Psyche
alle pijlers
zelfbeschadiging
woensdag 23 november 2011 om 23:53
quote:framb00sjes schreef op 23 november 2011 @ 23:51:
Ook mijn fout: ook bij therapie me sterk voordoen...
Die zag ik al aankomen meisje.. Maar het is niet jouw fout of schuld. Dat klinkt veel te negatief ..
Zou je een brief kunnen schrijven of een email kunnen typen naar je hulpverlener (indien je het niet durft te zeggen)?
Het lijkt me cruciaal dat jij therapie krijgt die op dit moment op je aansluit.. Anders zit je er voor niets .
(Lees nu pas dat dit een quote is van framboos ipv appel .. Maar het telt voor jullie beiden dan dus )
Ook mijn fout: ook bij therapie me sterk voordoen...
Die zag ik al aankomen meisje.. Maar het is niet jouw fout of schuld. Dat klinkt veel te negatief ..
Zou je een brief kunnen schrijven of een email kunnen typen naar je hulpverlener (indien je het niet durft te zeggen)?
Het lijkt me cruciaal dat jij therapie krijgt die op dit moment op je aansluit.. Anders zit je er voor niets .
(Lees nu pas dat dit een quote is van framboos ipv appel .. Maar het telt voor jullie beiden dan dus )
woensdag 23 november 2011 om 23:54
Ik was ook de steunpilaat thuis, waar men uberhaupt niet lichamelijk was ingesteld. Helaas, want ik ben juist iemand die een knuffel goed kan gebruiken.
Altijd de ander belangrijker gevonden dan mezelf.
Tot ik merkte dat ik er doodongelukkig van werd, ik zo eenzaam was.
Ik heb hulp gezocht, maar het heeft een poos geduurd voor ik op de juiste plek zat. Niet iedere vorm van hulp is goed. Soms is het dan slim om verder te kijken.
Altijd de ander belangrijker gevonden dan mezelf.
Tot ik merkte dat ik er doodongelukkig van werd, ik zo eenzaam was.
Ik heb hulp gezocht, maar het heeft een poos geduurd voor ik op de juiste plek zat. Niet iedere vorm van hulp is goed. Soms is het dan slim om verder te kijken.
woensdag 23 november 2011 om 23:55
quote:framb00sjes schreef op 23 november 2011 @ 23:51:
Ook mijn fout: ook bij therapie me sterk voordoen...dat doe ik ook vrees ik, ik bagatelliseer alles. Ik jheb nog nooit gehuild daar, in die twee jaar tijd niet. Hoogstens eens goed moeten slikken en dat tranen vooraan zaten. Maar echt verscheurend janken. Nooit. Ik zou me doodschamen
Ook mijn fout: ook bij therapie me sterk voordoen...dat doe ik ook vrees ik, ik bagatelliseer alles. Ik jheb nog nooit gehuild daar, in die twee jaar tijd niet. Hoogstens eens goed moeten slikken en dat tranen vooraan zaten. Maar echt verscheurend janken. Nooit. Ik zou me doodschamen
woensdag 23 november 2011 om 23:58
woensdag 23 november 2011 om 23:58
donderdag 24 november 2011 om 00:01
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:53:
Geen idee, ze hebben het steeds over hoe ik mijn leven zie over 5 jaar. Wat ik wil veranderen, wat mijn dromen zijn tegen die tijd.
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
Poeh wat een herkenning, ik krijg het er koud van.
Ga uit van je EIGEN WIJSheid.
Eerlijk gezegd vind ik dat je het heel goed omschrijft. Ik denk dat er meer aan de hand is dan de hulpverlening ziet bij jou, dat het beeld vertroebeld is door hoe jij hebt geleerd te overleven.
Overleven, dat ga je niet meer trekken. Je wilt leven en dat siert je. Maar hoe?! Dat is een hele lastige.
www.lcvt.nl
Daar staan adressen van ´gewone´ ggz instellingen die nét wat verder kijken. Het verbaasde mij dat wat ik had meegemaakt, wat mijn betonnen muur had doen opbouwen, traumatisering bleek te heten. Dat het altijd voor de ander er moeten zijn, de kilte, de eenzaamheid, niet een eigen mening mogen hebben juist die dingen waren die me scheef hadden doen groeien.
Vond het verdomde moeilijk om over te praten, want wilde de mensen in mijn omgeving niet slecht afschilderen. Maar feit was, dat ze er niet voor mij waren.
Geen idee, ze hebben het steeds over hoe ik mijn leven zie over 5 jaar. Wat ik wil veranderen, wat mijn dromen zijn tegen die tijd.
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
Poeh wat een herkenning, ik krijg het er koud van.
Ga uit van je EIGEN WIJSheid.
Eerlijk gezegd vind ik dat je het heel goed omschrijft. Ik denk dat er meer aan de hand is dan de hulpverlening ziet bij jou, dat het beeld vertroebeld is door hoe jij hebt geleerd te overleven.
Overleven, dat ga je niet meer trekken. Je wilt leven en dat siert je. Maar hoe?! Dat is een hele lastige.
www.lcvt.nl
Daar staan adressen van ´gewone´ ggz instellingen die nét wat verder kijken. Het verbaasde mij dat wat ik had meegemaakt, wat mijn betonnen muur had doen opbouwen, traumatisering bleek te heten. Dat het altijd voor de ander er moeten zijn, de kilte, de eenzaamheid, niet een eigen mening mogen hebben juist die dingen waren die me scheef hadden doen groeien.
Vond het verdomde moeilijk om over te praten, want wilde de mensen in mijn omgeving niet slecht afschilderen. Maar feit was, dat ze er niet voor mij waren.
donderdag 24 november 2011 om 00:02
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:58:
Ik ben pas veranderd, zit bij mijn nieuwe nu net twee maanden denk ik. Mijn mijn eerste mailde ik regelmatig, dat was ook geen oplossing, want in de gesprekken liep ik nog steeds vast.
Ik moet leren praten, en dat leer ik niet door te mailen.
Snap ik, het lijkt me ook geen oplossing om haar vaak te mailen, maar het lijkt me uiterst belangrijk dat je hulpverlener weet wáár hij/zij het met je over moet hebben, en als je dat niet uit je mond krijgt.. Zul je een andere manier "moeten" proberen.
Als ik mijn psych iets mail, bespreekt ze dat altijd in de volgende sessie met me. Ze mailt me nooit hele antwoorden terug..
@Framboosjes,
Fijn dat het beter met je gaat . En eerlijk zijn in therapie is zoooo moeilijk. Die confrontatie met jezelf. Die spiegel (al dan niet letterlijk). Brrrr..
Ik ben pas veranderd, zit bij mijn nieuwe nu net twee maanden denk ik. Mijn mijn eerste mailde ik regelmatig, dat was ook geen oplossing, want in de gesprekken liep ik nog steeds vast.
Ik moet leren praten, en dat leer ik niet door te mailen.
Snap ik, het lijkt me ook geen oplossing om haar vaak te mailen, maar het lijkt me uiterst belangrijk dat je hulpverlener weet wáár hij/zij het met je over moet hebben, en als je dat niet uit je mond krijgt.. Zul je een andere manier "moeten" proberen.
Als ik mijn psych iets mail, bespreekt ze dat altijd in de volgende sessie met me. Ze mailt me nooit hele antwoorden terug..
@Framboosjes,
Fijn dat het beter met je gaat . En eerlijk zijn in therapie is zoooo moeilijk. Die confrontatie met jezelf. Die spiegel (al dan niet letterlijk). Brrrr..
donderdag 24 november 2011 om 00:03
@appel:
Mijn familie is ook niet zo lichamelijk ingesteld, dat herken ik wel. Met mijn vriendinnen ben ik ook niet zo lichamelijk, ik straal ook niet uit dat ik dat fijn zou vinden, denk ik.
Ik heb een tijdje een paar vriendinnen gehad met wie ik wel lichamelijk was. Knuffels als we elkaar zagen, soms ff een zoen, zomaar of voor een gekke foto.
Bij één van die meiden kon ik heel goed huilen, kroop dan helemaal weg in haar trui, lekker was dat.
Door verhuizingen zien we elkaar nu minder, en helaas: Als je elkaar lang niet gezien hebt, is het contact vanzelf iets minder lichamelijk.
(Even een zijspoor maar ik kan dus wel lichamelijk zijn. Maar vanuit mijn familie heb ik 'uithuilen' niet meegekregen)
Mijn familie is ook niet zo lichamelijk ingesteld, dat herken ik wel. Met mijn vriendinnen ben ik ook niet zo lichamelijk, ik straal ook niet uit dat ik dat fijn zou vinden, denk ik.
Ik heb een tijdje een paar vriendinnen gehad met wie ik wel lichamelijk was. Knuffels als we elkaar zagen, soms ff een zoen, zomaar of voor een gekke foto.
Bij één van die meiden kon ik heel goed huilen, kroop dan helemaal weg in haar trui, lekker was dat.
Door verhuizingen zien we elkaar nu minder, en helaas: Als je elkaar lang niet gezien hebt, is het contact vanzelf iets minder lichamelijk.
(Even een zijspoor maar ik kan dus wel lichamelijk zijn. Maar vanuit mijn familie heb ik 'uithuilen' niet meegekregen)
donderdag 24 november 2011 om 00:04
raakt misschien wel ergens de kern van het probleem:) maar ik denk sowieso dat de tip van hanke heel goed is om eens verder te kijken naar andere ggz instellingen. En sluit me aan bij dat ik vind dat je het stukje over het afbreken van een enorme muur echt heel goed omschrijft. HEEL herkenbaar en heel lastig. Maar zeker niet onmogelijk:)
donderdag 24 november 2011 om 00:06
quote:eleine schreef op 23 november 2011 @ 23:56:
Hanke, ook voor jou. Het klinkt alsof je veel hebt moeten doorstaan.
@TO, heb je wel een klik met je hulpverlener? Het lijkt niet alsof je je gehoord voelt. Misschien eens switchen? Heb je al 2 jaar dezelfde?
Thanks. Maar het gaat me nu goed. Vandaag veel knuffels gehad, gewoon van een goede vriendin. Die ik vandaag kon helpen met haar lieve kindertjes, maar wel op een manier waarbij ik mijn eigen behoeftes niet meer uit het oog verlies. Dat is zo ontzettend mooi, dat ik dat bereikt heb.
Gisteren heb ik een wildvreemde omarmd in de apotheek, ze zat er duidelijk doorheen en ik heb gewoon gezegd ´mag ik je een knuffel geven?´ en dat werd op prijs gesteld.
Ik vind het fijn dat ik nu mensen het gevoel kan geven, al is het maar voor even, dat ze welkom zijn, gewenst...
Hanke, ook voor jou. Het klinkt alsof je veel hebt moeten doorstaan.
@TO, heb je wel een klik met je hulpverlener? Het lijkt niet alsof je je gehoord voelt. Misschien eens switchen? Heb je al 2 jaar dezelfde?
Thanks. Maar het gaat me nu goed. Vandaag veel knuffels gehad, gewoon van een goede vriendin. Die ik vandaag kon helpen met haar lieve kindertjes, maar wel op een manier waarbij ik mijn eigen behoeftes niet meer uit het oog verlies. Dat is zo ontzettend mooi, dat ik dat bereikt heb.
Gisteren heb ik een wildvreemde omarmd in de apotheek, ze zat er duidelijk doorheen en ik heb gewoon gezegd ´mag ik je een knuffel geven?´ en dat werd op prijs gesteld.
Ik vind het fijn dat ik nu mensen het gevoel kan geven, al is het maar voor even, dat ze welkom zijn, gewenst...
donderdag 24 november 2011 om 00:07
Ik snap trouwens ook wel dat je het idee hebt dat ze iets heel anders doen dan jij nodig denkt te hebben. Toch zou ik er (tegen de tijd dat ze het hele verhaal kennen) wel in mee gaan..
Ik denk altijd maar; Zij heeft ervoor gestudeerd, als dit echt eerst moet, dan zal zij het wel weten.
Mijn psych wil dat ik eerst mijn eetprobleem onder controle krijg, en daarna gaan we verder met de rest..
Ik wil het juist andersom omdat ik denk dat de rest de basis is van het eetprobleem.
Ik heb dit met haar besproken, en volgens haar is haar methode toch echt the way to go. (Ze was naar een of ander congres geweest waar dit besproken was). Ze geeft me de ruimte om mijn twijfels te uiten, maar ik vertrouw genoeg op haar om haar manier te volgen.. En de reden dat ik haar vertrouw, is omdat ze precies weet wat ik nu voel en waar ik nu sta. Ik ben open en bloot eerlijk geweest..
Het geeft mij een klein stukje rust. Dit mag ik uit handen geven. Zij helpt mij en ik hoef alleen maar eerlijk te zijn. Hoe moeilijk dat soms ook is..
Kun je je zoiets voorstellen met jouw hulpverlener ?
Ik denk altijd maar; Zij heeft ervoor gestudeerd, als dit echt eerst moet, dan zal zij het wel weten.
Mijn psych wil dat ik eerst mijn eetprobleem onder controle krijg, en daarna gaan we verder met de rest..
Ik wil het juist andersom omdat ik denk dat de rest de basis is van het eetprobleem.
Ik heb dit met haar besproken, en volgens haar is haar methode toch echt the way to go. (Ze was naar een of ander congres geweest waar dit besproken was). Ze geeft me de ruimte om mijn twijfels te uiten, maar ik vertrouw genoeg op haar om haar manier te volgen.. En de reden dat ik haar vertrouw, is omdat ze precies weet wat ik nu voel en waar ik nu sta. Ik ben open en bloot eerlijk geweest..
Het geeft mij een klein stukje rust. Dit mag ik uit handen geven. Zij helpt mij en ik hoef alleen maar eerlijk te zijn. Hoe moeilijk dat soms ook is..
Kun je je zoiets voorstellen met jouw hulpverlener ?
donderdag 24 november 2011 om 00:08
quote:hanke321 schreef op 24 november 2011 @ 00:01:
[...]
Poeh wat een herkenning, ik krijg het er koud van.
Ga uit van je EIGEN WIJSheid.
Eerlijk gezegd vind ik dat je het heel goed omschrijft. Ik denk dat er meer aan de hand is dan de hulpverlening ziet bij jou, dat het beeld vertroebeld is door hoe jij hebt geleerd te overleven.
Overleven, dat ga je niet meer trekken. Je wilt leven en dat siert je. Maar hoe?! Dat is een hele lastige.
www.lcvt.nl
Daar staan adressen van ´gewone´ ggz instellingen die nét wat verder kijken. Het verbaasde mij dat wat ik had meegemaakt, wat mijn betonnen muur had doen opbouwen, traumatisering bleek te heten. Dat het altijd voor de ander er moeten zijn, de kilte, de eenzaamheid, niet een eigen mening mogen hebben juist die dingen waren die me scheef hadden doen groeien.
Vond het verdomde moeilijk om over te praten, want wilde de mensen in mijn omgeving niet slecht afschilderen. Maar feit was, dat ze er niet voor mij waren.
Herkenning, ik wil ook niet slecht praten. Mijn omgeving kon niet anders handelen in de situatie waarin ze zaten, maar het is wel gebeurd. Soms denk ik dat het wel meevalt, er is immers geen sprake van zwaar misbruik, of mishandeling.
Maar toch is er die muur, ik weet niet waarom.
En ik weet ook neit waarom ze het toch steeds hebben over mijn dromen en over mijn plannen. Ik heb geen plannen. Ben nog steeds aan het overleven, elke dag.
[...]
Poeh wat een herkenning, ik krijg het er koud van.
Ga uit van je EIGEN WIJSheid.
Eerlijk gezegd vind ik dat je het heel goed omschrijft. Ik denk dat er meer aan de hand is dan de hulpverlening ziet bij jou, dat het beeld vertroebeld is door hoe jij hebt geleerd te overleven.
Overleven, dat ga je niet meer trekken. Je wilt leven en dat siert je. Maar hoe?! Dat is een hele lastige.
www.lcvt.nl
Daar staan adressen van ´gewone´ ggz instellingen die nét wat verder kijken. Het verbaasde mij dat wat ik had meegemaakt, wat mijn betonnen muur had doen opbouwen, traumatisering bleek te heten. Dat het altijd voor de ander er moeten zijn, de kilte, de eenzaamheid, niet een eigen mening mogen hebben juist die dingen waren die me scheef hadden doen groeien.
Vond het verdomde moeilijk om over te praten, want wilde de mensen in mijn omgeving niet slecht afschilderen. Maar feit was, dat ze er niet voor mij waren.
Herkenning, ik wil ook niet slecht praten. Mijn omgeving kon niet anders handelen in de situatie waarin ze zaten, maar het is wel gebeurd. Soms denk ik dat het wel meevalt, er is immers geen sprake van zwaar misbruik, of mishandeling.
Maar toch is er die muur, ik weet niet waarom.
En ik weet ook neit waarom ze het toch steeds hebben over mijn dromen en over mijn plannen. Ik heb geen plannen. Ben nog steeds aan het overleven, elke dag.
donderdag 24 november 2011 om 00:09
Die vraag van over 5 jaar is ook heel moeilijk.
In mijn ogen ook niet aan de orde als jij niet eens zin hebt in volgende week. (ik weet niet of ik het zo mag vertalen, het is herkenbaar iig)
Bovendien: Ik heb eigenlijk geleerd van alles dat het leven niet zo 'planbaar' is als veel mensen zouden willen.
En dat is niet erg.
Maar als ze vragen waar ik over 5 jaar zou willen zijn:
Tja ik zou wel een leuke partner willen hebben, maar als ik die niet vind, heb ik het misschien ook leuk.
Ik zou wel kinderen willen hebben.....maar misschien vind ik die partner niet of kunnen we geen kinderen krijgen.
Ik zou best een carrière willen hebben maar indien die partner en kinderen gaan lukken is een baan als cassiere voor drie dagen misschien ook prima.
Ik bedoel: sommige dingen kun je naartoe werken, andere dingen hangen ook af van wat op je pad komt.
'mee te meanderen met de stroom van het leven' las ik een keer.
Ik dwaal trouwens nogal af en betrek alles op mezelf. Haal gewoon uit mijn posts wat je er evt uit kunt halen en sla de rest maar over
In mijn ogen ook niet aan de orde als jij niet eens zin hebt in volgende week. (ik weet niet of ik het zo mag vertalen, het is herkenbaar iig)
Bovendien: Ik heb eigenlijk geleerd van alles dat het leven niet zo 'planbaar' is als veel mensen zouden willen.
En dat is niet erg.
Maar als ze vragen waar ik over 5 jaar zou willen zijn:
Tja ik zou wel een leuke partner willen hebben, maar als ik die niet vind, heb ik het misschien ook leuk.
Ik zou wel kinderen willen hebben.....maar misschien vind ik die partner niet of kunnen we geen kinderen krijgen.
Ik zou best een carrière willen hebben maar indien die partner en kinderen gaan lukken is een baan als cassiere voor drie dagen misschien ook prima.
Ik bedoel: sommige dingen kun je naartoe werken, andere dingen hangen ook af van wat op je pad komt.
'mee te meanderen met de stroom van het leven' las ik een keer.
Ik dwaal trouwens nogal af en betrek alles op mezelf. Haal gewoon uit mijn posts wat je er evt uit kunt halen en sla de rest maar over
donderdag 24 november 2011 om 00:11
quote:appel99 schreef op 24 november 2011 @ 00:08:
[...]
Herkenning, ik wil ook niet slecht praten. Mijn omgeving kon niet anders handelen in de situatie waarin ze zaten, maar het is wel gebeurd. Soms denk ik dat het wel meevalt, er is immers geen sprake van zwaar misbruik, of mishandeling.
Maar toch is er die muur, ik weet niet waarom.
En ik weet ook neit waarom ze het toch steeds hebben over mijn dromen en over mijn plannen. Ik heb geen plannen. Ben nog steeds aan het overleven, elke dag.
Ooit geleerd-->
Je naasten hebben wellicht alles gedaan wat ze konden, maar dat betekend niet direct dat dat voor jou genoeg moet zijn. Of dat het het juiste was voor jóu.
Je hoeft je niet schuldig te voelen om aan te geven dat het niet het juiste was, of niet genoeg.
[...]
Herkenning, ik wil ook niet slecht praten. Mijn omgeving kon niet anders handelen in de situatie waarin ze zaten, maar het is wel gebeurd. Soms denk ik dat het wel meevalt, er is immers geen sprake van zwaar misbruik, of mishandeling.
Maar toch is er die muur, ik weet niet waarom.
En ik weet ook neit waarom ze het toch steeds hebben over mijn dromen en over mijn plannen. Ik heb geen plannen. Ben nog steeds aan het overleven, elke dag.
Ooit geleerd-->
Je naasten hebben wellicht alles gedaan wat ze konden, maar dat betekend niet direct dat dat voor jou genoeg moet zijn. Of dat het het juiste was voor jóu.
Je hoeft je niet schuldig te voelen om aan te geven dat het niet het juiste was, of niet genoeg.
donderdag 24 november 2011 om 00:11
quote:appel99 schreef op 23 november 2011 @ 23:53:
Geen idee, ze hebben het steeds over hoe ik mijn leven zie over 5 jaar. Wat ik wil veranderen, wat mijn dromen zijn tegen die tijd.
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
Hmm, ook al ben ik nu officieel beter, ook ik zie mijn leven niet voor me over 5 jaar.
Ik lees dat je hulp hebt, en dat je daar alles bagatellliseerd en je emoties niet laat zien. Weet je, je bent daar om jezelf te helpen. Door te verstoppen hoe je je echt voelt (prima zeggen ipv ik weet het niet) kan men je niet helpen en zit je daar eigenlijk voor niets.
Jezelf bloot geven is misschien pijnlijk en brutal maar door alles binnen te houden kom je niet verder. Mijn eerste 3 therapieën hebben gefaald vanwege dit. Door niet duidelijk te zijn bij mijn eerste kreeg ik een therapie voor bij de 2e die helemaal niet bij mij en mijn problemen paste. Bij de 3e was ik te beschaamd vanwege het falen van de eerste 2 dat ik niet eerlijk durfde te zijn. Door de medicijnen hielp het wel iets, maar ik had een terugval te pakken voor ik het wist. Bij de 4e heb ik een schop onder mijn kont gegeven en ben zo eerlijk mogelijk geweest. Ik denk dat dat heeft geholpen en alles is een stuk duidelijker geworden ook voor mezelf.
Je hoeft het niet allemaal morgen te doen, denk er rustig over na als je kan, en als het nog een aantal keer niet lekker gaat, neem je tijd. Die muur die gaat wel neer. Ik denk dat je daar hard genoeg je best voor doet dus geef niet op.
Geen idee, ze hebben het steeds over hoe ik mijn leven zie over 5 jaar. Wat ik wil veranderen, wat mijn dromen zijn tegen die tijd.
Terwijl ik echt oprecht neit eens weet of ik hier over 5 jaar nog wel ben...
hoe moet ik dan zeggen hoe mijn leven eruit ziet, of hoe ik dat zou willen zien
Ik moet verdorie eerst een muur afbreken, een dikke betonnen muur, dan puin ruimen en dan kan ik eens verder kijken.
Tenminste da idee heb ik, zij zullen daaar cast anders over denken
Hmm, ook al ben ik nu officieel beter, ook ik zie mijn leven niet voor me over 5 jaar.
Ik lees dat je hulp hebt, en dat je daar alles bagatellliseerd en je emoties niet laat zien. Weet je, je bent daar om jezelf te helpen. Door te verstoppen hoe je je echt voelt (prima zeggen ipv ik weet het niet) kan men je niet helpen en zit je daar eigenlijk voor niets.
Jezelf bloot geven is misschien pijnlijk en brutal maar door alles binnen te houden kom je niet verder. Mijn eerste 3 therapieën hebben gefaald vanwege dit. Door niet duidelijk te zijn bij mijn eerste kreeg ik een therapie voor bij de 2e die helemaal niet bij mij en mijn problemen paste. Bij de 3e was ik te beschaamd vanwege het falen van de eerste 2 dat ik niet eerlijk durfde te zijn. Door de medicijnen hielp het wel iets, maar ik had een terugval te pakken voor ik het wist. Bij de 4e heb ik een schop onder mijn kont gegeven en ben zo eerlijk mogelijk geweest. Ik denk dat dat heeft geholpen en alles is een stuk duidelijker geworden ook voor mezelf.
Je hoeft het niet allemaal morgen te doen, denk er rustig over na als je kan, en als het nog een aantal keer niet lekker gaat, neem je tijd. Die muur die gaat wel neer. Ik denk dat je daar hard genoeg je best voor doet dus geef niet op.
donderdag 24 november 2011 om 00:12
quote:framb00sjes schreef op 24 november 2011 @ 00:06:
Hoe gaat het nu met je elastiekje, om het zo maar even subtiel te omschrijven...? helpt forummen een beetje?
elastiekje ligt al een tijdje stil om mijn pols. Er komt hier meer naar boven dan dat ik had gedacht/gewild.
Maar ik vind het fijn dat er mensen luisteren of lezen en me tijd geven en adviezen
Hoe gaat het nu met je elastiekje, om het zo maar even subtiel te omschrijven...? helpt forummen een beetje?
elastiekje ligt al een tijdje stil om mijn pols. Er komt hier meer naar boven dan dat ik had gedacht/gewild.
Maar ik vind het fijn dat er mensen luisteren of lezen en me tijd geven en adviezen
donderdag 24 november 2011 om 00:13
donderdag 24 november 2011 om 00:13
quote:eleine schreef op 24 november 2011 @ 00:11:
[...]
Ooit geleerd-->
Je naasten hebben wellicht alles gedaan wat ze konden, maar dat betekend niet direct dat dat voor jou genoeg moet zijn. Of dat het het juiste was voor jóu.
Je hoeft je niet schuldig te voelen om aan te geven dat het niet het juiste was, of niet genoeg.Heel erg mee eens
[...]
Ooit geleerd-->
Je naasten hebben wellicht alles gedaan wat ze konden, maar dat betekend niet direct dat dat voor jou genoeg moet zijn. Of dat het het juiste was voor jóu.
Je hoeft je niet schuldig te voelen om aan te geven dat het niet het juiste was, of niet genoeg.Heel erg mee eens
