Kleuteraspergers!

Ja, als ze 4 zijn moeten ze naar de kleuterklas voor een dagdeel.



Na een jaar moet ze van het MKD af. En ik overweeg om haar thuisonderwijs te gaan geven. Als het zo blijft als het nu is, is een andere school geen optie.

Xaloy, mijn zoon zit net als de dochter van Bieb ook op een MKD en volgt inderdaad ook gewoon groep 1/2 onderwijs, maar wel binnen zijn eigen groep. Hij hoeft dus niet naar een andere (grotere) klas.

MKD is voor een jaar, hoewel wij van bureau jeugdzorg een inidcatie voor 2 jaar hebben, maar het MKD zegt zelf dat meestal maar 1 jaar is.

Maargoed, aan deze info heb je niks, weet namelijk niks van hoe dit in Zwitserland zit.



Bieb: heb jouw verhaal destijds gevolgd: ben benieuwd hoe het met je dochte gaat

Bieb: net je verhaal gelezen. Heb er geen woorden voor, wat een zorgen allemaal. Heel veel succes met jullie zoektocht naar een plekje waar jullie dochter zich goed vvoelt.

Onze zoon is niet te vroeg geboren, ingeleid met 39 weken.

Ik heb niet alle reacties gelezen, dus mss is het al aan de orde geweest.



Mijn kinderen zijn inmiddels 10 en 13 en zijn destijds op een reguliere school begonnen. Vooral bij mijn oudste had ik wel al het idee dat hij 'anders' was, maar pas op zijn 9e kwam er een diagnose. Mede door de problemen op school ben ik hem gaan laten onderzoeken.

De keus voor speciaal onderwijs is dus een gevolg van het feit dat het op een reguliere school niet ging.



Hoe het in Zwitserland (daar woon je toch?) is weet ik niet, maar in NL is vaak vooral het niveau van het speciaal onderwijs laag, hoewel er in theorie voor ieder niveau onderwijs is.

Mijn oudste zit nu in de tweede van de middelbare school: Vmbo/Havo-klas. Met zijn IQ van rond de 150 is dat zwaar onder zijn niveau, maar hoger is er niet. De school wil hem heel graag op VWO-niveau lesgeven, maar doet dat volledig op eigen initiatief. Ze hebben geen 'toestemming' om VWO aan te bieden, dus zoon kan toch maximaal Havo-examen doen op deze school.

Jongste zit in een andere regio op school, nu in groep 8, en kan daarna door naar een middelbare school die wel VWO biedt. Maar dat is wel 40 km van huis, waardoor hij twee keer per dag ruim een uur in de taxi zit.

Mijn oudste is met 34 weken geboren, jongste met 39 weken.

@Bloesem, is jouw zoon toch ook naar een MKD gegaan. Hij was wel gestart toch op het reguliere onderwijs?



Net weer een uur bezig geweest met dochter in bed krijgen. Normaal is het 's ochtends drama, maar nu was het net al drama om het feit dat ze naar school moet.

Bieb: ja, onze zoon is in april 4 geworden en toen op regulier gestart. Eind maart is bij ons pas de molen gaan draaien. Diagnose kwam in mei (ASS met verbale/performale kloof, verbaal HB, performaal gemiddeld)

School zag dat hij kopje onder ging in de groep, niet tot spelen kwam en heel veel behoefte had aan leerkrachtnabijheid. Ook zagen ze al gelijk dat hij erg veel waarde hecht aan duidelijkheid, voorspelbaarheid en structuur. Wij waren behoorlijk geschokt dat na 6 weken school dit het advies/de mededeling was. Maargoed, inmiddels zien we dat hij na 6 weken MKD echt opbloeit. Hij zit in een groep met 8 kinderen, 2 juffen en 1 stagiaire. Het is het walhalla voor hem: aandacht, duidelijkheid, structuur, voorspelbaarheid en weinig prikkels. Hij is vrolijk, enthousiast, krijgt veel meer zelfvertrouwen, durft daarom meer (fietsen zonder zijwielen, geen speen meer, geen luier meer om te poepen)

Voor ons is duidelijk dat dit jaar goed voor hem is. Zorgen blijven over wat hierna? Wij hopen dat hij terug kan naar regulier, al dan niet op zijn oude school. Waarom we dat hopen is vooral vanwege zijn cognitieve capaciteiten. Het is zo jammer dat wat Solomio zegt echt waar is: vwo niveau is nauwelijks haalbaar op het speciaal onderwijs.

Wat bij onze zoon vooral het opvoeden zo moeilijk maakt en soms/vaak zo intens vermoeiend is zijn onvermogen om te delen. Als hij speelt (wat moeilijk is voor hem, maar het begint beter te gaan, hij leert op MKD wat hij kan met bepaald speelgoed), dan raakt hij helemaal in paniek, gaat flippen als zijn broertje of een ander kind mee wil doen. Dan verliest hij de controle. Met een broertje van bijna 3 is dat zoals jullie je kunnen voorstellen heel vermoeiend, want tja, broertje zoekt hem natuurlijk vaak op. Ook wil hij altijd als zijn broertje ergens mee gaat spelen ineens ook daarmee spelen en gaat afpakken met alle gezelligheid van dien...

Verder gaat het heel goed, we bieden veel structuur, bereiden hem op alles voor, leggen veel uit en de time timer is onze grote vriend. Zo leren we hem in stukjes van 15/20 minuten zelf te spelen en niet ons te claimen (wat vaak gebeurt)

Ook hebben we een kiesbord met kaartjes van heutink, zodat ik hem laat kiezen uit 3 activiteiten (trein, spelletje, duplo bijv) , dat vergemakkelijkt het kiezen voor hem.

Het is een schat van een jongen, maar hij vraagt wel heel veel aandacht. Kan ook 100x hetzelfde vragen of vertellen en neemt geen genoegen met een half antwoord.

Slapen doet hij goed, middagdut is hij nu aan het afbouwen, slaat steeds vaker de woensdagmiddag en het weekend over, maar slaapt wel 19-7

Zoals door sommigen al geschreven: als ouder van een kind met een ASS-stoornis moet je structuur kunnen bieden, plannen, vooral heel veel geduld hebben, vooruit kunnen denken, inventief en creatief zijn, vooroordelen kunnen weerstaan en nog een hele berg meer en ja dat we dan moe zijn...dat is heel begrijpelijk. Zeker na 6 weken schoolvakantie kun je erg blij bent dat school weer begint, ik tenminste wel.



Speciaal onderwijs op Havo/VWO niveau is in Nederland helaas dun bezaait. En voor de scholen die er zijn, zijn er vaak wachtlijsten waarbij het beleid is dat de eigen regio voorgaat.

In Eindhoven zit een hele goede school op Havo/VWo niveau en is speciaal voor leerlingen met autisme: Pleinschool Helder.



Wat betreft de vraag over Visoliecapsules: een aantal jaren geleden was er veel te doen over de goede uitwerking door de omegazuren, die in de visolie zitten, op kinderen met autisme, adhd etc. Concentratie- en leervermogen zou onder meer verbeteren, kinderen zouden er rustiger van worden en nog veel meer. Het schijnt dat het op het ene kind meer effect heeft dan op het andere. Zoonlief slikt de olie maar veel verschil met voorheen zien we niet. Omdat hij een slechte eter is en de visolie ook goed is voor zijn lichaam zijn we er mee doorgegaan. De visoliecapsules van de Hema zijn door de consumentenbond als beste getest op op prijs en kwaliteit. Mocht je er aan willen beginnen: het is vreselijk vies spul (een soort levertraanidee) en niet elk kind krijgt het weg geslikt.



Ps zoonlief is geboren met 41 weken. Een normale zwangerschap, zonder complicaties, ook niet tijdens de bevalling.

Ik geef mijn zoon ook visolie, ik gebruik geen capsules, maar eye q liquid, te koop bij de Tuinen. Gewoon een theelepel door zijn limonade. Er zijn geloof ik ook kauwtabletjes van.



Hij is overigens geboren met 39 weken en 2 dagen.

Wat fijn om zoveel herkenning te lezen!

Wij zijn voor zoon echt heel blij dat hij op speciaal onderwijs zit, ik had er in eerste instantie moeite mee omdat ik best een behoorlijk vooroordeel had over kinderen die naar speciaal onderwijs "moesten", zo slecht was zoon toch niet... Maar toen ons in de loop van het vorige schooljaar duidelijk werd dat zoon het, ook met rugzakje, niet ging redden heb ik me maar overgegeven

Het is de beste beslissing tot nu toe. Speciaal onderwijs weet gewoon hoe ze met deze kinderen om moeten gaan, ze bieden structuur, geven les in emoties, kijken naar het kind en wat ik een verademing vond is dat de leerkrachten naar jou als ouder luisteren....man ik wist niet wat me overkwam!



Oei en de vermoeidheid die ook al beschreven wordt om het maar niet te hebben over de wissel die dit trekt op onze relatie (zo, dat weet bijna niemand), zoon "wil" namelijk geen oppas en ook logeren is totaal geen optie, helaas. Dus de laatste keer dat man en ik iets voor ons samen hebben gedaan, pffff veel te lang geleden...Zijn er hier die ook dat herkennen? Er gaat gewoon zoveel tijd zitten om het hier thuis een beetje te laten lopen, oudste zoon heeft ADHD van de gecombineerde soort en daarnaast een verbaal/performaalkloof net als iemand hiervoor (bloesem that is ) ook een kind heeft daarmee, hier ook verbaal HB en performaal gemiddeld. En jongste heeft naar alle waarschijnlijkheid ook ADHD maar had bij de test te weinig kenmerken voor een diagnose, ook hij heeft een hoog IQ. En dan moet onze autist daar tussen door laveren, die wordt af en toe gek van zijn broers



Wij krijgen woensdagochtend op de school van zoon een pictogrammen informatie bijeenkomst, we kunnen dan eventueel dezelfde picto's kunnen gebruiken als op school.



Overigens zit zoon sinds kort op dinsdag en donderdag bij een stichting die werkt met kinderen met ASS en ADHD, hij mag dan paarden borstelen (en later ook nog berijden), de koe knuffelen, met de skelter rijden, met de bordercollies spelen, een natuurgebied in waar ze alleen van die stichting mogen komen en hij krijgt daar 1 op 1 begeleiding. Godzijdank kregen wij dit jaar een PGB voor hem waarvan we dit kunnen doen.



Hoe ziet speciaal onderwijs in Zwitserland er eigenlijk uit Xaloy? Is er net zo'n groot verschil tussen het regulier en speciaal als hier?

Als ik zou moeten kiezen dan zou ik eerst proberen er achter te komen hoeveel affiniteit de leerkrachten hebben met kinderen die een extraatje hebben, zijn ze bereid om mee te werken om Robbie zo'n goed mogelijk leerklimaat te bieden rekening houdend met zijn "dingetje"? Hoe groot zijn de groepen en in wat voor mate wordt er structuur geboden? Die vragen zou ik beantwoord willen zien om mee te nemen in je keus.



Zoon is hier geboren met 40.5



Xaloy ook voor ons was de hersenvliesontsteking de nachtmerrie van ons leven, ik heb in die periode regelmatig gedroomd dat ik met een kleine kist liep

En nog elke keer dat zoon ziek wordt ben ik bezorgder dan eerst, vooral als hij koorts heeft.



Nog zoiets specifieks van zoon; bij een mini schrammetje er over door mekkeren en dan ligt zijn nagel van zijn teen en geeft ging kik, dusdanig dat ik het niet geloofde maar het was echt zo, gek jong.

Hij is ook beresterk, loopt graag met enorme boomstronken te sjouwen in het bos. Voor zijn verjaardag heeft hij een fototoestel gekregen, na schoolreis had hij 131 foto's gemaakt elk detail is vast gelegd.



Ik heb nog nooit zo'n lang stuk geschreven op wat voor forum dan ook, en dan vergeet ik waarschijnlijk ook nog wel wat

@Xaloy: Wat een goede site inderdaad! Bedankt!



En wat een verhalen hier allemaal. Ik vind het al zwaar allemaal met regelmaat. En dan te bedenken dat mijn (stief)zoon op regulier onderwijs zit wat goed gaat, wel picto's heeft maar ook veel zelf kan en echt wel hele goede periodes heeft...



Even ene dikke knuffel voor iedereen hier.

@noerie: ik dacht al wat komt die naam en je situatie me bekend voor. Zojuist wist ik het: via de site van Marijke.

quote:keinom schreef op 26 september 2011 @ 17:14:

@noerie: ik dacht al wat komt die naam en je situatie me bekend voor. Zojuist wist ik het: via de site van Marijke. Klopt! Ook die site heb ik onlangs ontdekt. Een fijn forum ook. Kom jij daar vaak? Heb je er wat aan?

Hebben jullie kinderen ook tics? Hie is het de laatste een stuk erger geworden. Hij doet van alles. Krabt van alles open, zit altijd met zijn vingers over elkaar te wrijven en losse velletjes los te peuteren. Hij veegt steeds aan zijn neus, wrijft over zijn piemeltje, wrijft veel en vaak de voeten over zijn enkels (ook tijdens het lopen waardoor hij moet stoppen). En het nieuwste...constant kuchen, met izjn tong over zijn lippen wrijven en speeksel elke paar seconden overdreven hard doorslikken.



Vooral dat laatste vind ik zelf erg hinderlijk. Dit probeer ik dan toch te stoppen...net als het aan zijn piemeltje zitten. Verder laat ik het maar.



Hoe gaan jullie daar mee om? En is het 'normaal' voor een kind met asperger?



Ook plast hij nu weer bijna iedere nacht in zijn bed. Dus gebruik ik nu alweer enige tijd luiers. Het is nu al 6 nachten achter elkaar mis gegaan. Is dat ook 'normaal'....



Bedankt alvast

Hier dan eindelijk nog een reactie Xaloy. Druk weekend hier en vandaag de hele dag gewerkt.



Helaas kan ik je niet voorzien van tips of helpen. Ik ben zelf nog een ontdekkende moeder, zeg maar. Verder heeft mijn zoon, als hij al autistisch is, een milde vorm. Een heleboel dingen die hier voorbij komen heeft hij geen last van. Daarom is er ook nog geen diagnose gesteld.



De grootste problemen met mijn zoon zijn denk ik zijn gebrek aan inlevingsvermogen, graag willen dat de dingen gaan zoals hij bedacht heeft en daar star in zijn, bv in het spelen met zijn broertjes.



Verder hier ook een verbaal/performaal kloof. Verbaal HB en performaal gemiddeld. Dit maakt het vind ik moeilijk. Je moet je verwachtingspatroon aanpassen. Toen ik dit nog niet wist was ik ook best wel eens boos op hem. We weten al heel lang dat hij slim is. Maar dan van simpele dingen zeggen dat hij het niet kan. En dan ook niet willen proberen. Ik weet nu dat dat is omdat hij gewoon niet weet hoe hij tot actie moet overgaan. Hij kan het niet omzetten in daden. Maar nog steeds maak ik die fout wel hoor. Dan denk ik, daar ben je toch slim zat voor, dat kun je toch zelf wel bedenken. En dan kijkt hij me aan met grote verschrikte ogen en echt geen idee wat hij nu moet gaan doen.



Uit observaties op school is ook gebleken dat hij hij maar weinig tijd echt besteed aan werken. Hij is heel snel afgeleid. Hij heeft elke keer zijn taken niet af en zegt dan ook dat hij het niet kan, want hij heeft het niet af. De toetsresultaten spreken dat echter tegen want dan behaald hij hoge scores.

Het is dus echt een concentratieprobleem.

Wat er verder ook naar voren kwam was dat hij zich niet aangesproken voelt als de leerkracht bv zegt dat groep 7 nu gaat rekenen. Hij gaat dan niet over tot actie. Hij heeft niet het idee dat het dan over hem. gaat. Ze moeten dan echt naar hem toegaan en nog een keer vertellen wat de bedoeling is en dan gaat hij wel wat doen en dat moet thuis dus natuurlijk ook.

Hij heeft dus veel problemen met plannen en organiseren. Wat wel belangrijke vaardigheden zijn, zeker als hij naar het voortgezet onderwijs gaat.

Hij zit trouwens op een gewone basisschool en we hebben ook geen rugzak of iets dergelijks.



Waar ik verder tegenaan loop al vanaf dat hij klein is, is dat hij wisselende stemmingen heeft. En ik weet niet waarom. Hij heeft hele goede dagen waarin hij zich meer bewust is van de mensen om hem heen. Dagen waarin hij uit zichzelf vraagt of hij nog iets voor je kan doen en je graag helpt. En dagen waarin hij bozig is en niks goed is, heel tegendraads reageerd.



Verder heeft hij bv. absoluut geen richtinggevoel. Dat heeft denk ik ook te maken met dat hij niet echt openstaat voor zijn omgeving. Hij neemt het niet waar/neemt het niet op. We wonen in een dorp van ongeveer 5000 mensen. Klein dus en hij woont hier zijn hele leven. Maar heel veel plekken heeft hij geen flauw idee hoe hij er komen moet.



Er zijn dus meer kinderen die visoliecapsules krijgen. Ik zal bij de reformwinkel dat ze ze hebben met fruitsmaak, wel de werkzame stoffen maar niet de vervelende smaak. Ik zal daar eens naar gaan kijken.

Goh, lees hier al bij verschillende mensen over de verbale/performale kloof.

Herken veel van jullie verhalen. Grootste probleem is hier echt het spelen met anderen (dat alles moet zoals hij bedacht heeft) en dat hij alles zegt wat hij denkt en dat is soms heel genant (vieze stinkende baby, dommerd, etc)

De rest: het structuur bieden, het alles uitleggen en voorbereiden dat gaat eigenlijk vanzelf.

Ik herken ook heel erg wat Coos zegt: dat hij heel slim is, maar dat hij bij heel veel dingen zegt: kan ik niet.

Terwijl je weet, hij moet dat makkelijk kunnen.

Het beginnen is moeilijk, heb je hem eenmaal op weg geholpen, dan vindt hij alles makkelijk

quote:Anyco schreef op 26 september 2011 @ 15:21:

Oei en de vermoeidheid die ook al beschreven wordt om het maar niet te hebben over de wissel die dit trekt op onze relatie (zo, dat weet bijna niemand), zoon "wil" namelijk geen oppas en ook logeren is totaal geen optie, helaas. Dus de laatste keer dat man en ik iets voor ons samen hebben gedaan, pffff veel te lang geleden...Zijn er hier die ook dat herkennen? Er gaat gewoon zoveel tijd zitten om het hier thuis een beetje te laten lopen, oudste zoon heeft ADHD van de gecombineerde soort en daarnaast een verbaal/performaalkloof net als iemand hiervoor (bloesem that is ) ook een kind heeft daarmee, hier ook verbaal HB en performaal gemiddeld. En jongste heeft naar alle waarschijnlijkheid ook ADHD maar had bij de test te weinig kenmerken voor een diagnose, ook hij heeft een hoog IQ. En dan moet onze autist daar tussen door laveren, die wordt af en toe gek van zijn broers



Hier dus ook vermoeid. Wij hebben alleen (schoon)ouders. Schoonouders passen al 2 dagen op en schoonmoeder brengt en haalt dochter die dagen ook van het MKD. We moeten oppassen dat zij er niet aan onder doorgaat. Dus zo nu en dan een keer extra oppassen als wij een afspraak over dochter hebben, kan wel. Maar dan kunnen we ze niet vragen om 's avonds op te passen. Mijn ouders wonen net te ver weg om "even"op te passen. Nu zijn we wel zo dat we proberen ze eens in de 5 weken een weekend daar te laten slapen. Komend weekend sinds juni weer.(ivm startperiode MKD) En dan meteen 2 nachtjes. Lekker naar hotelletje. Even lekker genieten van de rust en het doen wat we willen. Heerlijk!

Verder ook "fijn" om herkenning te lezen.



Dochter heeft niet echt tics. Maar als je iets toestaat kun je er de klok op gelijk zetten dat het de volgende dagen (oid) ook zo gaat. Dus 's nachts niet spontaan een slokje water geven, want je zit er tig nachten aan vast.



Ze kan ook best wel stoer zijn qua pijn. Maar o wee als ze op haar knietjes valt. Dan schreeuwt ze hele boel bij elkaar.



En ze heeft ook last van stemmingswisselingen. Het gaat echt met ups en downs. En ze gooit de frustraties er pas uit als ze thuis is bij mij. Voor anderen lijkt er dan "niets" aan de hand.



Oh ze begint weer te huilen... Eens even een kijkje nemen.

Hier geen achterban. Mijn schoonouders wonen op 1,5 uur afstand, mijn moeder op 1 uur, mijn vader is overleden.

Ik heb nu ouderschapsverlof om zoon te kunnen brengen en halen en werk dus maar 3 dagen van half 10 tot half 3.

Het vergt veel van je. Ik breng 3 dagen in de week eerst jongste naar het KDV (kost al met al 20 minuten), dan door naar MKD (kost half uur), dan door naar werk (weer een half uur)

's middags zelfde ritueel. De 2 dagen dat ik niet werk is het alleen op en neer naar MKD, maar jongste zoon moet dan mee en zit dus al met al 2 uur per dag in de auto.



Nu heeft de situatie meestal geen effect op onze relatie. In het begin wel, toen ik aangaf me zorgen te maken en hij die zorgen wegwuifde. Pas na de diagnose erkent hij ook dat er echt iets is. Soms vind ik het wel vervelend dat het meeste op mij neerkomt. Hij haalt 1 dag in de week de kinderen (is 1 middag vrij, is van 40 naar 36 uur) gegaan, maar voor de rest is er voor hem weinig verandert in die zin.

We hebben een oppasmeisje van 17 die regelmatig een avondje oppast van half 7 tot half 11 ofzo. Gaan wij uiteten, of winkelen. Dat gaat prima, vinden de jongens leuk.

En in nood komen opa en oma of oma, maar dat is niet structureel. Soms gaan ze logeren bij opa en oma, meestal 3x per jaar 2 nachtjes.



Hier geen tics verder, behalve dan dat hij echt honderd keer hetzelfde kan vragen.....zeer vermoeiend. Nu is hij overigens geobsedeerd door klaarovers. En is boos/verdrietig als we net te laat zijn om ze te zien.....Wil nu dus elke dag eerder weg zodat we ze zeker zien...

Doordat zoonlief zo laat ging praten zijn we in de medische molen terecht gekomen. De Iq test een paar jaar laat zien dat hij heel laag scoort op zijn verbale vermogen en zeer hoog op zijn performaal vermogen. Herkenbaar dus.



Op dit moment is zoonlief ticloos, vaak een teken dat hij goed in zijn vel zit. Tics die hij had varieerde van friemelen, gekke gezichten trekken, bijten op de halslijn of mouwen van zijn shirt tot een kuchje de hele dag door. Uit ervaring is gebleken dat de ene tic de andere tic vervangt. Dus dat lost zich niet zo gemakkelijk op. Om sommige tics zoals het friemelen aanvaardbaar te maken, hebben we indertijd een stressballetje gekocht, dat werkte wel. Stemmingswisselingen heeft ie niet zoveel last van. Hij heeft een heel vriendelijk karakter. Maar dat maakt hem ook zo kwetsbaar. Wat ik vooral moeilijk vindt is dat we niet weten wat er in hem omgaat, hij houdt alles bij zichzelf. Daarnaast kan hij zich moeilijk zelf vermaken buiten het gamen om, waar hij zich zelf echt ik kan verliezen. Je moet hem altijd aan sturen anders komt er niets uit.



Als ik jullie verhalen zo lees zitten wij nog in een "luxe" positie. We hebben al jaren een PGB waardoor we altijd een achterban hadden. Anderhalf jaar geleden heeft hij te kennen gegeven dat hij geen "oppas" meer wilde. En moesten we gaan kijken naar een andere vorm. Die is er gekomen in de vorm van een activiteitenclub. Inmiddels voelt hij zich daar ook te oud te voor en daarbij: liefst wil hij niet anders zijn. Logisch hij is nu net 13 jaar geworden. Dus zijn we nu zoekende hoe we de PGB een nieuwe invulling gaan geven. Hij gaat nu een nieuwe fase van zijn leven in. Ik merk dat autisme en puberteit een lastige combinatie is. Als ik dat vergelijk met zijn oudere zus, zou zijn wereld nu groter moeten gaan worden, maar dat gebeurt (nog) niet. Erg benauwend vind ik dat soms, hij is eigenlijk altijd thuis. Maar ondanks al die zorgen heeft zijn autisme me ook veel moois gebracht. Ik heb geleerd met andere ogen naar de wereld te kijken en door mijn ervaring met hem werk ik nu zelf in de zorg.

Oja ook hier wordt vaak gezegd " dat kan ik niet" bij de huis, tuin en keukendingen. Geef hem een ingewikkelde rekensom en die rekent hij binnen no-time uit.



@Noerie. Ik kom er al een aantal jaren. En ik heb er zeker wat aan.

Hallo allemaal,

Ik heb dit topic met veel aandacht gelezen, deels professioneel (orthopedagoog) en deels als ouder (was steeds minder van toepassing lijkt).

Wat mij opviel is dat een aantal van jullie aangeven dat er geen VWO mogelijkkheden zijn. Niet voor ieder kind geschikt en haalbaar, maar een zelfstandig (en dus vaak relatief klein) gymnasium heeft best veel ervaring hiermee. Juist de Asperger kinderen. De meeste leerlingen zijn rustig en leergierig, waardoor ook leerlingen met ASS zich hier goed kunnen voelen.



Bloesem, ooit herkende ik veel in het verhaal van je zoon. Nu weet ik dat het de verbaal-performaal kloof is geweest. Zoon (4;1) is ook verbaal hoogbegaafd en performaal gemiddeld. Roept ook snel om hulp en kan ik niet. Een puzzel heeft hij nog maar zelden gemaakt, maar lezen kan hij inmiddels wel... Soms bijzonder, maar school doet hem juist erg goed en 'iets' in richting van ASS begin ik steeds meer te verwerpen.



Veel succes met de opvoeding van jullie bijzondere kinderen en alle keuzes die daarbij horen.