Kinderen
alle pijlers
Spijt dat je geen kinderen hebt gekregen?
vrijdag 24 mei 2019 om 22:36
In serie ‘spijt’ die nu op het forum loopt, een onderwerp dat ik nog mis: Heeft iemand spijt dat je geen kinderen hebt gekregen? Als gevolg van een bewuste keuze.
Ik ben zelf gewenst kinderloos en nader de leeftijd waarop het ook niet meer kan. Ik verwacht over een paar jaar de vraag te krijgen of ik niet toch liever wel moeder was geworden.
Ik ben benieuwd hoe het met de kinderloze dames (40+) hier zit.
Ik ben zelf gewenst kinderloos en nader de leeftijd waarop het ook niet meer kan. Ik verwacht over een paar jaar de vraag te krijgen of ik niet toch liever wel moeder was geworden.
Ik ben benieuwd hoe het met de kinderloze dames (40+) hier zit.
zaterdag 25 mei 2019 om 13:38
In 'mijn' tijd, zo tussen mijn 20e en 30e jaar (plm. 1980-1990) werd er overigens wel druk uitgeoefend door de omgeving om kinderen te krijgen. Vanuit familie en vrienden werd aangeboden dat zij dan op mijn kind(eren) zouden passen zodat ik, zonder man, met mijn goede en drukke baan tóch kinderen kon hebben...
Belangrijkste argument (van die anderen dus ; -) was dat zij zéker witen dat ik later enorme spijt zou krijgen...
Maar die oerdrang om kinderen van mijzelf op de wereld te zetten had ik nooit en ik wil geen kinderen omdat die mijn oude dag zouden moeten vullen/helpen.
Wanneer de omstandigheden ánders waren geweest (solide relatie e.d.) zou ik overigens graag kinderen hebben gehad.
Ik heb alleen nooit kinderen willen hebben om 'het hebben van kinderen' of om 'het erbij horen'.
Gelukkig is er altijd ook veel plaats geweest voor kinderen in mijn leven: ik vind het nog steeds erg leuk om dingen met kinderen te doen (heb ook een Pabo diploma).
En zij zijn graag bij mij, dat scheelt ook ; - )
Maar nooit 'spijt' gehad dat ik zelf geen kinderen heb.
Belangrijkste argument (van die anderen dus ; -) was dat zij zéker witen dat ik later enorme spijt zou krijgen...
Maar die oerdrang om kinderen van mijzelf op de wereld te zetten had ik nooit en ik wil geen kinderen omdat die mijn oude dag zouden moeten vullen/helpen.
Wanneer de omstandigheden ánders waren geweest (solide relatie e.d.) zou ik overigens graag kinderen hebben gehad.
Ik heb alleen nooit kinderen willen hebben om 'het hebben van kinderen' of om 'het erbij horen'.
Gelukkig is er altijd ook veel plaats geweest voor kinderen in mijn leven: ik vind het nog steeds erg leuk om dingen met kinderen te doen (heb ook een Pabo diploma).
En zij zijn graag bij mij, dat scheelt ook ; - )
Maar nooit 'spijt' gehad dat ik zelf geen kinderen heb.
zaterdag 25 mei 2019 om 14:02
Ik loop tegen de 40 en absoluut geen spijt van mijn beslissing. Dat gaat ook niet komen.
Bij mij speelt ook mee dat ik heel wat jaren van mijn leven 'kwijt' ben. Zware depressie, medicatie en volledig verdoofd geleefd.
Nu ik daar uit ben en weer echt van dingen kan genieten is de vrijheid voor mij zeer belangrijk.
Gelukkig denkt mijn vriend daar precies hetzelfde over!
Wij maken prachtige reizen, houden ervan spontaan een avondje op stap te gaan als we daar zin in hebben of op vrijdag te beslissen lekker een weekendje weg te gaan. En niet onbelangrijk, samen uitslapen in het weekend is misschien wel mijn favoriete moment van de week
Bij mij speelt ook mee dat ik heel wat jaren van mijn leven 'kwijt' ben. Zware depressie, medicatie en volledig verdoofd geleefd.
Nu ik daar uit ben en weer echt van dingen kan genieten is de vrijheid voor mij zeer belangrijk.
Gelukkig denkt mijn vriend daar precies hetzelfde over!
Wij maken prachtige reizen, houden ervan spontaan een avondje op stap te gaan als we daar zin in hebben of op vrijdag te beslissen lekker een weekendje weg te gaan. En niet onbelangrijk, samen uitslapen in het weekend is misschien wel mijn favoriete moment van de week
Pivot! PIVOT!!!
zaterdag 25 mei 2019 om 15:00
40+ en geen spijt. Er was een tijd dat ik ze wel wilde. Ik had toen een lange relatie en dacht/vond het een gewenste volgende stap in onze relatie. Na een miskraam lukte het niet meer. Toen ben ik de medische molen in gestapt. Er is nooit iets gevonden waarom het niet (meer) lukte. Desondanks kon ik starten met iui behandelingen. Omdat de arts vond dat het te lang duurde (ik was toen 32/33 ongeveer).
Ik besloot eerst op vakantie te gaan om erover na te denken of ik überhaupt in een verder medisch traject wilde stappen. Het hele onderzoekstraject wat daaraan vooraf was gegaan was me zwaar gevallen. Vooral omdat ik er toen pas écht achter kwam hoe alleen ik eigenlijk in de relatie stond. Mijn ex ging altijd al zijn eigen gang en hield weinig rekening met mij. En dat werd nu ineens nog zoveel meer duidelijk. Ik kwam tot de conclusie dat er inderdaad niks mis met mij was, maar dat er geen zwangerschap kwam omdat mijn partner en ik gewoon niet matchden samen. Het lag niet aan hem, het lag niet aan mij, het lag aan de combinatie van hem en mij. Ik besloot dat ik eigenlijk helemaal geen kinderen met hem wilde krijgen. Want ik zag de bui al hangen, ík zou er voor 90% voor opdraaien. Godverhoede dat er ook nog eens een kindje zou komen dat extra zorg nodig zou hebben.
Uiteindelijk besloot ik niet alleen dat ik geen kinderen met hem wilde. Ik besloot dat ik ook niet meer met hem verder wilde. En dat ik eigenlijk liever helemaal geen kinderen wilde. Ook niet met een andere man.
Het idee van kinderen ging steeds verder van me af staan. Ik heb een jaar later de relatie verbroken en sindsdien is mijn leven zó veel leuker geworden. Bij relaties die daarna kwamen heb ik vanaf het begin aangegeven géén kinderwens te hebben. Die was gewoon echt volledig verdwenen. En heel eerlijk, de meeste kinderen vind ik sowieso ook niet heel leuk. Heb ik nooit gevonden ook. Ik denk dat ik in de periode dat ik ze wel wilde, me vooral liet leiden door wat ik dacht dat een logische vervolgstap was in onze relatie. Maar niet vanuit een oergevoel oid. Het klinkt misschien wat cru, maar ik ben ook blij dat die ene zwangerschap die ik wel heb gehad in een miskraam is geëindigd.
Soms vraag ik me wel eens af hoe mijn leven eruit had gezien als dat kindje er wel was gekomen. Ongetwijfeld was ik daar ook blij en dankbaar voor geweest. Dan had ik nu een kind van een jaar of 10 gehad. Maar ik weet zeker dat ik dan niet meer samen met de vader was geweest. Die relatie was gedoemd om te mislukken.
Ik ben nu single. En reis me helemaal suf. Over drie weken vertrek ik weer voor 4 maanden. Ik vind mijn leven geweldig. En ben onwijs blij met mijn rol als tante. Het enige kind in mijn leven dat ik echt fantastisch vind
Maar ik wil mijn vrijheid niet opgeven. En ik wil de verantwoordelijkheid ook niet. Die wil ik momenteel nog niet eens voor een goudvis, laat staan voor een kind.
Dus, 40+. Van gedachten veranderd mbt mijn kinderwens en nooit één moment spijt gehad. Gaat ook niet gebeuren. Weet ik 100% zeker.
Ik besloot eerst op vakantie te gaan om erover na te denken of ik überhaupt in een verder medisch traject wilde stappen. Het hele onderzoekstraject wat daaraan vooraf was gegaan was me zwaar gevallen. Vooral omdat ik er toen pas écht achter kwam hoe alleen ik eigenlijk in de relatie stond. Mijn ex ging altijd al zijn eigen gang en hield weinig rekening met mij. En dat werd nu ineens nog zoveel meer duidelijk. Ik kwam tot de conclusie dat er inderdaad niks mis met mij was, maar dat er geen zwangerschap kwam omdat mijn partner en ik gewoon niet matchden samen. Het lag niet aan hem, het lag niet aan mij, het lag aan de combinatie van hem en mij. Ik besloot dat ik eigenlijk helemaal geen kinderen met hem wilde krijgen. Want ik zag de bui al hangen, ík zou er voor 90% voor opdraaien. Godverhoede dat er ook nog eens een kindje zou komen dat extra zorg nodig zou hebben.
Uiteindelijk besloot ik niet alleen dat ik geen kinderen met hem wilde. Ik besloot dat ik ook niet meer met hem verder wilde. En dat ik eigenlijk liever helemaal geen kinderen wilde. Ook niet met een andere man.
Het idee van kinderen ging steeds verder van me af staan. Ik heb een jaar later de relatie verbroken en sindsdien is mijn leven zó veel leuker geworden. Bij relaties die daarna kwamen heb ik vanaf het begin aangegeven géén kinderwens te hebben. Die was gewoon echt volledig verdwenen. En heel eerlijk, de meeste kinderen vind ik sowieso ook niet heel leuk. Heb ik nooit gevonden ook. Ik denk dat ik in de periode dat ik ze wel wilde, me vooral liet leiden door wat ik dacht dat een logische vervolgstap was in onze relatie. Maar niet vanuit een oergevoel oid. Het klinkt misschien wat cru, maar ik ben ook blij dat die ene zwangerschap die ik wel heb gehad in een miskraam is geëindigd.
Soms vraag ik me wel eens af hoe mijn leven eruit had gezien als dat kindje er wel was gekomen. Ongetwijfeld was ik daar ook blij en dankbaar voor geweest. Dan had ik nu een kind van een jaar of 10 gehad. Maar ik weet zeker dat ik dan niet meer samen met de vader was geweest. Die relatie was gedoemd om te mislukken.
Ik ben nu single. En reis me helemaal suf. Over drie weken vertrek ik weer voor 4 maanden. Ik vind mijn leven geweldig. En ben onwijs blij met mijn rol als tante. Het enige kind in mijn leven dat ik echt fantastisch vind
Maar ik wil mijn vrijheid niet opgeven. En ik wil de verantwoordelijkheid ook niet. Die wil ik momenteel nog niet eens voor een goudvis, laat staan voor een kind.Dus, 40+. Van gedachten veranderd mbt mijn kinderwens en nooit één moment spijt gehad. Gaat ook niet gebeuren. Weet ik 100% zeker.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:35
Lijkt me gek om ineens dat gevoel te hebben. Maar naar dat het rotgevoel je zo erg bezig houdt. Ik hoop dat je met wat hulp de vinger op de zere plek kunt leggen en er je weg mee kan vinden.Bix schreef: ↑25-05-2019 12:23Voor mij was het ook altijd een oergevoel dat ik al vanaf heel jonge leeftijd had: geen kinderen voor mij, het was niet eens een keuze. Heel blij dat ik een man trof die ook geen kinderen wilde, want voor dat moment was ik weleens bang dat ik bij iemand terecht zou komen met kinderwens, en hoe zou dat aflopen?
En nu ineens, nu ik begin 50 ben, word ik tot mijn schrik, echt helemaal uit het niets, overvallen door een enorm gemis. Hoezeer ik ook weet dat het voor mij gewoon nooit een optie is geweest om aan kinderen te beginnen, en hoe rationeel ik ook op mezelf inpraat, ik kan dat gevoel niet onderdrukken. Ik zou het bijna omschrijven als rammelende eierstokken, als dat niet heel raar klonk op mijn leeftijd.
Ik weet niet wat ik ermee aan moet, hoop heel erg dat het iets hormonaals is, iets wat met de overgang te maken heeft en vanzelf weer overgaat. Want op dit moment houdt het me zo bezig en voel ik me soms zo ellendig dat ik maar een afspraak heb gemaakt met een psycholoog.
Ik ben heel benieuwd of er meer vrouwen zijn met deze ervaring.
zaterdag 25 mei 2019 om 20:52
zaterdag 25 mei 2019 om 20:52
Ik ga richting de 30 en heb tot noch toe geen kinderwens. Ik ben wel altijd heel bang dat ik later spijt ga krijgen. Daarom is het fijn om hier te lezen dat het gros van de mensen in dit topic (of naja, nagenoeg iedereen), geen spijt heeft van z’n keuze.
Vriend en ik schelen 12 jaar, dus wellicht dat ik vroeg(er) alleen kom te staan. En zonder kinderen wordt ‘t dan een eenzame oude dag (ja, garanties bla bla bla..) aangezien ik niet de meest sociale in z’n soort ben.
Spijt omdat ik later pas wellicht besef wat ik mis en spijt omdat het op dat moment onomkeerbaar is..
Vriend en ik schelen 12 jaar, dus wellicht dat ik vroeg(er) alleen kom te staan. En zonder kinderen wordt ‘t dan een eenzame oude dag (ja, garanties bla bla bla..) aangezien ik niet de meest sociale in z’n soort ben.
Spijt omdat ik later pas wellicht besef wat ik mis en spijt omdat het op dat moment onomkeerbaar is..
zaterdag 25 mei 2019 om 21:03
zaterdag 25 mei 2019 om 21:23
Ik heb heel bewust geen kinderen.
En mijn hele leven al een sterke kinderwens. Maar zowel ik als mijn eventuele kind zouden echt niet gelukkig zijn geworden als ik wel een kind (of meer) had gekregen.
Ik heb geen spijt, dit was echt de beste beslissing.
Maar ik ervaar wel een gemis. En dat doet soms behoorlijk zeer.
En nu ik volop in de overgang zit voel ik dat heftiger dan ik het ooit eerder ervaren heb.
En mijn hele leven al een sterke kinderwens. Maar zowel ik als mijn eventuele kind zouden echt niet gelukkig zijn geworden als ik wel een kind (of meer) had gekregen.
Ik heb geen spijt, dit was echt de beste beslissing.
Maar ik ervaar wel een gemis. En dat doet soms behoorlijk zeer.
En nu ik volop in de overgang zit voel ik dat heftiger dan ik het ooit eerder ervaren heb.
zaterdag 25 mei 2019 om 21:32
Aanstaande juni word ik 49. Ik heb nooit een kinderwens gehad, nu nog steeds niet. Dus ik heb ook geen spijt dat ik geen kinderen heb.
Ik heb mijn honden, paarden, geiten en konijnen en wat kippen. Ik ben dik tevreden met mijn leven en van mij hoeft er niets te veranderen.
Ik denk nooit aan een eenzame oude dag.
Enerzijds omdat ik van mezelf kluizenaarsneigingen heb, anderzijds omdat ik immers ook vrienden heb.
En kinderen... die gaan heel goed mogelijk ergens ver weg wonen omdat daar werk is of een geliefde. En dan zie je ze ook niet. Komt heel vaak voor.
Ik heb mijn honden, paarden, geiten en konijnen en wat kippen. Ik ben dik tevreden met mijn leven en van mij hoeft er niets te veranderen.
Ik denk nooit aan een eenzame oude dag.
Enerzijds omdat ik van mezelf kluizenaarsneigingen heb, anderzijds omdat ik immers ook vrienden heb.
En kinderen... die gaan heel goed mogelijk ergens ver weg wonen omdat daar werk is of een geliefde. En dan zie je ze ook niet. Komt heel vaak voor.
zondag 26 mei 2019 om 12:44
Gebruna schreef: ↑25-05-2019 13:38In 'mijn' tijd, zo tussen mijn 20e en 30e jaar (plm. 1980-1990) werd er overigens wel druk uitgeoefend door de omgeving om kinderen te krijgen. Vanuit familie en vrienden werd aangeboden dat zij dan op mijn kind(eren) zouden passen zodat ik, zonder man, met mijn goede en drukke baan tóch kinderen kon hebben...
Belangrijkste argument (van die anderen dus ; -) was dat zij zéker witen dat ik later enorme spijt zou krijgen...
Maar die oerdrang om kinderen van mijzelf op de wereld te zetten had ik nooit en ik wil geen kinderen omdat die mijn oude dag zouden moeten vullen/helpen.
Ik heb die tijd heel anders ervaren. Meiden werd op het hart gedrukt om vooral niet te snel aan kinderen te beginnen, er moest gestudeerd en gewerkt worden. En meer meiden moeste bèta gaan doen. "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", ken je die niet meer?
Such fun!1
zondag 26 mei 2019 om 13:51
Ik heb eerlijk gezegd al spijt dat ik een hond heb genomen. Ik hou heel erg van dat beest, maar ik vind het een hele verantwoordelijkheid en met regelmaat een beperking van mijn vrijheid.
Ik ben nog best wel jong, maar heb al een afspraak staan voor een sterilisatie en het zou me echt verbazen als ik daar ooit spijt van krijg. Los van mijn sterke 'ik wil geen kinderen'-wens (dus niet het ontbreken van een kinderwens, maar de wens van het tegenovergestelde), zijn er rationeel ook veel redenen waarom het beter is er niet aan te beginnen.
Ik ben nog best wel jong, maar heb al een afspraak staan voor een sterilisatie en het zou me echt verbazen als ik daar ooit spijt van krijg. Los van mijn sterke 'ik wil geen kinderen'-wens (dus niet het ontbreken van een kinderwens, maar de wens van het tegenovergestelde), zijn er rationeel ook veel redenen waarom het beter is er niet aan te beginnen.
zondag 26 mei 2019 om 15:13
MarindaH schreef: ↑26-05-2019 12:44Ik heb die tijd heel anders ervaren. Meiden werd op het hart gedrukt om vooral niet te snel aan kinderen te beginnen, er moest gestudeerd en gewerkt worden. En meer meiden moeste bèta gaan doen. "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", ken je die niet meer?
Ja, die ken ik. Maar dat was al weer later...?
Ik heb het even opgezocht, blijkt 1989 te zijn:
https://www.geheugenvannederland.nl/nl/ ... A104000823
In 1989 werkte ik al ruim 10 jaar fulltime (vanaf 1978), dus die campagne is net weer een (halve) generatie later.
Daarnaast kom ik uit een zeer traditioneel gezin en werkte ik bij een van oudsher katholiek bedrijf; dat zijn ongetwijfeld omgevingsfactoren die ook een rol speelden voor wat betreft dergelijke keuzes.
Aanvulling
(Tekst bij de reclamespotjes rond deze campagne op YouTube):
Meerjarige campagne om de emancipatie en zelfstandigheid van vrouwen te vergroten, onder meer door het volgen van onderwijs. Het beleid is gericht op de verwezenlijking van zelfstandigheid van de generatie die na 1990 de leeftijd van achttien jaar bereikt. Deze spot toont de meubelmaakster Madeleine Limmen die vertelt wat zelfstandigheid voor haar betekent.
zondag 26 mei 2019 om 19:08
Ik had ook geen kinderwens. Ben wel zwanger geraakt. Heb nu een dochtertje van 4.
Het lastigste vond ik "de omgeving". Men gaat er zo vanzelfsprekend vanuit dat je als vrouw "wel kinderen neemt". Ik loop daar op een of andere manier nog steeds tegenaan. Want ik "neem" geen tweede kind. Veel mensen hebben daar een mening over. Net zoals "vroeger", toen ik aangaf kinderloos te blijven. Ik vind het bijzonder dat veel mensen niet snappen dat je je leven (als vrouw en/of man) ook zonder kinderen zinvol kunt invullen/beleven. Bij sommige mensen gaat dat er gewoon echt niet in.
Het lastigste vond ik "de omgeving". Men gaat er zo vanzelfsprekend vanuit dat je als vrouw "wel kinderen neemt". Ik loop daar op een of andere manier nog steeds tegenaan. Want ik "neem" geen tweede kind. Veel mensen hebben daar een mening over. Net zoals "vroeger", toen ik aangaf kinderloos te blijven. Ik vind het bijzonder dat veel mensen niet snappen dat je je leven (als vrouw en/of man) ook zonder kinderen zinvol kunt invullen/beleven. Bij sommige mensen gaat dat er gewoon echt niet in.
dinsdag 28 mei 2019 om 22:27
Ik heb een kind dus ik 'mag' eigenlijk niet reageren. Maar ik ben wel eens bang om spijt te krijgen dat ik geen tweede kind gekregen heb.
Terwijl ik nu heel tevreden ben en geen 'rammelende eierstokken' (meer) heb.
Ik vraag me af of de kindvrijen tijdens hun vruchtbare jaren daar niet ook mee worstelden; was je bang om later spijt te krijgen dat je geen kinderen had gekregen? Terwijl je dus op dat moment geen zin had in kinderen.
Terwijl ik nu heel tevreden ben en geen 'rammelende eierstokken' (meer) heb.
Ik vraag me af of de kindvrijen tijdens hun vruchtbare jaren daar niet ook mee worstelden; was je bang om later spijt te krijgen dat je geen kinderen had gekregen? Terwijl je dus op dat moment geen zin had in kinderen.
dinsdag 28 mei 2019 om 22:32
Ja, ik heb daar wel eens aan gedacht. Maar ja, wat kon ik daar mee?
Ik kon toch niet voor alle zekerheid er tóch aan beginnen ondanks mijn gebrek aan gevoel, alleen omdat ik "misschien" spijt zou krijgen?
Overigens kwam die ook niet, dus ik ben blij dat ik altijd bij mijn gevoel gebleven ben en dat niet verloochend heb.
Je kunt spijt krijgen dat je geen kinderen hebt, of één kind, of twee of wat dan ook.
Maar je moet gewoon niet omzien en vrede hebben met de beslissing die je gemaakt hebt. Als je gaat denken "wat als" en "had ik maar", wat heb je daar aan? Gewoon niet erbij stil blijven staan. Je hebt de lusten én de lasten van je beslissing omdat elk voordeel zijn nadeel heeft en vice versa. Nothing is ever perfect.
Ik kon toch niet voor alle zekerheid er tóch aan beginnen ondanks mijn gebrek aan gevoel, alleen omdat ik "misschien" spijt zou krijgen?
Overigens kwam die ook niet, dus ik ben blij dat ik altijd bij mijn gevoel gebleven ben en dat niet verloochend heb.
Je kunt spijt krijgen dat je geen kinderen hebt, of één kind, of twee of wat dan ook.
Maar je moet gewoon niet omzien en vrede hebben met de beslissing die je gemaakt hebt. Als je gaat denken "wat als" en "had ik maar", wat heb je daar aan? Gewoon niet erbij stil blijven staan. Je hebt de lusten én de lasten van je beslissing omdat elk voordeel zijn nadeel heeft en vice versa. Nothing is ever perfect.
dinsdag 28 mei 2019 om 23:02
Ik heb nooit geworsteld met m’n wens om kindvrij te blijven. Het is altijd een vast gegeven geweest, nooit een vraagstuk. Het is een gevoel, geen rationeel besluit.Beschuitmetjam schreef: ↑28-05-2019 22:27Ik vraag me af of de kindvrijen tijdens hun vruchtbare jaren daar niet ook mee worstelden; was je bang om later spijt te krijgen dat je geen kinderen had gekregen? Terwijl je dus op dat moment geen zin had in kinderen.
woensdag 29 mei 2019 om 10:56
Ja, ik heb daar wel mee geworsteld. Maar in mijn geval is dat denk ik ook logisch. Ik heb rationeel besloten dat kinderen krijgen geen goed plan was. De kinderwens was er wel degelijk.Beschuitmetjam schreef: ↑28-05-2019 22:27Ik heb een kind dus ik 'mag' eigenlijk niet reageren. Maar ik ben wel eens bang om spijt te krijgen dat ik geen tweede kind gekregen heb.
Terwijl ik nu heel tevreden ben en geen 'rammelende eierstokken' (meer) heb.
Ik vraag me af of de kindvrijen tijdens hun vruchtbare jaren daar niet ook mee worstelden; was je bang om later spijt te krijgen dat je geen kinderen had gekregen? Terwijl je dus op dat moment geen zin had in kinderen.
Ik ben inmiddels 50 en spijt dat ze er niet zijn gekomen heb ik niet. Ik kom te vaak in situaties (door mijn eigen psychische problemen) waarin ik me realiseer hoe goed het is dat ik geen kinderen heb. Het gevoel van gemis is er wel als ik er teveel over nadenk.
Maar mijn leven is goed zoals het nu is. Het verdriet dat ik zo nu en dan ervaar neem ik gewoon voor wat het is. Liever dat dan mezelf een een hypothetisch kind blijvend ongelukkig maken.
woensdag 29 mei 2019 om 13:28
Ik val een beetje over je “op dat moment geen zin in kinderen” het lijkt nou net of het een eenvoudige beslissing is om geen of juist wel kinderen te willen. Ik kan alleen voor mijzelf spreken maar de wensen om kindvrij te blijven is iets wat ik diep van binnen gewoon voel. Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht, het is nogal een beslissing die je maakt. Wat mij de doorslag gaf is dat ik liever, als ik later oud ben, spijt heb van geen kinderen dan dat ik op enig punt in mijn leven spijt heb van wel kinderen hebben. Dat lijkt me verschrikkelijk.Beschuitmetjam schreef: ↑28-05-2019 22:27
Ik vraag me af of de kindvrijen tijdens hun vruchtbare jaren daar niet ook mee worstelden; was je bang om later spijt te krijgen dat je geen kinderen had gekregen? Terwijl je dus op dat moment geen zin had in kinderen.
woensdag 29 mei 2019 om 13:47
Bij mij is het niet dat ik geen kinderwens heb, maar eerder dat ik mijzelf gewoon niet kan zien als moeder. Daarnaast lijkt het me mede door zaken waar ik bij mijzelf tegenaan loop ook heel zwaar en ben ik bang dat het me daardoor meer zal kosten dan ik er ooit voor terug zal krijgen (mentaal dan).
Ben ik bang voor spijt? Ja, er zijn ook momenten dat het idee dat ik geen kinderen zal krijgen pijn doet. Maar dat is vooral als ik het beeld zie van een moeder met babytje op haar buik. Of het zwanger zijn, dat lijkt mij zoiets moois en oers. Of een schattig meisje dat speelt in de speeltuin. Die dingen zal ik nooit meemaken met een eigen kind. Maar als ik dan denk aan wat er allemaal bij komt kijken, dan denk ik weer echt nee. Dat zie ik mijzelf gewoon niet doen.
Ben ik bang om spijt te krijgen? Ja. Maat nog veel banger ben ik spijt te krijgen van het moederschap en daar zou ik niet alleen mijzelf mee hebben, maar ook die kinderen en dat kan en wil ik kinderen waar ik van hou niet aandoen.
Ben ik bang voor spijt? Ja, er zijn ook momenten dat het idee dat ik geen kinderen zal krijgen pijn doet. Maar dat is vooral als ik het beeld zie van een moeder met babytje op haar buik. Of het zwanger zijn, dat lijkt mij zoiets moois en oers. Of een schattig meisje dat speelt in de speeltuin. Die dingen zal ik nooit meemaken met een eigen kind. Maar als ik dan denk aan wat er allemaal bij komt kijken, dan denk ik weer echt nee. Dat zie ik mijzelf gewoon niet doen.
Ben ik bang om spijt te krijgen? Ja. Maat nog veel banger ben ik spijt te krijgen van het moederschap en daar zou ik niet alleen mijzelf mee hebben, maar ook die kinderen en dat kan en wil ik kinderen waar ik van hou niet aandoen.
I do cross stitch; so you know that I have the patience to stab something a thousand times
