Psyche
alle pijlers
Wanneer vind ik rust?
woensdag 26 oktober 2011 om 13:06
hoi allemaal! Sinds kort ben ik actief op het viva-forum en nu plaats ik zelf maar eens wat aangezien ik het echt even niet meer weet . Het volgende; ik ben een 32 jaar, altijd gewerkt tot ik besloot om op mijn 27e weer fulltime te gaan studeren op hbo-niveau, ontzettend gemotiveerd was ik! Ik schrijf 'was' want sinds mijn 2e studiejaar gaat alles mis wat maar mis kan gaan. Heb een aantal mensen die mij dierbaar zijn verloren en kamp ik met het feit dat ik een moeder heb die zwaar psychiatrisch patient is en dit al sinds mijn 15e een zware stempel drukt op alles, hoeveel afstand je er ook van neemt. Ook heb ik helaas de aandoening Lupus/sle onder de leden, die veel vergt lichamelijk gezien.
Ik merk dat ik al 1,5 jaar aan het twijfelen ben met alle gevolgen van dien...huilen, boosheid, onzekerheid, ontzettend moe zijn en...grote druk vanuit de familie die allemaal hoogopgeleid zijn (hbo is laag voor hen). Zij verwachten niet anders als dat ik 'gewoon'doorzet en nu eens echt ga werken ipv werken voor een groot kledingmerk....dat is immers geen baan.... Hoe ongelukkig voel ik me de laatste tijd weer en hoezeer mis ik de rust&ruimte in mijn hoofd en lijf, ik ben zo ontzettend moe terwijl ik geen slaap heb. Mijn zusje daarentegen legt de lat hoog en is het pronkstuk van ons gezin, zo zeer doet dat en zo zeer dat al mijn jongere neefjes en nichtjes straks aan me voorbij gaan.
Toch voel ik me stiekum gelukkig met een 'simpele' baan, ik zet dit tussen aanhalingstekens omdat ik er zo niet tegenaan kijk en zelf nooit op iemand neerkijk. Ik woon samen en mijn vriend studeert binnenkort af, krijgen een nieuw huis in maart en ik verheug me hierop, alsof het nieuwe stappen zijn en oude deuren gesloten worden. MAAR....iedereen verwacht zoveel, spreken ze ook uit en doen lacherig over het feit dat ik zo moe ben, uitgeput en vooral ongelukkig in mijn studie. Een break nemen kan niet, dat heb ik al gedaan. 2 x een half jaar, waarvan ik na elk half jaar zei dat ik er nu weer echt tegenaan ging, niets was minder waar. Het lijkt alsof ik ver ben in de opleiding maar ik weet dat het niet zo is. Maar dat is hoe anderen redeneren.
Ik voel me een loser en gefaald te hebben en ben zo bang dat mensen op me neerkijken, terwijl ik toch heel eigen ben en zelfstandig genoeg ben om mijn eigen keuzes te maken. Maar het idee dat ik dit moet vertellen aan mijn familie bezorgt me de kriebels. Ik was een enorme doorzetter en ambitieus, maar nu kom ik op een punt dat ik genoeg heb van altijd zorgen te hebben en me ongelukkig te voelen, laat staan onzeker.
Excuses voor het lange verhaal, maar moest het even kwijt
Ik merk dat ik al 1,5 jaar aan het twijfelen ben met alle gevolgen van dien...huilen, boosheid, onzekerheid, ontzettend moe zijn en...grote druk vanuit de familie die allemaal hoogopgeleid zijn (hbo is laag voor hen). Zij verwachten niet anders als dat ik 'gewoon'doorzet en nu eens echt ga werken ipv werken voor een groot kledingmerk....dat is immers geen baan.... Hoe ongelukkig voel ik me de laatste tijd weer en hoezeer mis ik de rust&ruimte in mijn hoofd en lijf, ik ben zo ontzettend moe terwijl ik geen slaap heb. Mijn zusje daarentegen legt de lat hoog en is het pronkstuk van ons gezin, zo zeer doet dat en zo zeer dat al mijn jongere neefjes en nichtjes straks aan me voorbij gaan.
Toch voel ik me stiekum gelukkig met een 'simpele' baan, ik zet dit tussen aanhalingstekens omdat ik er zo niet tegenaan kijk en zelf nooit op iemand neerkijk. Ik woon samen en mijn vriend studeert binnenkort af, krijgen een nieuw huis in maart en ik verheug me hierop, alsof het nieuwe stappen zijn en oude deuren gesloten worden. MAAR....iedereen verwacht zoveel, spreken ze ook uit en doen lacherig over het feit dat ik zo moe ben, uitgeput en vooral ongelukkig in mijn studie. Een break nemen kan niet, dat heb ik al gedaan. 2 x een half jaar, waarvan ik na elk half jaar zei dat ik er nu weer echt tegenaan ging, niets was minder waar. Het lijkt alsof ik ver ben in de opleiding maar ik weet dat het niet zo is. Maar dat is hoe anderen redeneren.
Ik voel me een loser en gefaald te hebben en ben zo bang dat mensen op me neerkijken, terwijl ik toch heel eigen ben en zelfstandig genoeg ben om mijn eigen keuzes te maken. Maar het idee dat ik dit moet vertellen aan mijn familie bezorgt me de kriebels. Ik was een enorme doorzetter en ambitieus, maar nu kom ik op een punt dat ik genoeg heb van altijd zorgen te hebben en me ongelukkig te voelen, laat staan onzeker.
Excuses voor het lange verhaal, maar moest het even kwijt
woensdag 26 oktober 2011 om 13:26
quote:NouEvenNiet schreef op 26 oktober 2011 @ 13:14:
Is de studie wel interessant verder? Als je niet zo onder druk stond, zou je dan (ooit) wel die studie willen dien?
De studie was t/m 2e jaar interessant, maar wilde doorzetten omdat dat in mijn aard ligt, doorgaan. Naarmate ik steeds meer voor mijn kiezen kreeg, prive gezien (thuis&gezondheid), werd het lastiger maar bleef ik kwakkelen met de studie. Deels dus omdat mijn familie dit nu eenmaal verwacht. Diep in mijn hart weet ik dat ik niet in dit werkveld verder wil, al zijn de banen leuk en zeker goed/beter betaald als dat ik deed. Maar ben blij dat ik niet om materie geef of luxe dingen, heb de dingen echt leren te waarderen in het leven en zeker te relativeren.
Dankje voor je reactie.
Is de studie wel interessant verder? Als je niet zo onder druk stond, zou je dan (ooit) wel die studie willen dien?
De studie was t/m 2e jaar interessant, maar wilde doorzetten omdat dat in mijn aard ligt, doorgaan. Naarmate ik steeds meer voor mijn kiezen kreeg, prive gezien (thuis&gezondheid), werd het lastiger maar bleef ik kwakkelen met de studie. Deels dus omdat mijn familie dit nu eenmaal verwacht. Diep in mijn hart weet ik dat ik niet in dit werkveld verder wil, al zijn de banen leuk en zeker goed/beter betaald als dat ik deed. Maar ben blij dat ik niet om materie geef of luxe dingen, heb de dingen echt leren te waarderen in het leven en zeker te relativeren.
Dankje voor je reactie.
woensdag 26 oktober 2011 om 13:38
hey,
wat een naar verhaal
Hoe moeilijk het misschien ook is, met alle familie leden die ertegen zijn, ik zou gewoon kappen met die opleiding. Ik denk dat het geen verschil maakt welke opleiding je nu ook maar zou volgen, het is gewoon even teveel. Ik snap dat je naar iedereens verwachtingen wil voldoen, maar dat is iets wat je los moet kunnen laten. Je moet echt voor jezelf kiezen, want je moet uiteindelijk toch altijd met jezelf verder!
Ik heb ook altijd die druk gehad, mijn broers die met gemak de universiteit haalde en ik die maar bleef hangen op mbo niveau. Uiteindelijk toch volwassenonderwijs HAVO gehaald ( ik moest en zou hoger op) en uiteindelijk toch nog MBO gedaan omdat dit me leuker leek en dit beter bij mezelf vond passen. Tuurlijk krijg je reacties ( en oh wat zonde is het) maar ik ging voor mezelf en ik ben hartstikke gelukkig. Mensen die lacherig doen over jouw gezondheid, die gezondheid die door jouw eigen lichaam wordt bepaalt, LAAT ze lekker. Maar jij weet wel beter, toch?
Ik zou zeggen: volg je hart, ga voor die ene leuke baan die je nu kan hebben en waar je hartstikke blij van wordt, waar je geen slapeloze nachten bij hebt en op ten duur zullen mensen dit waarderen. Negeer alle negativiteit van je familie, het is je familie, ze houden heus wel van je wat je ook doet! En als het je nog steeds dwarszit allemaal, laat t ze weten! Begrip zullen ze allemaal voor je hebben.
heel erg veel succes!!!!!!
wat een naar verhaal
Hoe moeilijk het misschien ook is, met alle familie leden die ertegen zijn, ik zou gewoon kappen met die opleiding. Ik denk dat het geen verschil maakt welke opleiding je nu ook maar zou volgen, het is gewoon even teveel. Ik snap dat je naar iedereens verwachtingen wil voldoen, maar dat is iets wat je los moet kunnen laten. Je moet echt voor jezelf kiezen, want je moet uiteindelijk toch altijd met jezelf verder!
Ik heb ook altijd die druk gehad, mijn broers die met gemak de universiteit haalde en ik die maar bleef hangen op mbo niveau. Uiteindelijk toch volwassenonderwijs HAVO gehaald ( ik moest en zou hoger op) en uiteindelijk toch nog MBO gedaan omdat dit me leuker leek en dit beter bij mezelf vond passen. Tuurlijk krijg je reacties ( en oh wat zonde is het) maar ik ging voor mezelf en ik ben hartstikke gelukkig. Mensen die lacherig doen over jouw gezondheid, die gezondheid die door jouw eigen lichaam wordt bepaalt, LAAT ze lekker. Maar jij weet wel beter, toch?
Ik zou zeggen: volg je hart, ga voor die ene leuke baan die je nu kan hebben en waar je hartstikke blij van wordt, waar je geen slapeloze nachten bij hebt en op ten duur zullen mensen dit waarderen. Negeer alle negativiteit van je familie, het is je familie, ze houden heus wel van je wat je ook doet! En als het je nog steeds dwarszit allemaal, laat t ze weten! Begrip zullen ze allemaal voor je hebben.
heel erg veel succes!!!!!!
woensdag 26 oktober 2011 om 13:39
Tjee Meisjenala, het lijkt me moeilijk om je zo onder druk gezet te voelen door je familie, maar je legt zelf ook een enorme druk op jezelf. Ik denk dat het belangrijk is om na te gaan wat je nu eigenlijk zelf wilt, i.p.v. wat je familie van je zou willen en verwachten. Je zegt dat je zelf niet zou willen werken in het gebied van je studie en dat je gelukkig bent met de (bij)baan die je nu hebt. Daar gaat het toch uiteindelijk om? Laat je familie maar lachen en laat je zus, nichtjes en neefjes je maar voorbijstreven (d.w.z. op het gebied van geld en studie, maar ook op het gebied van geluk?), daar heb je toch niks mee te maken? En wie zegt dat je zus, nichtjes en je neefjes er stiekem niet hetzelfde over denken?
Een vroegere vriend van mij had een beetje hetzelfde probleem als jij. Hij studeerde Rechten en iedereen in het gezin/familie had gestudeerd, maar hij was zelf helemaal niet gelukkig met zijn studie en vond dat hij teveel onder druk stond. Hij heeft toen zijn bijbaan (verkoper in een herenkledingzaak) uitgebreid naar een fulltime baan en is hier ontzettend gelukkig mee. Geen druk meer, om 18:00 naar huis en genoeg tijd over voor leuke dingen.
Ik bedoel natuurlijk niet te zeggen dat je je studie zomaar op moet geven, maar ga te rade wat JOU gelukkig maakt en leef hiernaar!
Succes!
Een vroegere vriend van mij had een beetje hetzelfde probleem als jij. Hij studeerde Rechten en iedereen in het gezin/familie had gestudeerd, maar hij was zelf helemaal niet gelukkig met zijn studie en vond dat hij teveel onder druk stond. Hij heeft toen zijn bijbaan (verkoper in een herenkledingzaak) uitgebreid naar een fulltime baan en is hier ontzettend gelukkig mee. Geen druk meer, om 18:00 naar huis en genoeg tijd over voor leuke dingen.
Ik bedoel natuurlijk niet te zeggen dat je je studie zomaar op moet geven, maar ga te rade wat JOU gelukkig maakt en leef hiernaar!
Succes!
woensdag 26 oktober 2011 om 14:11
Hoi Maria89&Dalton, erg bedankt voor jullie reacties...doet me echt wat, het is treffend wat jullie zeggen. Alles wat jullie schrijven zou ik zelf ook tegen een ander gezegd kunnen hebben, maar voor jezelf is het altijd lastiger op de 1 of andere manier.
Bijzonder om te lezen Maria dat je zelf in een dergelijke situatie zat wat betreft je familie, ik heb zelf ook havo en ben mbo toerisme gaan doen en binnen mijn werk destijds mbo detailhandel gedaan, dus 2x mbo niveau 4diploma plus havo op zak, mag toch ook iets waard zijn? Wat knap van je dat je die stappen hebt durven nemen en hoe gaaf is het dat je nu gelukkig bent in wat je doet...top! Iets om van te leren voor mij ..
En Dalton, bedankt voor een soortgelijk verhaal..geeft aan dat het niet heel wereldvreemd is wat ik wil doen en voel op het moment, lucht wel iets op. Je hebt gelijk de druk is enorm en ook de lat ligt hoog. Wat je zegt is waar, mijn vriend zegt exact hetzelfde...'jij hebt weer heel veel waar zij jaloers op kunnen zijn, je weet niet of ze echt gelukkig zij'n...' De enige mening die ik vind tellen is die van hem, we zijn een team en echt maatjes, en juist hij zegt...stop met de opleiding, studieschuld of niet (is ook niet einde van de wereld), eigen geluk nu is van belang plus gezondheid. Hij heeft gelijk, ben de laatste maanden niets meer waard als alleen mr heel veel praten, huilen en piekeren.
Ik weet wat je bedoelt, opgeven is het niet maar wel het maken van een verstandige keuze.
thnx!
Bijzonder om te lezen Maria dat je zelf in een dergelijke situatie zat wat betreft je familie, ik heb zelf ook havo en ben mbo toerisme gaan doen en binnen mijn werk destijds mbo detailhandel gedaan, dus 2x mbo niveau 4diploma plus havo op zak, mag toch ook iets waard zijn? Wat knap van je dat je die stappen hebt durven nemen en hoe gaaf is het dat je nu gelukkig bent in wat je doet...top! Iets om van te leren voor mij ..
En Dalton, bedankt voor een soortgelijk verhaal..geeft aan dat het niet heel wereldvreemd is wat ik wil doen en voel op het moment, lucht wel iets op. Je hebt gelijk de druk is enorm en ook de lat ligt hoog. Wat je zegt is waar, mijn vriend zegt exact hetzelfde...'jij hebt weer heel veel waar zij jaloers op kunnen zijn, je weet niet of ze echt gelukkig zij'n...' De enige mening die ik vind tellen is die van hem, we zijn een team en echt maatjes, en juist hij zegt...stop met de opleiding, studieschuld of niet (is ook niet einde van de wereld), eigen geluk nu is van belang plus gezondheid. Hij heeft gelijk, ben de laatste maanden niets meer waard als alleen mr heel veel praten, huilen en piekeren.
Ik weet wat je bedoelt, opgeven is het niet maar wel het maken van een verstandige keuze.
thnx!
