Autisme als een te moeilijk probleem. Ik heb juist weinig kansen gekregen.
Ook woon ik in een regio waar weinig werk te vinden is.
zondag 8 november 2015 om 11:17
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.
zondag 8 november 2015 om 11:18
quote:MonicaGeller schreef op 07 november 2015 @ 20:08:
Dingetje waar ik vandaag voor de tigste keer tegenaan liep: waar laat ik mijn handen?
Ik had een staand feestje, en zolang ik me kon vastklampen aan een glas of hapje lukte het nog wel, maar van zodra ik letterlijk met lege handen sta ben ik verloren, zijn die armen/handen precies overbodige ballast.
Dan heb ik de neiging om armen te kruisen maar dat staat erg afwerend en ik krijg de vraag of ik boos ben.
Handtas vasthouden kan ik maar 1 hand aan kwijt en komt over alsof ik bang ben dat mijn tas wordt gestolen, op een feestje komt dat ook niet zo sympathiek over.
Wat doen jullie met je handen/armen?Zo herkenbaar. Ik klem ze vaak om een glas of sla mijn armen over elkaar. Ik weet ook nooit zo goed waar ik ze moet laten.
Dingetje waar ik vandaag voor de tigste keer tegenaan liep: waar laat ik mijn handen?
Ik had een staand feestje, en zolang ik me kon vastklampen aan een glas of hapje lukte het nog wel, maar van zodra ik letterlijk met lege handen sta ben ik verloren, zijn die armen/handen precies overbodige ballast.
Dan heb ik de neiging om armen te kruisen maar dat staat erg afwerend en ik krijg de vraag of ik boos ben.
Handtas vasthouden kan ik maar 1 hand aan kwijt en komt over alsof ik bang ben dat mijn tas wordt gestolen, op een feestje komt dat ook niet zo sympathiek over.
Wat doen jullie met je handen/armen?Zo herkenbaar. Ik klem ze vaak om een glas of sla mijn armen over elkaar. Ik weet ook nooit zo goed waar ik ze moet laten.
zondag 8 november 2015 om 11:22
quote:MonicaGeller schreef op 08 november 2015 @ 11:17:
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.
Ik ga het niet zeggen nee, bij een sollicitatie. Maar wel aan het uwv en ook aan een jobcoach die ik nog aan het zoeken ben.
Het waar laat ik mijn armen-probleem had ik vooral toen je niet meer mocht roken op recepties. Maar nu heb ik er niet zon last meer van.
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.
Ik ga het niet zeggen nee, bij een sollicitatie. Maar wel aan het uwv en ook aan een jobcoach die ik nog aan het zoeken ben.
Het waar laat ik mijn armen-probleem had ik vooral toen je niet meer mocht roken op recepties. Maar nu heb ik er niet zon last meer van.
.
zondag 8 november 2015 om 11:23
quote:MonicaGeller schreef op 08 november 2015 @ 11:17:
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.Ik zal wel moeten, want ik val binnen no time door de mand. Daarbij heb ik veel begeleiding nodig en stuit ik alleen maar op meer onbegrip als ik het niet vertel.
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Ik ben aangenomen op mijn huidige baan lang voor ik de diagnose heb gekregen, maar denk niet dat ik het zou vertellen op een sollicitatie; misschien wel dat ik hou van structuur, en dat dan juist inkleden als een voordeel, maar de grote A benoemen, dat denk ik niet.
Ik zou het ook niet aan een uitzendkantoor vertellen, of aan werkbegeleidingsdiensten etc.Ik zal wel moeten, want ik val binnen no time door de mand. Daarbij heb ik veel begeleiding nodig en stuit ik alleen maar op meer onbegrip als ik het niet vertel.
zondag 8 november 2015 om 11:30
quote:impala schreef op 08 november 2015 @ 11:22:
[...]
Ik ga het niet zeggen nee, bij een sollicitatie. Maar wel aan het uwv en ook aan een jobcoach die ik nog aan het zoeken ben.
Het waar laat ik mijn armen-probleem had ik vooral toen je niet meer mocht roken op recepties. Maar nu heb ik er niet zon last meer van.
Oh ja, sinds ik gestopt ben met roken is het inderdaad wel erger geworden.
Hoe komt het dat je er nu geen last meer van hebt?
Ik ben wat betreft vdab (uwv) erg kritisch, heb hier zeer veel amateurisme in ervaren.
De consulentes die ik heb gekend hebben imo weinig benul van nog maar basispsychologie, laat staan dat ik ze zou vertellen over autisme.
Zij hielden zich vooral bezig met theoretische matchen, de praktijk moest zich maar aanpassen aan hun theorietje.
Ik weet niet hoe het in NL zit, maar in België is begeleiding bij werk zoeken in mijn ervaring relatief vrijblijvend, dus ik hield de dames en heren zoveel mogelijk op afstand.
[...]
Ik ga het niet zeggen nee, bij een sollicitatie. Maar wel aan het uwv en ook aan een jobcoach die ik nog aan het zoeken ben.
Het waar laat ik mijn armen-probleem had ik vooral toen je niet meer mocht roken op recepties. Maar nu heb ik er niet zon last meer van.
Oh ja, sinds ik gestopt ben met roken is het inderdaad wel erger geworden.
Hoe komt het dat je er nu geen last meer van hebt?
Ik ben wat betreft vdab (uwv) erg kritisch, heb hier zeer veel amateurisme in ervaren.
De consulentes die ik heb gekend hebben imo weinig benul van nog maar basispsychologie, laat staan dat ik ze zou vertellen over autisme.
Zij hielden zich vooral bezig met theoretische matchen, de praktijk moest zich maar aanpassen aan hun theorietje.
Ik weet niet hoe het in NL zit, maar in België is begeleiding bij werk zoeken in mijn ervaring relatief vrijblijvend, dus ik hield de dames en heren zoveel mogelijk op afstand.
zondag 8 november 2015 om 12:00
quote:MonicaGeller schreef op 08 november 2015 @ 11:30:
[...]
Oh ja, sinds ik gestopt ben met roken is het inderdaad wel erger geworden.
Hoe komt het dat je er nu geen last meer van hebt?
Geen idee. Gewenning? Heel soms nog wel hoor, maar niet storend.
Ik ben wat betreft vdab (uwv) erg kritisch, heb hier zeer veel amateurisme in ervaren.
De consulentes die ik heb gekend hebben imo weinig benul van nog maar basispsychologie, laat staan dat ik ze zou vertellen over autisme.
Zij hielden zich vooral bezig met theoretische matchen, de praktijk moest zich maar aanpassen aan hun theorietje.
Ik weet niet hoe het in NL zit, maar in België is begeleiding bij werk zoeken in mijn ervaring relatief vrijblijvend, dus ik hield de dames en heren zoveel mogelijk op afstand.
Ik denk dat het idd lastig vergelijken is Nl/BE. Ik zit bij UWV in de ziektewet omdat ik helemaal gestresst werd van de sollicitatieplicht. Volgende week gaan ze kijken of ik weer in het normale stramien moet (met sollicitatieplicht).
Ik heb eerder gevraagd om begeleiding bij werkzoeken, maar kreeg dat niet omdat ik hoger opgeleid ben. Ik hoop dat ze -nu ik een diagnose heb- wel snappen dat ik hulp nodig heb.Volgens mij doet het uwv dat niet zelf, maar kopen ze trajecten in. Ik wil een jobcoach gaan zoeken met ervaring met hoogopgeleide mensen met autistische stoornis.
Ik kan goed functioneren in een normale baan, dat weet ik. Alleen het zoeken lukt me niet goed. Omdat ik niet niet gewoon kan solliciteren naar het werk dat ik had, want daarin zijn nul vacatures. Ik moet dus iets anders, een switch maken en dat is een erg onoverzichtelijke klus voor mij. Ik zie honderd mogelijkheden, maar ik kan niet goed kiezen en focussen op 1 optie.
[...]
Oh ja, sinds ik gestopt ben met roken is het inderdaad wel erger geworden.
Hoe komt het dat je er nu geen last meer van hebt?
Geen idee. Gewenning? Heel soms nog wel hoor, maar niet storend.
Ik ben wat betreft vdab (uwv) erg kritisch, heb hier zeer veel amateurisme in ervaren.
De consulentes die ik heb gekend hebben imo weinig benul van nog maar basispsychologie, laat staan dat ik ze zou vertellen over autisme.
Zij hielden zich vooral bezig met theoretische matchen, de praktijk moest zich maar aanpassen aan hun theorietje.
Ik weet niet hoe het in NL zit, maar in België is begeleiding bij werk zoeken in mijn ervaring relatief vrijblijvend, dus ik hield de dames en heren zoveel mogelijk op afstand.
Ik denk dat het idd lastig vergelijken is Nl/BE. Ik zit bij UWV in de ziektewet omdat ik helemaal gestresst werd van de sollicitatieplicht. Volgende week gaan ze kijken of ik weer in het normale stramien moet (met sollicitatieplicht).
Ik heb eerder gevraagd om begeleiding bij werkzoeken, maar kreeg dat niet omdat ik hoger opgeleid ben. Ik hoop dat ze -nu ik een diagnose heb- wel snappen dat ik hulp nodig heb.Volgens mij doet het uwv dat niet zelf, maar kopen ze trajecten in. Ik wil een jobcoach gaan zoeken met ervaring met hoogopgeleide mensen met autistische stoornis.
Ik kan goed functioneren in een normale baan, dat weet ik. Alleen het zoeken lukt me niet goed. Omdat ik niet niet gewoon kan solliciteren naar het werk dat ik had, want daarin zijn nul vacatures. Ik moet dus iets anders, een switch maken en dat is een erg onoverzichtelijke klus voor mij. Ik zie honderd mogelijkheden, maar ik kan niet goed kiezen en focussen op 1 optie.
.
zondag 8 november 2015 om 12:05
quote:MonicaGeller schreef op 08 november 2015 @ 11:17:
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Toen ik aan deze baan begon, had ik nog niet de diagnose autisme. Wel anorexia. Dat heb ik ook meteen verteld. De reden dat ik er nog steeds werk, en dat het ook 'goed' gaat (tussen aanhalingstekens, want het kost me onnoemelijk veel energie), is dat ik er heel langzaam ben ingerold. Begonnen op vrijwillige basis, met een paar uur per middag. Heel voorzichtig begonnen met assisteren bij deze tandarts, met wie het heel goed klikt. Toen ik de diagnose autisme kreeg, heb ik erg getwijfeld of ik het zou vertellen. Uiteindelijk gedaan, omdat ze me met mijn anorexia toch ook al accepteerden. Ze reageerden goed, en ik merk dat het mij rust geeft dat ze nu weten waar mijn aparte gedrag vandaan komt (paniekerig reageren op onverwachte gebeurtenissen, alles tig keer willen controleren, alles van tevoren willen weten, vaak bevestiging vragen, ik noem maar een paar dingen).
Toch merk ik dat het werk me heel zwaar valt. Er komt zo ontzettend veel op me af, en ik word heel erg overvraagd. Mijn heel erg goede band met de tandarts en mijn wilskracht zorgen ervoor dat ik het volhoud.
Daarom heb ik besloten dat ik, bij een eventuele volgende baan, direct vertel over mijn autisme. Ik wil heel graag werk doen wat beter bij mij en mijn autisme past. Ik doe af en toe correctiewerk voor het management. Zij mailen mij dan teksten, die ik moet controleren op fouten, zowel in spelling als in grammatica. Dat is voor mij ideaal werk. Thuis achter m'n laptop, rust om me heen.
Aan de andere kant is het voor mij wel heel goed om onder de mensen te zijn, omdat ik anders waarschijnlijk helemaal geen sterveling meer zou zien. En dat vind ik ook wel zonde, want daarvoor ben ik eigenlijk te leuk....
Maar vertellen jullie dan aan potentiële werkgevers etc. dat je autisme hebt?
Toen ik aan deze baan begon, had ik nog niet de diagnose autisme. Wel anorexia. Dat heb ik ook meteen verteld. De reden dat ik er nog steeds werk, en dat het ook 'goed' gaat (tussen aanhalingstekens, want het kost me onnoemelijk veel energie), is dat ik er heel langzaam ben ingerold. Begonnen op vrijwillige basis, met een paar uur per middag. Heel voorzichtig begonnen met assisteren bij deze tandarts, met wie het heel goed klikt. Toen ik de diagnose autisme kreeg, heb ik erg getwijfeld of ik het zou vertellen. Uiteindelijk gedaan, omdat ze me met mijn anorexia toch ook al accepteerden. Ze reageerden goed, en ik merk dat het mij rust geeft dat ze nu weten waar mijn aparte gedrag vandaan komt (paniekerig reageren op onverwachte gebeurtenissen, alles tig keer willen controleren, alles van tevoren willen weten, vaak bevestiging vragen, ik noem maar een paar dingen).
Toch merk ik dat het werk me heel zwaar valt. Er komt zo ontzettend veel op me af, en ik word heel erg overvraagd. Mijn heel erg goede band met de tandarts en mijn wilskracht zorgen ervoor dat ik het volhoud.
Daarom heb ik besloten dat ik, bij een eventuele volgende baan, direct vertel over mijn autisme. Ik wil heel graag werk doen wat beter bij mij en mijn autisme past. Ik doe af en toe correctiewerk voor het management. Zij mailen mij dan teksten, die ik moet controleren op fouten, zowel in spelling als in grammatica. Dat is voor mij ideaal werk. Thuis achter m'n laptop, rust om me heen.
Aan de andere kant is het voor mij wel heel goed om onder de mensen te zijn, omdat ik anders waarschijnlijk helemaal geen sterveling meer zou zien. En dat vind ik ook wel zonde, want daarvoor ben ik eigenlijk te leuk....
zondag 8 november 2015 om 12:20
quote:Lotte35 schreef op 08 november 2015 @ 12:05:
[...]
Toen ik aan deze baan begon, had ik nog niet de diagnose autisme. Wel anorexia. Dat heb ik ook meteen verteld. De reden dat ik er nog steeds werk, en dat het ook 'goed' gaat (tussen aanhalingstekens, want het kost me onnoemelijk veel energie), is dat ik er heel langzaam ben ingerold. Begonnen op vrijwillige basis, met een paar uur per middag. Heel voorzichtig begonnen met assisteren bij deze tandarts, met wie het heel goed klikt. Toen ik de diagnose autisme kreeg, heb ik erg getwijfeld of ik het zou vertellen. Uiteindelijk gedaan, omdat ze me met mijn anorexia toch ook al accepteerden. Ze reageerden goed, en ik merk dat het mij rust geeft dat ze nu weten waar mijn aparte gedrag vandaan komt (paniekerig reageren op onverwachte gebeurtenissen, alles tig keer willen controleren, alles van tevoren willen weten, vaak bevestiging vragen, ik noem maar een paar dingen).
Toch merk ik dat het werk me heel zwaar valt. Er komt zo ontzettend veel op me af, en ik word heel erg overvraagd. Mijn heel erg goede band met de tandarts en mijn wilskracht zorgen ervoor dat ik het volhoud.
Daarom heb ik besloten dat ik, bij een eventuele volgende baan, direct vertel over mijn autisme. Ik wil heel graag werk doen wat beter bij mij en mijn autisme past. Ik doe af en toe correctiewerk voor het management. Zij mailen mij dan teksten, die ik moet controleren op fouten, zowel in spelling als in grammatica. Dat is voor mij ideaal werk. Thuis achter m'n laptop, rust om me heen.
Aan de andere kant is het voor mij wel heel goed om onder de mensen te zijn, omdat ik anders waarschijnlijk helemaal geen sterveling meer zou zien. En dat vind ik ook wel zonde, want daarvoor ben ik eigenlijk te leuk....
Grote stukken zijn mij erg herkenbaar.
Ik word denk ik een pak minder overvraagd, contact met cliënten bedraagt bij mij mss. 5% irl en 25% telefonisch, waarbij ik 90% word opgebeld (zelf opbellen vind ik moeilijker).
Ik heb geen collega's en het contact met mijn werkgevers is vrij goed afgebakend, zij gaan op een fijne manier met mij om maar houden werk-privé wel gescheiden, en dat werkt goed voor mij.
Ik heb voldoende vrijheid om me niet gevangen te voelen maar ook weer voldoende structuur en voorspelbaarheid zodat het wel nog veilig voelt.
Ik besef dat ik heel veel geluk heb met mijn huidige baan, vorige jobs eindigden altijd binnen de paar maanden in tranen, huidige baan is het beste/minst slechte mogelijk voor mij op dit moment.
Ik schreef hier al eerder dat de combi werk-privé zorgt dat ik eigenlijk constant op (min.) 110% leef.
Af en toe droom ik ervan de loterij te winnen en niet meer te hoeven werken, maar net als jij zou ik dan waarschijnlijk totaal niet meer buiten komen en me teveel nestelen in de alenigheid - ik betwijfel of mij dat zoveel goed zou doen, en mijn man en kinderen zouden dan te veel lijden onder mij.
[...]
Toen ik aan deze baan begon, had ik nog niet de diagnose autisme. Wel anorexia. Dat heb ik ook meteen verteld. De reden dat ik er nog steeds werk, en dat het ook 'goed' gaat (tussen aanhalingstekens, want het kost me onnoemelijk veel energie), is dat ik er heel langzaam ben ingerold. Begonnen op vrijwillige basis, met een paar uur per middag. Heel voorzichtig begonnen met assisteren bij deze tandarts, met wie het heel goed klikt. Toen ik de diagnose autisme kreeg, heb ik erg getwijfeld of ik het zou vertellen. Uiteindelijk gedaan, omdat ze me met mijn anorexia toch ook al accepteerden. Ze reageerden goed, en ik merk dat het mij rust geeft dat ze nu weten waar mijn aparte gedrag vandaan komt (paniekerig reageren op onverwachte gebeurtenissen, alles tig keer willen controleren, alles van tevoren willen weten, vaak bevestiging vragen, ik noem maar een paar dingen).
Toch merk ik dat het werk me heel zwaar valt. Er komt zo ontzettend veel op me af, en ik word heel erg overvraagd. Mijn heel erg goede band met de tandarts en mijn wilskracht zorgen ervoor dat ik het volhoud.
Daarom heb ik besloten dat ik, bij een eventuele volgende baan, direct vertel over mijn autisme. Ik wil heel graag werk doen wat beter bij mij en mijn autisme past. Ik doe af en toe correctiewerk voor het management. Zij mailen mij dan teksten, die ik moet controleren op fouten, zowel in spelling als in grammatica. Dat is voor mij ideaal werk. Thuis achter m'n laptop, rust om me heen.
Aan de andere kant is het voor mij wel heel goed om onder de mensen te zijn, omdat ik anders waarschijnlijk helemaal geen sterveling meer zou zien. En dat vind ik ook wel zonde, want daarvoor ben ik eigenlijk te leuk....
Grote stukken zijn mij erg herkenbaar.
Ik word denk ik een pak minder overvraagd, contact met cliënten bedraagt bij mij mss. 5% irl en 25% telefonisch, waarbij ik 90% word opgebeld (zelf opbellen vind ik moeilijker).
Ik heb geen collega's en het contact met mijn werkgevers is vrij goed afgebakend, zij gaan op een fijne manier met mij om maar houden werk-privé wel gescheiden, en dat werkt goed voor mij.
Ik heb voldoende vrijheid om me niet gevangen te voelen maar ook weer voldoende structuur en voorspelbaarheid zodat het wel nog veilig voelt.
Ik besef dat ik heel veel geluk heb met mijn huidige baan, vorige jobs eindigden altijd binnen de paar maanden in tranen, huidige baan is het beste/minst slechte mogelijk voor mij op dit moment.
Ik schreef hier al eerder dat de combi werk-privé zorgt dat ik eigenlijk constant op (min.) 110% leef.
Af en toe droom ik ervan de loterij te winnen en niet meer te hoeven werken, maar net als jij zou ik dan waarschijnlijk totaal niet meer buiten komen en me teveel nestelen in de alenigheid - ik betwijfel of mij dat zoveel goed zou doen, en mijn man en kinderen zouden dan te veel lijden onder mij.
zondag 8 november 2015 om 13:01
quote:impala schreef op 08 november 2015 @ 12:00:
Ik heb eerder [bij het UWV] gevraagd om begeleiding bij werkzoeken, maar kreeg dat niet omdat ik hoger opgeleid ben. Ik hoop dat ze -nu ik een diagnose heb- wel snappen dat ik hulp nodig heb.Wat een stel knurften daar bij het UWV.
Ik heb eerder [bij het UWV] gevraagd om begeleiding bij werkzoeken, maar kreeg dat niet omdat ik hoger opgeleid ben. Ik hoop dat ze -nu ik een diagnose heb- wel snappen dat ik hulp nodig heb.Wat een stel knurften daar bij het UWV.
World of Warcraft: Legion
zondag 8 november 2015 om 13:25
Werk geeft ook weer een structuur en een reden om op tijd uit je bed te komen (voor mij dan). Toen ik op mijn 19e een burnout had door de mislukte stages, besloot ik het jaar daarop gebruiken om te kijken wat voor andere opleiding ik kon doen. Het was in Januari dat ik thuis kwam te zitten. Er viel een last van mijn schouders. Het leek me heerlijk. Geen stress, geen verwachtingen, geen snauwende collega's. Maar na een paar maanden begon het me te irriteren dat ik zo niks beleefde. Het contact met vriendinnen was ook al ver dood gebloeid en ook die waren aan het werk of naar school. Het was het jaar voor de scheiding van mijn ouders en daardoor was de gezelligheid thuis ook ver te zoeken. Meestal was ik alleen, maar als mijn vader een vrije dag had, had hij geen oog voor me. Of hij snauwde en vloekte als ik iets niet begreep. Ik moest mezelf maar zien te vermaken. Ook werd ik steeds luier. Want voor wie moest ik vroeg opstaan? Ik had toch zeeën van tijd.
Ik heb in totaal anderhalf jaar thuis gezeten en deed in die tijd een thuisstudie met 1 dag school. Wel zag ik er erg tegenop om weer te moeten beginnen met iets. Maar toen ik eenmaal een paar weken bezig was, vond ik het ook wel leuk dat ik weer dingen meemaakte.
Ik heb in totaal anderhalf jaar thuis gezeten en deed in die tijd een thuisstudie met 1 dag school. Wel zag ik er erg tegenop om weer te moeten beginnen met iets. Maar toen ik eenmaal een paar weken bezig was, vond ik het ook wel leuk dat ik weer dingen meemaakte.
