Kinderen
alle pijlers
kinder gevoelens
zondag 27 november 2011 om 13:01
Wij hebben het er vaak over met de vriendinnen, gevoelens dat je echt graag een kind wil. Vriendinnen die een vriend hebben zijn er dol op en zouden heel graag moeder willen zijn. Ik ben nooit echt gek geweest op kinderen, en zou ook niet gelukkig zijn als ik opeens zwanger zou raken, zou eerder echt verschrikkelijk zijn voor mij! Maar die gevoelens voor moeder zijn heb ik nooit echt gehad. Toen ik een vriend had dacht ik er anders over dan nu terwijl ik vrijgezel ben. Jullie?
zondag 27 november 2011 om 13:08
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?
zondag 27 november 2011 om 13:09
Ik heb tot een aantal jaar geleden altijd standvastig beweerd nooit kinderen te willen.
Misschien ga ik er ooit anders over denken.
Wat ik in overweging neem is: een stabiele basis (geld, huis, mogelijkheden) en de zorgen die de toekomst met zich meebrengen.
Het is een enorme verantwoording en ik denk dat een mens stukken kwetsbaarder wordt door het ouderschap.
Misschien ga ik er ooit anders over denken.
Wat ik in overweging neem is: een stabiele basis (geld, huis, mogelijkheden) en de zorgen die de toekomst met zich meebrengen.
Het is een enorme verantwoording en ik denk dat een mens stukken kwetsbaarder wordt door het ouderschap.
zondag 27 november 2011 om 13:10
quote:desyyyy schreef op 27 november 2011 @ 13:08:
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?
Ik denk dat sommige vrouwen de leuke kanten ervan inzien, maar het is meer dan alleen kleertjes kopen.
Je zit voor het leven vast aan zorgen, naast het plezier wat je ervan zou kunnen hebben.
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?
Ik denk dat sommige vrouwen de leuke kanten ervan inzien, maar het is meer dan alleen kleertjes kopen.
Je zit voor het leven vast aan zorgen, naast het plezier wat je ervan zou kunnen hebben.
zondag 27 november 2011 om 13:10
quote:desyyyy schreef op 27 november 2011 @ 13:08:
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk?Neehoor.
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk?Neehoor.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 27 november 2011 om 13:14
quote:desyyyy schreef op 27 november 2011 @ 13:08:
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?Ja, ik herken het. Ik was 38 toen ik ons kind kreeg, ook omdat ik nooit echt van die gevoelens had. Nu hebben we een zoontje van 2,5 en het is echt leuk. Eerder had het voor mij ook niet gehoeven, het is echt perfect zo.
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?Ja, ik herken het. Ik was 38 toen ik ons kind kreeg, ook omdat ik nooit echt van die gevoelens had. Nu hebben we een zoontje van 2,5 en het is echt leuk. Eerder had het voor mij ook niet gehoeven, het is echt perfect zo.
zondag 27 november 2011 om 13:16
Dat is helemaal niet gek. De één heeft nou eenmaal wel moedergevoelens en de ander absoluut niet. Bij mij kwam het bijna van de ene op de andere dag dat ik opeens de drang had om me voort te planten. Ik weet ook niet hoe oud je bent, het kan nog komen of juist helemaal niet. Toch helemaal niks mis mee? Het is alleen wel handig als je dan een vriend hebt die op dezelfde lijn zit, want ik weet vanuit mijn vriendenkring dat het heel moeilijk is als de een wel kinderen wil en de ander niet.
zondag 27 november 2011 om 13:20
Ik denk ook trouwens dat jij een realistischer beeld hebt van het moederschap dan je vriendinnen. Ik heb nu 2 kinderen en weet niet of ik het weer had gedaan als ik het over mocht doen. Klinkt heel lullig tegenover mijn kinderen en natuurlijk zou ik ze nu ze er eenmaal zijn NÓÓIT meer kwijt willen en ben ik stapelgek op ze, maar als ik niet had geweten wat/wie ik had gemist, was ik waarschijnlijk op bepaalde gebieden wel gelukkiger geweest zonder kinderen. Je offert namelijk heel veel op, zeker de eerste jaren, en zoals iemand al schreef zit je altijd in de zorgen. Zorgen dat er iets met ze gebeurt, of dat er iets met mij gebeurt waardoor ze geen mama meer hebben, noem maar op.
zondag 27 november 2011 om 13:21
zondag 27 november 2011 om 13:21
Ik heb dat gekweel en gekwijl van vrouwen met baby's ook nooit begrepen. Baby's, ik vind het geen hol aan.
Behalve mijn eigen schattige baby natuurlijk, daar was (ben) ik helemaal verliefd op.
Dus als je niet van baby's houdt, wil dat niet zeggen dat je geen kinderen moet of wilt krijgen. Maar als je het echt niet wil, moet je het ook zeker niet doen. Niks is raar of gek; je mag in het leven gelukkig je eigen keuzes maken!
En ja, 's nachts eruit voor een huilend kind vind ik ook Ka Uu Tee! Maar gelukkig gaat dat voorbij, en heb je dat ook voor je kind over.
Behalve mijn eigen schattige baby natuurlijk, daar was (ben) ik helemaal verliefd op.
Dus als je niet van baby's houdt, wil dat niet zeggen dat je geen kinderen moet of wilt krijgen. Maar als je het echt niet wil, moet je het ook zeker niet doen. Niks is raar of gek; je mag in het leven gelukkig je eigen keuzes maken!
En ja, 's nachts eruit voor een huilend kind vind ik ook Ka Uu Tee! Maar gelukkig gaat dat voorbij, en heb je dat ook voor je kind over.
zondag 27 november 2011 om 13:25
Ik heb er ook niet zoveel mee. Beweerde altijd stellig dat ik nooit kinderen wilde. Nu ik een goede relatie heb is dit wel wat veranderd. Ik sluit het nu niet meer uit en ben me steeds vaker aan het voorstellen hoe het zou zijn. Maar ik wil eerst een goede basis neerzetten en dit lijkt me niet de juiste tijd om er al aan te beginnen, maar misschien over een jaar of 5...
Mijn vriend wil echt dolgraag een kind, dus dat speelt ook mee in mijn overwegingen. Ik denk dat we uiteindelijk wel een kind zullen krijgen. Ik zou anders ook het idee hebben iets belangrijks in het leven te missen.
Mijn vriend wil echt dolgraag een kind, dus dat speelt ook mee in mijn overwegingen. Ik denk dat we uiteindelijk wel een kind zullen krijgen. Ik zou anders ook het idee hebben iets belangrijks in het leven te missen.
zondag 27 november 2011 om 13:29
Mensen die geen kinderen hebben kunnen toch wel een soort van moedergevoelens hebben. Of liever gezegd verzorgingsgevoelens. Naar geliefden of huisdieren. Het is dus niet zo dat een bepaald instinct ontbreekt. Ik wil gewoon geen kinderen omdat het niet bij mij en mijn levensstijl past. Dat wil niet zeggen dat ik gevoelloos ben, wat vaak aan kinderlozen wordt verweten.
zondag 27 november 2011 om 13:34
Ik zag mezelf ook niet met kind(eren) tot ik op mijn 23e door de pil heen zwanger werd... tja..
Ik heb nog steeds niet zo heel veel met (vooral kleine) kinderen, hoewel ik meer dan dol ben op mijn eigen kinderen.
vind neefjes en nichtjes en kids van vrienden lief hoor, maar daar blijft het ook bij.
Ik heb nog steeds niet zo heel veel met (vooral kleine) kinderen, hoewel ik meer dan dol ben op mijn eigen kinderen.
vind neefjes en nichtjes en kids van vrienden lief hoor, maar daar blijft het ook bij.
Always look on the bright side of life
zondag 27 november 2011 om 13:48
quote:flip123456789 schreef op 27 november 2011 @ 13:20:
Ik denk ook trouwens dat jij een realistischer beeld hebt van het moederschap dan je vriendinnen. Ik heb nu 2 kinderen en weet niet of ik het weer had gedaan als ik het over mocht doen. Klinkt heel lullig tegenover mijn kinderen en natuurlijk zou ik ze nu ze er eenmaal zijn NÓÓIT meer kwijt willen en ben ik stapelgek op ze, maar als ik niet had geweten wat/wie ik had gemist, was ik waarschijnlijk op bepaalde gebieden wel gelukkiger geweest zonder kinderen. Je offert namelijk heel veel op, zeker de eerste jaren, en zoals iemand al schreef zit je altijd in de zorgen. Zorgen dat er iets met ze gebeurt, of dat er iets met mij gebeurt waardoor ze geen mama meer hebben, noem maar op.Eerlijke post Flip!
Ik denk ook trouwens dat jij een realistischer beeld hebt van het moederschap dan je vriendinnen. Ik heb nu 2 kinderen en weet niet of ik het weer had gedaan als ik het over mocht doen. Klinkt heel lullig tegenover mijn kinderen en natuurlijk zou ik ze nu ze er eenmaal zijn NÓÓIT meer kwijt willen en ben ik stapelgek op ze, maar als ik niet had geweten wat/wie ik had gemist, was ik waarschijnlijk op bepaalde gebieden wel gelukkiger geweest zonder kinderen. Je offert namelijk heel veel op, zeker de eerste jaren, en zoals iemand al schreef zit je altijd in de zorgen. Zorgen dat er iets met ze gebeurt, of dat er iets met mij gebeurt waardoor ze geen mama meer hebben, noem maar op.Eerlijke post Flip!
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 27 november 2011 om 13:57
quote:flip123456789 schreef op 27 november 2011 @ 13:20:
Ik denk ook trouwens dat jij een realistischer beeld hebt van het moederschap dan je vriendinnen. Ik heb nu 2 kinderen en weet niet of ik het weer had gedaan als ik het over mocht doen. Klinkt heel lullig tegenover mijn kinderen en natuurlijk zou ik ze nu ze er eenmaal zijn NÓÓIT meer kwijt willen en ben ik stapelgek op ze, maar als ik niet had geweten wat/wie ik had gemist, was ik waarschijnlijk op bepaalde gebieden wel gelukkiger geweest zonder kinderen. Je offert namelijk heel veel op, zeker de eerste jaren, en zoals iemand al schreef zit je altijd in de zorgen. Zorgen dat er iets met ze gebeurt, of dat er iets met mij gebeurt waardoor ze geen mama meer hebben, noem maar op.Dat heb ik nou ook. Hoop stiekem dat ik in een volgend leven geen kinderwens krijg. Of misschien nadat ik meer heb gereisd en dergelijke.
Ik denk ook trouwens dat jij een realistischer beeld hebt van het moederschap dan je vriendinnen. Ik heb nu 2 kinderen en weet niet of ik het weer had gedaan als ik het over mocht doen. Klinkt heel lullig tegenover mijn kinderen en natuurlijk zou ik ze nu ze er eenmaal zijn NÓÓIT meer kwijt willen en ben ik stapelgek op ze, maar als ik niet had geweten wat/wie ik had gemist, was ik waarschijnlijk op bepaalde gebieden wel gelukkiger geweest zonder kinderen. Je offert namelijk heel veel op, zeker de eerste jaren, en zoals iemand al schreef zit je altijd in de zorgen. Zorgen dat er iets met ze gebeurt, of dat er iets met mij gebeurt waardoor ze geen mama meer hebben, noem maar op.Dat heb ik nou ook. Hoop stiekem dat ik in een volgend leven geen kinderwens krijg. Of misschien nadat ik meer heb gereisd en dergelijke.
zondag 27 november 2011 om 14:25
quote:domesticgoddess schreef op 27 november 2011 @ 13:57:
[...]
Dat heb ik nou ook. Hoop stiekem dat ik in een volgend leven geen kinderwens krijg. Of misschien nadat ik meer heb gereisd en dergelijke.Je kan als moeder toch ook alleen op reis gaan? Las hier laatste nog een heel verhaal van een moeder die elk jaar een trip maakt naar een ander land. Geweldig toch? Kan niet, bestaat niet. Als je iets echt graag wilt moet je ervoor gaan, ook als moeder.
[...]
Dat heb ik nou ook. Hoop stiekem dat ik in een volgend leven geen kinderwens krijg. Of misschien nadat ik meer heb gereisd en dergelijke.Je kan als moeder toch ook alleen op reis gaan? Las hier laatste nog een heel verhaal van een moeder die elk jaar een trip maakt naar een ander land. Geweldig toch? Kan niet, bestaat niet. Als je iets echt graag wilt moet je ervoor gaan, ook als moeder.
zondag 27 november 2011 om 15:56
Bijna niets is onmogelijk, maar met een kind met autisme is opvang regelen voor als jij weg bent heel wat moeilijker dan bij andere kinderen. Mijn kinderen kunnen bijvoorbeeld niet zomaar ergens logeren. Vader is er ook nog, maar met hem zou ik juist op reis willen. En bovendien is het financieel gezien niet zo makkelijk haalbaar; dan wordt het kiezen tussen vakantie met of zonder de kinderen, en dan kies ik toch maar met. Ook al is het dan een ander soort vakantie dan waar ik zelf voor zou kiezen.
Goed, het leven bestaat uit keuzes maken. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik in een volgend leven misschien andere keuzes zou maken.
Goed, het leven bestaat uit keuzes maken. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik in een volgend leven misschien andere keuzes zou maken.
zondag 27 november 2011 om 17:20
quote:ailien schreef op 27 november 2011 @ 14:25:
[...]
Je kan als moeder toch ook alleen op reis gaan? Las hier laatste nog een heel verhaal van een moeder die elk jaar een trip maakt naar een ander land. Geweldig toch? Kan niet, bestaat niet. Als je iets echt graag wilt moet je ervoor gaan, ook als moeder.
Ik denk dat je je niet kan voorstellen hoe dat is als je zelf kinderen hebt. Ik heb ook altijd het gevoel dat ik overal heen wil, ik heb zelfs tijd om op reis te gaan en zou het heerlijk vinden om alleen of met mijn vriend een verre reis te maken, zonder kinderen. Maar helaas kun je als moeder nou eenmaal meestal niet lang zonder je kind. Ik lees regelmatig op fora een post van iemand die haar kind niet eens een nacht uit logeren laat gaan omdat ze hem/haar niet kan missen. Dat vind ik dan weer zwaar overdreven. Maar bij mij ligt die grens wel bij een dag of 6. Zie ik ze langer niet, dan ben ik doodongelukkig. Meer dan een lang weekend ga ik dus niet meer weg zonder kinderen. En mét kinderen is het toch niet hetzelfde, dus hopelijk komt mijn kans om dat soort reizen te maken als de kinderen het huis uit zijn
Alles is in principe mogelijk als je kinderen hebt, maar in de praktijk moet je je toch echt wel opofferen. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds leuk om te gaan stappen. Maar de volgende ochtend staan de kinderen toch echt weer om 7 uur naast mijn bed. Uit logeren kan niet, want dan gaat de jongste momenteel écht niet slapen. Dus dan wordt het toch al lastig.
Ik ben ook best wel eens jaloers op collega's of vrienden zonder kinderen, die zomaar even beslissen om na het werk een borrel te gaan drinken in de stad of een hapje te gaan eten, of die op zondag dingen doen waar ze zélf zin in hebben in plaats van weer bij zwemles te gaan zitten of naar een speeltuin te gaan omdat je iets leuks wilt doen met de kinderen.
Maar ja, even knuffelen met mijn twee meiden en ik ben al die negatieve dingen weer vergeten, ik heb het er allemaal graag voor over. Ik wil alleen even aangeven dat het echt lang niet altijd rozengeur en maneschijn is.
[...]
Je kan als moeder toch ook alleen op reis gaan? Las hier laatste nog een heel verhaal van een moeder die elk jaar een trip maakt naar een ander land. Geweldig toch? Kan niet, bestaat niet. Als je iets echt graag wilt moet je ervoor gaan, ook als moeder.
Ik denk dat je je niet kan voorstellen hoe dat is als je zelf kinderen hebt. Ik heb ook altijd het gevoel dat ik overal heen wil, ik heb zelfs tijd om op reis te gaan en zou het heerlijk vinden om alleen of met mijn vriend een verre reis te maken, zonder kinderen. Maar helaas kun je als moeder nou eenmaal meestal niet lang zonder je kind. Ik lees regelmatig op fora een post van iemand die haar kind niet eens een nacht uit logeren laat gaan omdat ze hem/haar niet kan missen. Dat vind ik dan weer zwaar overdreven. Maar bij mij ligt die grens wel bij een dag of 6. Zie ik ze langer niet, dan ben ik doodongelukkig. Meer dan een lang weekend ga ik dus niet meer weg zonder kinderen. En mét kinderen is het toch niet hetzelfde, dus hopelijk komt mijn kans om dat soort reizen te maken als de kinderen het huis uit zijn
Alles is in principe mogelijk als je kinderen hebt, maar in de praktijk moet je je toch echt wel opofferen. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds leuk om te gaan stappen. Maar de volgende ochtend staan de kinderen toch echt weer om 7 uur naast mijn bed. Uit logeren kan niet, want dan gaat de jongste momenteel écht niet slapen. Dus dan wordt het toch al lastig.
Ik ben ook best wel eens jaloers op collega's of vrienden zonder kinderen, die zomaar even beslissen om na het werk een borrel te gaan drinken in de stad of een hapje te gaan eten, of die op zondag dingen doen waar ze zélf zin in hebben in plaats van weer bij zwemles te gaan zitten of naar een speeltuin te gaan omdat je iets leuks wilt doen met de kinderen.
Maar ja, even knuffelen met mijn twee meiden en ik ben al die negatieve dingen weer vergeten, ik heb het er allemaal graag voor over. Ik wil alleen even aangeven dat het echt lang niet altijd rozengeur en maneschijn is.
zondag 27 november 2011 om 22:00
quote:desyyyy schreef op 27 november 2011 @ 13:08:
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?
Ja hoor. Zeer herkenbaar. Ik heb kinderen nooit leuk gevonden. Niet toen ik tien jaar was en mijn vriendinnetjes het liefst met peutertjes liepen te leuren. Nog het liefst met optillen enzo. Ook niet toen ik puber was en andere meiden kwijlend door de babyafdeling van de H&M zag lopen. Niet toen ik volwassen was en dacht aan een toekomst met kind (veels te veel moetens. Bovendien vond ik kinderen niet leuk.
Desondanks heb ik wel een kind gekregen. Op een goede dag begonnen een paar dingen in mijn buik te rammelen en ik werd niet goed van mezelf. Ik voelde me een zaad-junky die NU haar shotje* nodig had (*lees: bevrucht worden). Weg ratio, welkom broedkip.
Ik ben vreselijk dol op mijn kind (rationeel valt er nog steeds niet veel te begrijpen van dat hele voortplanten, maar ja, dat hoeft ook niet toch? ). Weet nu wel heel zeker dat 1 voor mij meer dan genoeg is. Denk dat mijn hormonen na 1 kind weer met de noorderzon zijn vertrokken haha.
Ik bedoel gewoon dat heel veel vrouwen het geweldig lijkt om een kind te hebben, er voor te zorgen en er allemaal leuke dingen mee doen. Als ze baby's zien worden ze helemaal wild en zouden het ook wel nu meteen willen. Zoiets heb ik nooit gehad. Als ik een baby zie denk ik nooit van oooh wat schattig en lief. Heb niks met baby's. En dat je nachten er voor moet op staan vinden sommigen ook niet erg, dat lijkt mij dus wel erg. Is het gek dat ik zo over kinderen enzo denk? Misschien lijk ik wel op mijn moeder, zij was ook nooit dol op kinderen en heeft mij ook pas op haar 34 gekregen. Herkennen jullie dit?
Ja hoor. Zeer herkenbaar. Ik heb kinderen nooit leuk gevonden. Niet toen ik tien jaar was en mijn vriendinnetjes het liefst met peutertjes liepen te leuren. Nog het liefst met optillen enzo. Ook niet toen ik puber was en andere meiden kwijlend door de babyafdeling van de H&M zag lopen. Niet toen ik volwassen was en dacht aan een toekomst met kind (veels te veel moetens. Bovendien vond ik kinderen niet leuk.
Desondanks heb ik wel een kind gekregen. Op een goede dag begonnen een paar dingen in mijn buik te rammelen en ik werd niet goed van mezelf. Ik voelde me een zaad-junky die NU haar shotje* nodig had (*lees: bevrucht worden). Weg ratio, welkom broedkip.
Ik ben vreselijk dol op mijn kind (rationeel valt er nog steeds niet veel te begrijpen van dat hele voortplanten, maar ja, dat hoeft ook niet toch? ). Weet nu wel heel zeker dat 1 voor mij meer dan genoeg is. Denk dat mijn hormonen na 1 kind weer met de noorderzon zijn vertrokken haha.
zondag 27 november 2011 om 22:35
Bij mij is het anders. Ik ben dol op kinderen en kinderen op mij. Geef een huilend kind aan mij en het is stil. Geef een onrustig kind aan mij en het valt in slaap. Ik vind ze heerlijk, lief, aandoenlijk en grappig. Heb dus ook altijd gedacht dat ik ze zelf wilde, tot het laatste jaar. Ik heb er nauwelijk met mensen over gepraat, denk dat mensen in mijn omgeving van hun stoel vallen als ik zeg dat ik ze eigenlijk niet wil.
Ik ben eind twintig en ga over een half jaar trouwen. Mijn verloofde wil wel kinderen en we hebben dat ook altijd samen zo voor ons gezien. Maar hoe meer kinderen ik nu in mijn omgeving zie, hoe meer huizen ik zie waar het volledige interieur dooe speelgoed wordt gedomineerd, de drukte die kinderen met zich meebrengen, de con-stan-te aandacht die ze vergen, de kliederboel die ze overal van maken, het niet meer gewoon kunnen gaan doen waar je zin in hebt op elk willekeurig moment, niet meer even rustig op de bank kunnen gaan zitten als je veel aan je hoofd hebt, ik krijg al buikpijn van het idee.
Mijn verloofde en ik hebben pas ons neefje meegenomen naar de dierentuin. Waarbij mijn schoonmoeder ik weet niet hoeveel dingen heeft geroepen die we op een bepaalde manier moesten doen of waar we heen moesten, want dat was leuk voor Neefje. Mijn hele gevoel daarbij was irritatie, want hoezo moest alles alleen maar in het teken van Neefje, waarom niet de dag ook een beetje zo invullen dat het leuk was voor óns? Misschien is het anders als het je eigen kind is, wil je dan alles in het teken van je kind zetten, maar ik vraag me dus af of ik niet te egoistisch ben om een kind te krijgen?
Pfff, even mn hart luchten
Ik ben eind twintig en ga over een half jaar trouwen. Mijn verloofde wil wel kinderen en we hebben dat ook altijd samen zo voor ons gezien. Maar hoe meer kinderen ik nu in mijn omgeving zie, hoe meer huizen ik zie waar het volledige interieur dooe speelgoed wordt gedomineerd, de drukte die kinderen met zich meebrengen, de con-stan-te aandacht die ze vergen, de kliederboel die ze overal van maken, het niet meer gewoon kunnen gaan doen waar je zin in hebt op elk willekeurig moment, niet meer even rustig op de bank kunnen gaan zitten als je veel aan je hoofd hebt, ik krijg al buikpijn van het idee.
Mijn verloofde en ik hebben pas ons neefje meegenomen naar de dierentuin. Waarbij mijn schoonmoeder ik weet niet hoeveel dingen heeft geroepen die we op een bepaalde manier moesten doen of waar we heen moesten, want dat was leuk voor Neefje. Mijn hele gevoel daarbij was irritatie, want hoezo moest alles alleen maar in het teken van Neefje, waarom niet de dag ook een beetje zo invullen dat het leuk was voor óns? Misschien is het anders als het je eigen kind is, wil je dan alles in het teken van je kind zetten, maar ik vraag me dus af of ik niet te egoistisch ben om een kind te krijgen?
Pfff, even mn hart luchten
