Psyche
alle pijlers
depressief bericht :(
maandag 21 november 2011 om 16:32
ik snap gewoon niet waar mensen hun energie vandaan halen om te leven. Ik haat het leven, maar doe alsof ik het leuk vind. Het leven is leuk voor 4 uur per week of zo. Voor de rest bestaat het uit moe zijn en vechten. En ik heb geen zin meer om te vechten. Al jaren kijk ik aan naar een leegte in de toekomst en het lukt me niet om mijn leven op te pakken. Het wordt niet beter. Dan gaat het even goed en dan weer zo slecht. ik ben er klaar mee. Ik heb zoveel hulp gezocht en gehad. Niks heeft geholpen. Ik heb geen straatvrees meer, maar alles kost me zoveel moeite en energie. Ik sport, in de hoop dat het beter word. en ik doe alles, maar ik ben kapot. Ik vind het het gewoon niet waard. Tis vechten met geen einde.
Ik moest het gewoon even kwijt. Ik heb hulp, mja. Iemand die zich ook zo voelt?
Ik moest het gewoon even kwijt. Ik heb hulp, mja. Iemand die zich ook zo voelt?
maandag 21 november 2011 om 22:34
dankje allemaal voor de lieve reacties.
zeker ik heb veel bereikt. ik heb veel zelf gedaan. Mijn straatvrees heeft voor mij lang geduurd. en daar ben ik uit, maar dan? ik ben zo moe van het vechten en doorzetten dat geen normaal leven meer mogelijk lijkt. ik probeer vanalles, maar ben achteraf altijd kapot.
@hipslala: ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik gelukkig zou willen worden met iemand of van iemand houden die ook van jou houdt. Ik zou gelukkig zijn als ik energie had, zodat ik kon reizen. en ik zou een opleiding gaan doen.
@liebling: ik sport in de sportschool. vaak met grote tegenzin.
Maar weet je, de meeste mensen hier hebben wel genoeg energie om te werken en zo. Ik hou dat hoogstens 2 uur in een dag uit. en dan werk ik nog geen eens elke werkdag. Het is gewoon zo slopend. Accepteren dat je dat maar kan, terwijl je eigenlijk gewoon normaal, zoals iedereen, 30 of 38 uur kon werken en je daar ook niet echt slecht bij voelde.
@twinkle dankje voor het mooie plaatje, ik heb hem als wallpaper gezet.
Ik heb vandaag de huisarts gesproken, die heeft mij doorverwezen naar een psycholoog. misschien helpt het, weer naar een andere.
Welke therapieen zijn er eigenlijk nog mogelijk? ik ken wel een paar therapeuten, maar daar betaal je 80 euro en krijg je niet vergoed. dus het moet wel vergoed worden voor een deel, anders kan ik het gewoon niet betalen.
@winkelfanaat: dit speelt al zeker 4 jaar en dan 2 jaar extremer.
@eindeloos: ik ben al zooo vaak naar de huisarts geweest.. hij blijft me maar doorverwijzen en ik ben ook bij psychologen en psychiaters geweest, maar op de 1 of andere manier werkt het niet. en van de AD ben ik net af, dat wilde ik niet meer.
Ik heb laatst bloedgeprikt en dat was allemaal goed, suiker en zo. Heb je nog iets wat je kan laten onderzoeken, naast het algemene waar ze op prikken?
@mommy: dankjewel voor je mooie tekst!
@teleja: wat een goed verhaal. wat voor hulp heb je gevonden die wel werkte voor jou? Ben nu wel benieuwd!
Ik heb het wel eerder verteld aan iedereen, maar dat doe ik niet meer. iedereen zegt: ach, die wilt alleen maar aandacht. dus, daar begin ik niet meer aan. Dankje voor je berichtje. Ik hoop dat je nog wilt vertellen wat voor hulp je gevonden hebt.
bloemetje77: ik zal eens vragen voor mindfullness. ik heb gehoord dat wij die hier niet vergoed krijgen en dat die erg duur is maar ik zal zeker gaan informeren.
zeker ik heb veel bereikt. ik heb veel zelf gedaan. Mijn straatvrees heeft voor mij lang geduurd. en daar ben ik uit, maar dan? ik ben zo moe van het vechten en doorzetten dat geen normaal leven meer mogelijk lijkt. ik probeer vanalles, maar ben achteraf altijd kapot.
@hipslala: ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik gelukkig zou willen worden met iemand of van iemand houden die ook van jou houdt. Ik zou gelukkig zijn als ik energie had, zodat ik kon reizen. en ik zou een opleiding gaan doen.
@liebling: ik sport in de sportschool. vaak met grote tegenzin.
Maar weet je, de meeste mensen hier hebben wel genoeg energie om te werken en zo. Ik hou dat hoogstens 2 uur in een dag uit. en dan werk ik nog geen eens elke werkdag. Het is gewoon zo slopend. Accepteren dat je dat maar kan, terwijl je eigenlijk gewoon normaal, zoals iedereen, 30 of 38 uur kon werken en je daar ook niet echt slecht bij voelde.
@twinkle dankje voor het mooie plaatje, ik heb hem als wallpaper gezet.
Ik heb vandaag de huisarts gesproken, die heeft mij doorverwezen naar een psycholoog. misschien helpt het, weer naar een andere.
Welke therapieen zijn er eigenlijk nog mogelijk? ik ken wel een paar therapeuten, maar daar betaal je 80 euro en krijg je niet vergoed. dus het moet wel vergoed worden voor een deel, anders kan ik het gewoon niet betalen.
@winkelfanaat: dit speelt al zeker 4 jaar en dan 2 jaar extremer.
@eindeloos: ik ben al zooo vaak naar de huisarts geweest.. hij blijft me maar doorverwijzen en ik ben ook bij psychologen en psychiaters geweest, maar op de 1 of andere manier werkt het niet. en van de AD ben ik net af, dat wilde ik niet meer.
Ik heb laatst bloedgeprikt en dat was allemaal goed, suiker en zo. Heb je nog iets wat je kan laten onderzoeken, naast het algemene waar ze op prikken?
@mommy: dankjewel voor je mooie tekst!
@teleja: wat een goed verhaal. wat voor hulp heb je gevonden die wel werkte voor jou? Ben nu wel benieuwd!
Ik heb het wel eerder verteld aan iedereen, maar dat doe ik niet meer. iedereen zegt: ach, die wilt alleen maar aandacht. dus, daar begin ik niet meer aan. Dankje voor je berichtje. Ik hoop dat je nog wilt vertellen wat voor hulp je gevonden hebt.
bloemetje77: ik zal eens vragen voor mindfullness. ik heb gehoord dat wij die hier niet vergoed krijgen en dat die erg duur is maar ik zal zeker gaan informeren.
maandag 21 november 2011 om 22:57
Herkenbaar, herkenbaar, herkenbaar. Moeilijk he, dat je wel wilt maar gewoon niet kunt? Zeker als er fysiek niet echt iets mis lijkt te zijn maar elke handeling meer energie kost dan je kunt opbrengen. Been there, done that.
Misschien moet je even pas op de plaats maken en kijken waar je nu staat. Je bent op de goede weg: je probeert iets aan je situatie te doen en bent daar al deels in geslaagd. Logisch dat je daar moe van wordt: een berg beklimmen (daar vergelijk ik mijn eigen situatie altijd mee) is ook vermoeiend. Af en toe moet je even uitrusten, ook al ben je nog niet boven. Dat is niet erg, want je bent al een heel eind. Het gaat misschien niet zo snel als je zou willen, maar hou vol: het kan echt beter worden (ook al geloofde ik dat zelf nooit tijdens mijn dieptepunten).
Misschien moet je even pas op de plaats maken en kijken waar je nu staat. Je bent op de goede weg: je probeert iets aan je situatie te doen en bent daar al deels in geslaagd. Logisch dat je daar moe van wordt: een berg beklimmen (daar vergelijk ik mijn eigen situatie altijd mee) is ook vermoeiend. Af en toe moet je even uitrusten, ook al ben je nog niet boven. Dat is niet erg, want je bent al een heel eind. Het gaat misschien niet zo snel als je zou willen, maar hou vol: het kan echt beter worden (ook al geloofde ik dat zelf nooit tijdens mijn dieptepunten).
dinsdag 22 november 2011 om 00:03
Waarom stop je niet met vechten? Want waar vecht je dan tegen?
Als je jezelf zo teneergeslagen voelt dan zuigt dat alle energie uit je lijf. En als je ook weinig plezier haalt uit de rest, dan laat je veel te weinig op. Dat vechten kost je alle energie.
Ik herken het wel. Als ik er aan toe zou geven dan is mijn leven een behoorlijk gevecht. Ik zou zo de negatieve flow kunnen zien. Heel soms komt dat wel boven, maar ik vertik het om er nog langer aan toe te geven.
Probeer als je kan zoveel mogelijk in het hier en nu te leven. Het verleden is geweest, de toekomst komt vanzelf...
Als je jezelf zo teneergeslagen voelt dan zuigt dat alle energie uit je lijf. En als je ook weinig plezier haalt uit de rest, dan laat je veel te weinig op. Dat vechten kost je alle energie.
Ik herken het wel. Als ik er aan toe zou geven dan is mijn leven een behoorlijk gevecht. Ik zou zo de negatieve flow kunnen zien. Heel soms komt dat wel boven, maar ik vertik het om er nog langer aan toe te geven.
Probeer als je kan zoveel mogelijk in het hier en nu te leven. Het verleden is geweest, de toekomst komt vanzelf...
dinsdag 22 november 2011 om 09:09
@Klavertje, waar vecht je nou eigenlijk tegen? Je hebt een bepaald beeld in je hoofd waaraan je graag wilt voldoen. Waar je levensgeluk aan koppelt. Soms moet je je beeld bijstellen naar iets wat (voor nu?) realistischer is en beter voor je werkt. Je hebt een enorm doorzettingsvermogen gezien je straatvreesoverwinning en houdt het sporten ondanks dat je het met tegenzin doet toch maar mooi vol. Zoals rozenstruikje ook al aangeeft.... vechten kost enorm veel energie en dat is iets waar je juist gebrek aan hebt.
Ik denk dat veel mensen er gelukkig uit zien en daardoor de buiten wereld een ander beeld geven dan hoe ze zich werkelijk voelen. Je geeft aan dat je in het verleden je gedachten over hoe het met je gaat hebt gedeeld met anderen maar dat dat je niks (goeds) opleverde. Heb je het dan wel gedeeld met de juiste persoon? Iemand die je aanstellerig vind, terwijl jij je zieleroerselen deelt, is in mijn ogen je vriendschap niet waard.
Ik denk dat je pas van iemand kan houden als je jezelf accepteert met je mogelijkheden en onmogelijkheden (zoals ieder mens die heeft!) en dat je dan de wereld ander sin kan kijken. Wie weet wat voor leuke cursus,opleiding,reis, liefde er dan in het verschiet ligt.
Op dit moment werk je niet Klavertje? Hoe vaak sport je? Begeef je je wel onder de mensen(uitgaan, afspreken met vrienden/familie) of ben je erg op jezelf?
Ik denk dat veel mensen er gelukkig uit zien en daardoor de buiten wereld een ander beeld geven dan hoe ze zich werkelijk voelen. Je geeft aan dat je in het verleden je gedachten over hoe het met je gaat hebt gedeeld met anderen maar dat dat je niks (goeds) opleverde. Heb je het dan wel gedeeld met de juiste persoon? Iemand die je aanstellerig vind, terwijl jij je zieleroerselen deelt, is in mijn ogen je vriendschap niet waard.
Ik denk dat je pas van iemand kan houden als je jezelf accepteert met je mogelijkheden en onmogelijkheden (zoals ieder mens die heeft!) en dat je dan de wereld ander sin kan kijken. Wie weet wat voor leuke cursus,opleiding,reis, liefde er dan in het verschiet ligt.
Op dit moment werk je niet Klavertje? Hoe vaak sport je? Begeef je je wel onder de mensen(uitgaan, afspreken met vrienden/familie) of ben je erg op jezelf?
dinsdag 22 november 2011 om 09:56
Goede posts hierboven. Ik moet denken aan wat iemand tegen mij zei toen ik behoorlijk stuk zat: "Je hoeft helemaal niet te vechten, ga nou maar gewoon door met leven, dan komt de rest vanzelf." Dat gaf mij veel rust omdat ik besefte dat het belangrijkste was dat ik gewoon doorging, ook al was ik op dat moment niet waar ik graag wilde zijn. Helaas kan je niet altijd wat je wilt, soms moet je tevreden zijn met wat je op een bepaald moment kunt.
dinsdag 22 november 2011 om 10:10
Klavertje, wat een verdrietig bericht. Zo te horen verwacht je erg veel van jezelf en ben je daardoor steeds teleurgesteld. Je vergelijkt jezelf met anderen en vergelijkt wat je nu kan met wat je vroeger kon.
Is er een medische oorzaak voor je vermoeidheid vastgesteld? Of zou die samenhangen met de depressie? Ben je echt fysiek moe of eerder apathisch? Je bent doorverwezen voor psychische hulp, maar ben je wel eens goed lichamelijk doorgelicht? Heb je behalve de vermoeidheid en depressie nog andere klachten?
Goed dat je naar je huisarts bent gegaan en hulp gaat zoeken! En je hebt dit topic geopend. Bovendien heb je je straatvrees overwonnen en sport je. Dat zijn zo al vijf positieve dingen waar je trots op mag zijn!
Mindfulness kun je ook wel zelf doen. Misschien kun je eens op internet wat oefeningen zoeken of een boek halen bij de bibliotheek?
Mindfulness heeft ermee te maken dat je in het hier en nu bent. Dus niet nadenkt over het verleden of je zorgen maakt over de toekomst. Je bent er en zo is het. Geen oordeel. Of je nu moe bent of depressief of je juist blij en energiek voelt: je stelt het alleen maar vast. Je hoeft er niets mee.
Ik denk dat jij van jezelf zo veel moet dat mindfulnessoefeningen goed zouden kunnen zijn om dat gevoel los te laten. Jezelf te accepteren zoals je bent. Je wil nu zo veel wat blijkbaar nu niet kan en zo knal je steeds tegen je eigen grenzen aan. Maar als een vlieg tegen een ruit blijf je maar proberen erdoorheen te vliegen. Misschien kun je jezelf eens een pauze gunnen. Nadenken over waar je blij van wordt, lief zijn voor jezelf, jezelf fijne dingen gunnen. Proberen je afstraffende gedachten over jezelf los te laten en te vervangen door positieve gedachten.
Wat maakte je vroeger blij? Kleine dingen kunnen alle verschil maken. Ze kunnen een verschil maken in elke dag. Toen ik me heel slecht voelde, heb ik twee kittens genomen. Daar genoot ik zo van! Als ik die zag, kon ik het niet helpen te lachen Misschien hou je van het gevoel van regen op je huid, van een warm bad, van keihard van een dijk af fietsen, een fijn boek lezen, een avondje film kijken op de bank met een vriendin, een kop warme chocomel in een gezellig cafeetje? Hou je van tekenen, schilderen, dansen, muziek maken of luisteren, fotograferen? Of heb je dat altijd al eens willen doen?
Niet dat je jezelf weer taken op moet gaan leggen. Niks moet. Maar probeer gewoon eens naar jezelf te luisteren. Waar vragen je lichaam en je geest om? Misschien wel dat er iemand voor jou zorgt? Als je dat zelf niet goed kan, dan kun je kijken hoe je hulp van anderen kan krijgen.
Taleja, wat fijn om te horen dat het zo veel beter met je gaat Hopelijk bied je Klavertje hoop op licht aan het eind van de tunnel.
Is er een medische oorzaak voor je vermoeidheid vastgesteld? Of zou die samenhangen met de depressie? Ben je echt fysiek moe of eerder apathisch? Je bent doorverwezen voor psychische hulp, maar ben je wel eens goed lichamelijk doorgelicht? Heb je behalve de vermoeidheid en depressie nog andere klachten?
Goed dat je naar je huisarts bent gegaan en hulp gaat zoeken! En je hebt dit topic geopend. Bovendien heb je je straatvrees overwonnen en sport je. Dat zijn zo al vijf positieve dingen waar je trots op mag zijn!
Mindfulness kun je ook wel zelf doen. Misschien kun je eens op internet wat oefeningen zoeken of een boek halen bij de bibliotheek?
Mindfulness heeft ermee te maken dat je in het hier en nu bent. Dus niet nadenkt over het verleden of je zorgen maakt over de toekomst. Je bent er en zo is het. Geen oordeel. Of je nu moe bent of depressief of je juist blij en energiek voelt: je stelt het alleen maar vast. Je hoeft er niets mee.
Ik denk dat jij van jezelf zo veel moet dat mindfulnessoefeningen goed zouden kunnen zijn om dat gevoel los te laten. Jezelf te accepteren zoals je bent. Je wil nu zo veel wat blijkbaar nu niet kan en zo knal je steeds tegen je eigen grenzen aan. Maar als een vlieg tegen een ruit blijf je maar proberen erdoorheen te vliegen. Misschien kun je jezelf eens een pauze gunnen. Nadenken over waar je blij van wordt, lief zijn voor jezelf, jezelf fijne dingen gunnen. Proberen je afstraffende gedachten over jezelf los te laten en te vervangen door positieve gedachten.
Wat maakte je vroeger blij? Kleine dingen kunnen alle verschil maken. Ze kunnen een verschil maken in elke dag. Toen ik me heel slecht voelde, heb ik twee kittens genomen. Daar genoot ik zo van! Als ik die zag, kon ik het niet helpen te lachen Misschien hou je van het gevoel van regen op je huid, van een warm bad, van keihard van een dijk af fietsen, een fijn boek lezen, een avondje film kijken op de bank met een vriendin, een kop warme chocomel in een gezellig cafeetje? Hou je van tekenen, schilderen, dansen, muziek maken of luisteren, fotograferen? Of heb je dat altijd al eens willen doen?
Niet dat je jezelf weer taken op moet gaan leggen. Niks moet. Maar probeer gewoon eens naar jezelf te luisteren. Waar vragen je lichaam en je geest om? Misschien wel dat er iemand voor jou zorgt? Als je dat zelf niet goed kan, dan kun je kijken hoe je hulp van anderen kan krijgen.
Taleja, wat fijn om te horen dat het zo veel beter met je gaat Hopelijk bied je Klavertje hoop op licht aan het eind van de tunnel.
Ga in therapie!
dinsdag 22 november 2011 om 10:15
dinsdag 22 november 2011 om 11:09
Hielp de AD niet Klavertje of is er een andere reden waarom je hiermee gestopt bent? Ik heb het ook een tijdje gebruikt en ben er na 1.5 jaar mee gestopt. Gelukkig nooit meer nodig gehad, maar ik herinner me wel dat de periode tijdens het afkicken en vlak erna. Dat was niet leuk. Misschien speelt het "afkicken" mee bij je depressieve gevoelens? Veel sterkte!
dinsdag 22 november 2011 om 12:48
quote:klavertje123 schreef op 21 november 2011 @ 22:34:
dankje allemaal voor de lieve reacties.
@teleja: wat een goed verhaal. wat voor hulp heb je gevonden die wel werkte voor jou? Ben nu wel benieuwd!
Ik heb het wel eerder verteld aan iedereen, maar dat doe ik niet meer. iedereen zegt: ach, die wilt alleen maar aandacht. dus, daar begin ik niet meer aan. Dankje voor je berichtje. Ik hoop dat je nog wilt vertellen wat voor hulp je gevonden hebt.
Ik wil het je graag vertellen, maar ik weet niet of je er wat mee kan. Ik geloof in God, heb daarom ook Christelijke hulp gezocht. Bij 1 van de gesprekken is een bevrijdingsgebed uitgesproken en ik heb daarbij echt ervaren dat de banden met de depressie werden verbroken. Ik snap dat dit misschien vreemd klinkt en ik wil niemand iets opdringen, dus ik zal het hierbij laten. Als je hier meer over wilt weten, dan mag je dat altijd vragen.
Wat mij verder heel erg geholpen heeft, is toch mensen vinden die me begrepen. Mensen die niet geoordeeld hebben, me geen aansteller vonden. Ik herken wat je zegt, maar mijn ervaring is dat het vaak in mijn eigen gevoel zit. Ik denk dat mensen zo denken, terwijl het vaak anders is gebleken. Mensen begrijpen het vaak niet, maar ze zijn meestal wel bereid je serieus te nemen. Ik hoop dat het jou lukt om zulke mensen te vinden. Als je wilt, kunnen we mailen, als je in de buurt woont, wil ik best eens wat met je afspreken. Het is zo belangrijk om mensen te hebben die naar je luisteren.
Verder hielp het me heel erg om al het gevoel van moeten los te laten. In mijn geval ging dat niet, de kinderen moesten echt eten en naar bed, maar verder heb ik alles losgelaten. Ik kan nu niet werken, dus ik (probeer) me daar ook niet druk om te maken. Het doet me goed om vaak mensen om me heen te hebben, dus ik regel dat ik elke dag wel even bij iemand ben. Iedereen in mijn omgeving weet hoe ik ervoor sta. Daardoor hoef ik mezelf niet anders voor te doen. Niet meer beter voor te doen dan dat ik ben.
Ik heb nog steeds veel dipjes en ik ben er nog lang niet, maar mijn manier van naar mezelf kijken is veranderd. Ik ben tevreden met wat ik heb, gelukkig met mezelf en mijn kinderen. Ik weet dat mijn leven nog heel mooi gaat worden. Ik ben ervan overtuigd dat ik er ga komen en dat terwijl ik 3 weken geleden nog liever de voorkant van de trein wilde ontmoeten, als ik maar niet nog een dag langer hoefde te leven. Echt waar, ook jij kunt er komen, ik geloof erin.
Ik hoop dat je er wat mee kan. Heel veel sterkte, want leuk is het echt niet
dankje allemaal voor de lieve reacties.
@teleja: wat een goed verhaal. wat voor hulp heb je gevonden die wel werkte voor jou? Ben nu wel benieuwd!
Ik heb het wel eerder verteld aan iedereen, maar dat doe ik niet meer. iedereen zegt: ach, die wilt alleen maar aandacht. dus, daar begin ik niet meer aan. Dankje voor je berichtje. Ik hoop dat je nog wilt vertellen wat voor hulp je gevonden hebt.
Ik wil het je graag vertellen, maar ik weet niet of je er wat mee kan. Ik geloof in God, heb daarom ook Christelijke hulp gezocht. Bij 1 van de gesprekken is een bevrijdingsgebed uitgesproken en ik heb daarbij echt ervaren dat de banden met de depressie werden verbroken. Ik snap dat dit misschien vreemd klinkt en ik wil niemand iets opdringen, dus ik zal het hierbij laten. Als je hier meer over wilt weten, dan mag je dat altijd vragen.
Wat mij verder heel erg geholpen heeft, is toch mensen vinden die me begrepen. Mensen die niet geoordeeld hebben, me geen aansteller vonden. Ik herken wat je zegt, maar mijn ervaring is dat het vaak in mijn eigen gevoel zit. Ik denk dat mensen zo denken, terwijl het vaak anders is gebleken. Mensen begrijpen het vaak niet, maar ze zijn meestal wel bereid je serieus te nemen. Ik hoop dat het jou lukt om zulke mensen te vinden. Als je wilt, kunnen we mailen, als je in de buurt woont, wil ik best eens wat met je afspreken. Het is zo belangrijk om mensen te hebben die naar je luisteren.
Verder hielp het me heel erg om al het gevoel van moeten los te laten. In mijn geval ging dat niet, de kinderen moesten echt eten en naar bed, maar verder heb ik alles losgelaten. Ik kan nu niet werken, dus ik (probeer) me daar ook niet druk om te maken. Het doet me goed om vaak mensen om me heen te hebben, dus ik regel dat ik elke dag wel even bij iemand ben. Iedereen in mijn omgeving weet hoe ik ervoor sta. Daardoor hoef ik mezelf niet anders voor te doen. Niet meer beter voor te doen dan dat ik ben.
Ik heb nog steeds veel dipjes en ik ben er nog lang niet, maar mijn manier van naar mezelf kijken is veranderd. Ik ben tevreden met wat ik heb, gelukkig met mezelf en mijn kinderen. Ik weet dat mijn leven nog heel mooi gaat worden. Ik ben ervan overtuigd dat ik er ga komen en dat terwijl ik 3 weken geleden nog liever de voorkant van de trein wilde ontmoeten, als ik maar niet nog een dag langer hoefde te leven. Echt waar, ook jij kunt er komen, ik geloof erin.
Ik hoop dat je er wat mee kan. Heel veel sterkte, want leuk is het echt niet
dinsdag 22 november 2011 om 13:31
Herkenbaar. Een jaar geleden zou ik het geschreven kunnen hebben. Mijn leven bestaat uit diepe dalen en hoge pieken. Al lijken de dalen steeds dieper en de pieken steeds minder hoog.
Ik heb therapie gevolgd het afgelopen jaar, eerst via de 1ste-lijns psycholoog en daarna nog een vervolg (trauma verwerkings)therapie. Het heeft mij, tot dusver, geholpen dat ik nu negatieve gedachten beter kan ombuigen (een soort Mindfullness dus) en het heeft mij iets weerbaarder gemaakt. Maar ik ben er nog lang niet...
dinsdag 22 november 2011 om 13:43
@Liquorice: klinkt wel heel logisch hoe jij dat zegt met die berg beklimmen. Het probleem is ook dat ik gewoon nog heel veel slaap, maar dat doe ik al maanden. En ik heb wel vaker geprobeerd minder te slapen, maar het liefs zou ik alleen maar willen slapen. Als ik bijvoorbeeld, maar 9 uur slaap, dan ben ik na 1 of 2 weken kapot en dan kan ik gewoon niet meer doorzetten, zet ik de wekker op snooze tot 11 uur, nu zelfs tot 12.
waar vecht ik tegen? tegen moeheid en me depressief voelen. Als ik dan een negatieve gedachte heb, leg ik die naast me neer, maar het valt me op dat die dan veel harder terug komt later. Ook vecht ik tegen het gevoel geen contact meer op te nemen met mijn ex. Het gevoel is zo ondraaglijk van dingen die niet uitgesproken zijn. Ik vind het gewoon heel erg dat hij uit mijn leven is. Ik kan het niet goed verdragen en het slijt heel langzaam.
Weet je wat het is, als ik eraan toe geef, dan zal ik nog langer slapen en in mijn bed blijven.
Het beeld in mijn hoofd is: werken, uit de wajong en zelf geld verdienen, en een liefde in mijn leven. Dat ik dit allebei niet kan of heb gekund in het verleden, vind ik verschrikkelijk! Ik voel me zo minderwaardig.
Ik werk nu 1 keer in de week 2 uurtjes. Ik sport 3 keer in de week. En ik zoek zo veel mogelijk afleiding, zo heb ik deze maand al 3 concerten bezocht. en ga ik naar vrienden en familie, maar dat doe ik alleen maar om het gevoel te ontvluchten. vaak heb ik er niet echt plezier in, soms wel, meestal niet.
Ik vond zelf dat ik niet veel verwacht. Ik verwachtte gewoon van het leven dat ik kon werken en iets kon gaan doen wat ik leuk vond, maar ik heb eerder een opleiding geprobeerd en het lukte niet en ik durf gewoon niet meer, want ik ben er nu zeker niet klaar voor. veel te moe.
@dubiootje: ik heb laatst bloedgeprikt en daar was niks uitgekomen. de dokter zei dat ik gezond was. Ik ben dan ook meer apatisch moe.
De AD heb ik 3 jaar geslikt en hielp inderdaad niet. ik wilde ook niet maar met medicatie. de emoties kwamen er niet goed uit en zo. Ik ben nu bijna 3 maanden gestopt.
lichamelijk onderzoeken zie ik niet meer zo zitten. De dokter heeft gezegd dat ik gezond ben. bloeddruk gemeten, bloedgeprikt. alles was goed. en zegt dat ik moet accepteren dat ik 10 uur per dag slaap. Maar daarnaast ben ik dus ook gewoon heel erg moe telkens.
ik lees een boek over HSP, daar herken ik mezelf wel in.
En ja, ik maak me zorgen over de toekomst, omdat dit nu al jaren zo gaat en ik ben 24!! ik zou energiek in het leven moeten staan!!
heel erg bedankt voor het meedenken!
waar vecht ik tegen? tegen moeheid en me depressief voelen. Als ik dan een negatieve gedachte heb, leg ik die naast me neer, maar het valt me op dat die dan veel harder terug komt later. Ook vecht ik tegen het gevoel geen contact meer op te nemen met mijn ex. Het gevoel is zo ondraaglijk van dingen die niet uitgesproken zijn. Ik vind het gewoon heel erg dat hij uit mijn leven is. Ik kan het niet goed verdragen en het slijt heel langzaam.
Weet je wat het is, als ik eraan toe geef, dan zal ik nog langer slapen en in mijn bed blijven.
Het beeld in mijn hoofd is: werken, uit de wajong en zelf geld verdienen, en een liefde in mijn leven. Dat ik dit allebei niet kan of heb gekund in het verleden, vind ik verschrikkelijk! Ik voel me zo minderwaardig.
Ik werk nu 1 keer in de week 2 uurtjes. Ik sport 3 keer in de week. En ik zoek zo veel mogelijk afleiding, zo heb ik deze maand al 3 concerten bezocht. en ga ik naar vrienden en familie, maar dat doe ik alleen maar om het gevoel te ontvluchten. vaak heb ik er niet echt plezier in, soms wel, meestal niet.
Ik vond zelf dat ik niet veel verwacht. Ik verwachtte gewoon van het leven dat ik kon werken en iets kon gaan doen wat ik leuk vond, maar ik heb eerder een opleiding geprobeerd en het lukte niet en ik durf gewoon niet meer, want ik ben er nu zeker niet klaar voor. veel te moe.
@dubiootje: ik heb laatst bloedgeprikt en daar was niks uitgekomen. de dokter zei dat ik gezond was. Ik ben dan ook meer apatisch moe.
De AD heb ik 3 jaar geslikt en hielp inderdaad niet. ik wilde ook niet maar met medicatie. de emoties kwamen er niet goed uit en zo. Ik ben nu bijna 3 maanden gestopt.
lichamelijk onderzoeken zie ik niet meer zo zitten. De dokter heeft gezegd dat ik gezond ben. bloeddruk gemeten, bloedgeprikt. alles was goed. en zegt dat ik moet accepteren dat ik 10 uur per dag slaap. Maar daarnaast ben ik dus ook gewoon heel erg moe telkens.
ik lees een boek over HSP, daar herken ik mezelf wel in.
En ja, ik maak me zorgen over de toekomst, omdat dit nu al jaren zo gaat en ik ben 24!! ik zou energiek in het leven moeten staan!!
heel erg bedankt voor het meedenken!
dinsdag 22 november 2011 om 13:49
dinsdag 22 november 2011 om 17:30
Hallo klavertje, ik wil je even laten weten , dat ik aan je denk, en dat ik hoop dat je, je iets beter voelt dan gisteren.
Ik heb hier laatst op het forum iets moois gelezen, alleen weet ik niet meer, welke forummer het schreef.
Ik denk dat ik het wel mag gebruiken.
De bodem van de put van nu, is het dak van je toekomst.
Mooi hè ?.
Dikke knuffel meis,
Ik heb hier laatst op het forum iets moois gelezen, alleen weet ik niet meer, welke forummer het schreef.
Ik denk dat ik het wel mag gebruiken.
De bodem van de put van nu, is het dak van je toekomst.
Mooi hè ?.
Dikke knuffel meis,
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 27 november 2011 om 18:44
Heeft gevoeld ja.. maar ik ging niet naar de sportschool en ik kwam niet buiten.
Dus kop op!! Je straatvrees heb je overwonnen, blijf lekker sporten en bel een vriendin op om eens lekker mee te kletsen!! Al is het maar over koetjes en kalfjes. Het zou je zo goed doen.
Verder is het misschien inderdaad handig om wel even een afspraak met de huisarts te maken. Door laten verwijzen naar maatschap. werk / psych?
Dus kop op!! Je straatvrees heb je overwonnen, blijf lekker sporten en bel een vriendin op om eens lekker mee te kletsen!! Al is het maar over koetjes en kalfjes. Het zou je zo goed doen.
Verder is het misschien inderdaad handig om wel even een afspraak met de huisarts te maken. Door laten verwijzen naar maatschap. werk / psych?
zondag 27 november 2011 om 18:47
Hier ook herkenning, helaas. Iedereen zegt tegen me: het komt goed.
Ja, maar hoe dan? En vooral: wanneer dan?
Ik heb wel een piepklein tipje voor je: bekijk de allerlaatste uitzending van Oprah Winfrey eens. Ondanks dat het hier en daar erg Amerikaans is, zitten er wel een paar inspirerende dingen in. Vond ik.
Ik wens je graag veel sterkte en kracht. Misschien een schrale troost dat je niet de enige bent. Maar ja, wat heb je er aan...
Ja, maar hoe dan? En vooral: wanneer dan?
Ik heb wel een piepklein tipje voor je: bekijk de allerlaatste uitzending van Oprah Winfrey eens. Ondanks dat het hier en daar erg Amerikaans is, zitten er wel een paar inspirerende dingen in. Vond ik.
Ik wens je graag veel sterkte en kracht. Misschien een schrale troost dat je niet de enige bent. Maar ja, wat heb je er aan...
zondag 27 november 2011 om 23:24
Lieve klavertje, vraag je bloeduitslagen, dan kan je zien waarop geprikt is. Wat iemand al zei; kijk of je vit D is geprikt. Die waarde moet het liefst 80 zijn of nog hoger. Verder je B12, ook daar wordt je heel moe van en kan je depressief van worden als ie te laag wordt. Ook kan je magnesium en visolie gaan slikken.
Ik wil hier niet mee zeggen dat je je helemaal goed gaat voelen als je dit maar slikt, maar het kan wel helpen.
Ik wil hier niet mee zeggen dat je je helemaal goed gaat voelen als je dit maar slikt, maar het kan wel helpen.
maandag 28 november 2011 om 15:14
Hoi Klavertje,
je post klinkt heel herkenbaar voor me...gedeeltelijk dan.
Op de eerste plaats een knuffel! wat goed dat je hier een berichtje hebt geplaatst! wie weet waar het je naar toe brengt.
Ik herken alleen de moeheid niet zo erg. Ondanks dat ik veel redenen heb om moe te zijn, ik ben namelijk moeder van 2 kindjes. Vorig jaar een periode gehad van meer dna een half jaar zonder een nacht goed geslapen te hebben (niet meer dan 3 uur aan een stuk) . En veel te lang volledig borstvoeding gegeven, wat wel goed was voor mn kindje maar niet voor mij. Voordat ik kinderen had was ik met periodes veeel vermoeider, dat vind ik nu nog vreemd.
Wat ik zelf constateer is dat het verplicht zorgen voor een ander (kinderen of huisdieren kan ook ..) wel regelmaat geeft en ook zin geeft aan je dag. Want te moe zijn om te werken dat kan, maar als je kind je nodig heeft móet je er gewoon zijn, al loop je half te slaapwandelen van de moeheid, misselijk of scheelzien van de moeheid, sterretjes voor je ogen etc... als je er moet zijn dan moet het.
Ik ben ook zooovaak bij huisartsen geweest, ppsychologen, maatschappelijk werk etc.. loop nu bij een psychotherapeut, en binnenkort voor hte eerst naar de psychiater. Huisartsen bagataliseren veel is mijn ervaring. Krijg steeds maar weer die pilletjes, AD, voorgeschreven... lekker makkelijk denk ik dan, maar een goed lichamelijk onderzoek ho maar.
Waarom? omdat er grof geld verdiend wordt aan AD (een miljoen! mensen slikken AD in Nederland). Waarom geen echt onderzoek en therapie? dat kost veel geld! Misschien is dit wel erg kort door de bocht van mij maar zo is het wel een beetje denk ik. Maar toch denk ik in jouw geval dat die moeheid echt ook een lichamelijke oorzaak moet hebben, dus ik hoop dat je de kracht vindt om terug te gana naar de huisarts en je toch weer te laten onderzoeken.
Qua geld het volgende: je zegt een psycholoog van 80,- euro ??? het kan toch bijna niet anders dat je in aanmerking komt voor een GGZ-psycholoog? daar hoef je echt niets voor te betalen hoor en die bieden trouwens ook Mindfulness cursussen aan! GRATIS.
Laat je door je huisarts doorverwijzen naar de GGZ, sta daar echt op! of ben je daar al geweest?
Wat heeft mij een beetje (ik moet wel reeel zijn..) geholpen:
- Hardlopen! is echt heerlijk..... koop goede schoenen en een sportBH en gaan! vandaag nog. Niks sportschool... kost alleen maar geld en met dat kunstlicht etc.... nee, gewoon lekker naar buiten in weer en wind, zo vaak mogelijk. Start to Run met Evy Gruyaart op je mp3, en geloof me.... je voelt je instant beter.
- Mindfulness. Heb ik gelukkig via mn werkgever vergoed gekregen, maar via GGZ misschien wel kosteloos te volgen. Ik raad je wel echt de 8-weekse training aan, want met ee keer een boekje lezen erover kom je er niet. Da is net als gezond eten, door daar veel over te lezen zal je je ook niet beter gaan voelen. Mindfulness gaat echt over een toepassing in je leven. En om dat eigen te maken, elke dag weer, heb je training nodig.
Wat geeft het mij: als ik even mindful denk (wat me steeds vaker lukt....) geeft het me een soort rust (geen ontspanning, want daar streven veel mensen naar, maar het is juist de kunst om met de spanning of onrust of sombere gedachten of lichamelijke moeheid om te kunnen gaan, elke dag weer). Het echte mediteren, was een eye-opener.....het opent je waarneming letterlijk. Want wat is er nog meer in jouw gevoel op dit moment NAAST de moeheid? Voel eerst even die moeheid, vecht er niet tegen, maar onderzoek dat gevoel bij jezelf.
Stoppen is dat... en kijken...... je hoeft NIETS aan dat gevoel te veranderen, maar kijk er gewoon even naar. Ik las dat je schreef, dat als je een gedachte naast je neer legt, dta ie daarna veel harder nog terugkomt, heel herkenbaar! Leg die gedachte dus NIET naast je neer maar kijk ernaar, projecteer hem eens op een groot scherm en kijk ernaar, en voel hoe je je door die geachte voelt. Als je vervolgens misschien kijkt en voelt, merk je dat er naast die gedachten nog meer dingen ZIJN. Wat hoor je ondertussen? luister er even naar, en wat voel je ondertussen, voel dat even. Afleiding mag, bekijk het , onderzoek het, en ga dan gewoon weer verder met waar je aan het denken of voelen was.
Er zijn binnen mindfulness een aantal pijlers, 8 zelfs, die je helpen Mindfull te zijn.
Twee herken ik in jouw eerste post, waarvan ik denk dat die je 'leven in het moment' een beetje in de weg zitten.
- Mildheid. Ik vind je niet echt mild voor jezelf overkomen, een beetje streng zelfs. Wees trots op wat je al bereikt hebt, en dat je je bijvoorbeeld onder de mensen begeeft, en dat je sport, super knap is dat!
- Niet streven.
Je streeft naar een leven met een fijne partner (ja , helemaal begrijpelijk ook hoor..), en naar een baan, reizen, een opleiding etc.. Allemaal logisch ook. Het stomme is, en ik wil je niet depressiever maken dan je al bent, maar geloof me, ook al heb je dat allemaal, dan zul je vogens mij niet veel minder moe zijn, of minder depressief. Er zal altijd wel iets blijven om naar te streven en vedriet is er ook in ieder mensenleven. Ik heb een man, twee lieve gezonde kinderen, een baan, een huis , ect.. maar toch voel ik me bijna de hele dag klote. Maar natuurlijk wordt ik geweldig blij als ik mn kind zie lachen bijvoorbeeld, maar dat maakt het gevoel van de rest van de dag niet anders helaas.
Als je blijft streven (en ik ook hoor...) dan denk je dat je pas gelukkig bent als je hebt bereikt waar je naar streeft. Maar al die tijd daarvoor en daarna dan? ook die tijd zouden we de dag door moeten kunnen komen, zonder al te ellendig te voelen. Het moet gewoon mogelijk zijn en dat is het ook.
Het hardlopen en de mindfulness/meditaie zet me af en toe weer met beide benen op de aarde, en in het hier en nu, en dat is soms fijn en soms klote, het zij zo. Alles wat er vandaag/nu met jou gebeurt, en hoe je je voelt en waar je aan denkt, hoort bij jou en jouw leven op dit moment.
Ik hoop dat je iets hieraan hebt.....al is het maar een kleine verlichting.
veel sterkte
je post klinkt heel herkenbaar voor me...gedeeltelijk dan.
Op de eerste plaats een knuffel! wat goed dat je hier een berichtje hebt geplaatst! wie weet waar het je naar toe brengt.
Ik herken alleen de moeheid niet zo erg. Ondanks dat ik veel redenen heb om moe te zijn, ik ben namelijk moeder van 2 kindjes. Vorig jaar een periode gehad van meer dna een half jaar zonder een nacht goed geslapen te hebben (niet meer dan 3 uur aan een stuk) . En veel te lang volledig borstvoeding gegeven, wat wel goed was voor mn kindje maar niet voor mij. Voordat ik kinderen had was ik met periodes veeel vermoeider, dat vind ik nu nog vreemd.
Wat ik zelf constateer is dat het verplicht zorgen voor een ander (kinderen of huisdieren kan ook ..) wel regelmaat geeft en ook zin geeft aan je dag. Want te moe zijn om te werken dat kan, maar als je kind je nodig heeft móet je er gewoon zijn, al loop je half te slaapwandelen van de moeheid, misselijk of scheelzien van de moeheid, sterretjes voor je ogen etc... als je er moet zijn dan moet het.
Ik ben ook zooovaak bij huisartsen geweest, ppsychologen, maatschappelijk werk etc.. loop nu bij een psychotherapeut, en binnenkort voor hte eerst naar de psychiater. Huisartsen bagataliseren veel is mijn ervaring. Krijg steeds maar weer die pilletjes, AD, voorgeschreven... lekker makkelijk denk ik dan, maar een goed lichamelijk onderzoek ho maar.
Waarom? omdat er grof geld verdiend wordt aan AD (een miljoen! mensen slikken AD in Nederland). Waarom geen echt onderzoek en therapie? dat kost veel geld! Misschien is dit wel erg kort door de bocht van mij maar zo is het wel een beetje denk ik. Maar toch denk ik in jouw geval dat die moeheid echt ook een lichamelijke oorzaak moet hebben, dus ik hoop dat je de kracht vindt om terug te gana naar de huisarts en je toch weer te laten onderzoeken.
Qua geld het volgende: je zegt een psycholoog van 80,- euro ??? het kan toch bijna niet anders dat je in aanmerking komt voor een GGZ-psycholoog? daar hoef je echt niets voor te betalen hoor en die bieden trouwens ook Mindfulness cursussen aan! GRATIS.
Laat je door je huisarts doorverwijzen naar de GGZ, sta daar echt op! of ben je daar al geweest?
Wat heeft mij een beetje (ik moet wel reeel zijn..) geholpen:
- Hardlopen! is echt heerlijk..... koop goede schoenen en een sportBH en gaan! vandaag nog. Niks sportschool... kost alleen maar geld en met dat kunstlicht etc.... nee, gewoon lekker naar buiten in weer en wind, zo vaak mogelijk. Start to Run met Evy Gruyaart op je mp3, en geloof me.... je voelt je instant beter.
- Mindfulness. Heb ik gelukkig via mn werkgever vergoed gekregen, maar via GGZ misschien wel kosteloos te volgen. Ik raad je wel echt de 8-weekse training aan, want met ee keer een boekje lezen erover kom je er niet. Da is net als gezond eten, door daar veel over te lezen zal je je ook niet beter gaan voelen. Mindfulness gaat echt over een toepassing in je leven. En om dat eigen te maken, elke dag weer, heb je training nodig.
Wat geeft het mij: als ik even mindful denk (wat me steeds vaker lukt....) geeft het me een soort rust (geen ontspanning, want daar streven veel mensen naar, maar het is juist de kunst om met de spanning of onrust of sombere gedachten of lichamelijke moeheid om te kunnen gaan, elke dag weer). Het echte mediteren, was een eye-opener.....het opent je waarneming letterlijk. Want wat is er nog meer in jouw gevoel op dit moment NAAST de moeheid? Voel eerst even die moeheid, vecht er niet tegen, maar onderzoek dat gevoel bij jezelf.
Stoppen is dat... en kijken...... je hoeft NIETS aan dat gevoel te veranderen, maar kijk er gewoon even naar. Ik las dat je schreef, dat als je een gedachte naast je neer legt, dta ie daarna veel harder nog terugkomt, heel herkenbaar! Leg die gedachte dus NIET naast je neer maar kijk ernaar, projecteer hem eens op een groot scherm en kijk ernaar, en voel hoe je je door die geachte voelt. Als je vervolgens misschien kijkt en voelt, merk je dat er naast die gedachten nog meer dingen ZIJN. Wat hoor je ondertussen? luister er even naar, en wat voel je ondertussen, voel dat even. Afleiding mag, bekijk het , onderzoek het, en ga dan gewoon weer verder met waar je aan het denken of voelen was.
Er zijn binnen mindfulness een aantal pijlers, 8 zelfs, die je helpen Mindfull te zijn.
Twee herken ik in jouw eerste post, waarvan ik denk dat die je 'leven in het moment' een beetje in de weg zitten.
- Mildheid. Ik vind je niet echt mild voor jezelf overkomen, een beetje streng zelfs. Wees trots op wat je al bereikt hebt, en dat je je bijvoorbeeld onder de mensen begeeft, en dat je sport, super knap is dat!
- Niet streven.
Je streeft naar een leven met een fijne partner (ja , helemaal begrijpelijk ook hoor..), en naar een baan, reizen, een opleiding etc.. Allemaal logisch ook. Het stomme is, en ik wil je niet depressiever maken dan je al bent, maar geloof me, ook al heb je dat allemaal, dan zul je vogens mij niet veel minder moe zijn, of minder depressief. Er zal altijd wel iets blijven om naar te streven en vedriet is er ook in ieder mensenleven. Ik heb een man, twee lieve gezonde kinderen, een baan, een huis , ect.. maar toch voel ik me bijna de hele dag klote. Maar natuurlijk wordt ik geweldig blij als ik mn kind zie lachen bijvoorbeeld, maar dat maakt het gevoel van de rest van de dag niet anders helaas.
Als je blijft streven (en ik ook hoor...) dan denk je dat je pas gelukkig bent als je hebt bereikt waar je naar streeft. Maar al die tijd daarvoor en daarna dan? ook die tijd zouden we de dag door moeten kunnen komen, zonder al te ellendig te voelen. Het moet gewoon mogelijk zijn en dat is het ook.
Het hardlopen en de mindfulness/meditaie zet me af en toe weer met beide benen op de aarde, en in het hier en nu, en dat is soms fijn en soms klote, het zij zo. Alles wat er vandaag/nu met jou gebeurt, en hoe je je voelt en waar je aan denkt, hoort bij jou en jouw leven op dit moment.
Ik hoop dat je iets hieraan hebt.....al is het maar een kleine verlichting.
veel sterkte
