Relaties
alle pijlers
Blehdag
vrijdag 4 november 2011 om 22:30
Ik weet niet of deze topic dan wel onder relaties, onder zwangerschap of onder seks thuishoort...eigenlijk voel ik me gewoon even bleehhhh en moet het er even "af". Know the feeling?
hebben jullie soms ook het gevoel dat je massa's energie steekt in het proberen te behagen van je partner en dat het tot niets leidt?
Stom voorbeeld: een tijdje terug waren we bezig met het spel partnerlink. Een heel leuk moment was wanneer we aan elkaar onze drie intiemste fantasieën zouden toevertrouwen. Ze waren veel realiseerbaarder dan ik dacht; Bv wou mijn vriend best eens dat ik het initiatief zou nemen "bij wijze van verrassing" na thuiskomst van zijn werk hem op te winden. Ik heb dat geprobeerd wel...onmogelijk! Het eerste wat hij zegt als hij thuiskomt (voor de weinige keren dat hij vroeger thuis is als ik), is "honger!". De druk om dan in een mum van tijd warm eten klaar te krijgen is best hoog, ik heb er dan een werkdag van zo'n kleine 12 uur opzitten, dan vlieg ik in de kookpotten en daarna moet ik toegeven dat ik meestal zodanig bekaf ben dat ik zélfs niet meer aan de afwas toekom (die is dan voor een uur later of de dag erop).
Nog zoiets, mijn vriend gaat nogal graag weg met zijn kameraden. Soms zodanig veel dat ik het gevoel heb dat hij vergeet dat hij nog een relatie heeft ook (tuurlijk moet je in een relatie sociaal contact blijven houden, absoluut mee eens, maar rekening houden met je partner, even vragen of er andere plannen zijn bv, lijkt me niet echt te veel gevraagd). Zo was hij al een paar keer weggeweest een tijd terug, ik stond echter een tiental dagen achter met mijn menstruatie. Hij had al eerder aangegeven dat hij niet de stress wou hebben van het aftellen naar de uitslag van een zwangerschapstest om vervolgens ontgoocheld uit te komen als het negatief was. Dus was ik alleen naar de dokter geweest, had alleen bloed laten trekken en was ik alleen op de uitslag aan het wachten die me die avond telefonisch zou meegedeeld worden. Ik had van alle leuke dingen gepland voor zijn thuiskomst omdat ik haast zeker wist dat de test positief zou zijn. had dus een wasdraad opgehangen waarop ik rompertjes, sokjes etc. wou hangen. Laat hij plots weten dat hij vroeger zou thuis zijn (dat is natuurlijk nooit erg) en dat hij daarna op stap gaat met zijn vrienden...toen ben ik wel in tranen uitgebarsten, het ging zowat de belangrijkste avond van mijn leven zijn.
Ondertussen 7 maand en een half zwanger. In het weekend een gesprek gehad met hem. Hij mist de intimiteit tussen ons...en ik ook. En met intimiteit bedoelen we geen van beiden louter "sex", eigenlijk. Het is net dat de posities waarin we elkaar het makkelijkst zien, het meest oogcontact hebben en die voor ons dus het zachtst en het meest intiem aanvoelen, niet meer mogelijk zijn omdat mijn baarmoeder daar blijkbaar op reageert met samentrekkingen en dat doet behoorlijk veel pijn. Er zijn andere posities mogelijk, maar die vindt hij te "vleselijk" om het louter daarop te houden; Die zijn goed voor als "de nood het hoogst is", maar niet om "de liefde te bedrijven", als je begrijpt wat ik bedoel. Ik volg hem helemaal, mis onze "oude" relatie ook enorm. Dus wou ik nieuwe massage-olie kopen en een rustig avondje onder ons twee...in alle intimiteit, weer een beetje dichter bij elkaar komen zonder dat het te "vleselijk" zou worden, gewoon weer even als koppel van elkaar genieten zonder verdere sexuele intenties. Massage-olie heb ik niet kunnen kopen dankzij het geweldig geregelde treinennet in Belgie (ho, ik moet lopen voor zover dat in mijn toestand nog mogelijk is, daar komt mijn trein aan, kom je op dat spoor, worden de minuten vertraging er constant bijgeteld...had ik dus wél ruim tijd genoeg gehad om nog olie te komen), soit we hebben nog wel een flesje olie in huis, maar je raadt het al...meneer is naar zijn vrienden.
't Klinkt raar, we verwachten een kindje dus we zijn ergens dichter bij elkaar dan ooit en toch ben ik bang hem te verliezen. Niet verliezen in de zin van dat we uit elkaar zouden gaan of zo, zeker niet, maar de intimiteit is gewoon zoek. Ik probeer ze op te halen, door tegen hem te kruipen 's avonds bij het tv-kijken, maar dan zit ie spelletjes op zijn gsm te spelen, of door leuke avondjes te plannen, maar dan heeft hij een avondje vrienden gepland dat ik op het laatste ogenblik verneem (zo'n tien minuten voor zijn vertrek),...alsof hij de intimiteit die hij thuis mist wil compenseren door te gamen en naar zijn vrienden te gaan terwijl ik net alle energie erin steek om thuis weer dichter bij elkaar te komen.
Maandag was het halloween, hij was zoooo ontgoocheld dat ik niet mee op toch ging, maar eerlijk: mijn zwangerschap verloopt helemaal niet zo gemakkelijk, ik ben vaak ziek, heb vaak infecties (ondanks een goede hygiëne), begin het fysiek hoe langer hoe moeilijker te krijgen en die lange werkdagen en trajecten spelen daarin enorme parten. Ik was even ontgoocheld als hij...net omdat hij het niet snapte dat ik niet meekon, ook al wou ik dat eigenlijk keigraag, mijn lichaam verplichte me gewoon thuis te blijven en het kalm te houden. Ik heb het gevoel dat hij me ergens onbewust verwijt dat ik niet steeds meekan op uitstapjes. Ik draag een kind, dat vraagt energie, dat vraagt verantwoordelijkheid en terwijl probeer ik fulltime werk en het huishouden nog draaiende te houden, de voorbereidingen voor de kleine te treffen en mijn relatie levende te houden...ik weet niet wat ik nog meer kan geven, hoe ik nog meer kan geven. Zit een beetje met de handen in het haar en heb een enorm gevoel dat ik op alle vlakken, maar dan ook op àlle vlakken tekort schiet en weet niet wàt of hoe ik er iets aan kan veranderen.
Sorry hoor, 't moest er effe uit
hebben jullie soms ook het gevoel dat je massa's energie steekt in het proberen te behagen van je partner en dat het tot niets leidt?
Stom voorbeeld: een tijdje terug waren we bezig met het spel partnerlink. Een heel leuk moment was wanneer we aan elkaar onze drie intiemste fantasieën zouden toevertrouwen. Ze waren veel realiseerbaarder dan ik dacht; Bv wou mijn vriend best eens dat ik het initiatief zou nemen "bij wijze van verrassing" na thuiskomst van zijn werk hem op te winden. Ik heb dat geprobeerd wel...onmogelijk! Het eerste wat hij zegt als hij thuiskomt (voor de weinige keren dat hij vroeger thuis is als ik), is "honger!". De druk om dan in een mum van tijd warm eten klaar te krijgen is best hoog, ik heb er dan een werkdag van zo'n kleine 12 uur opzitten, dan vlieg ik in de kookpotten en daarna moet ik toegeven dat ik meestal zodanig bekaf ben dat ik zélfs niet meer aan de afwas toekom (die is dan voor een uur later of de dag erop).
Nog zoiets, mijn vriend gaat nogal graag weg met zijn kameraden. Soms zodanig veel dat ik het gevoel heb dat hij vergeet dat hij nog een relatie heeft ook (tuurlijk moet je in een relatie sociaal contact blijven houden, absoluut mee eens, maar rekening houden met je partner, even vragen of er andere plannen zijn bv, lijkt me niet echt te veel gevraagd). Zo was hij al een paar keer weggeweest een tijd terug, ik stond echter een tiental dagen achter met mijn menstruatie. Hij had al eerder aangegeven dat hij niet de stress wou hebben van het aftellen naar de uitslag van een zwangerschapstest om vervolgens ontgoocheld uit te komen als het negatief was. Dus was ik alleen naar de dokter geweest, had alleen bloed laten trekken en was ik alleen op de uitslag aan het wachten die me die avond telefonisch zou meegedeeld worden. Ik had van alle leuke dingen gepland voor zijn thuiskomst omdat ik haast zeker wist dat de test positief zou zijn. had dus een wasdraad opgehangen waarop ik rompertjes, sokjes etc. wou hangen. Laat hij plots weten dat hij vroeger zou thuis zijn (dat is natuurlijk nooit erg) en dat hij daarna op stap gaat met zijn vrienden...toen ben ik wel in tranen uitgebarsten, het ging zowat de belangrijkste avond van mijn leven zijn.
Ondertussen 7 maand en een half zwanger. In het weekend een gesprek gehad met hem. Hij mist de intimiteit tussen ons...en ik ook. En met intimiteit bedoelen we geen van beiden louter "sex", eigenlijk. Het is net dat de posities waarin we elkaar het makkelijkst zien, het meest oogcontact hebben en die voor ons dus het zachtst en het meest intiem aanvoelen, niet meer mogelijk zijn omdat mijn baarmoeder daar blijkbaar op reageert met samentrekkingen en dat doet behoorlijk veel pijn. Er zijn andere posities mogelijk, maar die vindt hij te "vleselijk" om het louter daarop te houden; Die zijn goed voor als "de nood het hoogst is", maar niet om "de liefde te bedrijven", als je begrijpt wat ik bedoel. Ik volg hem helemaal, mis onze "oude" relatie ook enorm. Dus wou ik nieuwe massage-olie kopen en een rustig avondje onder ons twee...in alle intimiteit, weer een beetje dichter bij elkaar komen zonder dat het te "vleselijk" zou worden, gewoon weer even als koppel van elkaar genieten zonder verdere sexuele intenties. Massage-olie heb ik niet kunnen kopen dankzij het geweldig geregelde treinennet in Belgie (ho, ik moet lopen voor zover dat in mijn toestand nog mogelijk is, daar komt mijn trein aan, kom je op dat spoor, worden de minuten vertraging er constant bijgeteld...had ik dus wél ruim tijd genoeg gehad om nog olie te komen), soit we hebben nog wel een flesje olie in huis, maar je raadt het al...meneer is naar zijn vrienden.
't Klinkt raar, we verwachten een kindje dus we zijn ergens dichter bij elkaar dan ooit en toch ben ik bang hem te verliezen. Niet verliezen in de zin van dat we uit elkaar zouden gaan of zo, zeker niet, maar de intimiteit is gewoon zoek. Ik probeer ze op te halen, door tegen hem te kruipen 's avonds bij het tv-kijken, maar dan zit ie spelletjes op zijn gsm te spelen, of door leuke avondjes te plannen, maar dan heeft hij een avondje vrienden gepland dat ik op het laatste ogenblik verneem (zo'n tien minuten voor zijn vertrek),...alsof hij de intimiteit die hij thuis mist wil compenseren door te gamen en naar zijn vrienden te gaan terwijl ik net alle energie erin steek om thuis weer dichter bij elkaar te komen.
Maandag was het halloween, hij was zoooo ontgoocheld dat ik niet mee op toch ging, maar eerlijk: mijn zwangerschap verloopt helemaal niet zo gemakkelijk, ik ben vaak ziek, heb vaak infecties (ondanks een goede hygiëne), begin het fysiek hoe langer hoe moeilijker te krijgen en die lange werkdagen en trajecten spelen daarin enorme parten. Ik was even ontgoocheld als hij...net omdat hij het niet snapte dat ik niet meekon, ook al wou ik dat eigenlijk keigraag, mijn lichaam verplichte me gewoon thuis te blijven en het kalm te houden. Ik heb het gevoel dat hij me ergens onbewust verwijt dat ik niet steeds meekan op uitstapjes. Ik draag een kind, dat vraagt energie, dat vraagt verantwoordelijkheid en terwijl probeer ik fulltime werk en het huishouden nog draaiende te houden, de voorbereidingen voor de kleine te treffen en mijn relatie levende te houden...ik weet niet wat ik nog meer kan geven, hoe ik nog meer kan geven. Zit een beetje met de handen in het haar en heb een enorm gevoel dat ik op alle vlakken, maar dan ook op àlle vlakken tekort schiet en weet niet wàt of hoe ik er iets aan kan veranderen.
Sorry hoor, 't moest er effe uit
vrijdag 4 november 2011 om 23:23
quote:Rooss4 schreef op 04 november 2011 @ 23:16:
Ook naar je ouders toe grenzen aangeven. En als jij meer werkt dan hij, kan hij dan geen parttime huispapa zijn?
Ja, dat kan heel goed werken, maar dan moet TO er wel op kunnen vertrouwen dat hij het huishouden doet.
Ik zie het niet gebeuren...
Maar TO, je zou het er met hem over kunnen hebben.
Ook naar je ouders toe grenzen aangeven. En als jij meer werkt dan hij, kan hij dan geen parttime huispapa zijn?
Ja, dat kan heel goed werken, maar dan moet TO er wel op kunnen vertrouwen dat hij het huishouden doet.
Ik zie het niet gebeuren...
Maar TO, je zou het er met hem over kunnen hebben.
vrijdag 4 november 2011 om 23:26
Imke_ii, ik denk dat je echt nog eens goed met je vriend om tafel moet gaan zitten. Zoek dan een rustig moment, dus niet 'in het heetst van de strijd' als hij op het punt staat om de deur uit te gaan om een avond met z'n vrienden uit te gaan... En vertel hem wat je dwars zit. Ik heb gelezen in je berichtjes hierboven dat je dat al een paar keer hebt gedaan, dat het dan even beter gaat maar dat het dan weer 'afglijdt'. Benoem dit dan ook maar naar hem: geef aan dat je zelf merkt en waardeert dat hij een tijdje z'n best doet maar dat het dan weer minder wordt. En blijf communiceren: probeer te voorkomen dat je moet gaan 'raden' wanneer hij uit zal gaan, blijf met elkaar praten, houd contact! Vraag desnoods iedere avond: ''Goh lieverd, heb je nog plannen voor vanavond / morgenavond / het weekend? Ik zou het fijn vinden als we zondag eens even samen zouden kijken naar dat geboortekaartje, zullen we dat 's middags doen?''
Ik vind het heel rot voor je dat je tijdens je zwangerschap met zo veel moeilijke gevoelens te kampen hebt... Ik hoop dat het allemaal op z'n pootjes terecht gaat komen!!!
Ik vind het heel rot voor je dat je tijdens je zwangerschap met zo veel moeilijke gevoelens te kampen hebt... Ik hoop dat het allemaal op z'n pootjes terecht gaat komen!!!
vrijdag 4 november 2011 om 23:27
Het feit dat hij enkel zijn was heeft meegenomen, was volgens mij niet uit kwade bedoeling, hoor. Ik denk dat dat eerder voortkomt uit een "zij wil niet graag anderen lastig vallen, maar ik geneer er mij niet voor, dus ik ga haar niet dwingen een ander haar strijk te laten doen", maar resultaat blijft er wel: hij belooft iets en laat het zo weer uitkomen dat hij zijn belofte niet hoeft na te komen of zélf gewoon geen moeite moet doen (ik denk dat dàt mij nog het meest stoort. Louter het feit dat hij precies géén energie heeft als het op werken/babyvoorbereidingen aankomt, maar roept dat hij energie te veel heeft als het is om met vrienden weg te gaan of te gamen)
vrijdag 4 november 2011 om 23:31
Afgaande op je verhaal, TO, komt het op mij over alsof hij niet de juiste keuzes maakt op dit moment. Zijn prioriteiten liggen niet bij jou, niet bij jullie zoontje, maar bij gamen / vrienden / uitgaan. Aan de ene kant: nu heeft hij daar nog meer mogelijkheden voor, als jullie kindje er eenmaal is wordt hij daar misschien meer in beperkt, dus hij 'grijpt nu nog even zijn kans'. Aan de andere kant: hij moet er ook voor jou en jullie zoontje zijn! Jij bent nu al een behoorlijk aantal maanden zwanger, jouw energie gaat naar het 'zwanger zijn': zelf gezond blijven en je dagelijks leven zo inrichten dat je doet wat het beste is voor jullie kindje. Als je daar ondersteuning bij nodig hebt, bijv. bij de praktische zaken (huishouden, koken e.d.) dan - vind ik - dat je vriend je daarbij hoort te ondersteunen. Jullie hebben een relatie, jullie vormen een éénheid en dan zou hij maar steeds de hort op kunnen? Nee, ik vind 't niet echt netjes van 'm...
Hij onttrekt zich aan zijn verantwoordelijkheden. Misschien omdat hij het allemaal heel eng en spannend vindt???
Hij onttrekt zich aan zijn verantwoordelijkheden. Misschien omdat hij het allemaal heel eng en spannend vindt???
vrijdag 4 november 2011 om 23:33
vrijdag 4 november 2011 om 23:48
Hmmm, kinderachtig is het dan inderdaad. Ik krijg het idee dat het meer jouw keuze is, TO dit kindje, dan de zijne. Een goed gesprek lijkt me op zijn plaats, desnoods met een deskundige erbij als jullie er samen niet uitkomen.
TO jij mag leren grenzen aan te geven en dingen los te laten, hij mag leren zijn verantwoordelijkheden te nemen en dingen in het groter perspectief te zien. Voor het te laat is en voor het kind er is. Hmm, geen fijn begin van het ouderschap maar ik hoop, nog niet verloren. Heel veel succes.
TO jij mag leren grenzen aan te geven en dingen los te laten, hij mag leren zijn verantwoordelijkheden te nemen en dingen in het groter perspectief te zien. Voor het te laat is en voor het kind er is. Hmm, geen fijn begin van het ouderschap maar ik hoop, nog niet verloren. Heel veel succes.
zaterdag 5 november 2011 om 00:05
Het "weggaan" met vrienden heeft hier echt al voor zwaardere momenten gezorgd, het is niet enkel nog een "snel profiteren". dat dacht ik in het begin ook.
In het begin van onze relatie dacht ik dat het kwam doordat zijn ex hem zo hard had opgesloten, hij kwam toen nooit buiten, zei hij. Dus ik snapte dat hij dat even nodig had. Het werd erger en erger. Op een gegeven moment beloofde hij mij "dit weekend blijf ik bij jou", k was toen een maand of vijf zwanger en begon duchtig last van mijn rug te krijgen, zat toen met een lumbago. Ik kwam op zaterdagmiddag met de trein terug en gezien hij beloofd had thuis te zijn, sms'te ik hem om te vragen of hij me kon komen halen aan het station. "Ik ben met mijn vrienden naar het Tickybad, maar ben thuis tegen het avondeten". Er waren geen taxi's te bespeuren; jankend van de pijn ben ik naar huis gestrompeld. Hij is tegen één uur die nacht thuisgekomen (files etc, maakt mij wat uit...); Dat weekend hebben we héééééél ernstig gepraat. Toen heb ik hem echt gezegd wat de gevolgen zouden zijn en hem met zijn neus op de feiten gedrukt: als hij zo zou doorgaan, zou hij zijn zoon jankend aan de telefoon krijgen telkens wanneer die zijn papa mist en zou hij zélf aan zijn zoon mogen uitleggen waarom papa liever naar de vrienden gaat. Die week is hij een keer of vier 's avonds naar zijn vrienden geweest, dat vond ik er écht over!
In het begin was het zogezegd het resultaat van de ex, later was het "nog even profiteren voor de kleine er is", vorige week haalde hij dat weer aan, ik heb toen geantwoord
"dat kind is van ons beiden, jij kàn nog weggaan, voor mij is dat van de ene dag op de andere gestopt, mijn profiteren is 7 maanden geleden gestopt, maar daar hebben we zélf voor gekozen".
Ik bedoelde daar niet mee dat hij niet mag weggaan, zeker niet, maar een béétje rekening houden met ons? Bv als hij belooft 's avonds te helpen opruimen, of als hij belooft aan het geboortekaartje te werken, of op zijn minst op voorhand laten weten (ik heb het dan zelfs nog niet over sommige mannen die "toestemming" moeten vragen aan hun vrouw om weg te gaan, ik heb het gewoon over "informeren" dat hij er niet zal zijn), dat is toch niet zoveel gevraagd?
Zijn "beperkingen" liggen erin "rekening houden binnen de relatie". Bij mij is het heel wat anders; Ik volgde tot ik zwanger werd een professionele dansopleiding. Ik ben hier van het ene op het andere ogenblik mee moeten stoppen! Zijn zogenaamde "beperkte vrijheid" wegens zwangerschap vind ik toch maar miniem, hoor. Ik vind het dus behoorlijk grof te zeggen "nu kan ik nog profiteren". Ik heb hem ronduit gezegd dat dat voor mij overkomt als "draag jij het maar alleen", Hij kàn nog profiteren, Hij kàn nog alles doen wat hij wil, dus is het blijkbaar niet nodig mij wat bij te staan, wat rekening met mij te houden. Niet alleen lijkt het heel evident dat mama-in-spe er mee moet omkunnen dat voor haar wél alles van de ene op de andere dag gedaan is wat bv dansopleiding betreft, ook moet ik al de rest ook nog eens alleen de baas kunnen zonder zijn steun.
Pas op, ik mag niet zeggen dat hij niéts doet, maar hij heeft precies nog altijd niet door da thij in een relatie zit en sommige dingen gewoon besproken worden ipv gewoon "biepbiep", "ha, mag ik die koffer lenen, 'k ga mijn X-box meepakken". En knoop het dan maar aaneen.
Voor mij maakt het niet uit dat ik die dansopleiding ben moeten stoppen, begrijp me niet verkeerd alstublieft, dat kleine kereltje in mijn buik is het allemaal meer dan waard, het contrast stoort me gewoon enorm:; voor mij zou het allemaal evident moeten zijn, maar hij moet nog eens kunne profiteren door even te doen alsof hij vrijgezel is en gewoon wanneer het hem uitkomt de deur in en uit te gaan, en liefst zo weinig mogelijk te veroeren in huis. En daar moer dan wél begrip voor zijn. "Begrijp mij aub, want binnenkort is mijn schoon leven uit" en daar zit je dan als toekomstige mama, zonder begrip, met offers die je al lang zonder klagen gebracht hebt omdat je gewoon dankbaar bent dat je kleintje het zo goed doet, zonder daarvoor te eisen dat je compensaties krijgt waarvoor jezelf vindt dat je geen rekening moet houden met je relatie. is dat nu echt het verschil tussen een vader en een moeder, is dàt nu waarom zoveel moeders beweren dat de "moederliefde" toch wel wat anders is dan de "vaderliefde", iets wat ik altijd hard bestreden heb?
Iemand vroeg of hij part time kan werken; ook niet, kunnen we financieel niet baas. Hij is vroeger thuis dan k, maar dat komt door de afstand; Ik doe elke dag een traject van vier uur...We werken beiden full time.
Ik heb werk gezocht dichter bij huis, had ook gevonden, maar dan net zwanger geworden en ik wlde het niet riskeren tijdens mijn proefperiode misschien ziek te worden of zo en vervolgens mijn job te verliezen, dus ik heb helaas die job moeten laten gaan. Ik hoop nog steeds later dichter bij huis te kunnen komen werken, maar dan verlies ik weer mijn recht op 4/5e loopbaanonderbreking; Daarvoor heb je 1 jaar ancienniteit nodig. Lastig, hé.
In het begin van onze relatie dacht ik dat het kwam doordat zijn ex hem zo hard had opgesloten, hij kwam toen nooit buiten, zei hij. Dus ik snapte dat hij dat even nodig had. Het werd erger en erger. Op een gegeven moment beloofde hij mij "dit weekend blijf ik bij jou", k was toen een maand of vijf zwanger en begon duchtig last van mijn rug te krijgen, zat toen met een lumbago. Ik kwam op zaterdagmiddag met de trein terug en gezien hij beloofd had thuis te zijn, sms'te ik hem om te vragen of hij me kon komen halen aan het station. "Ik ben met mijn vrienden naar het Tickybad, maar ben thuis tegen het avondeten". Er waren geen taxi's te bespeuren; jankend van de pijn ben ik naar huis gestrompeld. Hij is tegen één uur die nacht thuisgekomen (files etc, maakt mij wat uit...); Dat weekend hebben we héééééél ernstig gepraat. Toen heb ik hem echt gezegd wat de gevolgen zouden zijn en hem met zijn neus op de feiten gedrukt: als hij zo zou doorgaan, zou hij zijn zoon jankend aan de telefoon krijgen telkens wanneer die zijn papa mist en zou hij zélf aan zijn zoon mogen uitleggen waarom papa liever naar de vrienden gaat. Die week is hij een keer of vier 's avonds naar zijn vrienden geweest, dat vond ik er écht over!
In het begin was het zogezegd het resultaat van de ex, later was het "nog even profiteren voor de kleine er is", vorige week haalde hij dat weer aan, ik heb toen geantwoord
"dat kind is van ons beiden, jij kàn nog weggaan, voor mij is dat van de ene dag op de andere gestopt, mijn profiteren is 7 maanden geleden gestopt, maar daar hebben we zélf voor gekozen".
Ik bedoelde daar niet mee dat hij niet mag weggaan, zeker niet, maar een béétje rekening houden met ons? Bv als hij belooft 's avonds te helpen opruimen, of als hij belooft aan het geboortekaartje te werken, of op zijn minst op voorhand laten weten (ik heb het dan zelfs nog niet over sommige mannen die "toestemming" moeten vragen aan hun vrouw om weg te gaan, ik heb het gewoon over "informeren" dat hij er niet zal zijn), dat is toch niet zoveel gevraagd?
Zijn "beperkingen" liggen erin "rekening houden binnen de relatie". Bij mij is het heel wat anders; Ik volgde tot ik zwanger werd een professionele dansopleiding. Ik ben hier van het ene op het andere ogenblik mee moeten stoppen! Zijn zogenaamde "beperkte vrijheid" wegens zwangerschap vind ik toch maar miniem, hoor. Ik vind het dus behoorlijk grof te zeggen "nu kan ik nog profiteren". Ik heb hem ronduit gezegd dat dat voor mij overkomt als "draag jij het maar alleen", Hij kàn nog profiteren, Hij kàn nog alles doen wat hij wil, dus is het blijkbaar niet nodig mij wat bij te staan, wat rekening met mij te houden. Niet alleen lijkt het heel evident dat mama-in-spe er mee moet omkunnen dat voor haar wél alles van de ene op de andere dag gedaan is wat bv dansopleiding betreft, ook moet ik al de rest ook nog eens alleen de baas kunnen zonder zijn steun.
Pas op, ik mag niet zeggen dat hij niéts doet, maar hij heeft precies nog altijd niet door da thij in een relatie zit en sommige dingen gewoon besproken worden ipv gewoon "biepbiep", "ha, mag ik die koffer lenen, 'k ga mijn X-box meepakken". En knoop het dan maar aaneen.
Voor mij maakt het niet uit dat ik die dansopleiding ben moeten stoppen, begrijp me niet verkeerd alstublieft, dat kleine kereltje in mijn buik is het allemaal meer dan waard, het contrast stoort me gewoon enorm:; voor mij zou het allemaal evident moeten zijn, maar hij moet nog eens kunne profiteren door even te doen alsof hij vrijgezel is en gewoon wanneer het hem uitkomt de deur in en uit te gaan, en liefst zo weinig mogelijk te veroeren in huis. En daar moer dan wél begrip voor zijn. "Begrijp mij aub, want binnenkort is mijn schoon leven uit" en daar zit je dan als toekomstige mama, zonder begrip, met offers die je al lang zonder klagen gebracht hebt omdat je gewoon dankbaar bent dat je kleintje het zo goed doet, zonder daarvoor te eisen dat je compensaties krijgt waarvoor jezelf vindt dat je geen rekening moet houden met je relatie. is dat nu echt het verschil tussen een vader en een moeder, is dàt nu waarom zoveel moeders beweren dat de "moederliefde" toch wel wat anders is dan de "vaderliefde", iets wat ik altijd hard bestreden heb?
Iemand vroeg of hij part time kan werken; ook niet, kunnen we financieel niet baas. Hij is vroeger thuis dan k, maar dat komt door de afstand; Ik doe elke dag een traject van vier uur...We werken beiden full time.
Ik heb werk gezocht dichter bij huis, had ook gevonden, maar dan net zwanger geworden en ik wlde het niet riskeren tijdens mijn proefperiode misschien ziek te worden of zo en vervolgens mijn job te verliezen, dus ik heb helaas die job moeten laten gaan. Ik hoop nog steeds later dichter bij huis te kunnen komen werken, maar dan verlies ik weer mijn recht op 4/5e loopbaanonderbreking; Daarvoor heb je 1 jaar ancienniteit nodig. Lastig, hé.
zaterdag 5 november 2011 om 00:09
@Roos
wil je geloven dat HIJ degene was die dit kindje wou?
Ik had er me immers bij neergelegd dat ik niet spontaan zwanger kon worden, heb met mijn ex-man het onmogelijke geprobeerd, tot adoptieprocedure toe!
Mijn vriend stond erop toch te proberen, ik had echt zoiets van "aaacchhh, we gaan volgend jaar of zo wel eens naar een fertiliteitsziekenhuis, nog alle tijd"
Ik was er rotsvast van overtuigd eerst werk te zoeken, mijn opleiding af te maken en dan pas "deftig" aan kinderen te beginnen.
Toen ik nét over tijd was, wou ik nog een gesprek met hem aangaan "zou ik toch niet de pil gaan pakken, je weet nooit, dan kan ik toch op zijn minst rustig naar ander werk zoeken, kan je die zwangerschapswens niet even uitstellen". Ik stond er toen absoluut niet bij stil dat ik serieus over tijd zou gaan en gewoon zwanger zou zijn. Ik heb het gesprek niet aangeknoopt omdat iets in me zei "wat àls ik zwanger ben? Dan komt het over alsof ik dat kindje niet graag zie en tuurlijk zal ik dat graag zien, ook al komt het voor mij eigenlijk te vroeg". Ik zat ook nog met financiele vragen en vooral de vraag over de afstand van het werk, hoe dat doen met de kinderopvang, hoe mijn kindje voldoende zien en toch te kunnen blijven werken etc...
Dus nee, hij wou het harder als ik...
wil je geloven dat HIJ degene was die dit kindje wou?
Ik had er me immers bij neergelegd dat ik niet spontaan zwanger kon worden, heb met mijn ex-man het onmogelijke geprobeerd, tot adoptieprocedure toe!
Mijn vriend stond erop toch te proberen, ik had echt zoiets van "aaacchhh, we gaan volgend jaar of zo wel eens naar een fertiliteitsziekenhuis, nog alle tijd"
Ik was er rotsvast van overtuigd eerst werk te zoeken, mijn opleiding af te maken en dan pas "deftig" aan kinderen te beginnen.
Toen ik nét over tijd was, wou ik nog een gesprek met hem aangaan "zou ik toch niet de pil gaan pakken, je weet nooit, dan kan ik toch op zijn minst rustig naar ander werk zoeken, kan je die zwangerschapswens niet even uitstellen". Ik stond er toen absoluut niet bij stil dat ik serieus over tijd zou gaan en gewoon zwanger zou zijn. Ik heb het gesprek niet aangeknoopt omdat iets in me zei "wat àls ik zwanger ben? Dan komt het over alsof ik dat kindje niet graag zie en tuurlijk zal ik dat graag zien, ook al komt het voor mij eigenlijk te vroeg". Ik zat ook nog met financiele vragen en vooral de vraag over de afstand van het werk, hoe dat doen met de kinderopvang, hoe mijn kindje voldoende zien en toch te kunnen blijven werken etc...
Dus nee, hij wou het harder als ik...
zaterdag 5 november 2011 om 00:13
quote:imke_ii schreef op 05 november 2011 @ 00:05:
In het begin van onze relatie dacht ik dat het kwam doordat zijn ex hem zo hard had opgesloten, hij kwam toen nooit buiten, zei hij. Dus ik snapte dat hij dat even nodig had. Het werd erger en erger. Op een gegeven moment beloofde hij mij "dit weekend blijf ik bij jou", k was toen een maand of vijf zwanger
Duurde die periode na zijn ex zo lang, of was jij zo snel zwanger?
Hebben jullie lang genoeg een relatie gehad zonder dag jij zwanger was om aan het samen wonen en relatie hebben te wennen?
In het begin van onze relatie dacht ik dat het kwam doordat zijn ex hem zo hard had opgesloten, hij kwam toen nooit buiten, zei hij. Dus ik snapte dat hij dat even nodig had. Het werd erger en erger. Op een gegeven moment beloofde hij mij "dit weekend blijf ik bij jou", k was toen een maand of vijf zwanger
Duurde die periode na zijn ex zo lang, of was jij zo snel zwanger?
Hebben jullie lang genoeg een relatie gehad zonder dag jij zwanger was om aan het samen wonen en relatie hebben te wennen?
zaterdag 5 november 2011 om 00:34
quote:imke_ii schreef op 04 november 2011 @ 23:21:
Idd, ik maak er geen probleem van dat anderen ons willen helpen, maar als HIJ uit zichzelf de belofte maakt dat HIJ de strijk wil doen, geeft hij mij eerst het gevoel dat hij het inderdaad lichter wil maken voor mij, dat hij OOK wat moeite wil doen en vervolgens brengt hij het naar zijn moeder; Dàt is wat mij stoort. Het gevoel dat ik begin te krijgen is dat hij gewoon zélf het heel erg moeilijk heeft zélf enige energie erin te steken en zoveel hij kan op anderen hun schouders begint te schuiven.
Mocht hij van bij het begin gezegd hebben "die strijk, ik zie dat écht niet zitten, laat mij op andere vlakken helpen en ik vraag ons moeder voor die strijk", dan was dat wel iets anders geweest.
Andere schoondochter van mijn schoonmoeder (mijn schoonzus dus, om het even eenvoudig te maken) is ook zwanger. Ik vind dat daar ook rekening mee gehouden mag worden; Ze doet hun strijk ook al, heb ik vernomen. Mijn schoonmoeder werkt ook nog, die is niet op pensioen of zo, ze moet het ook maar voor elkaar krijgen. (Schat van een mens trouwens)
Voor wie zei "dan maar geen geboortekaartje" :
dit kindje is een wonder, ik ging nooit spontaan moeder worden...heb inseminaties gehad, vier miskramen,...en toch is die kleine er...het zou mijn hart breken dat hij niet eens een geboortekaartje zou hebben. Ik heb er al aan gedacht zelf een op reserve te maken, maar wanneer moet ik dat nog doen?Meid, ik heb best medelijden met je. Je doet zo je best om het allemaal goed te doen en je partner maakt het zich er makkelijk van af. Heb een ferm gesprek met die gozer en wijs hem op zijn verantwoordelijkheden. Dit ga je niet redden anders!
Idd, ik maak er geen probleem van dat anderen ons willen helpen, maar als HIJ uit zichzelf de belofte maakt dat HIJ de strijk wil doen, geeft hij mij eerst het gevoel dat hij het inderdaad lichter wil maken voor mij, dat hij OOK wat moeite wil doen en vervolgens brengt hij het naar zijn moeder; Dàt is wat mij stoort. Het gevoel dat ik begin te krijgen is dat hij gewoon zélf het heel erg moeilijk heeft zélf enige energie erin te steken en zoveel hij kan op anderen hun schouders begint te schuiven.
Mocht hij van bij het begin gezegd hebben "die strijk, ik zie dat écht niet zitten, laat mij op andere vlakken helpen en ik vraag ons moeder voor die strijk", dan was dat wel iets anders geweest.
Andere schoondochter van mijn schoonmoeder (mijn schoonzus dus, om het even eenvoudig te maken) is ook zwanger. Ik vind dat daar ook rekening mee gehouden mag worden; Ze doet hun strijk ook al, heb ik vernomen. Mijn schoonmoeder werkt ook nog, die is niet op pensioen of zo, ze moet het ook maar voor elkaar krijgen. (Schat van een mens trouwens)
Voor wie zei "dan maar geen geboortekaartje" :
dit kindje is een wonder, ik ging nooit spontaan moeder worden...heb inseminaties gehad, vier miskramen,...en toch is die kleine er...het zou mijn hart breken dat hij niet eens een geboortekaartje zou hebben. Ik heb er al aan gedacht zelf een op reserve te maken, maar wanneer moet ik dat nog doen?Meid, ik heb best medelijden met je. Je doet zo je best om het allemaal goed te doen en je partner maakt het zich er makkelijk van af. Heb een ferm gesprek met die gozer en wijs hem op zijn verantwoordelijkheden. Dit ga je niet redden anders!
zaterdag 5 november 2011 om 00:36
slapen zou'k ook moeten doen, maar lukt niet
hij 's superlief, veel gevoel voor humor, hij heeft echt een goed hart, bedoelt het allemaal niet zo slecht, en buiten het feit dat hij beloftes niet houdt en ik daardoor "praatmoe" wordt, heb ik wel altijd het gevoel gehad bij hem dat hij op zijn minst bereid is tot gesprek. Hij 's bereid tot veel, dacht ik altijd, maar ik verdenk hem hoe langer hoe meer van zowel uitstelgedrag als van gemakzucht en gewoon héél erg niet bewust van gevolgen van dingen die hij zegt en/of doet.
hebben het gisteren er nog over gehad over hoe hij enkele maanden geleden iets zei wat me eeennooorrrruuummm gekwetst had, maar waarvan hij nu zelf zegt "eigenlijk weet ik niet waarom ik ooit zoiets gezegd heb"; Ik denk dat hij veel dingen doet/zegt, zonder er eerst over na te denken. Kantje dat ik mijn moeder ook verwijt: te impulsief zijn en achteraf mensen gekwetst...
Mijn pa en ik zijn het omgekeerde, heel rationeel, bij alles té veel willen nadenken
hij 's superlief, veel gevoel voor humor, hij heeft echt een goed hart, bedoelt het allemaal niet zo slecht, en buiten het feit dat hij beloftes niet houdt en ik daardoor "praatmoe" wordt, heb ik wel altijd het gevoel gehad bij hem dat hij op zijn minst bereid is tot gesprek. Hij 's bereid tot veel, dacht ik altijd, maar ik verdenk hem hoe langer hoe meer van zowel uitstelgedrag als van gemakzucht en gewoon héél erg niet bewust van gevolgen van dingen die hij zegt en/of doet.
hebben het gisteren er nog over gehad over hoe hij enkele maanden geleden iets zei wat me eeennooorrrruuummm gekwetst had, maar waarvan hij nu zelf zegt "eigenlijk weet ik niet waarom ik ooit zoiets gezegd heb"; Ik denk dat hij veel dingen doet/zegt, zonder er eerst over na te denken. Kantje dat ik mijn moeder ook verwijt: te impulsief zijn en achteraf mensen gekwetst...
Mijn pa en ik zijn het omgekeerde, heel rationeel, bij alles té veel willen nadenken
zaterdag 5 november 2011 om 00:42
Mijn grote vraag; waarom accepteer je dit allemaal?
Ik zou met zo'n figuur niet bewust aan kinderen zijn begonnen; hij is duidelijk geen verantwoordelijk type en is lekker aan het doen waar hij zin in heeft. Dat veranderd niet ineens met een zwangerschap of de komst van een baby; als je dat dacht, heb je van de bok gedroomd. Mensen veranderen niet vanwege een veranderde situatie; mensen veranderen omdat ze WILLEN veranderen.
Jou vriend vind het wel prima zo. Het zit hem gescheten.
Je moet je echt afvragen wat je van hem wil, maar vooral ook wat haalbaar is. Je weet zelf inmiddels wel dat hij niet erg verantwoordelijk is, en dat hij kennelijk té weinig inlevingsvermogen heeft om te begrijpen dat jij hem keihard nodig hebt nu. Dus wat wil je nu?
Je kan hem niet veranderen. Hij moet dat zélf willen... reden te meer waarom ik hem persoonlijk niet als vadermateriaal had gekozen. Maar ja, dat is nu mosterd en jullie zullen écht afspraken moeten gaan maken!
Ik zou met zo'n figuur niet bewust aan kinderen zijn begonnen; hij is duidelijk geen verantwoordelijk type en is lekker aan het doen waar hij zin in heeft. Dat veranderd niet ineens met een zwangerschap of de komst van een baby; als je dat dacht, heb je van de bok gedroomd. Mensen veranderen niet vanwege een veranderde situatie; mensen veranderen omdat ze WILLEN veranderen.
Jou vriend vind het wel prima zo. Het zit hem gescheten.
Je moet je echt afvragen wat je van hem wil, maar vooral ook wat haalbaar is. Je weet zelf inmiddels wel dat hij niet erg verantwoordelijk is, en dat hij kennelijk té weinig inlevingsvermogen heeft om te begrijpen dat jij hem keihard nodig hebt nu. Dus wat wil je nu?
Je kan hem niet veranderen. Hij moet dat zélf willen... reden te meer waarom ik hem persoonlijk niet als vadermateriaal had gekozen. Maar ja, dat is nu mosterd en jullie zullen écht afspraken moeten gaan maken!
zaterdag 5 november 2011 om 11:05
quote:imke_ii schreef op 05 november 2011 @ 00:36:hij 's superlief, veel gevoel voor humor, hij heeft echt een goed hart, bedoelt het allemaal niet zo slecht, en buiten het feit dat hij beloftes niet houdt en ik daardoor "praatmoe" wordt, heb ik wel altijd het gevoel gehad bij hem dat hij op zijn minst bereid is tot gesprek. Hij 's bereid tot veel, dacht ik altijd, maar ik verdenk hem hoe langer hoe meer van zowel uitstelgedrag als van gemakzucht en gewoon héél erg niet bewust van gevolgen van dingen die hij zegt en/of doet.
Superlief zou zijn dat hij de dingen doet die jou nu pijn in je rug opleveren, of dingen doet waardoor jij nu niet gestressed zijn zijn (zoals de geboortekaartjes).
Hij bedoelt het niet zo slecht: het wordt dan tijd dat hij ontdekt wat hij met dit gedrag veroorzaakt bij jou, aan stress en pijn.
Ik snap dat je er praatmoe van wordt deze dingen steeds aan hem uit te leggen terwijl hij ze dan meteen weer vergeet.
Misschien kan hij eens zoiets gaan doen.
Of misschien is er wel een vriend van hem die al vader is, die jij kan vragen eens aan hem uit te leggen (of een gesprek met z'n drieen) dat van hem ook allerlei verwacht wordt.
Misschien valt aan dat uitstel/vergeet gedrag nog wat te doen met lijstjes of items op een gezamenlijke kalender. Beetje zoals met middelbare scholieren: 'als je je huiswerk af hebt, mag je met vrienden weg'. En dan voor hem 'als je je taak in het huishouden af hebt, mag je naar de kroeg'. En dan in een gezamenlijke kalender intekenen welke dagen welke klusjes gedaan moeten worden, welke jij doet (zodat hij dat ziet) en welke hij doet. Maandag kook jij en was jij af, terwijl hij die avond moest stofzuigen, etc.
Superlief zou zijn dat hij de dingen doet die jou nu pijn in je rug opleveren, of dingen doet waardoor jij nu niet gestressed zijn zijn (zoals de geboortekaartjes).
Hij bedoelt het niet zo slecht: het wordt dan tijd dat hij ontdekt wat hij met dit gedrag veroorzaakt bij jou, aan stress en pijn.
Ik snap dat je er praatmoe van wordt deze dingen steeds aan hem uit te leggen terwijl hij ze dan meteen weer vergeet.
Misschien kan hij eens zoiets gaan doen.
Of misschien is er wel een vriend van hem die al vader is, die jij kan vragen eens aan hem uit te leggen (of een gesprek met z'n drieen) dat van hem ook allerlei verwacht wordt.
Misschien valt aan dat uitstel/vergeet gedrag nog wat te doen met lijstjes of items op een gezamenlijke kalender. Beetje zoals met middelbare scholieren: 'als je je huiswerk af hebt, mag je met vrienden weg'. En dan voor hem 'als je je taak in het huishouden af hebt, mag je naar de kroeg'. En dan in een gezamenlijke kalender intekenen welke dagen welke klusjes gedaan moeten worden, welke jij doet (zodat hij dat ziet) en welke hij doet. Maandag kook jij en was jij af, terwijl hij die avond moest stofzuigen, etc.
zaterdag 5 november 2011 om 12:35
Met verbazing en bewondering heb ik dit topic zitten lezen. Met verbazing omdat ik werkelijk niet snap hoe hij jou zoveel laat doen, terwijl jij als zwangere de zware last draagt, en hij het er telkens maar weer van neemt. Ik kan me goed voorstellen hoe gekwetst jij je er door voelt dat de man waarvan je houdt, de man met wie je dit kindje krijgt, en wat hij ook zo graag wilde, zich zo gedraagt. Je zou van je zwangerschap moeten kunnen genieten, en hij zou daaraan moeten bij dragen! Hij houdt van jou en hij zou het jou zo makkelijk mogelijk moeten maken!
Daarnaast heb ik dit topic ook met grote bewondering naar jou toe zitten lezen! Je hebt al zoveel mee gemaakt, maar je blijft zo positief en je blijft zo hard voor alles vechten. Hoe je het allemaal klaar speelt, ook met hoe druk je bent met alles, dat vind ik oprecht knap!
Ga nog eens het gesprek met hem aan. Vertel hem maar hoe zijn gedrag jou raakt. Je mag dingen van hem verwachten, jullie wonen samen en hij is de vader van je kind! Je mag verwachten dat hij zijn verantwoordelijkheden na komt, je mag verwachten dat hij het er niet zo van neemt! Het zou moeten draaien om jouw zwangerschap, je geluk en je zorgen erover zou je moeten kunnen delen met hem, DAAR zou het om moeten draaien! En niet om hem die zich telkens weer als een klein kind gedraagt en waar jij je telkens weer zorgen over moet maken.
Daarnaast heb ik dit topic ook met grote bewondering naar jou toe zitten lezen! Je hebt al zoveel mee gemaakt, maar je blijft zo positief en je blijft zo hard voor alles vechten. Hoe je het allemaal klaar speelt, ook met hoe druk je bent met alles, dat vind ik oprecht knap!
Ga nog eens het gesprek met hem aan. Vertel hem maar hoe zijn gedrag jou raakt. Je mag dingen van hem verwachten, jullie wonen samen en hij is de vader van je kind! Je mag verwachten dat hij zijn verantwoordelijkheden na komt, je mag verwachten dat hij het er niet zo van neemt! Het zou moeten draaien om jouw zwangerschap, je geluk en je zorgen erover zou je moeten kunnen delen met hem, DAAR zou het om moeten draaien! En niet om hem die zich telkens weer als een klein kind gedraagt en waar jij je telkens weer zorgen over moet maken.
zaterdag 5 november 2011 om 13:58
Ook ik zit met verbazing dit topic te lezen.
Wat een berg zelfmedelijden!
Er zijn vast situaties en momenten waarbij ook ik zeker zeg dat je partner het allemaal lekker laat aanleunen.
Maar: je hebt verwachtingen hoe je partner met jou zou moeten gaan omgaan, nu je zwanger bent. En hij heeft daar zo te lezen toch echt andere ideeen over.
Jij bent steeds teleurgesteld als hij niet voldoet aan jouw verwachtingen (om jou op handen te dragen als de moeder van zijn toekomstige kind). En dit verwijt jij hem.
Ik denk dat hij daarover andere ideeën heeft. Zoals je zelf schrijft: nog ff genieten van het `vrije leven`, straks kan het niet meer. En dit verwijt jij hem.
Ik ben van mening als 2 mensen een relatie willen met elkaar en deze 2 mensen ook een kind willen met elkaar dat ze op zijn minst moeten proberen elkaars handelwijze te begrijpen en elkaar (binnen alle redelijkheid) daarin tegemoet moeten komen.
Jouw wensen en verwachtingen zijn reeël, maar de zijne ook.
Daarnaast lijkt het me echt heel belangrijk voor jou, om nu al betere afspraken te maken (met je vriend maar nog meer met jouzelf) hoe je eea praktisch gaat aanpakken!
Je houdt het niet vol om 12 uur te werken, baby te verzorgen en nog een potje te koken! Onmogelijk om daardoorheen te komen zonder nog meer zelfmedelijden, verwijten en verdriet.
Doe jezelf een plezier en ga `s alleen ergens zitten en ga eens op een rijtje zetten wat jij vindt en denkt dat je aankunt straks. En zet eens duidelijk op een rijtje wat je van je vriend verwacht. En bespreek dit eisen en wensenlijstje met elkaar! Nodig daarnaast je vriend uit ook een lijstje te maken van zijn wensen en verwachtingen naar jou toe en naar jullie (huidige en aanstaande) gezinssituatie toe.
Wat een berg zelfmedelijden!
Er zijn vast situaties en momenten waarbij ook ik zeker zeg dat je partner het allemaal lekker laat aanleunen.
Maar: je hebt verwachtingen hoe je partner met jou zou moeten gaan omgaan, nu je zwanger bent. En hij heeft daar zo te lezen toch echt andere ideeen over.
Jij bent steeds teleurgesteld als hij niet voldoet aan jouw verwachtingen (om jou op handen te dragen als de moeder van zijn toekomstige kind). En dit verwijt jij hem.
Ik denk dat hij daarover andere ideeën heeft. Zoals je zelf schrijft: nog ff genieten van het `vrije leven`, straks kan het niet meer. En dit verwijt jij hem.
Ik ben van mening als 2 mensen een relatie willen met elkaar en deze 2 mensen ook een kind willen met elkaar dat ze op zijn minst moeten proberen elkaars handelwijze te begrijpen en elkaar (binnen alle redelijkheid) daarin tegemoet moeten komen.
Jouw wensen en verwachtingen zijn reeël, maar de zijne ook.
Daarnaast lijkt het me echt heel belangrijk voor jou, om nu al betere afspraken te maken (met je vriend maar nog meer met jouzelf) hoe je eea praktisch gaat aanpakken!
Je houdt het niet vol om 12 uur te werken, baby te verzorgen en nog een potje te koken! Onmogelijk om daardoorheen te komen zonder nog meer zelfmedelijden, verwijten en verdriet.
Doe jezelf een plezier en ga `s alleen ergens zitten en ga eens op een rijtje zetten wat jij vindt en denkt dat je aankunt straks. En zet eens duidelijk op een rijtje wat je van je vriend verwacht. En bespreek dit eisen en wensenlijstje met elkaar! Nodig daarnaast je vriend uit ook een lijstje te maken van zijn wensen en verwachtingen naar jou toe en naar jullie (huidige en aanstaande) gezinssituatie toe.
zaterdag 5 november 2011 om 17:19
Donderstraal, ik vraag niet dat hij me "op handen draagt", ik vraag dat hij rekening met me houdt, dat is heel wat anders.
Het is niet mijn bedoeling mezelf te beklagen, noch mijn vriend zwart te maken, zeker niet. Ik "mis" hem gewoon. Ik wil weer closer tot hem komen en dat is moeilijk als ik het gevoel heb dat hij vlucht.
Ik ga het er zeker met hem over hebben, blijkbaar is het een gesprek dat ik om de x aantal weken zal moeten herhalen en misschien dringt het dan ooit wel eens door. Het gesprek dat jij zegt, donderstraal, heb ik vorige week nog met hem gehad over de huishoudelijke inhoud, een week of twee ervoor over het "uitgaan" (en het gaat dan niet eens over het "hoe vaak weggaan", maar gewoon over het op voorhand melden, ik vind dat dus écht wel een groot verschil).
Soms denk ik dat hij mijn berichtengeschiedenis leest of zo, stond ie op vanochtend (heb hem vannacht niet horen thuiskomen) en vloog hij direct in de kookboeken omdat hij vandaag wil koken. Lief natuurlijk!
Ook de Aldi bood een kleine simpele redding: tijdens de gewone boodschappen zagen we dat er al feestmateriaal werd verkocht. Bv een fondueschotel. Hij zag het direct zitten om er een gezellig avondje van te maken. Nu hopen dat hij om 19u45 niet ineens heel gehaast begint te doen omdat hij om 20u heeft afgesproken met vrienden of zo.
Het is niet mijn bedoeling mezelf te beklagen, noch mijn vriend zwart te maken, zeker niet. Ik "mis" hem gewoon. Ik wil weer closer tot hem komen en dat is moeilijk als ik het gevoel heb dat hij vlucht.
Ik ga het er zeker met hem over hebben, blijkbaar is het een gesprek dat ik om de x aantal weken zal moeten herhalen en misschien dringt het dan ooit wel eens door. Het gesprek dat jij zegt, donderstraal, heb ik vorige week nog met hem gehad over de huishoudelijke inhoud, een week of twee ervoor over het "uitgaan" (en het gaat dan niet eens over het "hoe vaak weggaan", maar gewoon over het op voorhand melden, ik vind dat dus écht wel een groot verschil).
Soms denk ik dat hij mijn berichtengeschiedenis leest of zo, stond ie op vanochtend (heb hem vannacht niet horen thuiskomen) en vloog hij direct in de kookboeken omdat hij vandaag wil koken. Lief natuurlijk!
Ook de Aldi bood een kleine simpele redding: tijdens de gewone boodschappen zagen we dat er al feestmateriaal werd verkocht. Bv een fondueschotel. Hij zag het direct zitten om er een gezellig avondje van te maken. Nu hopen dat hij om 19u45 niet ineens heel gehaast begint te doen omdat hij om 20u heeft afgesproken met vrienden of zo.
zaterdag 5 november 2011 om 17:41
Ik adviseer dat je nog een keer leest wat ik je heb geschreven: aan elkaar uitleggen wat je verwacht en wilt van elkaar en jullie (toekomstige) leven.
En daarbij dan ook oog èn respect hebben voor de verschillen in elkaars wensen en behoeftes. Hij voor jou, maar ook jij voor hem.
Wat de fondueschotel van de Aldi daarmee te maken heeft is me op dit moment een raadsel.
En daarbij dan ook oog èn respect hebben voor de verschillen in elkaars wensen en behoeftes. Hij voor jou, maar ook jij voor hem.
Wat de fondueschotel van de Aldi daarmee te maken heeft is me op dit moment een raadsel.
zaterdag 5 november 2011 om 17:58
Ik denk dat je noch mijn vraag, noch mijn antwoord begrepen hebt
vraag: gebrek aan closeheid met mijn vriend
antwoord: ja, er komt nogmaals een gesprek (ik weet dus niet waarom jij jezelf herhaalt) en hopelijk een gezellig avond, dat wat ik zo gemist heb...dàt hééft de fondueschotel ermee te maken, dat er hoop is dat ik vanavond wél een gezellig onder onsje heb met mijn partner.
Het is niet omdat ik geen "ja en amen donderstraal" knik dat je op dergelijke neerbuigende manier hoeft te herhalen alsof ik een klein kind ben. Ik ben dankbaar voor raad, maar wanneer ik zég dat er nogmaals zo'n gesprek zal volgen, zie ik geen enkele reden waarom je jezelf op dergelijke neerbuigende manier herhaalt
vraag: gebrek aan closeheid met mijn vriend
antwoord: ja, er komt nogmaals een gesprek (ik weet dus niet waarom jij jezelf herhaalt) en hopelijk een gezellig avond, dat wat ik zo gemist heb...dàt hééft de fondueschotel ermee te maken, dat er hoop is dat ik vanavond wél een gezellig onder onsje heb met mijn partner.
Het is niet omdat ik geen "ja en amen donderstraal" knik dat je op dergelijke neerbuigende manier hoeft te herhalen alsof ik een klein kind ben. Ik ben dankbaar voor raad, maar wanneer ik zég dat er nogmaals zo'n gesprek zal volgen, zie ik geen enkele reden waarom je jezelf op dergelijke neerbuigende manier herhaalt
zaterdag 5 november 2011 om 18:23
Je hoeft zeker geen ja en amen tegen mij te zeggen. Ik geef enkel aan dat er mi hier sprake is van verschillende verwachtingen die jullie naar elkaar toe hebben. En dat je de neiging hebt te willen verzuipen in zelfmedelijden.
Je zegt zin te hebben in een gezellig avondje vanavond, terwijl je in dezelfde alinea ook meteen aangeeft dat je twijfelt of hij wel dezelfde ideeen heeft over deze avond omdat je denkt dat ie om een uurtje of 8 aanstalten gaat maken te gaan stappen met z`n vrienden.
Dat je het gesprek al een paar weken geleden hebt gevoerd en
"Ik ga het er zeker met hem over hebben, blijkbaar is het een gesprek dat ik om de x aantal weken zal moeten herhalen en misschien dringt het dan ooit wel eens door"
geeft mij het vermoeden dat er nog steeds heel wat wringt.
Je vraag en antwoord niet hebben begrepen, dat kan inderdaad.
Maar ik denk dat het slim zou zijn te proberen op enige afstand naar jullie samenzijn te kijken.
Als dat neerbuigend overkomt, tja, dat zou best kunnen, ik ben namelijk niet altijd de vriendelijkste.
Je zegt zin te hebben in een gezellig avondje vanavond, terwijl je in dezelfde alinea ook meteen aangeeft dat je twijfelt of hij wel dezelfde ideeen heeft over deze avond omdat je denkt dat ie om een uurtje of 8 aanstalten gaat maken te gaan stappen met z`n vrienden.
Dat je het gesprek al een paar weken geleden hebt gevoerd en
"Ik ga het er zeker met hem over hebben, blijkbaar is het een gesprek dat ik om de x aantal weken zal moeten herhalen en misschien dringt het dan ooit wel eens door"
geeft mij het vermoeden dat er nog steeds heel wat wringt.
Je vraag en antwoord niet hebben begrepen, dat kan inderdaad.
Maar ik denk dat het slim zou zijn te proberen op enige afstand naar jullie samenzijn te kijken.
Als dat neerbuigend overkomt, tja, dat zou best kunnen, ik ben namelijk niet altijd de vriendelijkste.
zaterdag 5 november 2011 om 18:45
quote:imke_ii schreef op 05 november 2011 @ 17:58:
antwoord: ja, er komt nogmaals een gesprek (ik weet dus niet waarom jij jezelf herhaalt) en hopelijk een gezellig avond, dat wat ik zo gemist heb...dàt hééft de fondueschotel ermee te maken, dat er hoop is dat ik vanavond wél een gezellig onder onsje heb met mijn partner.
Ach als ik het allemaal zo lees ben ik bang dat het eind
van het liedje zal zijn dat je 2 kinderen hebt, een hele kleine
en een hele grote.
Je kan uren praten, fondueen, na je werkdag naar huis stormen
om voor hem te koken maar jullie hebben een probleem in jullie
relatie:
Hij zoekt een MOEDER
Jij zoekt een MAN
antwoord: ja, er komt nogmaals een gesprek (ik weet dus niet waarom jij jezelf herhaalt) en hopelijk een gezellig avond, dat wat ik zo gemist heb...dàt hééft de fondueschotel ermee te maken, dat er hoop is dat ik vanavond wél een gezellig onder onsje heb met mijn partner.
Ach als ik het allemaal zo lees ben ik bang dat het eind
van het liedje zal zijn dat je 2 kinderen hebt, een hele kleine
en een hele grote.
Je kan uren praten, fondueen, na je werkdag naar huis stormen
om voor hem te koken maar jullie hebben een probleem in jullie
relatie:
Hij zoekt een MOEDER
Jij zoekt een MAN
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
