Kinderen
alle pijlers
kinder gevoelens
zondag 27 november 2011 om 13:01
Wij hebben het er vaak over met de vriendinnen, gevoelens dat je echt graag een kind wil. Vriendinnen die een vriend hebben zijn er dol op en zouden heel graag moeder willen zijn. Ik ben nooit echt gek geweest op kinderen, en zou ook niet gelukkig zijn als ik opeens zwanger zou raken, zou eerder echt verschrikkelijk zijn voor mij! Maar die gevoelens voor moeder zijn heb ik nooit echt gehad. Toen ik een vriend had dacht ik er anders over dan nu terwijl ik vrijgezel ben. Jullie?
maandag 28 november 2011 om 14:49
quote:schouderklopje schreef op 27 november 2011 @ 22:00:
[...]
Desondanks heb ik wel een kind gekregen. Op een goede dag begonnen een paar dingen in mijn buik te rammelen en ik werd niet goed van mezelf. Ik voelde me een zaad-junky die NU haar shotje* nodig had (*lees: bevrucht worden). Weg ratio, welkom broedkip.
Ik ben vreselijk dol op mijn kind (rationeel valt er nog steeds niet veel te begrijpen van dat hele voortplanten, maar ja, dat hoeft ook niet toch? ). Weet nu wel heel zeker dat 1 voor mij meer dan genoeg is. Denk dat mijn hormonen na 1 kind weer met de noorderzon zijn vertrokken haha.Klinkt heel herkenbaar - behalve dan dat die hormonen bij mij nog wel een keer zijn gaan opspelen. Ging van geen kinderen naar zeker maar een kind en dan nu toch twee kinderen...
[...]
Desondanks heb ik wel een kind gekregen. Op een goede dag begonnen een paar dingen in mijn buik te rammelen en ik werd niet goed van mezelf. Ik voelde me een zaad-junky die NU haar shotje* nodig had (*lees: bevrucht worden). Weg ratio, welkom broedkip.
Ik ben vreselijk dol op mijn kind (rationeel valt er nog steeds niet veel te begrijpen van dat hele voortplanten, maar ja, dat hoeft ook niet toch? ). Weet nu wel heel zeker dat 1 voor mij meer dan genoeg is. Denk dat mijn hormonen na 1 kind weer met de noorderzon zijn vertrokken haha.Klinkt heel herkenbaar - behalve dan dat die hormonen bij mij nog wel een keer zijn gaan opspelen. Ging van geen kinderen naar zeker maar een kind en dan nu toch twee kinderen...
maandag 28 november 2011 om 17:19
quote:Ti_Ta_Tuttebelle schreef op 27 november 2011 @ 22:35:
Ik ben eind twintig en ga over een half jaar trouwen. Mijn verloofde wil wel kinderen en we hebben dat ook altijd samen zo voor ons gezien. Maar hoe meer kinderen ik nu in mijn omgeving zie, hoe meer huizen ik zie waar het volledige interieur dooe speelgoed wordt gedomineerd, de drukte die kinderen met zich meebrengen, de con-stan-te aandacht die ze vergen, de kliederboel die ze overal van maken, het niet meer gewoon kunnen gaan doen waar je zin in hebt op elk willekeurig moment, niet meer even rustig op de bank kunnen gaan zitten als je veel aan je hoofd hebt, ik krijg al buikpijn van het idee.
Misschien is het anders als het je eigen kind is, wil je dan alles in het teken van je kind zetten, maar ik vraag me dus af of ik niet te egoistisch ben om een kind te krijgen?
Pfff, even mn hart luchten
Heb je het er al met je verloofde over gehad? Dat lijkt me nogal belangrijk om te doen voordat je gaat trouwen. Vooral omdat jullie samen al hebben besloten kinderen te willen.
Misschien heeft het er wel mee te maken dat het nu allemaal heel 'echt' wordt - het trouwen komt dichterbij en daarmee wordt het onderwerp kinderen ook realistischer. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je toch geen kinderen wilt, ook al heb je altijd gedacht van wel.
Het positieve is in elk geval, mocht je ooit aan kinderen beginnen, dat je in tegenstelling tot vele anderen niet blind in een roze wolk denkt terecht te komen. Want die roze wolk bestaat zeker, maar die zit vooral in heel kleine dingen en korte momenten. Als je voor de vierde keer 's nachts je bed uit moet is hij ver te zoeken. En het feit dat je echt NOOIT rust hebt, dat is voor jou alvast geen verrassing meer
Wat voor mij echt een verrassing was, was dat ik echt uren naar een babietje kon kijken, en hoe blij ik kan worden van hoe mijn dochter haar kleine broertje helpt - of juist andersom.
Ik heb altijd gevonden dat je pas aan kinderen moet beginnen als je bereid bent alles op te geven - misschien krijg je wel een kind met een handicap en moet je daarom verhuizen of minder gaan werken; of houd je zelf iets aan de zwangerschap over. En daar sta ik nog steeds helemaal achter - maar dan nog is dat opgeven (of compromissen vinden) niet altijd makkelijk.
Misschien moeten jullie eens om de tafel gaan zitten om te bespreken wat je zeker gedaan wil hebben voordat je aan kinderen zou willen beginnen. Of wat je juist wilt blijven doen als er kinderen zijn. Want ook daarover moet je het eens worden - stel dat jij vier avonden in de week naar de toneelclub zou willen gaan, dan kan dat alleen als jij en je man daar overeenstemming hebben bereikt. Hij moet er dan zijn, of er moet een oppas geregeld worden, maar dat zijn hoe dan ook dingen die je moet overleggen.
Ik ben eind twintig en ga over een half jaar trouwen. Mijn verloofde wil wel kinderen en we hebben dat ook altijd samen zo voor ons gezien. Maar hoe meer kinderen ik nu in mijn omgeving zie, hoe meer huizen ik zie waar het volledige interieur dooe speelgoed wordt gedomineerd, de drukte die kinderen met zich meebrengen, de con-stan-te aandacht die ze vergen, de kliederboel die ze overal van maken, het niet meer gewoon kunnen gaan doen waar je zin in hebt op elk willekeurig moment, niet meer even rustig op de bank kunnen gaan zitten als je veel aan je hoofd hebt, ik krijg al buikpijn van het idee.
Misschien is het anders als het je eigen kind is, wil je dan alles in het teken van je kind zetten, maar ik vraag me dus af of ik niet te egoistisch ben om een kind te krijgen?
Pfff, even mn hart luchten
Heb je het er al met je verloofde over gehad? Dat lijkt me nogal belangrijk om te doen voordat je gaat trouwen. Vooral omdat jullie samen al hebben besloten kinderen te willen.
Misschien heeft het er wel mee te maken dat het nu allemaal heel 'echt' wordt - het trouwen komt dichterbij en daarmee wordt het onderwerp kinderen ook realistischer. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je toch geen kinderen wilt, ook al heb je altijd gedacht van wel.
Het positieve is in elk geval, mocht je ooit aan kinderen beginnen, dat je in tegenstelling tot vele anderen niet blind in een roze wolk denkt terecht te komen. Want die roze wolk bestaat zeker, maar die zit vooral in heel kleine dingen en korte momenten. Als je voor de vierde keer 's nachts je bed uit moet is hij ver te zoeken. En het feit dat je echt NOOIT rust hebt, dat is voor jou alvast geen verrassing meer
Wat voor mij echt een verrassing was, was dat ik echt uren naar een babietje kon kijken, en hoe blij ik kan worden van hoe mijn dochter haar kleine broertje helpt - of juist andersom.
Ik heb altijd gevonden dat je pas aan kinderen moet beginnen als je bereid bent alles op te geven - misschien krijg je wel een kind met een handicap en moet je daarom verhuizen of minder gaan werken; of houd je zelf iets aan de zwangerschap over. En daar sta ik nog steeds helemaal achter - maar dan nog is dat opgeven (of compromissen vinden) niet altijd makkelijk.
Misschien moeten jullie eens om de tafel gaan zitten om te bespreken wat je zeker gedaan wil hebben voordat je aan kinderen zou willen beginnen. Of wat je juist wilt blijven doen als er kinderen zijn. Want ook daarover moet je het eens worden - stel dat jij vier avonden in de week naar de toneelclub zou willen gaan, dan kan dat alleen als jij en je man daar overeenstemming hebben bereikt. Hij moet er dan zijn, of er moet een oppas geregeld worden, maar dat zijn hoe dan ook dingen die je moet overleggen.
maandag 28 november 2011 om 18:30
Ja, we hebben het erover gehad. Hij maakt zich niet zo druk, omdat hij ervanuit gaat dat ik toch nog wel weer bijdraai. Maar wat als dat niet zo is?
Ik ben stewardess en voorop staat dat ik in ieder geval blijf vliegen. Maar ik wil niet iedere keer opgelucht adem halen als ik in de auto naar SPL stap, omdat ik even rust aan mn hoofd heb en weer even Tut mag zijn in plaats van alleen maar mama.
Toen ik mijn verloofde voorspiegelde wat het precies is waar ik zo tegenop zie, zoals het alleen nog maar taxichauffeur zijn tegen de tijd dat ze op een leeftijd zijn dat ze gaan sporten/muziekles/vriendjes/noem maar op, verzuchtte hij dat hij daar eigenlijk ook geen zin in heeft. Daarbij zal ik vanwege mijn werk veel meer thuis zijn dan hij, en zal de zorg dus grotendeels bij mij liggen. Ik heb daar dan ook de tijd voor, maar op de dagen dat ik 's ochtends terug kom van een nachtvlucht, zal ik niet kunnen gaan slapen zoals ik dat nodig heb, de dag erna niet uit kunnen slapen zoals ik dat nodig heb, want om 7uur staan de kinderen aan je bed.
Er wordt wel eens tegen me gezegd dat als er meer mensen in mijn omgeving kinderen zullen krijgen, ik ze vanzelf misschien ook weer wel ga willen. Maar het tegendeel is juist waar. Ik durf te zeggen dat ik een goed beeld heb van wat het inhoudt om kinderen te hebben, juist omdat ik het van zo dichtbij zie en meemaak, en omdat ik vaak als eerste wordt gevraagd om op te passen, omdat ik zo goed met kinderen kan. Ik ken ook het allesoverheersende gevoel van bescherming, als een kind zich verstopt achter je been of in een winkel tegen je aan komt staan als er een vreemde tegen hem praat. Dat lijkt me alleen maar sterker worden als het je eigen kind is. Maar mijn gevoel dat ik het allemaal geweldig vind, zo lang ik terug kan naar mijn eigen rustige huis, of zo lang ik de kinderen aan het eind van het weekend weer terug kan geven, wordt steeds sterker. Het enige waar ik geen beeld bij heb, is hoe het voelt als het je eigen kinderen zijn.
Ouders roepen altijd dat je er zo enorm veel voor terug krijgt, maar niemand kan me ooit vertellen wat dat dan is? We werken aan boord steeds met andere collegae en degenen met kinderen hebben elkaar altijd snel gevonden. Het gesprek gaat dan ook steevast binnen 10 minuten alleen nog maar over die kinderen, maar nooit over hoe leuk het is. Ik blijf maar horen hoe zwaar het is en hoe moe ze zijn, en dat het echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Ook dat helpt niet echt in mijn overweging.
Ik ben stewardess en voorop staat dat ik in ieder geval blijf vliegen. Maar ik wil niet iedere keer opgelucht adem halen als ik in de auto naar SPL stap, omdat ik even rust aan mn hoofd heb en weer even Tut mag zijn in plaats van alleen maar mama.
Toen ik mijn verloofde voorspiegelde wat het precies is waar ik zo tegenop zie, zoals het alleen nog maar taxichauffeur zijn tegen de tijd dat ze op een leeftijd zijn dat ze gaan sporten/muziekles/vriendjes/noem maar op, verzuchtte hij dat hij daar eigenlijk ook geen zin in heeft. Daarbij zal ik vanwege mijn werk veel meer thuis zijn dan hij, en zal de zorg dus grotendeels bij mij liggen. Ik heb daar dan ook de tijd voor, maar op de dagen dat ik 's ochtends terug kom van een nachtvlucht, zal ik niet kunnen gaan slapen zoals ik dat nodig heb, de dag erna niet uit kunnen slapen zoals ik dat nodig heb, want om 7uur staan de kinderen aan je bed.
Er wordt wel eens tegen me gezegd dat als er meer mensen in mijn omgeving kinderen zullen krijgen, ik ze vanzelf misschien ook weer wel ga willen. Maar het tegendeel is juist waar. Ik durf te zeggen dat ik een goed beeld heb van wat het inhoudt om kinderen te hebben, juist omdat ik het van zo dichtbij zie en meemaak, en omdat ik vaak als eerste wordt gevraagd om op te passen, omdat ik zo goed met kinderen kan. Ik ken ook het allesoverheersende gevoel van bescherming, als een kind zich verstopt achter je been of in een winkel tegen je aan komt staan als er een vreemde tegen hem praat. Dat lijkt me alleen maar sterker worden als het je eigen kind is. Maar mijn gevoel dat ik het allemaal geweldig vind, zo lang ik terug kan naar mijn eigen rustige huis, of zo lang ik de kinderen aan het eind van het weekend weer terug kan geven, wordt steeds sterker. Het enige waar ik geen beeld bij heb, is hoe het voelt als het je eigen kinderen zijn.
Ouders roepen altijd dat je er zo enorm veel voor terug krijgt, maar niemand kan me ooit vertellen wat dat dan is? We werken aan boord steeds met andere collegae en degenen met kinderen hebben elkaar altijd snel gevonden. Het gesprek gaat dan ook steevast binnen 10 minuten alleen nog maar over die kinderen, maar nooit over hoe leuk het is. Ik blijf maar horen hoe zwaar het is en hoe moe ze zijn, en dat het echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Ook dat helpt niet echt in mijn overweging.
maandag 28 november 2011 om 18:54
Tuttebel, als er geen hormonenwervelwind door mijn leven was komen waaien, was ik er vermoedelijk ook niet aan begonnen hoor. Rationeel gezien kun je bijna niet anders dan de kinderlozen groot gelijk geven. Want ja, het kost geld, ja, het is druk, ja, je slaapritme is de eerste jaren ver te zoeken, ja, je leven staat vaak in het teken van kleine blagen, ja, ze worden soms ziek op onmogelijke momenten, je, het kan een enorme impact hebben op je relatie und so weit und so weit.
Zou de wereld draaien op ratio, dan zou er bar weinig babyvolk bijkomen. Tis alleen zo dat mensen toch veel draaien op driften en oerinstincten (het zit in de genen) en dat dus (vooral bij vrouwen) vaak een enorm sterke drank kan komen bovenzetten, die nog eens sterker is aangezien ze niet de tijd heeft tot haar zestigste.
Zonder die drang tot baren, was er bij mij ook vermoedelijk weinig gebeurd. Sorry dat ik het zo plat breng, maar zo plat was mijn kinderwens nou eenmaal. Ik was overgenomen door een hormonaal op hol geslagen iemand.
Wat is er mis om intens te genieten van kinderen (zoals jij dus doet) en de zorgen overlaten aan hen die bezeten worden door driften. Lijkt me een goede verdeling toch? Kunnen die vermoeide ouders eens uitblazen en heb jij vooral de lusten en niet de lasten.
Als je geen drang of grote wens voelt, zou ik het niet doen iig.
Zou de wereld draaien op ratio, dan zou er bar weinig babyvolk bijkomen. Tis alleen zo dat mensen toch veel draaien op driften en oerinstincten (het zit in de genen) en dat dus (vooral bij vrouwen) vaak een enorm sterke drank kan komen bovenzetten, die nog eens sterker is aangezien ze niet de tijd heeft tot haar zestigste.
Zonder die drang tot baren, was er bij mij ook vermoedelijk weinig gebeurd. Sorry dat ik het zo plat breng, maar zo plat was mijn kinderwens nou eenmaal. Ik was overgenomen door een hormonaal op hol geslagen iemand.
Wat is er mis om intens te genieten van kinderen (zoals jij dus doet) en de zorgen overlaten aan hen die bezeten worden door driften. Lijkt me een goede verdeling toch? Kunnen die vermoeide ouders eens uitblazen en heb jij vooral de lusten en niet de lasten.
Als je geen drang of grote wens voelt, zou ik het niet doen iig.
maandag 28 november 2011 om 19:06
En wat wel staat als een huis: de liefde voor mijn kind is een liefde die ik voor niets of niemand anders voel. Het is een ander soort liefde die ik met niks kan vergelijken, ook niet met een partnerliefde.
Maar goed, die liefde, dat is een besef. Normaal draai je gewoon je dagen hoor en loop je echt niet constant over van moederliefde. Dat soort dingen besef je vaak als ze zoet zitten te spelen of lekker liggen te slapen. Kortom, als ze braaf zijn
Maar goed, die liefde, dat is een besef. Normaal draai je gewoon je dagen hoor en loop je echt niet constant over van moederliefde. Dat soort dingen besef je vaak als ze zoet zitten te spelen of lekker liggen te slapen. Kortom, als ze braaf zijn
maandag 28 november 2011 om 19:40
quote:Aubrey schreef op 28 november 2011 @ 19:08:
Bijzonder dat de één wel zo'n hormonenwervelwind heeft en de ander niet. Ik vraag me dan af waar dat in gelegen is, maar dat is totaal off topic.Als dat zo makkelijk te achterhalen was, dan was er misschien ook wel gelijk een oplossing voor stellen waarvan de wederhelften er allebei anders instaan. Dan zou er geen probleem meer zijn.
Bijzonder dat de één wel zo'n hormonenwervelwind heeft en de ander niet. Ik vraag me dan af waar dat in gelegen is, maar dat is totaal off topic.Als dat zo makkelijk te achterhalen was, dan was er misschien ook wel gelijk een oplossing voor stellen waarvan de wederhelften er allebei anders instaan. Dan zou er geen probleem meer zijn.
maandag 28 november 2011 om 19:46
Mijn verhaal is vergelijkbaar met dat van schouderklopje. Ik vond kinderen niet leuk en wist zeker dat ik ze niet wilde krijgen. Ik was juist bang dat ik ondanks anticonceptie op een dag zwanger zou raken. Het enige verschil is dat ik nog geen kind heb. Nooit geweten dat hormonen de boel zo op zijn kop kunnen zetten!
maandag 28 november 2011 om 19:50
maandag 28 november 2011 om 20:19
Aubrey, dankjewel!
Schouderklopje, er is inderdaad niks mis met het wel de lusten en niet de lasten. Toen vrienden van ons net hun tweede kindje hadden, hebben we de baby een nachtje te logeren gevraagd. Een nacht slecht slapen was voor ons veel minder erg dan wat een nacht goed slapen voor hen zou doen. Omdat de baby erg onrustig was, heb ik de hele nacht opgezeten, en dat deed ik met liefde. Als het je eigen kind is, lijkt me dat ook nog weer groeien. Maar dat was 1 nacht, geen weken op rij en als je pech hebt jaren.
Maar ergens diep in mij zit er een nieuwsgierigheid, naar hoe het is als het wél je eigen kind is. Maar het is niet iets dat je kunt gaan uitproberen, en wel zien hoe het loopt. Als je eraan begint (gesteld dat je er zelf voor kiest en niet per ongeluk zwanger wordt natuurlijk), moet je dat met 400% overtuiging doen. En die heb ik niet.
Schouderklopje, er is inderdaad niks mis met het wel de lusten en niet de lasten. Toen vrienden van ons net hun tweede kindje hadden, hebben we de baby een nachtje te logeren gevraagd. Een nacht slecht slapen was voor ons veel minder erg dan wat een nacht goed slapen voor hen zou doen. Omdat de baby erg onrustig was, heb ik de hele nacht opgezeten, en dat deed ik met liefde. Als het je eigen kind is, lijkt me dat ook nog weer groeien. Maar dat was 1 nacht, geen weken op rij en als je pech hebt jaren.
Maar ergens diep in mij zit er een nieuwsgierigheid, naar hoe het is als het wél je eigen kind is. Maar het is niet iets dat je kunt gaan uitproberen, en wel zien hoe het loopt. Als je eraan begint (gesteld dat je er zelf voor kiest en niet per ongeluk zwanger wordt natuurlijk), moet je dat met 400% overtuiging doen. En die heb ik niet.
