Het gaat niet.

Ik had het moeilijk deze kerst, mijn vader wilde eigenlijk niks doen, mijn zus had al andere plannen, mijn moeder en de familie aan die kant vierden het gezamelijk maar daar werden mijn zus en ik niet voor uitgenodigd omdat het contact met moeder niet goed is.

Ik ben nu drie maanden terug uit het buitenland waar ik met een gebroken hart vertrokken ben. heb opnieuw een huis opgebouwd en altijd goed contact gehouden met mijn vriendinnen.



De kerst valt me altijd wat zwaar, door de houding van mijn familie vooral. deze kerst bedacht mijn vader zich en hebben we toch samen gegeten. En mijn zus was zo lief tweede kerstdag ook nog langs te komen. een vriendin heeft de moeite genomen om me uit te nodigen om te komen eten, en ik zelf organiseerde ook een dag met gezelligheid.





Toch..heb ik een probleem. Ik was moe.

Verdrietig en down.

En heb echt gevoelsmatig niet blij kunnen zijn dat er zo veel wel nog samen viel met kerst.

ik heb er op gereageerd door iedereen te zeggen dat ik me eenzaam voel en niet alleen wil zijn. Zo voel ik dat ook.

Maar dat eenzame gevoel is ondanks de inspanningen van anderen om mij tegemoet te komen niet weg gegaan.

En ik ben echt uit balans en overemotioneel.



Nu zou ik met een vriendin met oud en nieuw wat gaan doen, het is een twijfelkont in allles en heb echt met haar mee gedacht, plannen steeds aangepast en we zouden samen oud en nieuw vieren. Maar zij deelt vervolgens gewoon mee dat zij om twaalf uur naar dr ouders gaat waardoor ik tochog alleen ben met oud en nieuw.

Dat vond ik zo jammer en dat heb ik gezegd.

Maar er werd me wel door een andere vriendin gevraagd of ik dat een beetje aardig wilde brengen want twijfelkont is al zo gevoelig..

ik voelde me daardoor echt niet fair benaderd, omdat ik gewoon iets kan zeggen erover en sorry.. maar ik heb enorm geschipperd en krijg de mededeling dat ze uiteindelijk haar eigen plan trekt en dan wordt ik ook nog zo aangesproken door vriendin twee.

Nog te volgen?



Vervolgens, gewoon even gebeld, en uitgesproken wat dwars zat.

Het is niet leuk, maar he ik besef me dat ik deze dagen emotioneler ben en me de dingen meer aantrek dan anders.

De volgende dag treffen we elkaar weer om te eten bij die vriendin, en twijfelkont en ik gaan richting huis. ik ben op de fiets en zij met de auto, het is koud, het is laat en ik vraag of ze mij af wil zetten vlakbij mijn huis het is tenslotte op de route naar haar huis.

Doet ze helemaal moeilijk over en het antwoord komt neer op ' nee'.

Ik ben daar andersom helemaal zo moeilijk niet in.



Het is iets kleins maar het voelt als iets niet fijns. En ik baal ervan. Zo erg dat ik mijn eigen georganiseerde dag heb afgeblazen. Want ik heb een enorme huilbui gekregen vannacht en voel me vreselijk onzeker over alles, en dan ook over deze vriendschappen.



Ik wil niet dat alles verder om mij draait, maar ik vind eigenlijk dat vriendin twijfelkont echt egoistisch handelt en wat me stoort is dat ik er eigenlijk niks van mag vinden, en als ik er wat over wil zeggen dat dna rustig moet brengen want vriendin twijfelkont bedoeld het nou eenmaal niet zo. en ik redt me toch wel. is dan de houding.

Terwijl ik het juist echt even niet redt en dat ook aangegeven heb.



Ik weet niet eens wat ik wil met dit topic, ik weet alleen dat ik me eenzaam voel.

En er nu toch voor gekozen heb alleen te willen zijn.

Letgp, bedankt voor je zinvolle reactie, zo is het natuurlijk ook gewoon. Anderen kunnen niet iets voor me veranderen of invullen.

Ik merk dat ik gewoon een stuk onzekerder ben geworden.

En dat gedoe met vriendin twijfelkont gaat er wat mij betreft niet om dat zij mijn sneue avond moet opvullen, maar we hebben het er wel over gehad, zij had eerst grootse plannen waarbij ze me vroeg aan te sluiten, je leuk dus gedaan.

Vervolgens zei ze die ook al zonder overleg af, maar kwam nog wel ee paar dagen daarna met eeander voorstel, ik daar opnieuw in mee gegaan, en ook wel aangegeven dat ik liever niet alleen wil zijn met oud en nieuw en het dus fijn vond dat we toch samen aan het plannen waren. Met glimlach hoor en niet met droeftoeterig gezicht erbij.

Nou ja uiteindelijk na heen en weer schipperen vooral rekening houdend met haar drukke rooster, dan toch nog de mededeling dat ze wel met me op pad gaat maar om twaalf uur gewoon naar huis gaat naar dr ouders, en ze vroeg me er verder ook niet meer in mee. Maar ik mag er niks van zeggen want dan zegt zij dat ze het helemaal niet zo bedoeld en zij van hele andere dingen uitging, terwijl onze afspraken echt duidelijk waren, en ik voel me gewoon genegeerd in de verdere besluitvorming over onze oud en niuew die we samen zouden doorbrengen.



Waarom mag ik dat niet vinden? Wat doe k nou verkeerd? En ik moet ook nog rekening houden met hoe ik het zeg, .. en ik zie het niet, wat. ik verkeerd doe.

Het geeft me een nog groter rot gevoel gewoon.



Mijn ex vond niks goed genoeg, en ik deed mijn best en het werkte gewoon niet, ik heb liefdesverdriet, ben net terug geemigreerd, heb een huis opgebouwd,, en ik ben moe dus gevoeliger.

ik zie een hoop positief, benaderde alles in eerste instantie ook zo, maar ik ben helemaal leeg nu, en ik neem het vriendin twijfelkont gewoon wel kwalijk ik vind het egoistisch van dr.



Maar dat mag niet, want ik moet niet zo moeilijk doen? ik snap het niet, en ik loop erdoor vast op een of andere manier.

En over een week start ik een nieuwe baan, een grote stap voorwaards, dus ik moet van mezelf even mijn balans terug vinden, waarom raak ik door mijn vriendinnen dan nu zo uit balans?

Ik begrijp het niet.



en voele ook een egoist omdat ik de dag die ik organiseerde af heb gezegd, terwijl mensen dingen gekookt hebben om mee te brengen enzo, en dat vind ik rot.

En die vriendin nodigde me wel uit en deed ook moeite voor me om mijn kerst beter te maken, en ik voel me er bijna ondankbaar voor nu.



Gatver ik voel me echt slecht.

Rosanne08, wat heb je toch een goed geheugen dat je dat steeds nog weet.



Ik denk dat ik dan nu voor het eerst echt aan iedereen laat zien dat ik het niet trek zoals zij dat van me gewend zijn.

Maar tegelijkertijd wil ik geen extra aandacht meer vragen, want ik heb al wel veel verteld en gesproken, en ik wil niet steeds de vriendn zijn die met drama aan komt omdat er weer iets niet goed gegaan is.

Dat is dan al twee jaar zo alles bij elkaar.



Daarom blijf ik. nu ook qua relaties alleen, maar ik wordt 34 en een kindje zit er voorlopig dan ook niet in, het is doemdenken ik weet het, en ik moet mezelf daarin remmen en het positief bekijken, maar deze dagen, is al mijn energie op.



Verwerken, daar moet ik gewoon de rust voor gaan creëren denk ik..

misschien ga ik naar parijs rijden, lekker lang stuk alleen in de auto, muziek aan.. dan vuurwerk kijken in de stad daar, beetje ronddwalen, en kijken en terug rijden..

misschien doe ik dat wel.



En die rust zoeken in mijn dagelijks leven, nog tips of dos en donts?



Misschien helpt het als ik er juist minder over praat?

Ik wil mijn vriendschappen niet verliezen, maar ben nu denk ik ook geen leuke vriendin.

Was er een reden dat je oud en nieuw alleen vierde?

Dat is waar, Letgo, daarom heb ik ook alles afgezegd, omdat ik nu ook niet leuk ben voor mijn vrienden, en ik me er zelf ook niet beter door ga voelen al doen zij hun best, of al biedt vriendin twijfelkont nog een optie of zoiets.



De liefdesverdriet is sterk, ik weet echt dat het beter is, dat ik de beste beslissing genomen heb voor mijn toekomst, dat aan het avontuur een einde moest komen, dat ik dezelfde vriendinnen ook enorm heb gemist..

Maar mijn gevoel zit vol. En ook vol vragen over de toekomst en ik heb moeite het los te laten.

Ik ga werken, en heb mijeerste vakantie al geboekt, en ik weet dat ik op een bepaalde manier verder wil in het leven en dat het nu ook kan.

Maar die warmte.. dat samenzijn en dat het dan. ook echt klopt.

Ik mis dat.

En met kerst mis ik dezelfde warmte die er in mijn familie niet altijd is, en van mijn moeders kant helemaal niet is..

Dat is standaard, en nu is alles samen gewoon even niet goed.

Vandaag mag ik van mezelf huilen. Ben er vannacht al mee begonnen. dit wordt een huildag.



Ik verklaar mezef tot huilie.



En ondertussen denk ik na, over hoe ik het beste tot rust kan komen in januarie. en welke activitetien daar bij passen.

Xalliesuper, bedankt voor de tip

Straks werken, zal wel schelen, hoop afleiding.

En ja ik maak nieuwe plannen, en ik heb geluk dat ik ze kan maken zoals ik het ook nog prettig vind.

Ik wil gewoon geen treurige klagert zijn.

En ik vind het vreselijk dramtisch van mezelf maar ondanks dat de liefde niet genoeg was, is het wel net alsof ik de liefde van mijn leven los heb moeten laten.

En nu laat ik mijn vriendinnen ook nog zitten.



this too shall pass.. let time go fast.

Groot gelijk summerdance.

Ik heb het zelf ook overschat, ik dacht dat ik het dus wel zou trekken en kom er nu achter dat het niet zo is.



Wat vriendin twijfelkont betreft vind ik ook gewoon, twijfelkont of niet, gemaakte afspraken zijn afspraken, ook aan haar om eens boven zichzelf uit te stijgen en rekening te houden met een ander. en tegelijkertijddenk ik, dit mag ik dus eigenlijk niet vragen?

In ieder geval, heb ik het nu losgelaten n zoverre dat ik mijn oud en nieuw plannen gewijzigd heb en het erbij laat verder.

En de volgende keer dat ze me een lift vraagt omdat het een kleine moeit eis zeg ik wel gewoon weer ja, omdat ze idd niet zo hoeft te zijn als ik. En haar keuzes mag maken.

Maar ik vind mezelf stiekem wel ietwat aardiger dan haar op zo'n moment.

En terwijl ik dat vind, is. het rot om dan van een andere gezamelijke vriendin gevraagd te krijgen of ik rekening wil houden met twijfelkont als ik dit soort dingen aankaart, in mn beleving is het omgekeerde wereld, en vanuit een vriendn erg jammer dat ze het blijkbaar nodig vind dat tegen me te zeggen..

Dat heb ik toevallig gisteren op de valreep bij het naar huis gaan nog even aangekaart, en gevraagd, waarom ze mij belde met deze vraag en bijvoorbeeld twijfelkont niet belt met een zelfde soort ' bemiddelingspoging'. ik ga er vanuit dat dat het was, en dit gaf ze ook aan.

Maar ik ben iemand die zelf dus ook dingen organiseert, op een feestje een gangmaker kan zijn edie redt zich dus wel.

terwijl twijfelkont altijd alles moeilijk en lastig vind, en zich als de onzekere neerzet, terwijl dat trouwens echt niet altijd zo is, en we dat ook wel weten verder.

Maar zwart wit komt het erop neer, ik ben sterk en twijfelkont is onzeker dus moet ik daar rekening mee houden. maar soms zijn onzekere mensen echt niet onverantwoordelijk voor hun eigen

acties, en mag ik dan wat zeggen, op mijn manier, als dat mij ook eens kwetst?

Dat heb ik ook gezged, en dat ik het niet fair vind dat mij dan gevraagd rekening te houden met.. als in feite met mij eenafspraak verbroken wordt en ike daarin gekwetst voel.

En dat begreep vriendin wel, en ze wilde eigenlijk een gesprek voeren, en moest het kort houden en toen kwam het er zo uit..enz.. prima, maar ondertussen hangt twijfelkont het zielige vogeltje uit, terwijl dat ook niet helemaal klopt.

en ziji word nergens door derde op aangesproken.

oneerlijk vind ik dat.