Kinderen
alle pijlers
Dochter wijst moeder vaak af
maandag 12 december 2011 om 20:24
Hallo allemaal,
Zoals de titel al zegt, wijst mijn dochter (16 maanden) mij heel vaak af. Ze geeft duidelijk de voorkeur aan haar vader. Op zich heel fijn dat die twee zo dik met elkaar zijn natuurlijk. Maar soms doet het me echt zoveel pijn.
Ze gaat bijvoorbeeld huilen als mijn man de kamer uitloopt, maar als ik wegga is er niets aan de hand. Als ik haar optil dan zet ze zich echt af en doet zelfs pogingen mij te slaan. Ze hangt veelal aan mijn mans been.
Het was laatst zelfs zo erg dat ze toen ik thuiskwam, snel naar mijn schoonvader (die dus al bij ons thuis was) rende om door hem opgetild te worden.
Op de dagen dat ik alleen met haar ben is er niets aan de hand. Maar zodra mijn man (en dus soms mijn schoonvader) in de buurt is, kan ik het wel schudden.
Ik breng meer tijd met haar door dan mijn man, ben niet per sé strenger dan mijn man en heb haar nooit geslagen of zoiets.
Het doet me vaak echt pijn als ze me weer afwijst. Al laat ik haar dat zo min mogelijk merken (ik word niet boos op haar ofzo). Daarnaast is het soms ook gewoon ronduit genant. Ze doet het ook in grote groepen. Als we bij familie zijn en mijn man loopt even weg, dan zet ze het vaak ook op een krijsen.
Iemand tips of ervaringen?
Zoals de titel al zegt, wijst mijn dochter (16 maanden) mij heel vaak af. Ze geeft duidelijk de voorkeur aan haar vader. Op zich heel fijn dat die twee zo dik met elkaar zijn natuurlijk. Maar soms doet het me echt zoveel pijn.
Ze gaat bijvoorbeeld huilen als mijn man de kamer uitloopt, maar als ik wegga is er niets aan de hand. Als ik haar optil dan zet ze zich echt af en doet zelfs pogingen mij te slaan. Ze hangt veelal aan mijn mans been.
Het was laatst zelfs zo erg dat ze toen ik thuiskwam, snel naar mijn schoonvader (die dus al bij ons thuis was) rende om door hem opgetild te worden.
Op de dagen dat ik alleen met haar ben is er niets aan de hand. Maar zodra mijn man (en dus soms mijn schoonvader) in de buurt is, kan ik het wel schudden.
Ik breng meer tijd met haar door dan mijn man, ben niet per sé strenger dan mijn man en heb haar nooit geslagen of zoiets.
Het doet me vaak echt pijn als ze me weer afwijst. Al laat ik haar dat zo min mogelijk merken (ik word niet boos op haar ofzo). Daarnaast is het soms ook gewoon ronduit genant. Ze doet het ook in grote groepen. Als we bij familie zijn en mijn man loopt even weg, dan zet ze het vaak ook op een krijsen.
Iemand tips of ervaringen?
maandag 12 december 2011 om 21:39
Lijkt mij moeilijk! Mijn dochter van 10 maanden zet zich af bij papa om naar mij te gaan. Maar wilt na papa's werkdag ook graag bij hem zitten.
Mijn man werkt 4 dagen en ik 3 dus ze ziet mij 1 dagje meer.
Toevallig was vandaag voor het eerst dat ze papa zei toen hij thuiskwam. Mama heeft ze nog nooit gezegd haha.
Ik denk dat het wel over gaat.
Mijn man werkt 4 dagen en ik 3 dus ze ziet mij 1 dagje meer.
Toevallig was vandaag voor het eerst dat ze papa zei toen hij thuiskwam. Mama heeft ze nog nooit gezegd haha.
Ik denk dat het wel over gaat.
dinsdag 13 december 2011 om 00:10
quote:Iekx schreef op 12 december 2011 @ 20:43:
Ik snap ook dat als het andersom is, het heel lastig kan zijn. Mijn man vindt het ook moeilijk, voor mij, maar daarmee ook voor zichzelf.En dat gevoel snap ik ook weer. Dochter had een tijdje terug een eenkennigheidsfase en moest zelfs bij haar vader huilen en stak, zodra ze mij zag, haar handjes naar mij uit. Dat voelde idd heel erg lullig. Nu is mijn man overdag ook amper thuis, hij werkt in een winkel met ruime openingstijden en deze hele maand koopzondagen, dus tjah het is wel begrijpelijk.
Ik snap ook dat als het andersom is, het heel lastig kan zijn. Mijn man vindt het ook moeilijk, voor mij, maar daarmee ook voor zichzelf.En dat gevoel snap ik ook weer. Dochter had een tijdje terug een eenkennigheidsfase en moest zelfs bij haar vader huilen en stak, zodra ze mij zag, haar handjes naar mij uit. Dat voelde idd heel erg lullig. Nu is mijn man overdag ook amper thuis, hij werkt in een winkel met ruime openingstijden en deze hele maand koopzondagen, dus tjah het is wel begrijpelijk.
dinsdag 13 december 2011 om 00:30
Dochters en papa's het kan verkeren. Herkenbaar en heel gewoon. Wees trots op die kleine vrouw in dop. Ze heeft echt niets tegen jou maar papa's kunnen nu eenmaal de aarde doen rond draaien. Wist je dat niet?
*insert knipoog smiley*
*insert knipoog smiley*
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 13 december 2011 om 00:37
quote:Vl43inder schreef op 13 december 2011 @ 00:25:
Jeetje, mijn zoontje is nog maar drie en een halve maand oud en is nu al blijer als hij zijn vader ziet dan wanneer hij mij ziet (terwijl ik potverdikkie die ene met de tieten ben). Ik mag me dus wel opmaken voor een lange fase....En daarna rollen ze naadloos de peuterpuberteit in, enjoy!
Jeetje, mijn zoontje is nog maar drie en een halve maand oud en is nu al blijer als hij zijn vader ziet dan wanneer hij mij ziet (terwijl ik potverdikkie die ene met de tieten ben). Ik mag me dus wel opmaken voor een lange fase....En daarna rollen ze naadloos de peuterpuberteit in, enjoy!
The time is now
dinsdag 13 december 2011 om 00:51
quote:Enn schreef op 13 december 2011 @ 00:30:
Dochters en papa's het kan verkeren. Herkenbaar en heel gewoon. Wees trots op die kleine vrouw in dop. Ze heeft echt niets tegen jou maar papa's kunnen nu eenmaal de aarde doen rond draaien. Wist je dat niet?
*insert knipoog smiley*
nu na 21 jaar draait de aarde nog steeds om haar papa, krijgt ook alles voor elkaar, het kan verkeren, en ik blijf er om glimlachen, geweldig die twee
Dochters en papa's het kan verkeren. Herkenbaar en heel gewoon. Wees trots op die kleine vrouw in dop. Ze heeft echt niets tegen jou maar papa's kunnen nu eenmaal de aarde doen rond draaien. Wist je dat niet?
*insert knipoog smiley*
nu na 21 jaar draait de aarde nog steeds om haar papa, krijgt ook alles voor elkaar, het kan verkeren, en ik blijf er om glimlachen, geweldig die twee
dinsdag 13 december 2011 om 10:24
Ik was degene die het topic opende waar hier aan gerefereerd wordt. Mijn dochtertje is inmiddels bijna 11 maanden en nog steeds dol op haar oma! Dus zij is niet eenkennig naar papa of mama, maar naar haar oma.
En dat is niet altijd leuk. Gisterochtend bijvoorbeeld, haalde ik haar op omdat ze een nachtje bij opa en oma gelogeerd had. Ik helemaal blij om haar weer te zien, zij lachte wel naar mij toen ik binnenkwam, maar ze wou absoluut niet van oma's arm af. Daarna wou ze na wat gejammer, toch wel even 10 seconden bij me blijven om vervolgens onder luid protest weer van mijn arm af proberen te komen richting oma.
En dat is niet altijd leuk. Gisterochtend bijvoorbeeld, haalde ik haar op omdat ze een nachtje bij opa en oma gelogeerd had. Ik helemaal blij om haar weer te zien, zij lachte wel naar mij toen ik binnenkwam, maar ze wou absoluut niet van oma's arm af. Daarna wou ze na wat gejammer, toch wel even 10 seconden bij me blijven om vervolgens onder luid protest weer van mijn arm af proberen te komen richting oma.
woensdag 14 december 2011 om 13:37
@Baudolino, ik herken dat helemaal, maar dan met mijn schoonvader. Het steekt, ook al is het natuurlijk helemaal niet de intentie van die kleine om je te kwetsen.
Ik blijf het lastig vinden, maar probeer me vast te houden aan het feit dat ze dit doet omdat ze mij het vaakst ziet en ik ds de stabiele factor ben...
Ik blijf het lastig vinden, maar probeer me vast te houden aan het feit dat ze dit doet omdat ze mij het vaakst ziet en ik ds de stabiele factor ben...
woensdag 14 december 2011 om 13:47
quote:stukje_cake schreef op 12 december 2011 @ 20:40:
Ik las hier niet zolang geleden een topic met hetzelfde onderwerp en daar zei 1 van de forummers dat jij als moeder de constante factor in je dochters leven bent. Jij bent er het meest voor haar en ze weet dat jij terug komt. In tegenstelling tot papa/opa/ wienogmeerook. Die verdwijnen namelijk 'zomaar' en ze weet niet goed wanneer ze weer terug komen.
Dat is dus onzin. Hoezo verdwijnt papa zomaar en mama niet? In veel moderne gezinnen is werk en zorg 50/50 verdeeld en is papa er dus net zoveel als mama.
Hier wel veel herkenning trouwens, mijn zoontje van 18 maanden is ook een papa's-kindje en gek op zijn opa. Mij vindt ie ook wel lief maar ik mag wel gewoon naar de wc, mijn man niet
Ik las hier niet zolang geleden een topic met hetzelfde onderwerp en daar zei 1 van de forummers dat jij als moeder de constante factor in je dochters leven bent. Jij bent er het meest voor haar en ze weet dat jij terug komt. In tegenstelling tot papa/opa/ wienogmeerook. Die verdwijnen namelijk 'zomaar' en ze weet niet goed wanneer ze weer terug komen.
Dat is dus onzin. Hoezo verdwijnt papa zomaar en mama niet? In veel moderne gezinnen is werk en zorg 50/50 verdeeld en is papa er dus net zoveel als mama.
Hier wel veel herkenning trouwens, mijn zoontje van 18 maanden is ook een papa's-kindje en gek op zijn opa. Mij vindt ie ook wel lief maar ik mag wel gewoon naar de wc, mijn man niet
woensdag 14 december 2011 om 14:21
quote:Iekx schreef op 14 december 2011 @ 13:37:
@Baudolino, ik herken dat helemaal, maar dan met mijn schoonvader. Het steekt, ook al is het natuurlijk helemaal niet de intentie van die kleine om je te kwetsen.
Ik blijf het lastig vinden, maar probeer me vast te houden aan het feit dat ze dit doet omdat ze mij het vaakst ziet en ik ds de stabiele factor ben...
Het steekt inderdaad wel eens, vooral omdat het helemaal niet strookt met wat ik mij er vantevoren van had voorgesteld.
Niet dat dát nou zo leuk is, maar ik zag er tegenop dat ze wat ouder zou worden en haar weg te moeten brengen naar mijn schoonouders, want het leek me zo moeilijk om haar huilend achter te laten. Ik had nooit durven bedenken dat ze niet eens bij mij op de arm wil als ik haar weer op kom halen!
Het komt vast goed!
@Baudolino, ik herken dat helemaal, maar dan met mijn schoonvader. Het steekt, ook al is het natuurlijk helemaal niet de intentie van die kleine om je te kwetsen.
Ik blijf het lastig vinden, maar probeer me vast te houden aan het feit dat ze dit doet omdat ze mij het vaakst ziet en ik ds de stabiele factor ben...
Het steekt inderdaad wel eens, vooral omdat het helemaal niet strookt met wat ik mij er vantevoren van had voorgesteld.
Niet dat dát nou zo leuk is, maar ik zag er tegenop dat ze wat ouder zou worden en haar weg te moeten brengen naar mijn schoonouders, want het leek me zo moeilijk om haar huilend achter te laten. Ik had nooit durven bedenken dat ze niet eens bij mij op de arm wil als ik haar weer op kom halen!
Het komt vast goed!
