Geval apart!

Lieve dames,



Sinds een aantal maanden heb ik een jongen leren kennen via een wat gekke omweg. Even in het kort: Ik was op zoek naar iemand voor een bepaalde, belangrijke opdracht voor school. Ik had een oproepje geplaatst en hij reageerde. Zo zijn we in contact gekomen.

Af en toe maakte we een praatje op (jawel) Facebook. Heel onschuldig, totdat meneer begon over een keer afspreken. Het leek hem leuk om mij al te leren kennen voordat hij mij ging ontmoeten op school. Eerst was ik wat huiverig omdat hij pas 19 is. Ik ben namelijk 24 en vond dit wat vreemd. Toch hebben we een datum geprikt, omdat IK het gewoon als "zakelijk" zag en het niet nodig vond er meteen conclusies uit te trekken.

Nadat we een datum hadden afgesproken zijn we meer met elkaar gaan chatten. Dat chatten werd steeds leuker en leuker. Al merkte ik dat hij zichzelf wel erg interessant vond. Dan bedoel ik.. Hij praatte meer over zijn leventje als dat ie naar de mijne vroeg.

Toch begon ik hem stiekem best interessant te vinden, maar wilde dit nog niet toegeven aan mezelf. Wat moet ik nou met een jochie van 19??!

De dag van onze "date" zou ik naar zijn huis gegaan. Hij woont nog thuis en wilde graag daar afspreken, omdat hij op dat moment geen geld had. (Zei hij!)

Ik natuurlijk zo stom geweest om dat te doen. Maar om het verhaal nog achterlijker te maken... Ik kon blijven eten!!! Dit omdat ik een eind moest reizen en we pas later in de middag konden afspreken.

Nu weet ik niet wat me bezielde, maar ik vond het allemaal wel prima. Stiekem was ik zo benieuwd naar hem! Waarom?.. Geen idee... Misschien omdat hij een aantal zichtbare tatoeages heeft (waar ik op kick), anders dan anderen is en zich mysterieus opstelde naar me. Foute jongen dus!

Toen ik na uren reizen eindelijk bij hem thuis was aangekomen, voelde ik het meteen... Die ongelofelijke aantrekkingskracht! "Ohh God nee toch?!" Dit moet mij weer gebeuren.

Ik heb dit naar mijn weten niet aan hem duidelijk gemaakt en me gewoon open en spontaan opgesteld. Na een tijdje gezellig gepraat te hebben, zijn we een film gaan kijken. Hij kwam natuurlijk lekker naast me zitten... We kletsten nog een beetje onder de film, toen hij ineens zei dat hij een bepaalde klik met me voelde. Alsof we elkaar al langer kende. Dit had hij normaal nooit en voelde zich er een beetje vreemd bij.

Natuurlijk maakte mijn hart duizenden sprongetjes, want dat was precies wat ik ook voelde!! Ik gaf eerlijk toe dat ik me bij hem ook al snel goed voelde. Niet te enthousiast, maar wel eerlijk.

Inmiddels had ik een arm om me heen liggen en zat ik heerlijk knus tegen hem aan. (Even nog, dat hij pas 19 is, was niks van te merken qua gedrag!)

Opeens voelde ik um aankomen... *Smak* Kus op m'n wang. Nouja, 1+1=2 ... Daar ging ik dan! Een tijd lang hebben we innig zitten zoenen. Ik vond het geweldig en voelde de vlinders al uit hun coconnetje kruipen! Het kon me allemaal niks meer schelen!

Hij zei hoe lief ie me wel niet vond, gaf me kusjes op m'n voorhoofd, streelde door m'n haar wat ie zo lekker vond ruiken, zei zelfs dat ie wel kon wennen aan het beeld van mij in zijn huis. Alles wat een vrouw doet laten smelten dus...

Op een gegeven moment was het eten klaar... Heb ik daar met hem en zijn familie aan tafel gezeten! Wat voelde ik me ongemakkelijk. Wat zouden ze ouders wel niet van me denken? Toch was het al met al uiteindelijk best gezellig.

's Avonds laat ben ik naar huis gegaan.. Omdat ik geen andere keuze had! Het liefst was ik gebleven en nooit meer weg gegaan!

Thuis gekomen was ik totaal van slag. Wat was er met me aan de hand? Hoe kon ik vallen voor een jongen van 19? Wat moest ik daar nou mee?

De hele terugreis had ik met hem zitten chatten op Facebook. Hij vond het ohh zo gezellig en had echt een leuke dag gehad. Volgende keer kwam ie naar mij en dan vroeg, zodat we de hele dag hadden. Dit had hij overigens ook al persoonlijk tegen me gezegd voordat ik weg ging.

De dagen erna kon ik mijn ogen niet openen of ik zag al weer een bericht van meneer op m'n Facebook. Hij bleef maar zeggen hoe leuk ie me vond en dat ie heel snel weer wilde afspreken. Het liefst de week erna alweer. Ik wilde dat ook maar al te graag, maar omdat ik door de week geen tijd had, zouden we het misschien zaterdag doen. Wel vroeg hij al een keer of het raar was als hij bleef slapen. Gewoon... Omdat dat makkelijker was met het reizen en we zo meer tijd met elkaar konden doorbrengen.

Dit kon niet en heb ik hem ook duidelijk gemaakt. Ik woon namelijk ook nog thuis en mijn ouders zouden dat nooit goed keuren.

Halverwege de week vroeg ik hem of het zaterdag nog door ging, omdat ik anders met een vriendin wat zou afspreken. Zij had mij dit gevraagd en ik wilde graag duidelijkheid van hem. Maar dat kreeg ik niet. "We kijken wel even"... Wat, we kijken wel even?! Heel apart. Hij had wel vaker vage antwoorden, maar dit stak me stiekem wel. Wat een raar gedrag ineens. Maar omdat ik me groot wilde voordoen deed ik alsof het me niet veel deed. "Ik hoor het nog wel dan", zei ik. Maar nee, ik hoorde het niet! Vrijdagavond zaten we weer te chatten en vroeg ik hem of ie nog wat ging doen van het weekend. 3x raden... Mister tough guy ging zaterdag gamen met z'n vriend!!!!!!! Serieus??? Ik dacht dat ik gek werd! Toch reageerde ik weer laconiek. Hij vroeg wat ik ging doen en vertelde hem dat ik naar m'n vriendin ging aangezien ik niks meer van hem had gehoord. Oeehh, die vond ie toch wel scherp van me. En daar kwam ze, de sorry's en de smoesjes. Hij was het vergeten! Nou.. Alsof er met een mes recht in m'n hart werd gestoken!

Waarom deed hij nu ineens zo? Al die dagen praatte hij alsof ie me echt graag weer wilde zien, alsof ie echt interesse had en dan nu doen alsof je me vergeten bent?! Ik heb als een klein kind zitten janken. Zo vreselijk voelde ik me.

Toch begon hij de dagen erna weer net zo tegen me te praten en voelde ik me weer "belangrijk". Vond hij me dan toch wel leuk? Heb ik me druk gemaakt om niks? Stelde ik me aan? Was ie het echt vergeten van zaterdag?

Ondanks dat ie contact bleef zoeken, had hij het dagen niet meer over afspreken. Ik ging in m'n hoofd alles op een rijtje zetten en had ineens een naar gevoel... Ik wilde checken of dit nare gevoel bevestigd zou worden. Op een maandag middag kregen we het over uitslapen. Ik had die dag lekker kunnen uitslapen en hij zei dat ie graag naast me wakker had willen worden. "Jah!!! Nu heb ik je", dacht ik! Ik zei tegen hem dat dat ook zou kunnen.. Hij vroeg wat ik bedoelde. Ik zei hem dat hij toch wel een keer mocht blijven slapen van mijn ouders. Je had hem moeten horen, wat een enthousiasme ineens! Of ik serieus was, want anders kwam ie die zelfde woensdag nog! Nu ineens wel dus... Ik kon die dag niet dus dat ging niet door (sowieso niet, maar dat wist alleen ik!). De dag erna kreeg ik een bericht of hij anders volgende week donderdag naar mij zou komen?! Goh... Wat wilde hij nu ineens weer snel afspreken zeg!

Ook die dag zou ik niet kunnen, dus bleef voor hem alleen dinsdagavond over. Dat kon wel... En we hadden een 2e date. Zondagavond vroeg ik hem wat nou precies zijn bedoeling was die dinsdag, omdat hij het niet meer over slapen had gehad. Maar dit was dus wel zijn bedoeling. Hmm.. toen moest ik hem dus gaan vertellen dat dit helemaal niet kon! Ik vroeg hem wel of de woensdag sowieso door ging? Want we zouden die dag dan ook wat gaan doen. Dat kon altijd wel, maar met dinsdagavond erbij vond hij leuker. Toen maar voorzichtig aangegeven dat mijn ouders er een beetje van terug krabbelden.. Maar ik zou het hem maandag laten weten. Ik wist al dat dit niks werd, maar liet hem even in zijn waarde. We hadden de tijd al staan en alles was al gepland, want nu kon het blijkbaar wel ineens!

Toen ik hem maandag vertelde dat het slapen niks werd, was ie teleurgesteld. Ik vroeg hem of ie woensdag nog wel wat wilde gaan doen... "Laat ik je nog weten"... Nee... Niet weer... Pleeeaase! Voor een tweede keer draaide mijn maag om. Het zal toch niet waar zijn? Ik probeerde rustig te blijven en gewoon af te wachten. Misschien ging het allemaal gewoon door en was er niks aan de hand.

Vandaag, dinsdag, sprak hij me weer aan. Gelukkig, dacht ik.. Nu begint ie er vast wel over... Maar nee hoor. Ik zit nu dus nog te wachten op antwoord!!!

Hij heeft het met geen woord meer over morgen gehad en is weg gegaan om nu gezellig te gaan zitten borrelen met z'n collega's ... zonder mij even gedag te zeggen trouwens! (Wat wel vaker gebeurd)

Nu zit ik dus wéér in tranen en heb inmiddels mijn nare gevoel bevestigd gekregen. Tenminste... Dat denk ik!



Het erge is, ik kan hem niet uit mijn hoofd krijgen. Ik weet dat ik hem pas 1x heb gezien, maar dit gevoel is bijzonder voor me. Ik heb niet snel zo'n klik bij iemand, dus dat zegt voor mij al wat.

Diep van binnen weet ik dat deze hele situatie niet klopt en dat ik als een stuk stront van de ene naar de andere hoek gegooid wordt. Maar ik wil hem zien, ik wil bij hem zijn, ik wil hem niet "kwijt"... Ik voel me echt een loser en herken mezelf niet eens! Waar ben ik mee bezig?

Ik had veel liever dat hij me gedumpt had of iets, want dit vreet aan me. De ene keer doet ie alsof ik alles voor hem ben en hij me zo snel mogelijk weer wil zien en vervolgens doet hij er niks mee... Behalve als hij denkt dat ie kan blijven slapen dus!



(Btw.. Hij is nog niet mee geweest voor die opdracht. Die moet nog komen!)



Sorry voor dit lange, vreemde en aparte verhaal, maar ik moest het echt even kwijt. Al jullie advies is welkom en ik hoor het ook graag als je in een vergelijkbaar situatie hebt gezeten. Ik word hier namelijk echt gek van!



Liefs