Kinderen
alle pijlers
Sinterklaas
woensdag 19 oktober 2011 om 13:16
Nog een paar weekjes en dan is het weer sinterklaas tijd. Het Intertoys boek word kapot gebladerd, want ow hij neemt altijd cadeuas mee.
Maar wanneer moet je je kind vertellen dat ie niet bestaat?? Onze zoon is nu ruim 6.5, op school doen ze tot en met groep 5 de traditione viering. Kids kiezen medio september hun favo uit en word met sint gegeven.
Graag jullie ideeen en adviezen over hoe en wanneer vertellen
Maar wanneer moet je je kind vertellen dat ie niet bestaat?? Onze zoon is nu ruim 6.5, op school doen ze tot en met groep 5 de traditione viering. Kids kiezen medio september hun favo uit en word met sint gegeven.
Graag jullie ideeen en adviezen over hoe en wanneer vertellen
woensdag 19 oktober 2011 om 14:45
Niet vertellen!
Wij hebben onze kinderen er zelf achter laten komen. We hebben wel - bewust - gezorgd voor aanknopingspunten. Zo ging ik samen met de
kinderen een cadeautje voor pappa kopen, en dat dus ('net doen of het van Sinterklaas komt') tussen de echte cadeautjes schuiven. Was altijd dikke pret. Ze waren allebei 6 of 7 toen ze er achter kwamen.
Vragen op dit gebied heb ik altijd eerst beantwoord met "Wat denk je zelf?" (sowieso een aanrader bij lastige vragen: zo kom je er achter wat ze al weten.) Verder heb ik hun vragen altijd eerlijk beantwoord.
Zelf was ik 6 toen mijn moeder het me vertelde. Ik heb nooit getwijfeld, en ik vond het verschrikkelijk om te horen. Ik voelde me zo voor gek gezet. Ik heb jarenlang niet meer van Sinterklaas kunnen genieten, vond het maar bedrog. Mijn kinderen hebben dit gelukkig niet zo ervaren, zeggen ze zelf.
Wij hebben onze kinderen er zelf achter laten komen. We hebben wel - bewust - gezorgd voor aanknopingspunten. Zo ging ik samen met de
kinderen een cadeautje voor pappa kopen, en dat dus ('net doen of het van Sinterklaas komt') tussen de echte cadeautjes schuiven. Was altijd dikke pret. Ze waren allebei 6 of 7 toen ze er achter kwamen.
Vragen op dit gebied heb ik altijd eerst beantwoord met "Wat denk je zelf?" (sowieso een aanrader bij lastige vragen: zo kom je er achter wat ze al weten.) Verder heb ik hun vragen altijd eerlijk beantwoord.
Zelf was ik 6 toen mijn moeder het me vertelde. Ik heb nooit getwijfeld, en ik vond het verschrikkelijk om te horen. Ik voelde me zo voor gek gezet. Ik heb jarenlang niet meer van Sinterklaas kunnen genieten, vond het maar bedrog. Mijn kinderen hebben dit gelukkig niet zo ervaren, zeggen ze zelf.
Ik moet helemaal niks!
woensdag 19 oktober 2011 om 14:46
woensdag 19 oktober 2011 om 14:47
quote:Nicky_L schreef op 19 oktober 2011 @ 14:45:
Zelf was ik 6 toen mijn moeder het me vertelde. Ik heb nooit getwijfeld, en ik vond het verschrikkelijk om te horen. Ik voelde me zo voor gek gezet. Ik heb jarenlang niet meer van Sinterklaas kunnen genieten, vond het maar bedrog. Mijn kinderen hebben dit gelukkig niet zo ervaren, zeggen ze zelf.Zo heb ik het dus ook ervaren, maar ik ontdekte het zelf.
Zelf was ik 6 toen mijn moeder het me vertelde. Ik heb nooit getwijfeld, en ik vond het verschrikkelijk om te horen. Ik voelde me zo voor gek gezet. Ik heb jarenlang niet meer van Sinterklaas kunnen genieten, vond het maar bedrog. Mijn kinderen hebben dit gelukkig niet zo ervaren, zeggen ze zelf.Zo heb ik het dus ook ervaren, maar ik ontdekte het zelf.
woensdag 19 oktober 2011 om 21:46
Lizzl, ik heb mijn negatieve gevoel altijd gekoppeld aan de manier waarop het me verteld is, out of the blue. Ik heb me nooit gerealiseerd dat het ook een nare nasmaak kan geven als je het zelf, geleidelijk ontdekt.
Ik heb er lang over getwijfeld of ik mijn kinderen wel zou laten geloven. Wat bij mij de doorslag heeft gegeven was het sinterklaasfeest dat ik met een groep kleuters vierde. Ik was 21 en ik geloofde er zelf weer in. Voor het eerst heb ik toen ook weer echt van sinterklaas kunnen genieten, en sindsdien vind ik het ook weer echt leuk. Kennelijk hebben mijn kinderen dat meegekregen, want die hebben er ook nog steeds lol in.
Ik heb er lang over getwijfeld of ik mijn kinderen wel zou laten geloven. Wat bij mij de doorslag heeft gegeven was het sinterklaasfeest dat ik met een groep kleuters vierde. Ik was 21 en ik geloofde er zelf weer in. Voor het eerst heb ik toen ook weer echt van sinterklaas kunnen genieten, en sindsdien vind ik het ook weer echt leuk. Kennelijk hebben mijn kinderen dat meegekregen, want die hebben er ook nog steeds lol in.
Ik moet helemaal niks!
donderdag 20 oktober 2011 om 11:15
Maarreh...... vergeten jullie kinderen niet om een brief naar de Sint te sturen ? Dat deed ik ook toen Snoezekind vijf werd, dat wilde hij graag.
Mijn reactie toen er een paar dagen later een ANTWOORDBRIEF in de brievenbus lag.
Toen kwam ik er achter dat álle "sinterklaaspost" wordt doorgestuurd naar de Sinterklaashof, waar een aantal schrijfpieten klaar zit om de brieven echt te beantwoorden. Wel een antwoordzegel bijsluiten, graag.
Mijn reactie toen er een paar dagen later een ANTWOORDBRIEF in de brievenbus lag.
Toen kwam ik er achter dat álle "sinterklaaspost" wordt doorgestuurd naar de Sinterklaashof, waar een aantal schrijfpieten klaar zit om de brieven echt te beantwoorden. Wel een antwoordzegel bijsluiten, graag.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 20 oktober 2011 om 11:36
@ Galadriel, mijn moeder heeft het mijn jongere broertje verteld rond de pasen. Voorzichtig ingeleid met of hij geloofde dat de paashaas echt bestond? En daarna de kerstman... en toen bedacht hij zelf dat Sinterklaas ook in dat rijtje thuis hoorde...
Was mijn schuld trouwens, dat hij in Sinterklaas geloofde. En die van mijn zus. Onze ouders hebben ons er nooit in laten geloven, want ze wilden niet tegen ons liegen. Heb er nog nooit een cent minder lol in gehad tijdens de Sinterklaarsperiode (als hij voor je staat, is hij echt!) en had dus ook niet de deceptie die mijn broertje te verwerken kreeg. Hier gaan we ook niet liegen over Sinterklaas. Actief vertellen vind ik het andere uiterste, maar op vragen krijgt ze een eerlijk antwoord.
Was mijn schuld trouwens, dat hij in Sinterklaas geloofde. En die van mijn zus. Onze ouders hebben ons er nooit in laten geloven, want ze wilden niet tegen ons liegen. Heb er nog nooit een cent minder lol in gehad tijdens de Sinterklaarsperiode (als hij voor je staat, is hij echt!) en had dus ook niet de deceptie die mijn broertje te verwerken kreeg. Hier gaan we ook niet liegen over Sinterklaas. Actief vertellen vind ik het andere uiterste, maar op vragen krijgt ze een eerlijk antwoord.
donderdag 20 oktober 2011 om 11:42
Bij ons was Sinterklaas ook Sinterklaas. Er is nooit letterlijk gezegd dat hij echt zou zijn, denk ik. Ik had al heel jong door dat er veel verschillende hulpsinten waren. Dat heeft nooit mijn geloof verpest ofzo.
Misschien scheelde het ook wel dat we een voorleesboek hadden met legenden enzo.
Sinterklaas is nog steeds Sinterklaas. En als ik in een pietenpak kruip ben ik ook Piet.
Misschien scheelde het ook wel dat we een voorleesboek hadden met legenden enzo.
Sinterklaas is nog steeds Sinterklaas. En als ik in een pietenpak kruip ben ik ook Piet.
donderdag 20 oktober 2011 om 11:47
Ik geloofde heilig tot m'n 8ste. En toen ik wist dat Sint toch echt niet bestond, geloofden veel klasgenootjes van me nog. Lijkt wel of er vroeger langer geloofd werd.
Bij ons was het gebruikelijk om vanaf de vierde klas op school lootjes te trekken en surprises te maken. Maar in mijn klas gebeurde dat niet: 1 meisje geloofde namelijk nog in Sinterklaas, en haar ouders wilden graag die illusie in stand houden, en school werkte daaraan mee. Heel apart. Het arme kind werd er ongenadig mee gepest en pas op haar 11de vertelden haar ouders dat hij toch echt niet bestond.
Bij ons was het gebruikelijk om vanaf de vierde klas op school lootjes te trekken en surprises te maken. Maar in mijn klas gebeurde dat niet: 1 meisje geloofde namelijk nog in Sinterklaas, en haar ouders wilden graag die illusie in stand houden, en school werkte daaraan mee. Heel apart. Het arme kind werd er ongenadig mee gepest en pas op haar 11de vertelden haar ouders dat hij toch echt niet bestond.
