Kinderen
alle pijlers
Pleegzorg
maandag 17 oktober 2011 om 15:53
Dat zou ik ook graag van anderen willen weten, lichtpuntjes. Een hele tijd geleden was er een campagne over pleegzorg en op een of andere manier laat het me maar niet los.
Praktisch gezien kunnen we best een kind opvangen, die op dit moment even een rustige thuishaven nodig heeft. (ruimte, financiën).
Maar ik vraag me dus tegelijkertijd of ik het niet allemaal wat te idealistisch maak in mijn hoofd. En ik weet zeker dat als ik naar zo'n voorlichtingsavond ga, dat ik me dan ook direct inschrijf.
Dus ik wil me graag vantevoren goed oriënteren of ik er wel goed aandoe om naar zo'n voorlichtingsavond te gaan.
Een echt heel goed argument heb ik niet, behalve dan het gevoel. En daar zou ik graag ook van anderen wat meer input over willen, om te kijken of dat gevoel nog overeind blijft.
Praktisch gezien kunnen we best een kind opvangen, die op dit moment even een rustige thuishaven nodig heeft. (ruimte, financiën).
Maar ik vraag me dus tegelijkertijd of ik het niet allemaal wat te idealistisch maak in mijn hoofd. En ik weet zeker dat als ik naar zo'n voorlichtingsavond ga, dat ik me dan ook direct inschrijf.
Dus ik wil me graag vantevoren goed oriënteren of ik er wel goed aandoe om naar zo'n voorlichtingsavond te gaan.
Een echt heel goed argument heb ik niet, behalve dan het gevoel. En daar zou ik graag ook van anderen wat meer input over willen, om te kijken of dat gevoel nog overeind blijft.
maandag 17 oktober 2011 om 16:04
Als je je direct inschrijft heb je niet meteen een kind in huis hoor. Er volgt dan nog een traject met gesprekken en een korte cursus om van beide kanten af te tasten of het bij jullie gezin past.
Maar waarom laat het je niet los? Besef je dat het in de meeste gevallen zeer beschadigde kinderen zijn? Dat heeft een grote impact op je gezinsleven.
Maar waarom laat het je niet los? Besef je dat het in de meeste gevallen zeer beschadigde kinderen zijn? Dat heeft een grote impact op je gezinsleven.
maandag 17 oktober 2011 om 16:11
Zelf geen ervaring. Ik ken wel een aantal mensen die pleegkinderen hebben. Soms alleen in de weekends om de ouders te ontlasten. Of juist tijdelijk en heftig, crisisopvang. Een pleegkind neem je niet zomaar even, je geschiktheid moet ook onderzocht worden door de kinderbescherming. Mijn man en ik twijfelen al 'n paar jaar of we ons zullen aanmelden. Maar als we dat doen, doen we het pas als onze kinderen wat ouder zijn.
maandag 17 oktober 2011 om 16:24
quote:helene31 schreef op 17 oktober 2011 @ 16:04:
Als je je direct inschrijft heb je niet meteen een kind in huis hoor. Er volgt dan nog een traject met gesprekken en een korte cursus om van beide kanten af te tasten of het bij jullie gezin past.
Ik begrijp dat ik dan nog niet direct een kind in huis heb, maar dan ga ik er wel voor de volle 200% voor.
Weet jij hoelang dat traject duurt met gesprekken? En de korte cursus, wat kan ik me daarbij voorstellen?
Als je je direct inschrijft heb je niet meteen een kind in huis hoor. Er volgt dan nog een traject met gesprekken en een korte cursus om van beide kanten af te tasten of het bij jullie gezin past.
Ik begrijp dat ik dan nog niet direct een kind in huis heb, maar dan ga ik er wel voor de volle 200% voor.
Weet jij hoelang dat traject duurt met gesprekken? En de korte cursus, wat kan ik me daarbij voorstellen?
maandag 17 oktober 2011 om 16:26
quote:helene31 schreef op 17 oktober 2011 @ 16:04:
Maar waarom laat het je niet los? Besef je dat het in de meeste gevallen zeer beschadigde kinderen zijn? Dat heeft een grote impact op je gezinsleven.Het laat me niet los in de zin dat ik er heel vaak aan denk, dat ik artikels opzoek en lees, enz. En waarom? Het is een gevoel, moeilijk te omschrijven. Er is zo'n groot tekort en ik denk dat wij een kind wel wat kunnen bieden.
Maar waarom laat het je niet los? Besef je dat het in de meeste gevallen zeer beschadigde kinderen zijn? Dat heeft een grote impact op je gezinsleven.Het laat me niet los in de zin dat ik er heel vaak aan denk, dat ik artikels opzoek en lees, enz. En waarom? Het is een gevoel, moeilijk te omschrijven. Er is zo'n groot tekort en ik denk dat wij een kind wel wat kunnen bieden.
maandag 17 oktober 2011 om 16:28
quote:veraflora schreef op 17 oktober 2011 @ 16:11:
Zelf geen ervaring. Ik ken wel een aantal mensen die pleegkinderen hebben. Soms alleen in de weekends om de ouders te ontlasten. Of juist tijdelijk en heftig, crisisopvang. Een pleegkind neem je niet zomaar even, je geschiktheid moet ook onderzocht worden door de kinderbescherming. Mijn man en ik twijfelen al 'n paar jaar of we ons zullen aanmelden. Maar als we dat doen, doen we het pas als onze kinderen wat ouder zijn.
Ik ken niemand in mijn omgeving die kinderen opvangt. En voor onderzoek oid zijn wij niet zo bang. Als zij beoordelen dat wij niet geschikt zijn, dan is dat zo. Ik vind het alleen maar goed dat ze goed kijken of wij een goed gezin zijn om pleegkinderen op te vangen.
Waarom kiezen jullie ervoor om te wachten tot jullie kinderen wat ouder zijn?
Onze dochter is nu anderhalf.
Zelf geen ervaring. Ik ken wel een aantal mensen die pleegkinderen hebben. Soms alleen in de weekends om de ouders te ontlasten. Of juist tijdelijk en heftig, crisisopvang. Een pleegkind neem je niet zomaar even, je geschiktheid moet ook onderzocht worden door de kinderbescherming. Mijn man en ik twijfelen al 'n paar jaar of we ons zullen aanmelden. Maar als we dat doen, doen we het pas als onze kinderen wat ouder zijn.
Ik ken niemand in mijn omgeving die kinderen opvangt. En voor onderzoek oid zijn wij niet zo bang. Als zij beoordelen dat wij niet geschikt zijn, dan is dat zo. Ik vind het alleen maar goed dat ze goed kijken of wij een goed gezin zijn om pleegkinderen op te vangen.
Waarom kiezen jullie ervoor om te wachten tot jullie kinderen wat ouder zijn?
Onze dochter is nu anderhalf.
maandag 17 oktober 2011 om 16:37
Het lijkt mij ook prachtig. Ik ben ook een van de mensen die dit in de toekomst wil overwegen. Ik zie het erg veel en ken er de voor en nadelen van (denk ik).
Bedenk je het volgende:
- je krijgt de ouders erbij. (niet lijflijk in jullie gezin, maar wel in heel veel andere dingen)
- je krijgt er hulpverlening bij die je kunnen helpen, sturen, maar ook kunnen "dwingen" tot acties die je liever niet wil doen. Dan heb ik het bijv. over bezoekcontacten tussen ouder en kind.
- de kinderen zijn vaak beschadigd en vragen dus veel structuur, liefde en duidelijkheid en geduld van jou kan (en onbevooroordeelde benadering).
- de kinderen zijn meer dan beschadigde kinderen, dus ook gewoon normale lieve kinderen die vaak smeken om mensen die onvoorwaardelijk om je geven (soms met wat afstand maar soms ook gewoon de arm om hun heen nodig hebben)!
- de ouders vaak onmachtig zijn en denken dat ze het goed doen en niet wachten op afkeur maar juist op contact met iemand die de zorg voor hun kinderen op zich neemt (hoe erg moet dan zijn, logisch dat je jezelf dan wil afzetten tegen "die pleegouders")
Succes met je afweging.
Bedenk je het volgende:
- je krijgt de ouders erbij. (niet lijflijk in jullie gezin, maar wel in heel veel andere dingen)
- je krijgt er hulpverlening bij die je kunnen helpen, sturen, maar ook kunnen "dwingen" tot acties die je liever niet wil doen. Dan heb ik het bijv. over bezoekcontacten tussen ouder en kind.
- de kinderen zijn vaak beschadigd en vragen dus veel structuur, liefde en duidelijkheid en geduld van jou kan (en onbevooroordeelde benadering).
- de kinderen zijn meer dan beschadigde kinderen, dus ook gewoon normale lieve kinderen die vaak smeken om mensen die onvoorwaardelijk om je geven (soms met wat afstand maar soms ook gewoon de arm om hun heen nodig hebben)!
- de ouders vaak onmachtig zijn en denken dat ze het goed doen en niet wachten op afkeur maar juist op contact met iemand die de zorg voor hun kinderen op zich neemt (hoe erg moet dan zijn, logisch dat je jezelf dan wil afzetten tegen "die pleegouders")
Succes met je afweging.
maandag 17 oktober 2011 om 16:58
quote:allimere schreef op 17 oktober 2011 @ 15:53:
Dat zou ik ook graag van anderen willen weten, lichtpuntjes. Een hele tijd geleden was er een campagne over pleegzorg en op een of andere manier laat het me maar niet los.
Praktisch gezien kunnen we best een kind opvangen, die op dit moment even een rustige thuishaven nodig heeft. (ruimte, financiën).
Maar ik vraag me dus tegelijkertijd of ik het niet allemaal wat te idealistisch maak in mijn hoofd. En ik weet zeker dat als ik naar zo'n voorlichtingsavond ga, dat ik me dan ook direct inschrijf.
Dus ik wil me graag vantevoren goed oriënteren of ik er wel goed aandoe om naar zo'n voorlichtingsavond te gaan.
Een echt heel goed argument heb ik niet, behalve dan het gevoel. En daar zou ik graag ook van anderen wat meer input over willen, om te kijken of dat gevoel nog overeind blijft.
Dat is denk ik de valkuil van vele pleegouders. Hou me ten goede, het is schitterend datmensen hun gezin openstellen voor andersmans kind ( en daarmee heb je niet alleen het kind in huis maar ook alle sores er rondom heen dus ook de rest van de familie ).
Ik spreek uit ervaring dat een gezin heel fijn hun gezin openstelde voor een pleegkind. Het meisje lag nogal overhoop met zichelf en de rest van de wereld. Heeft heel wat streken uitgehaald en heel wat kopzorgen bezorgd voor alle betrokkenen, inclusief pleeggezin.
Pleeggezin was nogal verbolgen over het feit dat pleegkind alle aandacht naar zich toe trok en dachrt dat de wereld om het kind draaide en gaf toe dat het zwaarder was dan gedacht en dat ze het zo nu en dan niet meer trokken.
Wees ervan doordrongen dat een kind nooit zò maar uit huis geplaatst wordt en dat er veeeeeel meer bij komt kijken dan het kind alleen. Je krijgt te maken met de problematiek van het kind, de oorzaak en de gevolgen. En die zijn soms heftiger dan menigeen kan bevroeden. Die een mens soms aankan ( ouders ), laat staan pleeggezin.
Ik heb alleen maar niets dan lof voor degenen die het aandurven, het is nml. niet een stukje idealisme wat je moet bewegen....
Dat zou ik ook graag van anderen willen weten, lichtpuntjes. Een hele tijd geleden was er een campagne over pleegzorg en op een of andere manier laat het me maar niet los.
Praktisch gezien kunnen we best een kind opvangen, die op dit moment even een rustige thuishaven nodig heeft. (ruimte, financiën).
Maar ik vraag me dus tegelijkertijd of ik het niet allemaal wat te idealistisch maak in mijn hoofd. En ik weet zeker dat als ik naar zo'n voorlichtingsavond ga, dat ik me dan ook direct inschrijf.
Dus ik wil me graag vantevoren goed oriënteren of ik er wel goed aandoe om naar zo'n voorlichtingsavond te gaan.
Een echt heel goed argument heb ik niet, behalve dan het gevoel. En daar zou ik graag ook van anderen wat meer input over willen, om te kijken of dat gevoel nog overeind blijft.
Dat is denk ik de valkuil van vele pleegouders. Hou me ten goede, het is schitterend datmensen hun gezin openstellen voor andersmans kind ( en daarmee heb je niet alleen het kind in huis maar ook alle sores er rondom heen dus ook de rest van de familie ).
Ik spreek uit ervaring dat een gezin heel fijn hun gezin openstelde voor een pleegkind. Het meisje lag nogal overhoop met zichelf en de rest van de wereld. Heeft heel wat streken uitgehaald en heel wat kopzorgen bezorgd voor alle betrokkenen, inclusief pleeggezin.
Pleeggezin was nogal verbolgen over het feit dat pleegkind alle aandacht naar zich toe trok en dachrt dat de wereld om het kind draaide en gaf toe dat het zwaarder was dan gedacht en dat ze het zo nu en dan niet meer trokken.
Wees ervan doordrongen dat een kind nooit zò maar uit huis geplaatst wordt en dat er veeeeeel meer bij komt kijken dan het kind alleen. Je krijgt te maken met de problematiek van het kind, de oorzaak en de gevolgen. En die zijn soms heftiger dan menigeen kan bevroeden. Die een mens soms aankan ( ouders ), laat staan pleeggezin.
Ik heb alleen maar niets dan lof voor degenen die het aandurven, het is nml. niet een stukje idealisme wat je moet bewegen....
maandag 17 oktober 2011 om 17:00
quote:veraflora schreef op 17 oktober 2011 @ 16:11:
Zelf geen ervaring. Ik ken wel een aantal mensen die pleegkinderen hebben. Soms alleen in de weekends om de ouders te ontlasten. Of juist tijdelijk en heftig, crisisopvang. Een pleegkind neem je niet zomaar even, je geschiktheid moet ook onderzocht worden door de kinderbescherming. Mijn man en ik twijfelen al 'n paar jaar of we ons zullen aanmelden. Maar als we dat doen, doen we het pas als onze kinderen wat ouder zijn.
Heb ik nog nooit van gehoord.
Een bewijs van goed gedrag moet je overleggen dat wel.
Zelf geen ervaring. Ik ken wel een aantal mensen die pleegkinderen hebben. Soms alleen in de weekends om de ouders te ontlasten. Of juist tijdelijk en heftig, crisisopvang. Een pleegkind neem je niet zomaar even, je geschiktheid moet ook onderzocht worden door de kinderbescherming. Mijn man en ik twijfelen al 'n paar jaar of we ons zullen aanmelden. Maar als we dat doen, doen we het pas als onze kinderen wat ouder zijn.
Heb ik nog nooit van gehoord.
Een bewijs van goed gedrag moet je overleggen dat wel.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
maandag 17 oktober 2011 om 17:16
@Nouschi: Ik dacht dat het gezinsonderzoek door de kinderbescherming gebeurde, maar het lijkt erop dat pleegzorg dat zelf doet. Verbaast me eigenlijk wel.
@Allimere: wij kiezen ervoor te wachten, omdat de tijd binnen ons gezin ook rijp moet voelen (en dat de komende jaren nog niet het geval zal zijn, schat ik in)
@Allimere: wij kiezen ervoor te wachten, omdat de tijd binnen ons gezin ook rijp moet voelen (en dat de komende jaren nog niet het geval zal zijn, schat ik in)
maandag 17 oktober 2011 om 17:42
Ik ben zelf heel mijn leven pleegzus geweest van meer dan 40 kinderen. Mijn ouders doen al 20 jaar aan pleegzorg, de crisisopvang.
Het is absoluut heel leuk en goed om aan pleegzorg te beginnen, maar het heeft ook z'n 'downside'. Het zijn allemaal beschadigde kinderen, hoe jong je ze ook in huis krijgt. Hier moet je mee om kunnen gaan. Hier wordt je natuurlijk in begeleid, maar het is toch iets wat je aan moet kunnen en waarin je je staande moet houden.
Als het je boeit en je het niet los kunt laten zou ik me er absoluut in verdiepen. Het is heel gaaf om te doen en om kinderen te zien groeien.
Het is absoluut heel leuk en goed om aan pleegzorg te beginnen, maar het heeft ook z'n 'downside'. Het zijn allemaal beschadigde kinderen, hoe jong je ze ook in huis krijgt. Hier moet je mee om kunnen gaan. Hier wordt je natuurlijk in begeleid, maar het is toch iets wat je aan moet kunnen en waarin je je staande moet houden.
Als het je boeit en je het niet los kunt laten zou ik me er absoluut in verdiepen. Het is heel gaaf om te doen en om kinderen te zien groeien.
maandag 17 oktober 2011 om 18:40
Mijn ouders zijn 18 jaar pleeggezin. Ze hebben nu sinds een dag weer een crisisplaatsing. Er zijn veel verschillende vormen van pleegzorg, alles met voor en nadelen. Je gaat naar een info-avond om daarover meer te leren. Als jij zegt: dan schrijf ik me meteen in, denk ik: je kunt toch met jezelf een afspraak maken dat je dat niet doet?
Wij zijn ook twee jaar geleden bij zo'n info-avond geweest. We hebben besloten te wachten tot ons gezin compleet is (nu dus) en hebben nu drie zoons van zeven, vier en vier maanden. We zouden in de toekomst wel een pleegkind willen opvangen, maar alleen een kind wat jonger is dan ons eigen jongste kind.
Om het naar jouw situatie te verplaatsen: je wilt niet bij het opvoeden van jouw 1,5 jarige meisje een 'verkeerd voorbeeld' in huis hebben wat anders opgevoed is dan jij ooit zou willen.
Pleegkinderen zijn geen kinderen die je met veel liefde repareert tot een kind wat leuk meedraait in je gezin. Pleegkinderen zijn kinderen die veel liefde van jouw gezin nodig hebben. Of je daar ooit iets voor terugkrijgt (zoals mijn pleegzus, die ons als haar familie ziet en van ons houdt) of dat het ooit iets oplevert... je hebt werkelijk waar geen enkele garantie en geen enkel idee.
Wij zijn ook twee jaar geleden bij zo'n info-avond geweest. We hebben besloten te wachten tot ons gezin compleet is (nu dus) en hebben nu drie zoons van zeven, vier en vier maanden. We zouden in de toekomst wel een pleegkind willen opvangen, maar alleen een kind wat jonger is dan ons eigen jongste kind.
Om het naar jouw situatie te verplaatsen: je wilt niet bij het opvoeden van jouw 1,5 jarige meisje een 'verkeerd voorbeeld' in huis hebben wat anders opgevoed is dan jij ooit zou willen.
Pleegkinderen zijn geen kinderen die je met veel liefde repareert tot een kind wat leuk meedraait in je gezin. Pleegkinderen zijn kinderen die veel liefde van jouw gezin nodig hebben. Of je daar ooit iets voor terugkrijgt (zoals mijn pleegzus, die ons als haar familie ziet en van ons houdt) of dat het ooit iets oplevert... je hebt werkelijk waar geen enkele garantie en geen enkel idee.
dinsdag 18 oktober 2011 om 08:54
Wij hebben ook uit gevoel gehandeld, maar wij zijn zelf benaderd en hebben ons niet zelf aangemeld. Bij ons is er sprake van netwerkplaatsing.
Pleegkinderen vragen meer aandacht dan je eigen kinderen. Met pleegkinderen ga je ook anders om dan met je eigen kinderen, omdat zij heftiger reageren op correctie van hun gedrag. Dit heeft te maken met hun voorgeschiedenis en vaak zijn ze ook bang dat ze ''weg'' moeten en testen uit tot hoever je liefde reikt. Het is een hele kunst om de balans te vinden tussen grenzen aan te geven en los te laten.
De bemoeienissen van familieleden en kennissen van het kind zijn ook een hele kluif.
En soms word ik helemaal gek van die pot honing aan mijn kont, want ik word door 1 pleegkind geclaimd en niet uit het oog verloren. Vanwege zijn voorgeschiedenis reageert hij zo, dus ik heb er begrip voor. Driftbuien, huilbuien, ruzies tot aan genegeerd worden zijn allemaal aan de orde hier. Het is ook leerzaam, voor ons hele gezin, want we leren hier mee om te gaan. Conflicten oplossen en veel praten. Het helpt om zelf ook open te zijn naar alle kinderen toe en je eigen emoties (tot op zekere hoogte) te benoemen.
Het is essentieel om het kind echt ''eigen'' te maken en ik dacht dat dat niet kon. Maar het kan wel!
Pleegkinderen vragen meer aandacht dan je eigen kinderen. Met pleegkinderen ga je ook anders om dan met je eigen kinderen, omdat zij heftiger reageren op correctie van hun gedrag. Dit heeft te maken met hun voorgeschiedenis en vaak zijn ze ook bang dat ze ''weg'' moeten en testen uit tot hoever je liefde reikt. Het is een hele kunst om de balans te vinden tussen grenzen aan te geven en los te laten.
De bemoeienissen van familieleden en kennissen van het kind zijn ook een hele kluif.
En soms word ik helemaal gek van die pot honing aan mijn kont, want ik word door 1 pleegkind geclaimd en niet uit het oog verloren. Vanwege zijn voorgeschiedenis reageert hij zo, dus ik heb er begrip voor. Driftbuien, huilbuien, ruzies tot aan genegeerd worden zijn allemaal aan de orde hier. Het is ook leerzaam, voor ons hele gezin, want we leren hier mee om te gaan. Conflicten oplossen en veel praten. Het helpt om zelf ook open te zijn naar alle kinderen toe en je eigen emoties (tot op zekere hoogte) te benoemen.
Het is essentieel om het kind echt ''eigen'' te maken en ik dacht dat dat niet kon. Maar het kan wel!
dinsdag 18 oktober 2011 om 09:12
quote:sosofie schreef op 17 oktober 2011 @ 18:40:
Om het naar jouw situatie te verplaatsen: je wilt niet bij het opvoeden van jouw 1,5 jarige meisje een 'verkeerd voorbeeld' in huis hebben wat anders opgevoed is dan jij ooit zou willen.
Onze beide pleegkinderen reageren heel goed naar onze jongste. Ik merk juist dat ze zich beschermend opstellen. De pleegkinderen spelen met ''jonger'' speelgoed en kunnen dit ongestoord doen zonder zich te schamen. Aan de andere kant zijn ze ook trots en voelen ze zich grote broer/zus. Ik merk geen nadelig effect op onze jongste tot nu toe.
Onze pleegkinderen zijn t.a.v. onze jongste een beter voorbeeld dan onze eigen oudste. Kinderen weten dondersgoed wat gewenst gedrag is ongeacht uit welk nest ze komen. Waarom ze zich recalcitrant gedragen heeft naar mijn mening te maken met hun manier van uiten, dat ze het niet weten en geen grip hebben op de situatie. Ik kan het mis hebben, ik ben alleen maar ervaringsdeskundige.
Om het naar jouw situatie te verplaatsen: je wilt niet bij het opvoeden van jouw 1,5 jarige meisje een 'verkeerd voorbeeld' in huis hebben wat anders opgevoed is dan jij ooit zou willen.
Onze beide pleegkinderen reageren heel goed naar onze jongste. Ik merk juist dat ze zich beschermend opstellen. De pleegkinderen spelen met ''jonger'' speelgoed en kunnen dit ongestoord doen zonder zich te schamen. Aan de andere kant zijn ze ook trots en voelen ze zich grote broer/zus. Ik merk geen nadelig effect op onze jongste tot nu toe.
Onze pleegkinderen zijn t.a.v. onze jongste een beter voorbeeld dan onze eigen oudste. Kinderen weten dondersgoed wat gewenst gedrag is ongeacht uit welk nest ze komen. Waarom ze zich recalcitrant gedragen heeft naar mijn mening te maken met hun manier van uiten, dat ze het niet weten en geen grip hebben op de situatie. Ik kan het mis hebben, ik ben alleen maar ervaringsdeskundige.
dinsdag 18 oktober 2011 om 14:39
Lilly, de punten die jij aandraagt, zijn zeker punten waar ik me van bewust ben.
Flowerpower: Wat is het dan meer wat een pleeggezin in jouw ogen moet bieden, behalve idealisme?
Wij willen onze harten en ons huis openstellen voor kinderen die beschadigd zijn, die we een warm plekje willen geven. Concreter kan ik het niet maken, maar dat gevoel komt wel voort uit idealisme.
verte: Hoe heb jij het ervaren, als pleegzus?
nouchi, verte, flowerpower: screening door wie of wat zijn we niet zo bang voor.
sosofie: Ik denk dat je altijd waakzaam moet zijn op de ontwikkeling van je kind. Of mijn dochter nu 1,5 is of dat het pleegkind jonger is. Ik zie bij neefjes en nichtjes het kopiegedrag beide kanten opgaan (dus jong-oud en oud-jong).
Mijn eerste gedachte is ook niet direct crisisopvang. Ik denk dat wij daar als gezin nog wat te bleu voor zijn en te weinig ervaring hebben in het opvangen van kinderen in het algemeen.
@ tussenderegelsdoor: Bedankt voor je reactie. Er spreekt veel liefde en warmte uit je post over je pleegkinderen.
Netwerkgezin lijkt me misschien soms nog wel moeilijker, omdat je toch ook een band hebt met de ouders van het kind (neem ik aan).
Flowerpower: Wat is het dan meer wat een pleeggezin in jouw ogen moet bieden, behalve idealisme?
Wij willen onze harten en ons huis openstellen voor kinderen die beschadigd zijn, die we een warm plekje willen geven. Concreter kan ik het niet maken, maar dat gevoel komt wel voort uit idealisme.
verte: Hoe heb jij het ervaren, als pleegzus?
nouchi, verte, flowerpower: screening door wie of wat zijn we niet zo bang voor.
sosofie: Ik denk dat je altijd waakzaam moet zijn op de ontwikkeling van je kind. Of mijn dochter nu 1,5 is of dat het pleegkind jonger is. Ik zie bij neefjes en nichtjes het kopiegedrag beide kanten opgaan (dus jong-oud en oud-jong).
Mijn eerste gedachte is ook niet direct crisisopvang. Ik denk dat wij daar als gezin nog wat te bleu voor zijn en te weinig ervaring hebben in het opvangen van kinderen in het algemeen.
@ tussenderegelsdoor: Bedankt voor je reactie. Er spreekt veel liefde en warmte uit je post over je pleegkinderen.
Netwerkgezin lijkt me misschien soms nog wel moeilijker, omdat je toch ook een band hebt met de ouders van het kind (neem ik aan).
woensdag 19 oktober 2011 om 20:20
Als pleegzus heb ik het bijna altijd wel leuk gevonden. Vooral omdat ik het heel leuk vond om voor jongere pleegbroertjes- en zusjes te zorgen.
Aan de andere kant was het vaak erg moeilijk, vooral toen ik zelf nog kind was. Er zijn altijd 'vreemde' kinderen in jouw huis die aandacht van jouw ouders opeisen. Daarnaast merk je als pleegbroer- of zus wel dat deze kinderen anders zijn. Als kind is het moeilijk om dit te begrijpen en hiermee om te gaan. Mijn eigen broertje vond dit vooral heel moeilijk en kwam dus ook regelmatig in een ruzie met de pleegkinderen.
Wat ik absoluut zelf zou adviseren is om altijd pleegkinderen te nemen die jonger zijn dan je eigen kinderen. Voor je eigen kinderen voelt het 'veiliger' als de pleegkinderen jonger zijn. Ook omdat oudere kinderen vaak wat langer op mogen blijven en zo iedere dag bijv. een moment alleen met hun eigen ouders hebben. Dit klinkt misschien wat raar, maar ik denk dat een duidelijke aandachtsverdeling heel belangrijk is voor je eigen kinderen.
Daarnaast is het zoals sosofie ook al zegt heel belangrijk dat je eigen kinderen niet een negatief voorbeeld hebben. Pleegzorg vormt ze zeker.
Aan de andere kant was het vaak erg moeilijk, vooral toen ik zelf nog kind was. Er zijn altijd 'vreemde' kinderen in jouw huis die aandacht van jouw ouders opeisen. Daarnaast merk je als pleegbroer- of zus wel dat deze kinderen anders zijn. Als kind is het moeilijk om dit te begrijpen en hiermee om te gaan. Mijn eigen broertje vond dit vooral heel moeilijk en kwam dus ook regelmatig in een ruzie met de pleegkinderen.
Wat ik absoluut zelf zou adviseren is om altijd pleegkinderen te nemen die jonger zijn dan je eigen kinderen. Voor je eigen kinderen voelt het 'veiliger' als de pleegkinderen jonger zijn. Ook omdat oudere kinderen vaak wat langer op mogen blijven en zo iedere dag bijv. een moment alleen met hun eigen ouders hebben. Dit klinkt misschien wat raar, maar ik denk dat een duidelijke aandachtsverdeling heel belangrijk is voor je eigen kinderen.
Daarnaast is het zoals sosofie ook al zegt heel belangrijk dat je eigen kinderen niet een negatief voorbeeld hebben. Pleegzorg vormt ze zeker.
donderdag 20 oktober 2011 om 09:16
Crisisopvang, wat Verte heeft ervaren, lijkt mij heel anders dan wat wij ervaren.
Op een gegeven moment hebben wij stabiliteit en bij crisisopvang zegt het woord ''crisis'' al genoeg.
Eerlijk gezegd zou ik crisisopvang mijn gezin niet aan willen doen, maar ik zie daar ook de voordelen als gezin zijnde niet van in.
Dat lijkt mij velen malen zwaarder en ook omdat Verte 40 kinderen heeft meegemaakt als pleegbroer/zus.
Ik zie onze pleegkinderen hetzelfde als eigen kinderen, als er een broertje/zusje wordt geboren, moeten de kinderen ook hun positie opnieuw bepalen en daarmee om leren gaan, net zoals er pleegkinderen in het gezin komen. Maar ik pleit dan wel, in het belang voor eigen kinderen, voor een langdurige plaatsing.
Crisisopvang zou ik wel willen overwegen als alle kinderen zelfstandig/volwassen e.d. zijn.
Op een gegeven moment hebben wij stabiliteit en bij crisisopvang zegt het woord ''crisis'' al genoeg.
Eerlijk gezegd zou ik crisisopvang mijn gezin niet aan willen doen, maar ik zie daar ook de voordelen als gezin zijnde niet van in.
Dat lijkt mij velen malen zwaarder en ook omdat Verte 40 kinderen heeft meegemaakt als pleegbroer/zus.
Ik zie onze pleegkinderen hetzelfde als eigen kinderen, als er een broertje/zusje wordt geboren, moeten de kinderen ook hun positie opnieuw bepalen en daarmee om leren gaan, net zoals er pleegkinderen in het gezin komen. Maar ik pleit dan wel, in het belang voor eigen kinderen, voor een langdurige plaatsing.
Crisisopvang zou ik wel willen overwegen als alle kinderen zelfstandig/volwassen e.d. zijn.
