Psyche
alle pijlers
Net bevallen en voel me raar
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:21
Weet niet zo goed waar ik dit moet plaatsen maar denk dat psyche de meest gepaste plek is.
2 weken geleden ben ik bevallen van een gezonde zoon. Heel fijn en hij doet het prima. Met mij gaat het lichamelijk ook weet beter maar sinds een aantal dagen voel ik me toch niet goed.
Ik voel me heel wazig, net of ik niet in de realiteit zit en ik vOel me heel erg gestrest. Het idee dat ik bezoek krijg geeft me al stress want voor mijn gevoel verwacht iedereen van alles van me en moet het huis tip top in orde zijn etc. Mijn andere kind moet aandacht etc.
Als zoon huilt en ik krijg hem niet stil heb ik vaak het gevoel dat hij maar moet huilen. Weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen, maar ik voel dan niet de behoefte om hem te troosten. Ik doe het wel hoor maar dat komt niet uit mijn hart maar uit mijn verstand.
Vind het lastig om te bedenken of ik hier nu iets mee moet of dat dit normaal is. Bij mijn eerste had ik hier geen last van, maar heb ook niet het idee dat het ernstig genoeg is om naar de huisarts te gaan.
Iemand die dit herkent?
2 weken geleden ben ik bevallen van een gezonde zoon. Heel fijn en hij doet het prima. Met mij gaat het lichamelijk ook weet beter maar sinds een aantal dagen voel ik me toch niet goed.
Ik voel me heel wazig, net of ik niet in de realiteit zit en ik vOel me heel erg gestrest. Het idee dat ik bezoek krijg geeft me al stress want voor mijn gevoel verwacht iedereen van alles van me en moet het huis tip top in orde zijn etc. Mijn andere kind moet aandacht etc.
Als zoon huilt en ik krijg hem niet stil heb ik vaak het gevoel dat hij maar moet huilen. Weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen, maar ik voel dan niet de behoefte om hem te troosten. Ik doe het wel hoor maar dat komt niet uit mijn hart maar uit mijn verstand.
Vind het lastig om te bedenken of ik hier nu iets mee moet of dat dit normaal is. Bij mijn eerste had ik hier geen last van, maar heb ook niet het idee dat het ernstig genoeg is om naar de huisarts te gaan.
Iemand die dit herkent?
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:27
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:31
Ik herken het! Mijn zoontje is nu bijna 3 maanden, maar de eerste paar weken had ik het ook. Was erg nerveus en onzeker, zeker als zoon veel huilde. Durfde niet goed met hem alleen te zijn en alles was teveel. Visite heb ik allemaal afgezegd, kon het gewoon allemaal niet aan ofzo.
Voelde me de hele dag gejaagd ook als de baby lekker lag te slapen en voelde me bovenal een erg slechte moeder.
Heb homeopatische pilletjes gehaald tegen de nervositeit en dat hielp wel. Veel gepraat met man en veel gehuild. En eigenlijk vanaf het moment dat ik dacht dat ik het echt niet meer zag zitten en bij de Ha aan de bel wilde gaan trekken ging het opeens beter. Dat was bij een week of 5/6.
Nu heb ik nog wel eens een dag dat ik voor mijn gevoel faal of niet de moeder ben die ik graag wil zijn. Zeker als ik alleen met zoon weg ga, boodschappen doen bv, ben ik zenuwachtig of het allemaal wel goed gaat. Gelukkig kan ik er steeds beter mee omgaan en nu ook echt van het moederschap genieten.
Sterkte, ga op tijd naar je huisarts als je denkt dat dat nodig is, al is het alleen maar om je verhaal te doen!
Voelde me de hele dag gejaagd ook als de baby lekker lag te slapen en voelde me bovenal een erg slechte moeder.
Heb homeopatische pilletjes gehaald tegen de nervositeit en dat hielp wel. Veel gepraat met man en veel gehuild. En eigenlijk vanaf het moment dat ik dacht dat ik het echt niet meer zag zitten en bij de Ha aan de bel wilde gaan trekken ging het opeens beter. Dat was bij een week of 5/6.
Nu heb ik nog wel eens een dag dat ik voor mijn gevoel faal of niet de moeder ben die ik graag wil zijn. Zeker als ik alleen met zoon weg ga, boodschappen doen bv, ben ik zenuwachtig of het allemaal wel goed gaat. Gelukkig kan ik er steeds beter mee omgaan en nu ook echt van het moederschap genieten.
Sterkte, ga op tijd naar je huisarts als je denkt dat dat nodig is, al is het alleen maar om je verhaal te doen!
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:32
Gefeliciteerd met je zoon!
Tot op zekere hoogte herken ik het wel: je hebt zoveel nieuws te verstouwen dat er even geen ruimte in je hoofd is voor bezoek en dat prikkels allemaal te veel zijn. Zelfs het wat automatisch reageren op je zoon vind ik nog wel herkenbaar (bij vlagen dan, als je zooooo moe bent). Maar als je verder 'wegglijdt' in die wazigheid moet je zeker aan de bel trekken hoor! Probeer echt echt zoveel mogelijk rust te nemen, en bezoek en huishouden te relativeren/even niet belangrijk vinden. Spreek vooral je gevoel uit naar partner en verloskundige of huisarts, dan kunnen zij mee bepalen of het de verkeerde kant op gaat. Heeft je partner nog vrij?
Hoe is je hb na de bevalling? Ik heb eens gelezen dat je van bloedarmoede ook zo'n gejaagd gevoel kan krijgen.
Tot op zekere hoogte herken ik het wel: je hebt zoveel nieuws te verstouwen dat er even geen ruimte in je hoofd is voor bezoek en dat prikkels allemaal te veel zijn. Zelfs het wat automatisch reageren op je zoon vind ik nog wel herkenbaar (bij vlagen dan, als je zooooo moe bent). Maar als je verder 'wegglijdt' in die wazigheid moet je zeker aan de bel trekken hoor! Probeer echt echt zoveel mogelijk rust te nemen, en bezoek en huishouden te relativeren/even niet belangrijk vinden. Spreek vooral je gevoel uit naar partner en verloskundige of huisarts, dan kunnen zij mee bepalen of het de verkeerde kant op gaat. Heeft je partner nog vrij?
Hoe is je hb na de bevalling? Ik heb eens gelezen dat je van bloedarmoede ook zo'n gejaagd gevoel kan krijgen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:33
Ik zou naar de huisarts gaan. Je voelt je uit balans en dit is een heftige periode, icm slaapgebrek kan het nog erger worden. Dus goed om op tijd aan de bel te trekken, beter te vroeg of overbodig dan te laat
Een tijdje geleden las ik in de volkskrant (wetenschap) een artikel over postpartum psychoses. Daarin stond dat bij vrouwen die nooit eerder psychische klachten hadden, de klachten meestal na een week of 2 beginnen en door een onbalans in hormonen veroorzaakt lijken te worden. Als je nu aan de bel trekt ben je er op tijd bij, mochten jouw klachten symptoom zijn van iets dergelijks.
Vooral omdat je het de eerste keer niet had en omdat je niet instinctief je kind wil troosten zou ik aan de bel trekken.
Overigens heb ik zelf geen ervaring met dit gevoel, maar net bevallen zijn is zo heftig dat ik me hoe dan ook goed kan voorstellen dat je uit balans bent. Sterkte en zorg goed voor jezelf! Je doet het goed!
Een tijdje geleden las ik in de volkskrant (wetenschap) een artikel over postpartum psychoses. Daarin stond dat bij vrouwen die nooit eerder psychische klachten hadden, de klachten meestal na een week of 2 beginnen en door een onbalans in hormonen veroorzaakt lijken te worden. Als je nu aan de bel trekt ben je er op tijd bij, mochten jouw klachten symptoom zijn van iets dergelijks.
Vooral omdat je het de eerste keer niet had en omdat je niet instinctief je kind wil troosten zou ik aan de bel trekken.
Overigens heb ik zelf geen ervaring met dit gevoel, maar net bevallen zijn is zo heftig dat ik me hoe dan ook goed kan voorstellen dat je uit balans bent. Sterkte en zorg goed voor jezelf! Je doet het goed!
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:34
Neem contact op met je huisarts, ik denk dat je inderdaad wel weet dat je dit niet op zijn beloop moet laten. Probeer zoveel mogelijk uit handen te geven wat je huishouden betreft, aan je man of andere familieleden/vrienden. Huis tip top in orde is helemaal niet belangrijk, visite ook niet.
You know how I know? Because I reeaally think so!
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:34
Ik herken het. Maar bij mij had het een bepaalde ernstigheid die wel veroorzaakte dat het huisartswaardig is. Hou jezelf dan ook even goed in de gaten hoe dit zich verder ontwikkeld. Het kan een begin zijn van psychische problemen. Bij mij begon het enigzins mild, maar het verloop werd al snel erger.
Ik voelde geen behoefte om mijn kind op te pakken, te troosten of er iets mee te doen. Sterker nog, ik voelde op een gegeven moment vooral weerzin. De aanrakingen en koedeliekoe spelen tegen mijn kind, kwamen niet voort uit behoefte om zo te doen. Zij kwamen uit mijn verstand, omdat ik wist dat ik zo hoorde te doen. Van lieverlee ging ik sneller achteruit.
Ook die onrealistische beleving had ik constant. Met een mooi woord heet dat de-realisatie of de-personalisatie. Dat schijnt een reactie te zijn op stress. Maar hou het even in de gaten en communiceer daarover met je naasten. Vertel ook dat je je eigenlijk niet zo goed voelt. Want dan kunnen zij samen jou monitoren hoe het gaat.
Ik vind het eigenlijk heel mooi en heel goed van je, dat je je zo beseft dat dit niet jouw normale doen is en dat je je daarom dus wel min of meer zorgen maakt.
Nogmaals, het kan denk ik vriezen of dooien. Een reactie op de spanningen en stress die weer uitdooft. Of dat het erger wordt. In beide gevallen even zoveel mogelijk stressfactoren weren. Dus vooral dat bezoek. Echt hoor meid, geef jezelf even flink voorrang. Want je wil echt niet dat dit uit de hand loopt. Dat is doodzonde van een bijzondere tijd als dit!
Ik voelde geen behoefte om mijn kind op te pakken, te troosten of er iets mee te doen. Sterker nog, ik voelde op een gegeven moment vooral weerzin. De aanrakingen en koedeliekoe spelen tegen mijn kind, kwamen niet voort uit behoefte om zo te doen. Zij kwamen uit mijn verstand, omdat ik wist dat ik zo hoorde te doen. Van lieverlee ging ik sneller achteruit.
Ook die onrealistische beleving had ik constant. Met een mooi woord heet dat de-realisatie of de-personalisatie. Dat schijnt een reactie te zijn op stress. Maar hou het even in de gaten en communiceer daarover met je naasten. Vertel ook dat je je eigenlijk niet zo goed voelt. Want dan kunnen zij samen jou monitoren hoe het gaat.
Ik vind het eigenlijk heel mooi en heel goed van je, dat je je zo beseft dat dit niet jouw normale doen is en dat je je daarom dus wel min of meer zorgen maakt.
Nogmaals, het kan denk ik vriezen of dooien. Een reactie op de spanningen en stress die weer uitdooft. Of dat het erger wordt. In beide gevallen even zoveel mogelijk stressfactoren weren. Dus vooral dat bezoek. Echt hoor meid, geef jezelf even flink voorrang. Want je wil echt niet dat dit uit de hand loopt. Dat is doodzonde van een bijzondere tijd als dit!
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:34
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:35
En over niet de behoefte hebben om je zoon te troosten dat herken ik ook. Ik verzorgde hem op de automatische piloot omdat dat nou eenmaal moest, maar was gewoon zo bang en nerveus dat ik het niet goed zou doen, ik mijn kind pijn zou doen, ongelukkig zou maken etc. Dat ik het liever niet wilde doen.
Ik heb zeker nu ik dit eens opschrijf geluk gehad geloof ik. Had ook echt verkeerd kunnen aflopen.
Ik heb zeker nu ik dit eens opschrijf geluk gehad geloof ik. Had ook echt verkeerd kunnen aflopen.
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:35
Je verloskundige is er ook vaak nog voor dit soort dingen, al was het alleen maar om daar je verhaal te doen en tips te krijgen. Het lijkt me vervelend om je zo te voelen. Ik kan niet beoordelen of het raar of gewoon is, maar als jij je er niet prettig bij voelt, is dat genoeg reden om je verhaal aan de huisarts of verloskundige te doen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:38
Wat fijn zo snel al reacties.
De reden dat ik denk nu nog niet naar de huisarts te moeten is voornamelijk dat het niet continu slecht gaat. Soms voel ik me best goed maar bijvoorbeeld vanavond wil ik het liefste alleen maar huilen. Vandaar ook nu dit topic.
Mijn man is helaas niet meer vrij maar hij neemt me wel zoveel mogelijk uit handen dus ik heb niks te klagen. Wordt gewoon een beetje gek van het gevoel dat ik zoveel moet. Rationeel weet ik dat het onzin is en dat het bv niemand uitmaakt of er wat speelgoed op de grond ligt maar toch krijg ik er stress van. Stom hè.
Hb was overigens prima.
De reden dat ik denk nu nog niet naar de huisarts te moeten is voornamelijk dat het niet continu slecht gaat. Soms voel ik me best goed maar bijvoorbeeld vanavond wil ik het liefste alleen maar huilen. Vandaar ook nu dit topic.
Mijn man is helaas niet meer vrij maar hij neemt me wel zoveel mogelijk uit handen dus ik heb niks te klagen. Wordt gewoon een beetje gek van het gevoel dat ik zoveel moet. Rationeel weet ik dat het onzin is en dat het bv niemand uitmaakt of er wat speelgoed op de grond ligt maar toch krijg ik er stress van. Stom hè.
Hb was overigens prima.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:38
Contact opnemen met de huisarts. Kan iets heel eenvoudigs zijn zoals HB, maar het gevoel niet in de realiteit te zijn is niet goed. Bevallen en kind krijgen is heftig plus de combi oververmoeid zijn, dan moet je extra goed voor jezelf zorgen. Bezoek even buiten de deur houden. En vooral voor je eigen rust zorgen voor zover mogelijk is.
sterkte.
sterkte.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:39
Nou ja, eigenlijk, als ik zo de andere reacties eens lees, denk ik dat je er wel goed aandoet om dit aan te kaarten bij je huisarts. Niet omdat het nu perse acuut is. Maar wel om even de juiste prioriteiten te stellen en er alles aan te doen dat het niet erger wordt! Ik ben ermee blijven rommelen en dacht dat het hoorde en dat heeft dik 2 jaren van mijn leven (en van kind) enorm beinvloedt. Dus trek aan de bel, al was het maar preventief. Je wil gewoon dat mensen je even in de gaten houden en extra ondersteunen als dat nodig is.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:39
Wat Mayala al zegt, je hoeft niet een heel groot probleem te hebben om naar je huisarts te gaan. Dat je van slag bent na een bevalling is niet gek, zeker als je al een kind hebt rondlopen dat aandacht vraagt, maar wat je beschrijft komt op mij over als meer dan vermoeidheid. Geen gek idee om advies te vragen van een dokter dus, daar is hij/zij immers voor.
Ik herken je gevoelens (niet van mezelf maar van een kennis) en bij haar ontwikkelde dit zich tot een postnatale depressie met psychotische kenmerken. Ik ben geen arts en ken jou niet, dus ik beweer zeker niet dat dit bij jou aan de hand is. Ik wil je niet bang maken, maar als je je niet goed voelt kan je er beter zo snel mogelijk bij zijn, dan is het vaak makkelijker op te lossen.
Verder: pas een beetje op jezelf. Als je geen zin hebt in bezoek, zeg dat dan eerlijk. Maak je niet druk om hoe je huis eruitziet. Kan iemand anders je misschien helpen met opruimen/schoonmaken/je andere kind aandacht geven?
Sterke en gefeliciteerd met je zoon.
Ik herken je gevoelens (niet van mezelf maar van een kennis) en bij haar ontwikkelde dit zich tot een postnatale depressie met psychotische kenmerken. Ik ben geen arts en ken jou niet, dus ik beweer zeker niet dat dit bij jou aan de hand is. Ik wil je niet bang maken, maar als je je niet goed voelt kan je er beter zo snel mogelijk bij zijn, dan is het vaak makkelijker op te lossen.
Verder: pas een beetje op jezelf. Als je geen zin hebt in bezoek, zeg dat dan eerlijk. Maak je niet druk om hoe je huis eruitziet. Kan iemand anders je misschien helpen met opruimen/schoonmaken/je andere kind aandacht geven?
Sterke en gefeliciteerd met je zoon.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:43
Eens met de rest ga naar je HA en bespreek met hem wat je hier geschreven hebt. Ik herken wel wat je schrijft en wat goed dat je een topic opent. Dat ik herken zegt alleen dat dit gevoel dus normaal kan zijn na een bevalling. Wat het voor jou betekent kan je beter met de HA bespreken.
Schrijf rustig van je af hier mocht je behoefte voelen.
Schrijf rustig van je af hier mocht je behoefte voelen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:45
Jeetje meiden wat gaat het hard met reacties. Sorry als ik niet op iedereen persoonlijk reageer. Wat fijn om jullie persoonlijke verhalen te lezen. Het idee dat meer mensen zoiets hadden sterkt me wel.
Ik "schrik" er wel van dat jullie bijna unaniem vinden dat ik naar de huisarts moet. Zover was ik nog niet geloof ik.
Ik ga nu proberen wat te slapen als kind meewerkt en reageer morgenochtend weer
Ik "schrik" er wel van dat jullie bijna unaniem vinden dat ik naar de huisarts moet. Zover was ik nog niet geloof ik.
Ik ga nu proberen wat te slapen als kind meewerkt en reageer morgenochtend weer
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:45
Ik lees nu pas je post waarin je zegt dat je je niet continu slecht voelt en daarom twijfelt over naar de huisarts gaan. Als je een paar keer per dag heel erge hoofdpijn zou hebben, ik noem maar wat, zou je dan ook twijfelen? Laat je zeker niet weerhouden van een doktersbezoek doordat je je af en toe wat beter voelt. Je voelt je rot genoeg om hier een topic te openen, dat lijkt mij een teken aan de wand.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:49
quote:frederike80 schreef op 15 oktober 2011 @ 22:45:
Jeetje meiden wat gaat het hard met reacties. Sorry als ik niet op iedereen persoonlijk reageer. Wat fijn om jullie persoonlijke verhalen te lezen. Het idee dat meer mensen zoiets hadden sterkt me wel.
Ik "schrik" er wel van dat jullie bijna unaniem vinden dat ik naar de huisarts moet. Zover was ik nog niet geloof ik.
Ik ga nu proberen wat te slapen als kind meewerkt en reageer morgenochtend weerZijn er redenen waarom je niet naar de HA zou gaan met klachten als deze?
Jeetje meiden wat gaat het hard met reacties. Sorry als ik niet op iedereen persoonlijk reageer. Wat fijn om jullie persoonlijke verhalen te lezen. Het idee dat meer mensen zoiets hadden sterkt me wel.
Ik "schrik" er wel van dat jullie bijna unaniem vinden dat ik naar de huisarts moet. Zover was ik nog niet geloof ik.
Ik ga nu proberen wat te slapen als kind meewerkt en reageer morgenochtend weerZijn er redenen waarom je niet naar de HA zou gaan met klachten als deze?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.