Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

Charlie77 schreef: ↑

16-01-2026 13:50

Een mail kunnen sturen via Outlook, is iets anders dan weten hoe je een mailmerge verzorgt, complex agendabeheer in Outlook en beheer van iemand anders' mailbox. Dus ik kan me voorstellen dat ze navraagt of je voldoende Outlook op dat niveau beheert. Dat is een vraag die wij ook stellen als er een sollicitant komt. Dan kan die sollicitant HR Manager zijn geweest, de ervaring leert dat dat niet wil zeggen dat iemand op PA-niveau en -snelheid met Outlook kan omgaan.

Overigens probeer ik je niet te overtuigen van wat zij zei. Ik quote wat jij in je OP zegt dat zij zei. Daar ga ik op in.

En bij een bedrijf dat jou niet kent, starten als PA, zonder PA-ervaring / secretaresse-ervaring / of (zelfs jaja) receptioniste-ervaring, dat zal niet snel gebeuren. Vind ik niet gek.

Who cares hoe zij haar sexleven beleeft? Als zij niemand pijn doet, lijkt het mij niet jouw probleem. Wat een ongelooflijk denigrerende toon sla je over haar aan.

Dat je haar kleinerend vindt, terwijl je zelf veel groffere dingen over haar zegt dan zij heeft gedaan.

Dat kost je letterlijk 5 seconden kijken naar een how-to-filmpje om dat te leren.

Ik doe nu aan retaliatie. Dat doe ik alleen als mijn grenzen ver genoeg overschreden worden.

groenebroek schreef: ↑

16-01-2026 13:48

Puur op basis van de grote lijnen het eerste bericht:
Dit is geen vriendin, dit is iemand die zich ten koste van jou beter wil voelen.

Kies voor jezelf en stop met de vriendschap. Dat kun je met een mededeling doen, je kan ook simpelweg niet meer reageren en kijken hoe het dan loopt.

Eens. Ik heb nog wat op de planning, maar gezien zij niet reageerde op mijn laatste bericht ( koop nooit samen een huis zonder juridische bescherming, zeker niet als jij geen staatsburger bent), is dit voor mij al genoeg.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

16-01-2026 14:01

Stuur haar een link naar dit topic.

Als ze eens de moeite deed om de taal te leren...

Pelle schreef: ↑

16-01-2026 13:59

het ligt toch allemaal aan haar?
Anyhow, jouw vraag was hoe verbreek ik de vriendschap.
Gewoon niet meer afspreken en ook geen adviezen meer geven, dan bloedt het vanzelf wel dood.

Haar gedrag ligt bij haar. Mijn reactie is niet chic maar daar lag mijn ambitie ook nooit.

MevrouwJack schreef: ↑

16-01-2026 14:03

Je begint een karikatuur te worden.

Nee. Mijn ouders kwamen hier en deden een cursus. Zij vindt dat Engels genoeg is.

MevrouwJack schreef: ↑

16-01-2026 14:12

Waarom zou zij haar gedrag veranderen? Ze heeft een goede baan, goed inkomen, huis waar ze blij mee is, blijkbaar een leuk seksleven, gaat op reis als ze er zin in heeft, trekt aan wat ze wil en heeft lol.

En jij zit haar af te zeiken op een forum, nijdig te wezen en te bekvechten met mensen die je niet kent terwijl je gewoon een punt achter een vriendschap kan zetten.

Zij heeft ook de behoefte om haar vrienden fe kleineren, laat zich uitbuiten door sekspartners en onderhoudt nu een nietsnut.

Susan schreef: ↑

16-01-2026 14:07

Stop gewoon met de vriendschap als het zo vervelend is. Dat kan op twee manieren:
1. Niet meer afspreken.
2. Zeggen dat je niet meer af wil spreken.

Waarom een vriendschap in stand houden om haar dan op een forum bij wijze van "retaliatie" een stoephoer te noemen? Dat is toch allang geen vriendin meer?

Al krijg ik, net als veel anderen, het gevoel dat jullie wel redelijk aan elkaar gewaagd zijn.

Eens.

Zonnebloem1996 schreef: ↑

16-01-2026 14:06

Ambitie niet chic = asociaal.
Kan je dat nou echt je toetsenbord niet uitkrijgen?

Dan ben ik maar asociaal.