Relaties
alle pijlers
Herinnering
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:00
Ik was 17 jaar en zat in de laatste klas van de middelbare school.
Met mijn vriendinnen kijken naar de jongens. Pauzes en schoolfeesten waren belangrijk.
Van mijn vriendinnen wist ik wie ze leuk vonden, ze wisten het van mij.
Maar op wie ik verliefd was, dat durfde ik niet te zeggen.
Want ik was verliefd op een klasgenoot. Ik hoefde niet te wachten om hem voorbij te zien komen in de pauze, ik kon hem gewoon de hele les zien, want hij zat bij mij in de klas.
Ik keek naar hem en hij wist van niks. Het was maar goed ook, want ik zou me belachelijk voelen als hij het wel zou weten.
Hij was geen haantje de voorste, een beetje een stille jongen, hij was groot vergeleken met mij, niet alleen maar lang maar ook breed. Hij had een ontzettend lieve oogopslag, bruine ogen, droeg altijd van die hele grote truien. Beetje alternatief.
Wat zou ik zo'n trui van hem graag aan willen hebben gehad als ik het koud had, dacht ik dan, ik zou me dichtbij hem voelen, ik zou er in verdwijnen, ik was de muis, de kleine van de klas.
Zo werd ik vertederd-plagerig wel eens genoemd door weer een andere jongen, hé kleine! Hoe is het dan met die kleine, ga je nog mee vanavond? Maar voor het serieuze werk waren er de modepopjes, de prinsesjes. Zo'n type ben ik nooit geweest, ik hoorde daar ook niet bij.
Al met al hield ik mijn verliefdheid voor me, hij was voor mijn gevoel al zoveel 'man'. Te hoog gegrepen voor iemand zoals ik.
Verkering was voor dat type meisje dat ik hiervoor net noemde.
Op een gegeven moment werd er iets verteld waar hij erg om moest lachen hij lachte voluit, en ik keek naar hem, ik vond het heerlijk om hem zo'n plezier te zien hebben. Midden in zijn lach ontmoetten zijn ogen de mijne en hij was meteen stil, zijn blik hield de mijne vast. Er gebeurde iets, het was duidelijk. Had ik mijn gevoelens verraden? Ik was dodelijk verlegen en durfde hem niet meer aan te kijken. De dagen daarna merkte ik dat hij dichter in mijn buurt was dan daarvoor het geval was. Ik hoefde hem niet op te zoeken om hem te kunnen zien, hij was steeds in mijn buurt. Hing zijn jas tegen de mijne in de gang, of kwam naast me staan als we voor de les nog bij het lokaal moesten wachten.
Voor mijn gevoel kwam het te dichtbij en ik hield afstand, en op een gegeven moment is hij zijn 'toenaderingsprobeersels' weer gestopt. Ik vond het jammer maar ook een opluchting en ben hem altijd blijven bewonderen, droomde ook wel van hem.
Na de middelbare school heb ik hem nog een keer zien lopen in de stad, hand in hand met een vriendin, ik was toen ook aan de man. Ach, dacht ik, zo gaan die dingen.
Nu ben ik op facebook en verbaas me erover welke mensen ik misschien zou kunnen kennen. Hierdoor raakte ik wel ee beetje aan het terugdenken aan bepaalde periodes, en moest ik vanmiddag ook aan hem denken.
Even proberen, zou hij ook een account hebben?
En inderdaad, met naam en foto.
En wat voor een foto. , het zet me weer helemaal terug in de tijd. Nog steeds die ontzettende lieve uitstraling.
Ik geloof in eens die mensen die elkaar na 30! jaar terugzien en dan zeggen: Je bent geen steek veranderd.
Voor zover ik het kan beoordelen, gaat hij op dit moment relatieloos door het leven.
Misschien kom ik nu in het lijstje op zijn account te staan als iemand die hij wellicht zou kunnen kennen?
Goh, wat is dát een leuke vent!
Met mijn vriendinnen kijken naar de jongens. Pauzes en schoolfeesten waren belangrijk.
Van mijn vriendinnen wist ik wie ze leuk vonden, ze wisten het van mij.
Maar op wie ik verliefd was, dat durfde ik niet te zeggen.
Want ik was verliefd op een klasgenoot. Ik hoefde niet te wachten om hem voorbij te zien komen in de pauze, ik kon hem gewoon de hele les zien, want hij zat bij mij in de klas.
Ik keek naar hem en hij wist van niks. Het was maar goed ook, want ik zou me belachelijk voelen als hij het wel zou weten.
Hij was geen haantje de voorste, een beetje een stille jongen, hij was groot vergeleken met mij, niet alleen maar lang maar ook breed. Hij had een ontzettend lieve oogopslag, bruine ogen, droeg altijd van die hele grote truien. Beetje alternatief.
Wat zou ik zo'n trui van hem graag aan willen hebben gehad als ik het koud had, dacht ik dan, ik zou me dichtbij hem voelen, ik zou er in verdwijnen, ik was de muis, de kleine van de klas.
Zo werd ik vertederd-plagerig wel eens genoemd door weer een andere jongen, hé kleine! Hoe is het dan met die kleine, ga je nog mee vanavond? Maar voor het serieuze werk waren er de modepopjes, de prinsesjes. Zo'n type ben ik nooit geweest, ik hoorde daar ook niet bij.
Al met al hield ik mijn verliefdheid voor me, hij was voor mijn gevoel al zoveel 'man'. Te hoog gegrepen voor iemand zoals ik.
Verkering was voor dat type meisje dat ik hiervoor net noemde.
Op een gegeven moment werd er iets verteld waar hij erg om moest lachen hij lachte voluit, en ik keek naar hem, ik vond het heerlijk om hem zo'n plezier te zien hebben. Midden in zijn lach ontmoetten zijn ogen de mijne en hij was meteen stil, zijn blik hield de mijne vast. Er gebeurde iets, het was duidelijk. Had ik mijn gevoelens verraden? Ik was dodelijk verlegen en durfde hem niet meer aan te kijken. De dagen daarna merkte ik dat hij dichter in mijn buurt was dan daarvoor het geval was. Ik hoefde hem niet op te zoeken om hem te kunnen zien, hij was steeds in mijn buurt. Hing zijn jas tegen de mijne in de gang, of kwam naast me staan als we voor de les nog bij het lokaal moesten wachten.
Voor mijn gevoel kwam het te dichtbij en ik hield afstand, en op een gegeven moment is hij zijn 'toenaderingsprobeersels' weer gestopt. Ik vond het jammer maar ook een opluchting en ben hem altijd blijven bewonderen, droomde ook wel van hem.
Na de middelbare school heb ik hem nog een keer zien lopen in de stad, hand in hand met een vriendin, ik was toen ook aan de man. Ach, dacht ik, zo gaan die dingen.
Nu ben ik op facebook en verbaas me erover welke mensen ik misschien zou kunnen kennen. Hierdoor raakte ik wel ee beetje aan het terugdenken aan bepaalde periodes, en moest ik vanmiddag ook aan hem denken.
Even proberen, zou hij ook een account hebben?
En inderdaad, met naam en foto.
En wat voor een foto. , het zet me weer helemaal terug in de tijd. Nog steeds die ontzettende lieve uitstraling.
Ik geloof in eens die mensen die elkaar na 30! jaar terugzien en dan zeggen: Je bent geen steek veranderd.
Voor zover ik het kan beoordelen, gaat hij op dit moment relatieloos door het leven.
Misschien kom ik nu in het lijstje op zijn account te staan als iemand die hij wellicht zou kunnen kennen?
Goh, wat is dát een leuke vent!
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:21
Wat leuk geschreven. Heerlijk om zo weer eens terug te mijmeren naar (stille) liefdes uit vervlogen jaren. Ik heb ze ook, meerdere zelfs. Ik heb ze ook wel eens weer terug opgezocht op hyves en/ of facebook (niet gecontact, alleen gekeken).
Wil je er iets mee? Hem benaderen?
Bij mij komen die 'mijmeringen' met vlagen, ik geniet in stilte maar laat deze herinneringen verder in het verleden. Ook beetje bang om de herinnering te verstoren doordat het hedendaagse contact toch niet zo leuk blijkt te zijn.
Verder ook geen doel/ nut want ik ben heel gelukkig getrouwd met iemand die ik nooit als een herinnering uit een vervlogen tijd wil
Wil je er iets mee? Hem benaderen?
Bij mij komen die 'mijmeringen' met vlagen, ik geniet in stilte maar laat deze herinneringen verder in het verleden. Ook beetje bang om de herinnering te verstoren doordat het hedendaagse contact toch niet zo leuk blijkt te zijn.
Verder ook geen doel/ nut want ik ben heel gelukkig getrouwd met iemand die ik nooit als een herinnering uit een vervlogen tijd wil
Here I am - now what are your other two wishes...
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:31
Ik ben nog steeds een onzeker tiepje, en heb het lef niet om zomaar zijn account binnen te stappen.
Het heeft waarschijnlijk bij hem niet zoveel indruk achtergelaten dat hij zich mij nog makkelijk zal herinneren.
En helemaal zeker van zijn ongebonden bestaan ben ik ook niet. En bij andere klasgenoten van vroeger zou ik ook niet zomaar berichtjes sturen, dus zou ik het raar vinden als hij getrouwd zou zijn, om dan contact te zoeken.
Hij heeft twee kinderen in de leeftijd van die van mij, kans is groot dat die elkaar wel kennen, de vriendenlijsten van de jongens is gigantisch. Kan wel eens langs mijn neus weg informeren.
Het heeft waarschijnlijk bij hem niet zoveel indruk achtergelaten dat hij zich mij nog makkelijk zal herinneren.
En helemaal zeker van zijn ongebonden bestaan ben ik ook niet. En bij andere klasgenoten van vroeger zou ik ook niet zomaar berichtjes sturen, dus zou ik het raar vinden als hij getrouwd zou zijn, om dan contact te zoeken.
Hij heeft twee kinderen in de leeftijd van die van mij, kans is groot dat die elkaar wel kennen, de vriendenlijsten van de jongens is gigantisch. Kan wel eens langs mijn neus weg informeren.
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:37
De vriendinnen van toen, daarvan is er eentje, inmiddels mijn hartsvriendin die heel veel met me heeft meegemaakt en die bijna alles van mij weet, die ik vrijwel dagelijks spreek of zie.
Ik ga het haar deze week wel vertellen, we gaan over een paar dagen na het sporten aan de koffie.
Ze zal wel verbaasd zijn over mijn bekentenis, het lijkt me wel leuk haar reaktie te zien. Ze heeft misschien ook wel een ideetje hierover.
Ik ga het haar deze week wel vertellen, we gaan over een paar dagen na het sporten aan de koffie.
Ze zal wel verbaasd zijn over mijn bekentenis, het lijkt me wel leuk haar reaktie te zien. Ze heeft misschien ook wel een ideetje hierover.
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:54
zaterdag 22 oktober 2011 om 23:56
quote:Madhe schreef op 22 oktober 2011 @ 23:55:
Grappig dat iedereen zegt dat je contact kunt opnemen. Zelf vind ik herinneringen iets om te koesteren. Door bewust actie te ondernemen verstoor je de herinnering. Zelf zou ik dat dus niet doen.Dat schreef ik ook in mijn eerder reactie. Dus je bent niet de enige
Grappig dat iedereen zegt dat je contact kunt opnemen. Zelf vind ik herinneringen iets om te koesteren. Door bewust actie te ondernemen verstoor je de herinnering. Zelf zou ik dat dus niet doen.Dat schreef ik ook in mijn eerder reactie. Dus je bent niet de enige
Here I am - now what are your other two wishes...
zondag 23 oktober 2011 om 00:21
Ik snap je helemaal TO, maar ik zou het lekker bij de herinnering aan die tijd laten en genieten in stilte...
Mijn intense herinnering aan mijn eerste vriendje is ook altijd gebleven, maar nooit gedacht: ik ga hem zoeken.
Hij dacht hier echter anders over en heeft mij terruggevonden een paar weken terug.
We zijn beiden wel veranderd, maar de klik is er nog steeds, ookal heeft het toen niet zo mogen zijn... Nu ben ik verstrikt geraakt in een nr.2 relatie en ondanks de binding en de klik die altijd gebleven is en het feit dat we elkaar ook nu weer heel hard nodig hebben wil ik stiekum wel weer terug naar de tijd van de herinnering, alleen die is voor altijd geraakt door dit...
Heb je dat ervoor over?
Mijn intense herinnering aan mijn eerste vriendje is ook altijd gebleven, maar nooit gedacht: ik ga hem zoeken.
Hij dacht hier echter anders over en heeft mij terruggevonden een paar weken terug.
We zijn beiden wel veranderd, maar de klik is er nog steeds, ookal heeft het toen niet zo mogen zijn... Nu ben ik verstrikt geraakt in een nr.2 relatie en ondanks de binding en de klik die altijd gebleven is en het feit dat we elkaar ook nu weer heel hard nodig hebben wil ik stiekum wel weer terug naar de tijd van de herinnering, alleen die is voor altijd geraakt door dit...
Heb je dat ervoor over?
zondag 23 oktober 2011 om 00:23
quote:Madhe schreef op 22 oktober 2011 @ 23:55:
Grappig dat iedereen zegt dat je contact kunt opnemen. Zelf vind ik herinneringen iets om te koesteren. Door bewust actie te ondernemen verstoor je de herinnering. Zelf zou ik dat dus niet doen.
Ik zou het alleen niet doen als'ie bevoorbeeld getrouwd was ofzo..
Als er toch geen mogelijkheid tot meer leuke herinneringen was ..
Grappig dat iedereen zegt dat je contact kunt opnemen. Zelf vind ik herinneringen iets om te koesteren. Door bewust actie te ondernemen verstoor je de herinnering. Zelf zou ik dat dus niet doen.
Ik zou het alleen niet doen als'ie bevoorbeeld getrouwd was ofzo..
Als er toch geen mogelijkheid tot meer leuke herinneringen was ..
zondag 23 oktober 2011 om 00:32
Dank je, ik ben vrijgezel en ik ben niet degene die contact zocht, hij heeft met vuur gespeeld en nu zitten we samen op de blaren zeg maar.
De enige reden dat ik dit stuur is om even te laten weten dat 1 facebookberichtje heel veel gevolgen kan hebben.
Gewoon even iets om bij stil te staan (bezint eer gij begint ofzo )
De enige reden dat ik dit stuur is om even te laten weten dat 1 facebookberichtje heel veel gevolgen kan hebben.
Gewoon even iets om bij stil te staan (bezint eer gij begint ofzo )
zondag 23 oktober 2011 om 00:41
xsxa, je hebt ook gelijk hoor .. De andere kant horen is nooit mis..
Ik ben nooit zo van het boos worden op de minnaar/minnares.. Hij/zij is niet degene die thuis verantwoording af te leggen heeft (ondanks dat het niet netjes is). Ik vind het dan wel weer gek van die vent dat'ie contact heeft opgenomen met jou.
Ik ben nooit zo van het boos worden op de minnaar/minnares.. Hij/zij is niet degene die thuis verantwoording af te leggen heeft (ondanks dat het niet netjes is). Ik vind het dan wel weer gek van die vent dat'ie contact heeft opgenomen met jou.
zondag 23 oktober 2011 om 00:44
@Perel, anders stuur je hem toch eerst gewoon een vriendschapsverzoek en kun je dan, als je wil, rondkijken of hij een relatie heeft en een x reageren op een foto o.i.d.
Heb je niet toevallig een klassenfoto slingeren? Hup op facebook gooien en iedereen er in taggen.. Dan kun je er altijd nog wat over zeggen
..
Heb je niet toevallig een klassenfoto slingeren? Hup op facebook gooien en iedereen er in taggen.. Dan kun je er altijd nog wat over zeggen
..
zondag 23 oktober 2011 om 01:10
Ik zou geen contact opnemen maar gewoon lekker blijven mijmeren. Want contact opnemen verstoord zoals eerder gezegd de herinnering die je nu nog hebt. In het begin lijkt het vaak nog leuk, tot je de mindere punten gaat ontdekken. En die zijn er, altijd. Ineens blijkt het dan allemaal niet meer zo romantisch als in je hoofd!
Zelf ervaren trouwens!
Zelf ervaren trouwens!
zondag 23 oktober 2011 om 08:32
Het kan ook heel anders gaan. Ik heb eens contact opgenomen met een jongen van vroeger, waar ik toen wel een 'klik' mee had. Hij kon zich mij niet herinneren.... Pas toen ik een aantal andere namen en situaties beschreef, begon het hem te dagen.
Was een beetje een teleurstelling.
Voor mij ging het over een belangrijke periode in mijn leven, waar ik (dus) veel hewrinneringen aan heb, goede en slechte. Voor hem lag dat kennelijk heel anders.
Was een beetje een teleurstelling.
Voor mij ging het over een belangrijke periode in mijn leven, waar ik (dus) veel hewrinneringen aan heb, goede en slechte. Voor hem lag dat kennelijk heel anders.
Ik moet helemaal niks!
zondag 23 oktober 2011 om 10:26
Ik ben ook eens teruggekomen van een mooie herinnering - ik kwam de jongen in kwestie onverwacht tegen, hij was ineens een hardrocker geworden met lange haren en dito nagels. Zo onaantrekkelijk! In mijn geval prettig, want ik was na een tijd eindelijk over hem heen, had een relatie en was eigenlijk een beetje bang hem weer tegen te komen en opnieuw als een blok voor hem te vallen. Is niet gebeurd 
Het zou zonde zijn als je mooie herinnering verpest is, maar als er echt mogelijkheid tot meer is, zou ik toch wel contact opnemen. Ligt er ook aan hoe goed je vroeger en nu kunt scheiden - heeft het voor jou veel invloed op je herinnering, of kun je dat apart zien?
Ik zou een beetje neutraal berichtje sturen: hee hoe gaat het, kwam je tegen, etc. Misschien heel kort iets over waar je zelf woont en wat je doet. Dan krijg je vast wel terug of hij ondertussen getrouwd is met 16 kinderen of niet...
Ben benieuwd wat je gaat doen!
Het zou zonde zijn als je mooie herinnering verpest is, maar als er echt mogelijkheid tot meer is, zou ik toch wel contact opnemen. Ligt er ook aan hoe goed je vroeger en nu kunt scheiden - heeft het voor jou veel invloed op je herinnering, of kun je dat apart zien?
Ik zou een beetje neutraal berichtje sturen: hee hoe gaat het, kwam je tegen, etc. Misschien heel kort iets over waar je zelf woont en wat je doet. Dan krijg je vast wel terug of hij ondertussen getrouwd is met 16 kinderen of niet...
Ben benieuwd wat je gaat doen!
There are only two ways to live your life. One is like nothing is a miracle, the other is like everything is - Albert Einstein
maandag 24 oktober 2011 om 00:29
quote:perseph0ne schreef op 23 oktober 2011 @ 00:41:
xsxa, je hebt ook gelijk hoor .. De andere kant horen is nooit mis..
Ik ben nooit zo van het boos worden op de minnaar/minnares.. Hij/zij is niet degene die thuis verantwoording af te leggen heeft (ondanks dat het niet netjes is). Ik vind het dan wel weer gek van die vent dat'ie contact heeft opgenomen met jou.In zijn woorden: omdat er geen dag voorbij ging waar hij niet even aan mij moest denken...
xsxa, je hebt ook gelijk hoor .. De andere kant horen is nooit mis..
Ik ben nooit zo van het boos worden op de minnaar/minnares.. Hij/zij is niet degene die thuis verantwoording af te leggen heeft (ondanks dat het niet netjes is). Ik vind het dan wel weer gek van die vent dat'ie contact heeft opgenomen met jou.In zijn woorden: omdat er geen dag voorbij ging waar hij niet even aan mij moest denken...
