Psyche
alle pijlers
Mijn "held"....
maandag 6 oktober 2008 om 08:59
Het was iets van 6 uur in de ochtend, mijn vriendin was al naar huis en ik ontdek dat mijn portemonnee gejat is. Nergens te bekennen natuurlijk....
Ik kon niemand bereiken en had dus geen taxigeld meer, waarop ik besloot om naar huis te lopen (lang verhaal kort). Onderweg begon ik steeds meer overstuur te raken, het regende, ik had erg hoge hakken aan, was niet bepaald nuchter en het was doodstil op straat. Met uitzondering van een hele enge man die een paar keer voorbij was gefietst, was er helemaal niemand. Ik had al bijna een half uur gelopen en moest nog minstens een uur voordat ik thuis was. Alles wat ik wou was naar huis en wel nu!
En daar was ie ineens....een jonge knul op de fiets. Ouder dan 20 zal hij niet geweest zijn. Hij fietste bijna voorij en zag toen mijn betraande gezicht, tranen van frustratie, en stopte. Of alles goed met mij was. Nou nee! Dus ik alles uitleggen. Gaandeweg het verhaal raakte ik steeds meer overstuur en ik begon op een gegeven moment echt te snikken. Dus hij zegt dat ie in een studentenhuis dichtbij woont en dat ik daar wel ff mocht wachten of een taxi mocht bellen of iets. Ik had dus geen geld meer dus ik zou dan wachten op de eerste bus, die niet lang daarna zou rijden.
Daar aangekomen gaf hij me wat water en ik kalmeerde een beetje, maar was nog wel verdrietig. Ik dacht nog wat apart het was dat zo'n jonge knul die moeite deed. Zag hem echt als een puppy zeg maar, realiseerde me niet dat een jongen van 19 a 20 ook gewoon een volwassen man is...
Op een gegeven moment sloeg hij "troostend" zijn arm om me heen en voordat ik het wist begon hij ineens aan me te zitten. Ik was compleet perplex, de alcohol hielp ook niet want mijn hersenen leken wel in slow motion te werken. Aangemoedigd door mijn gebrek aan reactie, denk ik, ging hij verder en uiteindelijk...nou ja....alles dus. Het ging erg snel, ik had een rok aan dus geen belemmeringen van dien, en ik was compleet verbaasd. Hij trok me daarna onder de deken en hield me vast. Ik moest maar lekker gaan slapen vond ie en dan zou hij me straks naar huis brengen. Ik heb nog eventjes als versteend gelegen en ben niet lang nadat hij sliep, hij was ook niet nuchter, weggeglipt.
Onderweg naar huis heb ik allerlei mensen proberen te bellen, maar ik kon niemand bereiken. Uiteindelijk was mijn beltegoed ook op en kon ik alleen nog smsen (ik heb apart sms tegoed). Ten einde raad heb ik Rosanna, ook van dit forum, gesmst en die heeft me meteen teruggebeld. Aan de telefoon kon ik bijna alleen maar huilen, was compleet onverstaanbaar volgens mij, en Roos besloot mij op te halen onderweg. Gelukkig! De lieverd
Thuis natuurlijk eerst gedouched en daarna meerdere bakken koffie naar binnen gegooid. De kinderen waren niet thuis op dat moment wat me behoorlijk goed uitkwam.
En nou weet ik niet wat ik voel.... Voel ik mij verkracht? Nee, dat niet helemaal. Ik heb geen nee gezegd, ik heb niks gezegd. Ik voel me wel erg ongemakkelijk met mijn lijf, anders kan ik het niet beschrijven. Was ik gisteren nog doordrenkt met alcohol, vanochtend dringt het helemaal door. Ik snap niet dat ik daar intrapte! Ik! Ik die altijd wantrouwend is tegenover werkelijk iedereen! En terecht blijkt nu....
Of hij zich van kwaad bewust is weet ik niet. Misschien dacht hij dat hij me overgehaald had of zo...geen idee. Maar wat zijn intenties ook waren, dat hij misbruik heeft gemaakt van de situatie staat voor mij buiten kijf. Ik heb ook de hele tijd daar zitten snikken dat ik zo graag naar huis wilde...dat was hem volkomen duidelijk. Zal nooit meer zo stom zijn...in wat voor situatie ik me ook bevind. Niemand vertrouwen, dat is wel duidelijk.
En nou weet ik dus niet helemaal wat ik voel....
Ga maar eens werken geloof ik.
Ik kon niemand bereiken en had dus geen taxigeld meer, waarop ik besloot om naar huis te lopen (lang verhaal kort). Onderweg begon ik steeds meer overstuur te raken, het regende, ik had erg hoge hakken aan, was niet bepaald nuchter en het was doodstil op straat. Met uitzondering van een hele enge man die een paar keer voorbij was gefietst, was er helemaal niemand. Ik had al bijna een half uur gelopen en moest nog minstens een uur voordat ik thuis was. Alles wat ik wou was naar huis en wel nu!
En daar was ie ineens....een jonge knul op de fiets. Ouder dan 20 zal hij niet geweest zijn. Hij fietste bijna voorij en zag toen mijn betraande gezicht, tranen van frustratie, en stopte. Of alles goed met mij was. Nou nee! Dus ik alles uitleggen. Gaandeweg het verhaal raakte ik steeds meer overstuur en ik begon op een gegeven moment echt te snikken. Dus hij zegt dat ie in een studentenhuis dichtbij woont en dat ik daar wel ff mocht wachten of een taxi mocht bellen of iets. Ik had dus geen geld meer dus ik zou dan wachten op de eerste bus, die niet lang daarna zou rijden.
Daar aangekomen gaf hij me wat water en ik kalmeerde een beetje, maar was nog wel verdrietig. Ik dacht nog wat apart het was dat zo'n jonge knul die moeite deed. Zag hem echt als een puppy zeg maar, realiseerde me niet dat een jongen van 19 a 20 ook gewoon een volwassen man is...
Op een gegeven moment sloeg hij "troostend" zijn arm om me heen en voordat ik het wist begon hij ineens aan me te zitten. Ik was compleet perplex, de alcohol hielp ook niet want mijn hersenen leken wel in slow motion te werken. Aangemoedigd door mijn gebrek aan reactie, denk ik, ging hij verder en uiteindelijk...nou ja....alles dus. Het ging erg snel, ik had een rok aan dus geen belemmeringen van dien, en ik was compleet verbaasd. Hij trok me daarna onder de deken en hield me vast. Ik moest maar lekker gaan slapen vond ie en dan zou hij me straks naar huis brengen. Ik heb nog eventjes als versteend gelegen en ben niet lang nadat hij sliep, hij was ook niet nuchter, weggeglipt.
Onderweg naar huis heb ik allerlei mensen proberen te bellen, maar ik kon niemand bereiken. Uiteindelijk was mijn beltegoed ook op en kon ik alleen nog smsen (ik heb apart sms tegoed). Ten einde raad heb ik Rosanna, ook van dit forum, gesmst en die heeft me meteen teruggebeld. Aan de telefoon kon ik bijna alleen maar huilen, was compleet onverstaanbaar volgens mij, en Roos besloot mij op te halen onderweg. Gelukkig! De lieverd
Thuis natuurlijk eerst gedouched en daarna meerdere bakken koffie naar binnen gegooid. De kinderen waren niet thuis op dat moment wat me behoorlijk goed uitkwam.
En nou weet ik niet wat ik voel.... Voel ik mij verkracht? Nee, dat niet helemaal. Ik heb geen nee gezegd, ik heb niks gezegd. Ik voel me wel erg ongemakkelijk met mijn lijf, anders kan ik het niet beschrijven. Was ik gisteren nog doordrenkt met alcohol, vanochtend dringt het helemaal door. Ik snap niet dat ik daar intrapte! Ik! Ik die altijd wantrouwend is tegenover werkelijk iedereen! En terecht blijkt nu....
Of hij zich van kwaad bewust is weet ik niet. Misschien dacht hij dat hij me overgehaald had of zo...geen idee. Maar wat zijn intenties ook waren, dat hij misbruik heeft gemaakt van de situatie staat voor mij buiten kijf. Ik heb ook de hele tijd daar zitten snikken dat ik zo graag naar huis wilde...dat was hem volkomen duidelijk. Zal nooit meer zo stom zijn...in wat voor situatie ik me ook bevind. Niemand vertrouwen, dat is wel duidelijk.
En nou weet ik dus niet helemaal wat ik voel....
Ga maar eens werken geloof ik.
dinsdag 7 oktober 2008 om 18:50
Vind het een gevaarlijke tendens dat sommigen Minny willen zien als verkrachtingsslachtoffer. Zo ziet ze zichzelf niet eens, waarom haar er dan eentje maken? Je kunt geen aangifte doen omdat iemand een ontzettende emotieloze klootzak is. Het gevaar van overreageren is dat het slachtoffer zich nog veel langer kut blijft voelen dan al het geval was.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:02
Ik denk dat Minny heel goed voor zichzelf kan denken en zich niet zo gauw in een slachtofferrol laat duwen tenzij ze zich werkelijk een slachtoffer voelt.
Het gevaar van relativeren is dat kutterige gevoelens niet erkend worden. Net zo makkelijk.
De situatie maakt dat ze zich kut voelt of minder kut, niet de beoordeling van mensen die daar helemaal niet bij waren..
-gaat nog eens de post van Kym lezen-
Het gevaar van relativeren is dat kutterige gevoelens niet erkend worden. Net zo makkelijk.
De situatie maakt dat ze zich kut voelt of minder kut, niet de beoordeling van mensen die daar helemaal niet bij waren..
-gaat nog eens de post van Kym lezen-
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:09
Daarom moet er een goede balans gevonden worden tussen de twee, Mamzelle. Niemand ontkent dat dit een rotervaring is. Dat is het ook. Logisch dat je je daar klote onder voelt. Maar zijn er strafbare feiten gepleegd? Nee, dat niet. Dus een gang naar de politie lijkt me dan ook niet nodig. Neemt niet weg dat de ervaring kut was, en dat die kerel een ontzettende hufter is. Maar een en ander in perspectief plaatsen kan juist ontzettend helpen voor de verwerking ervan. Voorbeeldje: in mijn jeugd ben ik vaak zat behoorlijk gemept door mijn ouders, blauwe plekken en al. Ik denk dat heel veel mensen dit zouden bestempelen als kindermishandeling. Ik zie dat echter niet zo, en koester geen wrok jegens mijn ouders. En onlangs in het topic van ene Elske, gerelateerd aan haar pestverleden, draaide het er allemaal om dat zij niet kon functioneren 20 jaar na de pestincidenten. Als dat meisje kon relativeren, zou ze zich nu niet zo kut voelen. Vandaar.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:13
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:22
Dit is misschien even geheel off topic, maar idd soms is het belangrijk dingen te relativeren. Niet iets goed praten, maar gewoon te relativeren.
Ik heb hier een tijdje geleden gerageerd op een topic van een vrouw die een klap had ontvangen van haar man. Ik heb gezegd dat dat niet zo erg was en dat ze beetje moest relativeren, was geen einde van de wereld. Iemand kan ook veranderen.
Toen heb ik bijna de hele forum over me heen gekregen. Het leven bestaat uit mooie dingen en ook uit slechte dingen. Laten we die niet de overhand nemen,m maar gewoon inpassen in ons leven om zo verder te kunnen en te genieten van mooie dingen!
Nogmaals sterkte minny, dit is niet leuk!
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:24
Je mocht met die blauwe plekken naar de één of andere instantie, Digitalis. Minny mág met haar verhaal naar de politie. Sterker nog: als ze gaat zal ze serieus worden aangehoord. Dat hoeft niet te worden weggerelativeerd.
Eens dat het voor Minny alleen maar beter is als ze het weg kan werken als een nare ervaring en niet meer dan dat. Maar goed, dat is Minny's afweging. Ik vraag me af of het de positie van posters hier is om het gebeurde te bagatelliseren want dat is in feite wel wat er gebeurt.
Eens dat het voor Minny alleen maar beter is als ze het weg kan werken als een nare ervaring en niet meer dan dat. Maar goed, dat is Minny's afweging. Ik vraag me af of het de positie van posters hier is om het gebeurde te bagatelliseren want dat is in feite wel wat er gebeurt.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:27
Dat die jongen daarna voor de rest van zn leven een stigma draagt en nooit meer een verklaring goed gedrag gaat krijgen en een aantal landen niet meer in mag komen en de advocatuur vaarwel kan zeggen en/of de diplomatieke wereld... wel eigenlijk fuck... zn leven min of meer naar de klote is doet niet terzake. Die jongen heeft haar niet verkracht. Minny had nee moeten zeggen. Ze heeft NIETS gezegd en NIETS geweigerd.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:27
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:29
Ik wil echt niks bagatelliseren Mamzelle. Het is wat het is: een nare kutervaring. Gun je niemand. Vernederend, walgelijk, zo misplaatst. Dat vind ik er van. Maar ik vind het geen verkrachting en ik denk oprecht dat die jongen niet denkt dat hij fout zit. Dat hij dacht: zwijgen is toestemmen. Dat maakt het er niet beter op, maar we leren allemaal dat 'nee' zeggen of afweren betekent dat diegene iets niet wil. Dan nog doorgaan is pas echt heel erg over iemands grenzen heengaan. Deze kerel had gedronken, is een jonge student met gierende hormonen en zal best iets missen in het empathiedepartement. Maar een verkrachter? Ik denk van niet.
En over die blauwe plekken: er is een verschil tussen een opvoedkundige tik (nou ja, soms ook harde tikken) en een onterecht pak slaag. Mijn ervaringen horen in de eerste categorie.
En over die blauwe plekken: er is een verschil tussen een opvoedkundige tik (nou ja, soms ook harde tikken) en een onterecht pak slaag. Mijn ervaringen horen in de eerste categorie.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:30
Miele, dus iemand die in freeze gaat bij een onverwachte gebeurtenis heeft geen rechten? Die jongen had zich al die dingen kunnen bedenken voordat hij de plannen van de avond eenzijdig wijzigde zonder zelfs maar te vrágen of Minny het wel een goed plan vond.
Bianca, Minny maakt zelf haar afwegingen. Ik en anderen die zogenaamd dramatiseren hebben net zoveel recht om haar te adviseren als diegenen die zogenaamd bagatelliseren.
Bianca, Minny maakt zelf haar afwegingen. Ik en anderen die zogenaamd dramatiseren hebben net zoveel recht om haar te adviseren als diegenen die zogenaamd bagatelliseren.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:34
Klopt , Mamzelle , Minny maakt zelf haar afwegingen . Maar door het steeds en steeds maar weer over " verkrachting " te hebben laat jij eigenlijk weten dat je het minimaal vreemd vindt dat zij dat niet zo voelt en niet handelt zoals je zou denken dat een verkrachtingsslachtoffer zou handelen .
Jij vindt " kutervaring " kennelijk een te licht woord , en anderen vallen over " verkrachting " .
Jij vindt " kutervaring " kennelijk een te licht woord , en anderen vallen over " verkrachting " .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:36
Joh wat wil je nou. Als mannen vragen hey mag ik je zoenen lachen vrouwen je in het gezicht uit. Hoe erotisch is het als een man alles vraagt? De code is, je gaat op gevoel af en zit je ernaast (zij zegt NEE) dan zeg oh sorry ik heb het niet goed begrepen. Klaar.
En dan vragen vrouwen zich af waarom de NL man niet meer durft...
Het is een kutervaring, die hebben we allemaal weleens, relativeren en doorgaan. Klaar.
dinsdag 7 oktober 2008 om 19:40
[quote]
Miele, dus iemand die in freeze gaat bij een onverwachte gebeurtenis heeft geen rechten? Je hebt altijd recht om nee te zeggen , je hebt alle recht om erin mee te gaan , je hebt ook alle rechten om er als een opgebaard lijk bij te blijven liggen .
Het duidelijkste is nou eenmaal om heel direct aan te geven dat iets niet OK is .
Het moeilijke is , dat we jongens van jongs af aan leren dat " nee " ook " nee " betekent . Ik denk niet dat elke jonge man ook begrijpt dat niets doen ook in zou kunnen houden dat een en ander niet gewenst is . Je zal maar net een type man treffen die zich strict houdt aan het voorlichtingsboekje ( doe dit dan dat en nee is nee ) en weinig empathisch vermogen heeft ...
:Miele, dus iemand die in freeze gaat bij een onverwachte gebeurtenis heeft geen rechten? Je hebt altijd recht om nee te zeggen , je hebt alle recht om erin mee te gaan , je hebt ook alle rechten om er als een opgebaard lijk bij te blijven liggen .
Het duidelijkste is nou eenmaal om heel direct aan te geven dat iets niet OK is .
Het moeilijke is , dat we jongens van jongs af aan leren dat " nee " ook " nee " betekent . Ik denk niet dat elke jonge man ook begrijpt dat niets doen ook in zou kunnen houden dat een en ander niet gewenst is . Je zal maar net een type man treffen die zich strict houdt aan het voorlichtingsboekje ( doe dit dan dat en nee is nee ) en weinig empathisch vermogen heeft ...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.