Kinderen
alle pijlers
Dochter wijst moeder vaak af
maandag 12 december 2011 om 20:24
Hallo allemaal,
Zoals de titel al zegt, wijst mijn dochter (16 maanden) mij heel vaak af. Ze geeft duidelijk de voorkeur aan haar vader. Op zich heel fijn dat die twee zo dik met elkaar zijn natuurlijk. Maar soms doet het me echt zoveel pijn.
Ze gaat bijvoorbeeld huilen als mijn man de kamer uitloopt, maar als ik wegga is er niets aan de hand. Als ik haar optil dan zet ze zich echt af en doet zelfs pogingen mij te slaan. Ze hangt veelal aan mijn mans been.
Het was laatst zelfs zo erg dat ze toen ik thuiskwam, snel naar mijn schoonvader (die dus al bij ons thuis was) rende om door hem opgetild te worden.
Op de dagen dat ik alleen met haar ben is er niets aan de hand. Maar zodra mijn man (en dus soms mijn schoonvader) in de buurt is, kan ik het wel schudden.
Ik breng meer tijd met haar door dan mijn man, ben niet per sé strenger dan mijn man en heb haar nooit geslagen of zoiets.
Het doet me vaak echt pijn als ze me weer afwijst. Al laat ik haar dat zo min mogelijk merken (ik word niet boos op haar ofzo). Daarnaast is het soms ook gewoon ronduit genant. Ze doet het ook in grote groepen. Als we bij familie zijn en mijn man loopt even weg, dan zet ze het vaak ook op een krijsen.
Iemand tips of ervaringen?
Zoals de titel al zegt, wijst mijn dochter (16 maanden) mij heel vaak af. Ze geeft duidelijk de voorkeur aan haar vader. Op zich heel fijn dat die twee zo dik met elkaar zijn natuurlijk. Maar soms doet het me echt zoveel pijn.
Ze gaat bijvoorbeeld huilen als mijn man de kamer uitloopt, maar als ik wegga is er niets aan de hand. Als ik haar optil dan zet ze zich echt af en doet zelfs pogingen mij te slaan. Ze hangt veelal aan mijn mans been.
Het was laatst zelfs zo erg dat ze toen ik thuiskwam, snel naar mijn schoonvader (die dus al bij ons thuis was) rende om door hem opgetild te worden.
Op de dagen dat ik alleen met haar ben is er niets aan de hand. Maar zodra mijn man (en dus soms mijn schoonvader) in de buurt is, kan ik het wel schudden.
Ik breng meer tijd met haar door dan mijn man, ben niet per sé strenger dan mijn man en heb haar nooit geslagen of zoiets.
Het doet me vaak echt pijn als ze me weer afwijst. Al laat ik haar dat zo min mogelijk merken (ik word niet boos op haar ofzo). Daarnaast is het soms ook gewoon ronduit genant. Ze doet het ook in grote groepen. Als we bij familie zijn en mijn man loopt even weg, dan zet ze het vaak ook op een krijsen.
Iemand tips of ervaringen?
maandag 12 december 2011 om 20:30
maandag 12 december 2011 om 20:30
Ja, dat doet zeer. Misschien helpt het als je het rationeel kunt bekijken: jij bent doodgewoon want je bent er elke dag en ze kent je door en door, papa en opa zijn leuker omdat ze er simpelweg minder zijn, en ook nog eens helemaal fit zijn voor alleen maar leuk doen. Je dochter zal jou ook wel in je mindere buien meemaken.
Er komt echt een dag waarop je dochter je weer laat merken dat je superbelangrijk voor haar bent. Tot die tijd wordt het uitzitten (tenzij je de taken supereerlijk met papa en opa kunt verdelen natuurlijk).
Er komt echt een dag waarop je dochter je weer laat merken dat je superbelangrijk voor haar bent. Tot die tijd wordt het uitzitten (tenzij je de taken supereerlijk met papa en opa kunt verdelen natuurlijk).
maandag 12 december 2011 om 20:31
Bij ons was het juist andersom..
Broertje heeft tot zijn derde last gehad van hetzelfde.
Zodra mijn moeder wegging en wij alleen met vader achterbleven was het huilen, uren achter elkaar.
Broertje en zusje werden vaak snel naar bed gebracht en ik mocht een uur langer opblijven..Voor mij natuurlijk fantastisch, maar voor beide ouders niet zo prettig.
Mijn moeder liep op haar tenen als ze plannen had om weg te gaan. Vader vond het niet prettig dat zijn zoon zo huilde en niets met hem te maken wilde hebben.
Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Toen broertje naar de basisschool ging was zijn 'verlatingsangst' voorbij.Ze doen nu erg veel samen ( broertje is 18)
Wat mijn ouders deden was weinig aandacht schenken aan het feit dat broertje begon te huilen als moeder wegging.
Veel afleiden met spelletjes, drinken of wat te eten. Vader ging meer met broertje doen, moeder meer met mijn zusje ( is een tweeling, dus een andere situatie-:)).
Sterkte! Ik kan me voorstellen dat het als moeder zijnde niet leuk is als je kind een voorkeur heeft.
Broertje heeft tot zijn derde last gehad van hetzelfde.
Zodra mijn moeder wegging en wij alleen met vader achterbleven was het huilen, uren achter elkaar.
Broertje en zusje werden vaak snel naar bed gebracht en ik mocht een uur langer opblijven..Voor mij natuurlijk fantastisch, maar voor beide ouders niet zo prettig.
Mijn moeder liep op haar tenen als ze plannen had om weg te gaan. Vader vond het niet prettig dat zijn zoon zo huilde en niets met hem te maken wilde hebben.
Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Toen broertje naar de basisschool ging was zijn 'verlatingsangst' voorbij.Ze doen nu erg veel samen ( broertje is 18)
Wat mijn ouders deden was weinig aandacht schenken aan het feit dat broertje begon te huilen als moeder wegging.
Veel afleiden met spelletjes, drinken of wat te eten. Vader ging meer met broertje doen, moeder meer met mijn zusje ( is een tweeling, dus een andere situatie-:)).
Sterkte! Ik kan me voorstellen dat het als moeder zijnde niet leuk is als je kind een voorkeur heeft.
maandag 12 december 2011 om 20:33
Mijn zoon van 2,5 doet het nu ineens ook bij mij. Ik denk dat het komt omdat ik hoogzwanger ben en weinig meer kan door bekkeninstabiliteit. Vandaag kwam mijn moeder hem ophalen, en ik vroeg of mama een kus kreeg, draaide hij zo zijn hoofd weg! En als ik hem uit bed haal wil hij altijd dat papa komt. Ik probeer het me niet aan te trekken, maar vind het best pijnlijk.
Sorry, geen tips dus, maar wel herkenning. En de mantra 'het is een fase' maar goed inprenten.
Sorry, geen tips dus, maar wel herkenning. En de mantra 'het is een fase' maar goed inprenten.
maandag 12 december 2011 om 20:35
Jij bent er toch wel altijd voor haar, jij bent haar veiligheid en constante factor. Bij jou is het dus niet nodig om die fratsen uit te halen. Het voelt voor jou als afwijzen, maar bij jou weet ze dat het goed zit. Dus ze hoeft niet aan je te hangen. En daarnaast: bij wie probeer je ander gedrag uit? Degene bij wie je dit durft! Zoals pilous zegt, het is een fase. En het zegt niks over afwijzing naar jou toe, eerder het tegenovergestelde!
maandag 12 december 2011 om 20:40
De andere kant is ook niet heel prettig. Mijn dochter huilt de helft van de keren dat ik de kamer uit ga al binnen een minuut. Ik vind het echt niet prettig om mijn haren/make-up/toiletbezoek continue vergezeld te krijgen van heel hard gehuil. Op de ergste dagen doe ik vrij weinig omdat ik niet gezelliger wordt van dat gehuil, dus blijf ik maar voornamelijk in de woonkamer of ga ik in haar kamertje aan de slag (daar kan ze veilig op de grond spelen).
Afgelopen week heb ik dochter zelfs in de kinderstoel bij mij aan het aanrecht gezet met de afwasborstel en een bordje, omdat ik wilde afwassen en ze maar bleef huilen.
Andere keren is er niets aan de hand en kan ik gewoon even doen wat ik wil. Dochter is overigens 13 maand.
Ik las hier niet zolang geleden een topic met hetzelfde onderwerp en daar zei 1 van de forummers dat jij als moeder de constante factor in je dochters leven bent. Jij bent er het meest voor haar en ze weet dat jij terug komt. In tegenstelling tot papa/opa/ wienogmeerook. Die verdwijnen namelijk 'zomaar' en ze weet niet goed wanneer ze weer terug komen.
En verder is het voornamelijk een faaaaase.
Afgelopen week heb ik dochter zelfs in de kinderstoel bij mij aan het aanrecht gezet met de afwasborstel en een bordje, omdat ik wilde afwassen en ze maar bleef huilen.
Andere keren is er niets aan de hand en kan ik gewoon even doen wat ik wil. Dochter is overigens 13 maand.
Ik las hier niet zolang geleden een topic met hetzelfde onderwerp en daar zei 1 van de forummers dat jij als moeder de constante factor in je dochters leven bent. Jij bent er het meest voor haar en ze weet dat jij terug komt. In tegenstelling tot papa/opa/ wienogmeerook. Die verdwijnen namelijk 'zomaar' en ze weet niet goed wanneer ze weer terug komen.
En verder is het voornamelijk een faaaaase.
maandag 12 december 2011 om 20:42
Bedankt voor jullie lieve woorden! Dat helpt echt. Vanavond was het weer drama. Dus toen ze in bed lag was ik er even helemaal klaar mee... 
Wat Star zegt is ook wat ik er zo gek aan vind. Dat het heel vaak juist andersom is. En daar wordt dan ook min of meer dezelfde verklaring voor gegeven; mama is vaak thuis, dus papa is wat minder vertrouwd...
Wat Star zegt is ook wat ik er zo gek aan vind. Dat het heel vaak juist andersom is. En daar wordt dan ook min of meer dezelfde verklaring voor gegeven; mama is vaak thuis, dus papa is wat minder vertrouwd...
maandag 12 december 2011 om 20:42
Mijn zoontjes waren allebij fans van papa vlak voordat ze 1 werden. Nu is het helemaal in balans. En het heeft in mijn ervaring niet zo veel te maken met wat je doet en wie het meest thuisbleef. Na de geboorte van de oudste werkte ik 3 dagen en mijn vriend 5. Na de geboorte van de jongste precies andersom.
maandag 12 december 2011 om 20:48
Mijn man zorgt meer voor zoontje (22 mnd) dan ik, maar hij is al vanaf het begin meer op mij gericht. Ik mag niet mee kijken naar het zwembad. Dan huilt hij alleen maar dat hij naar mij wil terwijl papa de zwemles altijd met hem doet, en het zonder mij prima gaat. Ik vind het aan de ene kant wel vleiend, maar ook vervelend voor mij man, en met sociale dingen doen met de familie kan mij man lekker met iedereen kletsen en zit ik de hele tijd aan mijn zoontje vast, wat ik na een tijdje ook wel beu wordt. Dan zou ik het liever 50-50 verdelen.
maandag 12 december 2011 om 20:52
quote:Iekx schreef op 12 december 2011 @ 20:42:
Bedankt voor jullie lieve woorden! Dat helpt echt. Vanavond was het weer drama. Dus toen ze in bed lag was ik er even helemaal klaar mee...
Wat Star zegt is ook wat ik er zo gek aan vind. Dat het heel vaak juist andersom is. En daar wordt dan ook min of meer dezelfde verklaring voor gegeven; mama is vaak thuis, dus papa is wat minder vertrouwd...sja niet ieder kind is hetzelfde, al ligt hetzelfde eraan ten grondslag: er eentje uitkiezen waar je aan gaat hangen. ... sommige kindjes kiezen mama want dat is de makkelijkste keuze omdat die er vaak is, anderen kiezen daarom papa want mama is er toch wel. Blijft dezelfde fase, ( en gaat echt over!) Maar snap dat t frustrerend is nu hoor...
Bedankt voor jullie lieve woorden! Dat helpt echt. Vanavond was het weer drama. Dus toen ze in bed lag was ik er even helemaal klaar mee...
Wat Star zegt is ook wat ik er zo gek aan vind. Dat het heel vaak juist andersom is. En daar wordt dan ook min of meer dezelfde verklaring voor gegeven; mama is vaak thuis, dus papa is wat minder vertrouwd...sja niet ieder kind is hetzelfde, al ligt hetzelfde eraan ten grondslag: er eentje uitkiezen waar je aan gaat hangen. ... sommige kindjes kiezen mama want dat is de makkelijkste keuze omdat die er vaak is, anderen kiezen daarom papa want mama is er toch wel. Blijft dezelfde fase, ( en gaat echt over!) Maar snap dat t frustrerend is nu hoor...
maandag 12 december 2011 om 20:52
maandag 12 december 2011 om 21:01
zoon heeft het ook (1,5jr) ik ben thuisblijfmama en papa gaat 'altijd weg' (werkt 4 dagen per week) dus ik ben eigenlijk nooit lang weg..dus als papa weg gaat...gillen...en als papa er is, dan is het ook papa voor en papa na...maar ja..zoon heeft mij niet hoeven missen...
gaat hopelijk wel over...zie het als een compliment...dat jij zo veilig voor haar bent....(lastig ik snap t hoor!!)
(werkt 4 dagen per week) dus ik ben eigenlijk nooit lang weg..dus als papa weg gaat...gillen...en als papa er is, dan is het ook papa voor en papa na...maar ja..zoon heeft mij niet hoeven missen...gaat hopelijk wel over...zie het als een compliment...dat jij zo veilig voor haar bent....(lastig ik snap t hoor!!)
maandag 12 december 2011 om 21:03
Hier exact hetzelfde. Dochter is (op de dag af, realiseer ik me nu) 22 maanden en heeft ook van die periodes. Want dat zijn het hier: periodes.
Ik vind het ook heel rot om mee te maken, maar kan mijzelf goed voorhouden dat het inderdaad maar een fase is. Het ligt echt niet aan mij, want als papa en/of opa buiten beeld zijn, heeft ze totaal geen problemen met mij en is het heel gezellig in huis.
En als ik er in mijn omgeving over praat, krijg ik steevast te horen: 'oh, dat is meisjes-eigen, die hangen meer aan hun vader!' Of het zo zwart-wit is, dat denk ik niet, maar het is ook geen toeval dat zoveel mensen dat zeggen denk ik.
Ik vind het ook heel rot om mee te maken, maar kan mijzelf goed voorhouden dat het inderdaad maar een fase is. Het ligt echt niet aan mij, want als papa en/of opa buiten beeld zijn, heeft ze totaal geen problemen met mij en is het heel gezellig in huis.
En als ik er in mijn omgeving over praat, krijg ik steevast te horen: 'oh, dat is meisjes-eigen, die hangen meer aan hun vader!' Of het zo zwart-wit is, dat denk ik niet, maar het is ook geen toeval dat zoveel mensen dat zeggen denk ik.
maandag 12 december 2011 om 21:21
Dochter (3) heeft dit ook, nog steeds Papa is heilig!
Ik heb er ook veel verdriet van gehad, hoe kwam het nou toch dat ik voor haar zorgde, leuke dingen deed en er het meeste was en toch was ik niet goed genoeg?
Die gedachten heb ik van mij afgezet, ik ben dolblij met de band die vader en dochter hebben, het extreme is er inmiddels ook wel vanaf, ik mag haar weer optillen en knuffelen als papa thuis is maar man man man, wat deed het pijn als ik niet bij haar in de buurt mocht komen.
Ik zie nu dat ze echt een onbreekbare band hebben, 2 handen op 1 buik en stapelgek op elkaar, ze lijken ook best veel op elkaar, zelfde sterrenbeeld, zelfde trekken.
Ik geniet enorm van de momenten die ik samen met haar heb als papa er niet is en als papa er wel is geniet ik enorm van de momenten die zij samen hebben.
Ik zou willen dat ik zo'n lieve leuke vader had.
Het gaat voorbij, of het zal minder worden maar je kind wijst jou niet af om wie jij bent, echt niet
Ik heb er ook veel verdriet van gehad, hoe kwam het nou toch dat ik voor haar zorgde, leuke dingen deed en er het meeste was en toch was ik niet goed genoeg?
Die gedachten heb ik van mij afgezet, ik ben dolblij met de band die vader en dochter hebben, het extreme is er inmiddels ook wel vanaf, ik mag haar weer optillen en knuffelen als papa thuis is maar man man man, wat deed het pijn als ik niet bij haar in de buurt mocht komen.
Ik zie nu dat ze echt een onbreekbare band hebben, 2 handen op 1 buik en stapelgek op elkaar, ze lijken ook best veel op elkaar, zelfde sterrenbeeld, zelfde trekken.
Ik geniet enorm van de momenten die ik samen met haar heb als papa er niet is en als papa er wel is geniet ik enorm van de momenten die zij samen hebben.
Ik zou willen dat ik zo'n lieve leuke vader had.
Het gaat voorbij, of het zal minder worden maar je kind wijst jou niet af om wie jij bent, echt niet
