Kinderen
alle pijlers
Het derde kind dilemma
maandag 16 november 2009 om 12:22
Dit is het probleem: ik wil heel graag een derde en mijn man niet.
Ik zou heel graag willen horen of er forumsters zijn die het zelfde hebben gehad. Hoe heb je het "verwerkt" of: hoe ben je er mee omgegaan dat er uiteindelijk geen derde kind kwam? Want daar gaat het om neerkomen bij ons.
Misschien ben ik er teveel mee bezig, maar de gedachte dat er nooit meer een derde komt maakt me zo ontzettend verdrietig. Mijn kinderwens is heel erg sterk. Net zo groot als voor de geboorte van onze eerste. Dit geeft me ook een raar gevoel: alsof ik niet blij ben met 2 lieve, gezonde kinderen. Dat ben ik, elke dag weer, maar het verlangen naar een derde blijft. Wanneer gaat dit slijten?
Ik zou heel graag willen horen of er forumsters zijn die het zelfde hebben gehad. Hoe heb je het "verwerkt" of: hoe ben je er mee omgegaan dat er uiteindelijk geen derde kind kwam? Want daar gaat het om neerkomen bij ons.
Misschien ben ik er teveel mee bezig, maar de gedachte dat er nooit meer een derde komt maakt me zo ontzettend verdrietig. Mijn kinderwens is heel erg sterk. Net zo groot als voor de geboorte van onze eerste. Dit geeft me ook een raar gevoel: alsof ik niet blij ben met 2 lieve, gezonde kinderen. Dat ben ik, elke dag weer, maar het verlangen naar een derde blijft. Wanneer gaat dit slijten?
donderdag 17 november 2011 om 14:10
@belly Ik zit met precies hetzelfde 'probleem'. Mijn man wil echt niet. Mijn kinderen zijn 8 en 5. Ik heb al drie jaar een verlangen naar een derde, maar heb het eigenlijk een poosje in de koelkast gezet, hoopte dat mijn man dat rust zou geven en misschien daardoor van gedachten zou veranderen.. Tevergeefs. Ik ben onlangs 35 geworden en mijn verlangen is sterker dan ooit. Heb nu het besef; 'het is nu of nooit'.
Ik word er gek van, denk 24 uur per dag aan niets anders. Ben een wrak, ik slaap slecht. Vrijen doen we nog maar weinig... elke keer dat moment dat hij een condoom om gaat doen... dit voelt als een mes in mijn rug en meestal eindigt dit met een jankpartij. Ik weet ook wel, heb twee hele gezonde jongens, maar dat verlangen, ooh wat is dat sterk. Mijn hele leven had ik het (ideaal)beeld van drie kinderen. Twee is voor mijn gevoel 'niet af'. Ik weet donders goed dat er stellen zijn die geen kinderen kunnen krijgen, die dolblij zouden zijn met één kind, maar ik kan er echt niets aan doen, dat verlangen blijft. Nog één keer zwanger zijn, dat intense geluk voelen van dat wondertje in je buik, de bevalling, de eerste stapjes, echt ik verlang daar zo naar. Komt ook nog bij dat er in mijn omgeving erg veel mensen zwanger zijn, ooh wat ben ik jaloers. Ik probeer oprecht blij te zijn en dat ben ik ook wel echt voor ze, maar wat doet het pijn.
Ook onze kinderen zeggen dat een broertje of zusje hen zo leuk lijkt.. pff.. tja, wat zeg je dan..
Ik heb geen idee hoe ik door deze heftige periode heen kom. Het lijkt wel een soort rouwproces!
Ik hoop dat ik hier aan dit forum iets heb, je bent immers niet alleen met je verdriet.. Misschien kunnen we elkaar steunen, ik hoop het!
Groetjes,
Foxy76
Ik word er gek van, denk 24 uur per dag aan niets anders. Ben een wrak, ik slaap slecht. Vrijen doen we nog maar weinig... elke keer dat moment dat hij een condoom om gaat doen... dit voelt als een mes in mijn rug en meestal eindigt dit met een jankpartij. Ik weet ook wel, heb twee hele gezonde jongens, maar dat verlangen, ooh wat is dat sterk. Mijn hele leven had ik het (ideaal)beeld van drie kinderen. Twee is voor mijn gevoel 'niet af'. Ik weet donders goed dat er stellen zijn die geen kinderen kunnen krijgen, die dolblij zouden zijn met één kind, maar ik kan er echt niets aan doen, dat verlangen blijft. Nog één keer zwanger zijn, dat intense geluk voelen van dat wondertje in je buik, de bevalling, de eerste stapjes, echt ik verlang daar zo naar. Komt ook nog bij dat er in mijn omgeving erg veel mensen zwanger zijn, ooh wat ben ik jaloers. Ik probeer oprecht blij te zijn en dat ben ik ook wel echt voor ze, maar wat doet het pijn.
Ook onze kinderen zeggen dat een broertje of zusje hen zo leuk lijkt.. pff.. tja, wat zeg je dan..
Ik heb geen idee hoe ik door deze heftige periode heen kom. Het lijkt wel een soort rouwproces!
Ik hoop dat ik hier aan dit forum iets heb, je bent immers niet alleen met je verdriet.. Misschien kunnen we elkaar steunen, ik hoop het!
Groetjes,
Foxy76
