Wat is "houden van"?

Ik denk er ook vaak over na. En ik weet het ook niet.

Een ding weet ik wel; mijn zoon daar houd ik onvoorwaardelijk van. En als ik met een man in de weer ben ga ik al snel piekeren. Houd ik van hem? Kan ik hem langere tijd om mij heen velen? Want als het 'gewoner' wordt dan pas blijkt m.i. of je echt van elkaar houdt.

Voor mij: je voelt het lichamelijk of energetisch, in de buurt van je hart. Als je van iemand houdt, voel je het daar ontspannen en warm worden. Als je niet van iemand houdt, voel je het samentrekken. Of je voelt juist helemaal niks.

Dat ik mij geen raad meer wist met zijn gedrag, drank enzo.

Schreeuwen en ander naar gedrag. Toen wist ik het; deze liefde is over en het houden van werd; nonchalant met elkaar omgaan en elkaar kwetsen.

Dus als het gewoner gaat worden is dat geen vrijbrief om elkaar niet meer met respect te benaderen. Dan is dat voor mij een teken dat hij niet meer genoeg van mij houdt. En ik hield, dacht ik, nog wel van hem. Maar dat was meer de gewenning geloof ik.

quote:dondersteentje76 schreef op 23 februari 2008 @ 16:09:

[...]





Ik voel me blij worden als ik mijn vriend weer zie, is dat een beetje wat je bedoelt? Bij hem kan ik me ontspannen, voel me dan niet beoordeelt....Ja, dat is het! Alleen kun je het ook voelen als je echt helemaal niet blij bent.

Ik weet dat ik van mijn man houd omdat ik die liefde gewoon de hele tijd voel! En als ik er concreet over nadenk, weet ik dat ik van hem houd omdat:

- ik blij word als ik hem zie en hem mis als ik hem een tijd niet zie

- ik blij ben als hem iets leuks overkomt of als hij het naar zijn zin heeft

- ik boos/verdrietig word als iemand lelijk tegen hem doet/hem niet eerlijk behandelt, en ik dan de neiging heb om hem te beschermen/verdedigen

- ik van binnen in me dikwijls een heel warm gevoel krijg als ik naar hem kijk/aan hem denk

- ik dikwijls zin heb om hem aan te raken, beet te pakken, te kussen, in hem weg te kruipen

de intensiteit van het houden van-gevoel is me nog duidelijker geworden sinds ik met mijn man (door mijn depressie)door een crisis ben gegaan. Het werd me langzaamaan duidelijk: Mijn man houdt zo ongelooflijk veel van mij, zo onvoorwaardelijk, zonder oordelen en zo intens, dat ik er bijna bang van werd om te merken dat het mogelijk is om zoveel van iemand te houden.

Tot ik datzelfde gevoel weer kreeg naar hem, en langzaam uit mijn depressie raakte. En dat gevoel is daarna nooit meer weggegaan.

Het is voor mij te vergelijken met de liefde voor mijn kind. Onvoorwaardelijk, intens, een deel van jou. Zonder hen beiden voel ik me incompleet.

Een relatie is meer dan liefde. Houden van is niet genoeg. Er moet een toekomstperspectief zijn. Dan pas spreek je van een relatie.

quote:dondersteentje76 schreef op 23 februari 2008 @ 17:05:



Als ik aan hem denk, word ik ook blij van binnen.... maar toch is het anders als toen ik net verliefd op hem was, toen had ik echt nog flinke vlinders in buik rondfladderen, dat is nu niet meer.



Ondanks dat ik al die dingen voel en ervaar, twijfel ik wel eens of dat genoeg is? Is dat nu echt houden van? Soms voelt het door de sleur van alledag zo gewoontjes, moet het niet elke dag spannend, intens, fladderende vlinders zijn? Of kan dat niet, wordt het idd na jaren gewoon... een soort van zekerheid, dat je hem niet kwijt wil, dat je oud met hem wilt worden?



Dondersteentje, nee het moeten niet iedere dag intens fladderende vlinders zijn! Maar dat betekent nu ook weer niet dat het 'gewoon' moet voelen. 'Gewoon' in de betekenis van 'niets bijzonders'. Een goede relatie is helemaal niet gewoon, het is iets waardevols. Je hoeft er natuurlijk niet iedere dag de hele dag over te jubelen, als je je er maar geregeld van bewust blijft dat je geluk hebt met je man/vriend. Overigens, die zekerheid waar je het over hebt, biedt ook een grote veiligheid, waardoor je in staat bent om je naast je relatie ook met andere dingen bezig te houden: je kinderen, werk, passies... Als je relatie niet goed zit, lijdt al de rest daaronder.



Je kunt je gevoelens voor elkaar ook 'cultiveren', waardoor je ze beter blijft voelen, waardoor je je ervan bewust blijft dat je geluk hebt met je man/je relatie. Dat cultiveren van die gevoelens kun je bijvoorbeeld doen door ze naar elkaar uit te spreken, of door geregeld samen iets leuks, iets bijzonders te doen.



Ik heb het grote 'geluk' gehad (dat meen ik!) dat ik een lang slecht eerste huwelijk gehad heb, want daardoor zal ik mijn huidige gelukkige relatie nooit 'gewoon' vinden. Ik zal er altijd ontzettend dankbaar voor blijven.

Houden van is ook moeilijk te omschrijven, omdat het een gevoel is. En een gevoel kun je nu eenmaal niet zo makkelijk omschrijven. Je weet vaak pas wat het is, als je het gevoeld hebt. (volgens mij geldt dit niet alleen voor houden van, maar ook voor andere gevoelens).



Ik weet dat ik van mijn lief hou, omdat ik hem mis als hij niet bij me is (ik vind het verschrikkelijk als ik 's avonds niet lekker tegen hem aan in slaap kan vallan), ik me geen leven zonder hem meer voor kan stellen (ik geloof serieus dat als hij zou overlijden, ik ook echt niet meer verder zou willen). Ik me ook naar voel als hij niet happy is. Ik hem leuk vindt gewoon hoe hij is, met alle leuke en minder leuke eigenschappen. Ik ook achter hem sta en bij hem blijf in mindere tijden. Ik voor hem door het vuur zou gaan.



Vaak zie je dat als mensen verliefd zijn, ze zich anders voordoen, omdat ze willen dat die ander hen ook leuk vindt en ze zich daardoor (soms onbewust) anders gaan gedragen. Je weet pas als je bij elkaar past als je die fase voorbij bent. Voor mijn gevoel hebben wij die fase overgeslagen. Niet dat we niet verliefd waren, maar ik heb vanaf het begin het gevoel gehad dat ik mezelf bij hem kon zijn. Hij houdt van me, gewoon om wie ik ben. Met alle leuke en ongetwijfeld ook veel minder leuke kanten die ik heb.

We laten ook vaak onze gevoelens aan elkaar merken. Als ik wegga of thuiskom wil ik altijd eerst een 'knuf'. En af en toe stuur ik hem tijdens mijn werk spontaan een sms-je om te zeggen dat ik van hem houd.

Voor mij is het ook een gevoel van vertrouwen, we hebben geen (bewuste) geheimen voor elkaar. Natuurlijk weten we wel eens iets niet, maar dat is dan toevallig niet ter sprake gekomen. Dat gevoel van vertrouwe is voor mij heel belangrijk. Ik weet ook zeker dat hij nooit vreemd zal gaan (ik durf hem rustig met drie vrouwen in een hotelkamer te laten). We denken hier namelijk hetzelfde over: dit doe je je partner niet aan. En zeg niet: het gebeurde gewoon, want daar ben je zelf bij.

Mijn lief is iemand die van huis uit niet heeft geleerd om over gevoelens te praten (niet zo'n makkelijke jeugd gehad). Hij was degene die als eerste van ons zei: ' ik hou van je'. En hij vond het zelf ook heel apart dat hij het nu wel deed, maar dat kwam omdat hij zich bij mij vertrouwd voelde.



Je vraagt of het niet elke dag spannend moet zijn? Maar dat kan helemaal niet, want als je iets hebt wat je spannend vindt en je doet dat 10 keer, is het ook niet spannend meer. Spanning is een piek, en je kunt niet alleen pieken hebben. Je kunt alleen een piek hebben als je ervoor en erna een dal hebt. We vinden het heel gezellig om samen iets leuks te doen (of met anderen), maar vinden het ook heerlijk om gezellig samen op de bank te ziiten. En het is leuk als hij eens spontaan iets 'spannends' doet, maar zo niet, dan is het ook goed.

Houden van is niet afhankelijk van hoe de ander je laat voelen. Echt houden van is onbaatzuchtig. Houden van brengt al die symtomen met zich mee eerder beschreven, maar is er ook in tijde van verdriet en twijfel.



Houden van laat je niet in de steek, maar houden van laat ook los en geeft de ander de ruimte zijn of haar leven te leiden.



De fout die veel mensen maken is een invulling zoeken in eigen leegte. En zodra de ander die invulling niet meer (kan) geven, is de relatie voorbij. Je weet pas dat je van iemand houdt, als dat ook nog zo is na moeilijke tijden.

quote:dondersteentje76 schreef op 23 februari 2008 @ 15:31:

Hoe weet je of je echt van iemand houdt? Wat is dat precies, houden van? Hoe voelt dat, wat doet het met je?



De laatste tijd denk ik vaak over deze vraag na. Voor mij heeft 'houden van' vooral met vertrouwen te maken, iemand absoluut kunnen vertrouwen, met iemand overal over kunnen praten, je thuis bij iemand voelen, dat je geaccepteerd wordt zoals je bent, dat je mag zijn wie je bent, er zijn voor iemand, in goede en in slechte tijden, dat je kan lachen en huilen met iemand.



Maar is dat wel echt houden van? Is dit genoeg om in eenrelatie te blijven? Of moet er meer zijn?

Wat houdt "houden van" voor jullie in?

Is houden van ook een keuze?



Ik geloof niet dat alleen houden van genoeg is om in een relatie te blijven.

In een "gezonde" relatie draag je zorg voor elkaar, steun je elkaar en stimuleer je die ander om zichzelf te ontplooien, om een zo optimaal mogelijk mens te zijn. ( ai, wat klinkt dit zweverig)



D'r zijn alleen ook momenten, dat de ander ongeacht het feit dat je zielsveel van hem houdt, dingen doet die jou in de kern aantasten. Die je beschadigen, en die je wond en beurs maken van binnen.



En dan mag je nog zoveel van die ander houden, en in het begin zoveel met de mantel der liefde bedekken, vroeg of laat red je dat niet meer. Dan vallen er gaten in die mantel, en dan verwarmt hij niet meer, maar giert de wind er doorheen en verkil je alleen nog maar.



En als dat moment is aangebroken, dan is houden van niet meer genoeg, en dan zul je voor jezelf moeten kiezen, en er voor moeten kiezen om zielsveel van die ander te houden, maar om alleen verder te gaan.



JOjanneke.

Psychotherapeut I.D. Yalom geeft de volgende samenvatting van de kenmerken van echte liefde:



Onbaatzuchtig

Echte liefde is niet gericht op een bepaald belang, laat staan eigen belang.

Belang is simpelweg van een andere orde, het doet er niet toe. Dat betekent ook dat men zich kan losmaken van externe factoren of mensen. Echte liefde is zuivere, ongemengde betrokkenheid op de ander. Ze verdraagt geen kritisch commentaar langs de zijlijn, laat staan consciëntieuze rekenmeesters die precies bijhouden hoeveel winst en verlies de relatie oplevert.



Totaal

Echte liefde wordt gevoeld voor de ander als totale persoon, dus niet voor specifieke eigenschappen. Liefde is (veel) meer dan de optelsom van een aantrekkelijk uiterlijk, een riant inkomen, een boeiende uitstraling en een charmante babbel. Wie blind is van liefde zal weliswaar tal van goede eigenschappen in de ander zien, maar steeds het gevoel hebben dat het hem dáár niet in zit. Liefde gaat immers uit naar een ondefinieerbare grootheid, de ander als persoon.



Gericht op de ander

Bij echte liefde is men - in principe - met heel zijn hart gericht op de ander. Men wil er voor de ander zijn, men wil helpen, beschermen, verzorgen. Dat betekent ook dat men de partner tijd en ruimte geeft om zijn eigen weg in te slaan.



Actief

De mens kan overvallen worden door verliefdheid, maar niet door liefde. Echte liefde ontstaat dus niet plotseling, als een donderslag bij heldere hemel, maar volgt een proces waarbij de liefde steeds weer wordt bevestigd en getoond. Liefde vóelen is niet voldoende. Het vergt vormgeving en onderhoud, zodat de ander de liefde ook werkelijk vóelt.



Liefde als levenshouding

Tot op zekere hoogte is liefde een manier van in deze wereld staan. Het is niet die exclusieve, magische ketting die de partners voor eens en voor altijd aan elkaar vastketent, het is een open houding naar de wereld als geheel. Liefde staat dus (ook) voor ontvankelijkheid en een blik die naar buiten is gericht. Iemand die zich helemaal afzondert in zichzelf en voortdurend op voet van oorlog staat met wat er om hem heen gebeurt, zal niet makkelijk liefde voelen.



Gezonde wortels

Echte liefde spruit voort uit rijkdom in plaats van armoede, uit groei in plaats van stilstand, uit willen in plaats van moeten. De ander is niet iemand die je eigen bestaan kan rechtvaardigen of je eenzaamheid kan verdrijven, maar iemand die je deelgenoot kunt maken van je eigen existentie. Dat kan alleen als we in het reine zijn met onszelf, met ons verleden en de omringende wereld. Er moet immers - in psychologische zin - plaats zijn voor iemand anders.



Wederkerigheid

De ideale liefde veronderstelt wederkerigheid en gelijkwaardigheid. Alles wat je in de relatie investeert, komt (op een andere manier) weer terug. Daarbij gaat het niet om objectieve, kwantificeerbare uitwisselingstransacties, maar om een fundamenteel gevoel dat de relatie `klopt'. Zo lang als we het gevoel hebben dat we van de ander voldoende krijgen, zal het ons geen enkele moeite kosten om te (blijven) geven. Op het moment dat we dat gevoel niet meer hebben, zullen we automatisch en onbewust een stapje terug doen.



Onbedoelde bevrediging

Echte liefde is niet gericht op beloning of bevrediging. Dit zijn onbedoelde effecten die vanzelf ontstaan, zonder dat ze beoogd waren. Maar dát deze effecten optreden, tegelijk met het uiten van liefde, is wel belangrijk. Liefde die bevrediging nastreeft, is net zo kansloos als liefde die nimmer bevredigend is.



Acht kenmerken van sterke relaties



Wie kent hun geheim beter dan de stellen zelf? Onderzoekster Francine Klagsbrun onderwierp stellen die minstens vijftien jaar getrouwd zijn, aan een vijf uur durend interview. Hieruit destilleerde ze acht kenmerken van goede relaties:



Flexibiliteit: de mogelijkheid om met veranderingen om te gaan, zoals de kinderen die uit huis gaan, of de partner die van baan verandert.

Het accepteren van het onveranderbare: het gedrag en de eigenschappen van de partner accepteren die niet zullen veranderen.



De overtuiging van eeuwigheid: de partners zien scheiding niet als een optie.

In de meeste relaties zijn er tijden van afstand en woede geweest, maar geen van beiden overwoog eruit te stappen.

Vertrouwen: je veilig voelen bij de ander.

Wederzijdse afhankelijkheid: niet per se op hetzelfde moment, want de een kan emotioneel meer afhankelijk zijn in de ene periode, de ander op een ander moment. Het betekent overigens niet volledig in elkaar opgaan.

Plezier in elkaar: gelukkige stellen vinden het prettig om bij elkaar te zijn en met elkaar te praten.

Een gekoesterde gedeelde geschiedenis.

Geluk: veel van de lang gehuwden zagen zichzelf als mazzelaars.

Klagsbrun merkt op dat deze stellen niet minder ellende meemaakten in hun leven, maar ze vinden zelf dat de positieve dingen de overhand hebben.

Ik ben het met elke zin uit onderstaand stukje eens .

noem me dom, naief, ik weet het niet. Dacht altijd dat dat wat ik met mijn man had echt houden van was. En ik hou ook van hem. Dacht altijd dat onze relatie het voorbeeld was van een goede huwelijksrelatie. Daarnaast was ik ervan overtuigd dat liefdes verhalen zoals je die in boeken leest of in films ziet niet echt bestaan. Ik was tevreden en dacht niet te veel na over de dingen die ik miste, was me er zelfs meestal niet eens bewust van. En toen ontmoete ik nr2. En langzaam aan begon ik te begrijpen dat houden van veel meer kan zijn dan wat ik met mijn man deel. Mijn man en ik respecteren elkaar, zijn graag in elkaars gezelschap, onze verhouding is onbaatzuchtig, we zijn met elkaar meegegroeid. En iedereen in onze omgeving ziet ons als het ideale koppel. Mijn man kent mij door en door en ondanks dat ik vreemd ben gegaan, wil hij nog steeds met me verder, omdat hij van mij houdt. En ik weet dat hij echt van mij houdt. Maar ik denk dat hij, net als ik voordat ik nr2 ontmoete, nog niet weet hoeveel meer houden van kan zijn.

Dondersteentje, ik vind net, als ik naar films en soaps kijk, dat die stellen helemaal niet zoveel van elkaar houden en het veel minder leuk hebben dan mijn man en ik. Aan welk stel uit welke film/soap denk jij dan, als je het over die liefde hebt? En wat hebben die stellen dat jij en je vriend niet met elkaar hebben?

Het is moeilijk uit te leggen, het verschil tussen wat ik met mijn man heb en wat ik met mijn nr2 heb. Ik heb het niet over liefde zoals in soap series. Zoals Coelho zegt: "telkens als je de liefde probeert te doorgronden, verdwijnt de magie".

Wat ik wel kan uitleggen is dat ik me lichamelijk tot mijn nr2 aangetrokken voel, zoals ik me nog nooit heb gevoeld ten opzichte van mijn man. De sex met mijn man is echt niet slecht maar wat ik met mijn nr2 heb gevoeld valt niet te beschrijven. En dat is niet omdat hij zo'n fantastische minnaar is. Dat heeft te maken met het feit dat er tussen mijn nr2 en mij sprake is/was van een heel diep speciaal gevoel in combinatie met hele sterke wederzijdse lichamelijke aantrekkingskracht. En nu wordt er natuurlijk gedacht dat ik me van slag heb laten brengen door wat hormonen maar dat is niet zo. Bij mij is het zo dat mijn nr2 bepaalde dingen in mijn leven heeft terug gebracht die ik had weg gestopt omdat die dingen voor mijn man veel minder belangrijk zijn. Als ik nr2 niet had ontmoet, had het waarschijnlijk veel langer geduurd voor ik me hier van bewust was geworden.

Voor ik nr2 in mijn leven kwam, heb ik wel eens gedacht wat er zou gebeuren als mijn man een vrouw zou ontmoeten tot wie hij zich heel erg sexueel aangetrokken zou voelen, omdat ik vaak het idee kreeg dat mijn man dit niet voor mij voelde. De ironie wil dat ik degene ben die dit overkwam (het gevoel overkwam me) en niet sterk genoeg was om er niks mee te doen.

ik weet dat ik van iemand houdt, als mijn grootste angst is dat diegene zou komen te overlijden het klinkt misschien heel stom. Maar dat intense verdriet wat ik dan zou voelen laat me weten waar ik nu zo dankbaar voor ben.



Voor mij is houden van een gevoel. Een gevoel dat ik niet alleen bij vriendjelief hebt maar ook bij sommige vriendinnen. Mensen die ik niet zou willen kwijtraken.



Waarom stel je deze vraag eigenlijk dondersteentje, ik denk dat houden van niet als een vaste omschrijving kan worden vastgesteld. Iedereen geeft er zijn eigen inhoud en kleur aan (daarom is het een gevoel).



Ja en die soaps. Laten we wel wezen. Als ik zo een onwaarschijnlijke relatie zou hebben zou er geen sprake zijn van houden van. Dat is houden van als een film maar niet zoals het in echte leven gaat

Flamenco, wat jij beschrijft is geen houden van voor je nr2. Dat is een enorme klik, dat is aantrekkingskracht, dat is geilheid, dat is nieuwigheid en dat is het gras wat aan de andere kant groener is.



Dat heeft in mijn optiek niets met houden van te maken.



Mensen die in een verliefdheidsfase verkeren houden ook zoveel van elkaar, maar ze houden slechts van het gevoel wat die verliefdheid geeft. Verliefdheid gaat als het goed is over in houden van. Dat betekent dat ook de mindere kanten van je partner en ook de mindere momenten van de ander houdt en niet laat vallen... wat je met je nr1 lijkt te hebben gedaan. Hij gaf niet meer helemaal wat je wilde, dus vulde het in met een ander. Dat is niet alleen geen houden van, maar ook eens een gebrek aan eigenliefde in mijn optiek.



Iets waar overigens een groot deel van de mensheid ooit mee te maken krijgt (de 1 doet er iets mee, de ander niet) dus niets om voor te schamen, wel om over na te denken.

Ik wist dat ik zo'n reactie zou krijgen over wat ik hier schreef met betrekking tot mijn gevoelens voor nr2. Wat ik hier in een paar zinnen heb beschreven is iets wat niet uit te leggen valt in woorden maar waarvan ik weet wat het was/is. Het is een heel lang verhaal waarin ik mezelf heel vaak tegen ben gekomen, teleurgesteld in mezelf was en waarin ik veel over mezelf geleerd heb.

Wat is "houden van"?

Misschien weet ik het nog steeds niet.