POWERVROUWEN!

Moonlight, ik hoop dat je, wanneer je buren eenmaal 'gesetteld' zijn, weer beter kan slapen. Tot die tijd heel veel sterkte. En je hoeft je wat mij betreft niet te verontschuldigen als je geen fut hebt om veel te schrijven.



Daisy, ik herken veel in je verhaal. Veel parallellen. Ik ben emotioneel verwaarloosd tijdens mijn jeugd en heb een moeder met allerlei psychische klachten. Een van haar obsessies is zo dun mogelijk zijn (en dat is ze dus ook) maar ze is ook altijd geobsedeerd geweest met mijn gewicht. Momenteel heb ik ondergewicht (zwaar jaar achter de rug) en moet eigenlijk nog 5 kilo aankomen om op mijn streefgewicht te komen, en elke keer als ik haar spreek begint ze er weer over dat dat helemaal niet nodig is, dat ik nu juist een goed figuur heb (bmi = 18) en presteert ze het zelfs om er een wedstrijdje van te maken wiens sleutelbeenderen het meest uitsteken, de hare of de mijne.

Ik heb heel lang geen contact gehad met mijn ouders omdat ik mijn moeder gewoon niet meer trok, en heb dat pas een paar maanden geleden weer hersteld, met het idee in mijn achterhoofd dat je maar één moeder hebt en ze er ook niet jonger op wordt en ik er niet aan moet denken dat ze zou overlijden als we gebrouilleerd waren.

Maar ik merk net als jij, dat er niks veranderd is en we weer dezelfde toestanden hebben. Wat ik dus moet doen is zorgen dat ik daarmee om kan gaan, dat ik het van me af kan laten glijden, dat haar issues niet de mijne worden (heb het daar in therapie dus ook over).

Want ik merk dat het toch, al ben ik nu een volwassen vrouw, toch nog invloed op me heeft. Dat ik denk: laat die 5 kilo maar zitten, dun is inderdaad mooi, terwijl dat als een soort reservegewicht moet dienen voor als ik weer een terugval in mijn depressie krijg en stop met eten.

Lieve Moonlight, dat geeft toch helemaal niks. Jijzelf komt op d eerste plaats! Als je geen puf hebt, dan heb je geen puf. Ik hoop voor je dat je buren snel ingetrokken zijn en het weer rustig aan doen en jij weer beter slaapt...Sterkte!!



Wat fijn om iemand te vinden die zich herkent in de gevoelens die het obsessieve lijnen van mijn moeder mij geven. Boomschors, ik hoop echt dat het je lukt om toch die 5kg erbij te doen, bmi van 18 is echt veel te laag! Maar dat snap je denk ik zelf ook wel. Ik herken de wedstrijdjes en het gevoel dat het je geeft. Toen ik thuis woonde, heb ik ook een half jaar haast niks gegeten en zat ik ook op ondergewicht. Met mijn COPD is dat heel gevaarlijk, te zwaar is niet goed maar te licht ook niet want dan moeten je longen heel erg hard werken om je nog voldoende zuurstof te kunnen bieden.



Soms denk ik wel ns, had ik maar geen contact met ze maar ook bij mij speelt de gedachten in mijn achterhoofd "ik wil niet als dochter waar ze geen contact meer mee hadden op hun crematie staan". Vandaag is mijn moeder naar het ziekenhuis, er wordt een biopsie gedaan van een carcinoom achter haar oor. Of het een carcinoom is. geen idee. Mijn moeder houdt er van om van alles iets groots te maken, zo lang ze er maar aandacht mee krijgt binnen de kerk of waar dan ook. Aan mij heeft ze verteld dat ze huidkanker heeft, tegen mijn zussen heeft ze gezegd dat ze er op wordt onderzocht. Bij mij maakt ze alles erger waardoor ik in de rats kom te zitten en me zorgen ga maken. Ik weet nu dus niet wat ik er van moet denken. Ook heeft mijn moeder altijd alles wat ik ook heb en weet ze het beter. Mijn moeder maakte ons vroeger ook zieker dan nodig. Sinds kort ben ik er achter gekomen dat als ik hoest, ik niet hoef te wachten tot ik 's nachts stik en niet meer kan slapen. Gewoon even naar de arts voor prednison en antibiotica en ik ben binnen een week weer onder de levenden. Mijn moeder maakte daarin altijd een strijd met dat mijn zusje het allemaal erger had (mijn jongste zusje is het oogappeltje van mijn ouders en de doorn in mijn oog). Zelfs nu ik uit huis ben, merk ik dat mijn moeder met mijn ziek zijn interessant gaat lopen doen in de kerk. Vervolgens word ik plat gebeld en krijg ik continue kaartjes van mensen uit de kerk. Ik wil niet zielig gevonden worden, ik ben gewoon ziek. Lekker boeiend. Alles wat ik heb, herkent mijn moeder bij zichzelf. Zo had ik laatst een maagvliesontsteking, mijn moeder wist zeker dat ik last had van een familiekwaal en dus geen maagvliesontsteking. Wilde dat ik met de medicatie stopte enz. Ineens begon ik te begrijpen waarom, van die medicatie kom je veel aan. En dat wil ze natuurlijk niet.



Voelt eigenlijk dubbel als ik hier zo'n klaagzang over mijn moeder ophang maar het zit me zo hoog. Gisteren alle kleding die ik van haar heb gekregen omdat zij er te dun voor is (34) en ik er dik genoeg voor ben (38) uit mijn kast gehaald. Ik voelde me heel erg raar. Wilde huilen maar toch ook weer niet. Later op te avond heb ik mijn boosheid gebotvierd op mijn vriend. Ik heb echt een half uur lopen grijpen, knijpen enz. Gelukkig kent mijn vriend mij langer en weet hij waarom ik dit heb. Pakte me vast en toen kon ik wel huilen. Nu staan die vuilniszakken nog als een pijnlijke herinnering aan alles in mijn kamer. Wat ik daar nou mee moet...



Toen ik afgelopen zomer in het ziekenhuis lag en bijna naar huis mocht, zei mijn moeder "straks thuis moet je wel weer gewoon gaan eten hoor, nu niet op je eten gaan letten omdat je nu zo'n mooi figuur hebt". Ik herken je gevoel boomschors.. Maar we zijn powervrouwen, allemaal hier en wij kunnen het! Schouders eronder meiden en let's go!!

Heftig zeg, Daisy. Zeker met je COPD erbij, en je ziekenhuisopnames. Maar ik zie nog steeds veel parallellen tussen jouw moeder en de mijne. Ik vraag me af of dat een soort ziektebeeld is. Ook mijn moeder maakt haar kwaaltjes altijd veel erger en kan er in geuren en kleuren over vertellen. Ze houdt erg van in het middelpunt van de aandacht staan, al zat ze dit altijd ontkennen. Het maakt haar niet zoveel uit hoe ze aandacht krijgt, als ze die maar krijgt. Ze is er ook van overtuigd dat ze de steunpilaar is van iedereen in haar omgeving, dat ze een soort heilige is. Als ik wel eens de kans krijg om kort iets over mezelf te vertellen weet ze het altijd te overtroeven. Ik denk wel eens dat ze in haar hoofd in een soort fantasiewereld leeft, en dat dat haar manier is om controle op het leven te houden, net zoals het obsessieve gedoe rond haar gewicht (en het mijne). En het is erg moeilijk om daar afstand van te nemen, maar ondanks alles ben ik toch wel blij dat ik het contact hersteld heb, want net zoals je zegt, je wil niet op een crematie staan van een moeder die je al jaren niet gezien hebt. Met dat schuldgevoel zou ik niet overweg kunnen. Met deze gevoelens die ik af en toe krijg van haar kan ik ook niet echt overweg maar daar ben ik dus in therapie wel hard mee bezig. Alhoewel ik qua gewicht nu al 2 maanden op hetzelfde zit en het me niet lukt om er iets bij te krijgen, maar dat ook niet echt probeer. Ik begrijp je verscheurdheid dus maar al te goed. Fijn dat je een vriend hebt die je zo goed steunt. ik zelf kan altijd bij mijn beste vriendin terecht, en daar ga ik morgen dus weer voor een paar dagen heen.

En tenslotte, zoals je zegt: wij zijn powervrouwen en we komen er wel! Zolang we het doel maar goed voor ogen houden.

Dat vraag ik me ook al een hele tijd af, boomschors! Door mijn studie (SPH) ben ik regelmatig met ziektenbeelden bezig, het lijkt op zo veel verschillende dingen. Als jouw moeder ook zo is, zou het haast wel moeten. Je schreef ook dat je ook verwaarloosd ben, zou dat er ook bij horen? Haha zijn ze misschien toch echt ziek ipv alleen in eigen gedachten. Oh dat is zeker niet om te lachen...



Hoe ga jij daar mee omdat je moeder ook altijd alles heeft wat jij hebt? En hoe ga je er mee om dat je gewoon je moeder wilt zoals moeders horen te zijn? Iemand waar je mee kan praten en dergelijken? Ik was gisteren bij een vriendin en had er met haar nog een heel gesprek over. Ik hoorde mezelf praten en toen dacht ik "waarom moet ik me hier in hemelsnaam mee bezig houden, waarom heb ik niet ook gewoon zo'n leuke moeder". Dat dacht ik vroeger al. Hoe doe jij dat?

Nou, toen ik klein was dacht ik dat het er overal zo aan toe ging zoals bij mij thuis, ik wist niet beter. Toen ik wat ouder werd en bij vriendinnetjes over de vloer kwam en zag hoe anders hun moeder was, begon ik me wel rot te voelen. Ik heb jarenlang geprobeerd om hier goed mee om te gaan, waardoor ik mezelf compleet inleverde, want als ik mezelf was ging het mis thuis. Later bleek dat ik dit gedrag in mijn relaties ging herhalen, omdat ik dacht dat dat liefde was, maar dat wordt me nu allemaal pas duidelijk nu ik in therapie ben. Ik heb dus een hele poos gebroken met mijn moeder omdat ik haar gedrag niet meer aan kon, en toen ik het contact herstelde heb ik daar goed over nagedacht. Ik vermoedde al dat er weinig veranderd zou zijn, en ik heb het nu wel geaccepteerd. Ik weet dat de dingen die ze doet en zegt niet uit slechtheid komen, maar omdat ze niet helemaal in orde is, en dat ze nu te oud is om nog te veranderen. Het enige wat ik kan doen is dat accepteren en het niet op mezelf betrekken. Zorgen dat ik sterk ben, niet meegaan in haar 'wedstrijdjes' en weten dat haar issues niet de mijne zijn. Ik heb nou eenmaal de moeder die ik heb, en daar zal ik het mee moeten doen. Ze bedoelt het niet gemeen, op haar manier bedoelt ze het goed, in haar hoofd is ze een fantastische moeder. Ze is gewoon in de war en ze wil lief voor me zijn maar het komt er soms een beetje raar uit. Ze wonen ver weg en ik zie ze niet zo vaak. Ik heb nu lieve vriendinnen die meer als familie voelen, en daar ben ik heel blij mee.

Alleen even melden dat ik een goede nacht geslapen heb. Van een uur of 1 tot 10. Ben wel een aantal keer wakker geweest, ik sliep niet heel vast, maar ben zo blij dat ik op redelijk normale tijden heb geslapen!



Ik heb gisteren besloten voorlopig geen koffie te drinken. Ik dronk max 2 kopjes per dag en dan voor 16.00 uur. Maar ik lijk door de koffie in een hogere versnelling te komen waar ik dan s avonds ook nog in zit.



En ik wil inmiddels zo graag normale nachten maken dat ik dat er wel voor over heb.



Verder merk ik dat ik wat moeite heb me te concentreren op de verhalen van anderen.... dus voorlopig even geen inhoudelijke reacties van mij. Wel bedankt voor jullie lieve reacties en begrip

Hoe gaat het met iedereen?

Moonlight, is je slaapritme al weer een beetje normaal?

Daisy, heb je nog iets aan mijn tekst gehad?



Hier gaat alles wel oké. Eigenlijk wel goed zelfs. Ik doe actief dingen om me beter te voelen, dat is wel anders dan een half jaar geleden.

Inmiddels een tweede telefoongesprek gehad met ex, dat pak ik heel voorzichtig aan, want ik merk dat het me toch wel wat doet. Dus ik let heel goed op mezelf, op wat ik wel en niet wil.

Sorry voor mijn late reactie! ik heb het ongelooflijk druk gehad met leuke dingen haha! Ik ben mijn sociale leven ook weer een boost gegeven en spreek nu veel met vriendinnen af en kom die afspraak dan ook na. Voorheen sprak ik af en zei ik de avond van tevoren weer af omdat ik geen puf/zin/energie meer had, liever in mijn eentje op de bank zat op mijn vrije dag. Ook begin ik nu met afstuderen en dat is echt heftig.



Ik heb zeker wel wat aan je tekst gehad, boomschors, het is gewoon ook zo fijn om te lezen dat jij dingen herkent. Het voelt niet meer zo alleen. Ik probeer me er steeds meer bij neer te leggen dat ze nu eenmaal zo is. Ik heb maar 1 moeder en je hebt ze niet voor het uitkiezen. Ik kies in eerste plaats voor mijzelf, als ik geen behoefte heb om haar te zien dan zie ik haar ook niet. Ik houdt de regie zelf in handen, en laat hem door haar onder geen beding overnemen.



Wat goed dat het zo lekker met je gaat, boomschors! Houdt jezelf goed in de gaten! Moonlight, hoe is het nu met jou?

Dat klinkt goed Daisy, en heel veel succes met afstuderen!

En wat je moeder betreft: ik denk dat dat de beste manier is om met haar / de situatie om te gaan, en dat is waar ik ook naar streef. Al kan ik niet altijd voorkomen dat ze af en toe me toch nog kan 'pakken'. En soms wil je gewoon een moeder waar je bij terecht kan, zoals andere mensen, maar daar heb ik nu mijn vriendinnen voor.

Ik hou mezelf goed in de gaten, vooral nu ik weer voorzichtig contact met ex heb. Ik let er goed op mijn grenzen aan te geven en heel eerlijk te zijn over mijn gevoelens.

Fijn om te horen dat het zo goed gaat!

Het lijkt iets beter te gaan maar ik merk ook dat ik na een weekend fitter ben dan in het einde van de week. Kan de boel dan net wat beter organiseren.

Voor mijn project heb ik af en toe tijd. Daarnaast het huishouden, de kinderen, privaatrecht, wandelen, slapen, twitteren.

Heel suf. Dan maar suf, het gaat nu een stuk beter dan nog maar een maand terug.



Niet echt in een reageermood.

Ik heb/had wat problemen met internet. En om eerlijk te zijn heb ik weinig haast gemaakt bij het verhelpen, want het beviel me wel prima.

Ook een privacy-dingetje speelde mee.



Het slapen gaat eindelijk beter. De laatste dagen ben ik vroeg opgestaan om te schaatsen en ik probeer dat nu aan te houden. Ik heb ook meer zin in dingen, voornamelijk een paar lange-termijndingen zoals een feest waar ik veel zin in heb. Wil eigenlijk een paar kilo's kwijt nog om er in mijn jurk mooier uit te zien en ben ook wel gemotiveerd om meer te bewegen.



Waar ik de laatste tijd een beetje mee zit/zat is dat ik een vriendengroepje heb maar telkens geen zin in ze heb. Langzaam begint door te dringen dat ik dit beter op een laag pitje kan zetten. Ik weet nog niet hoe ik dat ga 'communiceren' maar het voelt wel als een opluchting.

Het kost me energie om tijd met hun door te brengen, en ik kan me komende tijd eigenlijk niet meer permitteren om in mijn vrije tijd afspraken te maken waarna ik telkens tijd nodig heb om 'tot mezelf te komen'.

Het bijpraten hoe het met ze gaat kost energie, en ergens interesseert het me niet... hun werk, hun familie etc. Hard maar ik moet er eerlijk in zijn.



Afgelopen week koffie gedronken met iemand met wie ik goede gesprekken gevoerd heb. Ik ken hem van een soort workshop voor werkzoekenden (en eigenlijk eerder al van een forum waar het idee voor die workshop ontstond).

Hij stelde best goede vragen. Bijv of ik iemand ben met een ' masker'. Ja dus. Daarom word ik ook zo moe van sommige dingen.

Ik ben heel eerlijk geweest over van alles. En ik realiseer me na die middag dat de schaamte voor dingen die niet goed gaan, me zo ontzettend in de weg kan zitten.

Overigens wat het niet een date ofzo, meer het bespreken van dingen waar we in het leven of in de zoektocht naar werk tegenaan lopen.



Heb overigens niet bijgelezen, ben even in een ik-mood.

Moonlight, wat mijn therapeute blijft herhalen: "bij jezelf blijven". Dus als die vriendengroep energie van je vreet is het geen goed idee om met ze om te gaan. Fijn dat je iemand hebt waar je wel jezelf bij kan zijn.



Ik ben ook niet meer zo schrijverig hier, maar een kleine update. Met mij gaat het goed. Het wordt me de laatste tijd duidelijk hoeveel ik heb geleerd het afgelopen jaar (voornamelijk in therapie). Ik ben me erg bewust van alles wat ik heb "verworven", bijvoorbeeld mijn vrijheid, mijn gezondheid, logisch kunnen nadenken zonder verdoving van het een of ander, zelf keuzes kunnen maken, en dat voelt zo goed dat ik erg gemotiveerd ben om dat nooit meer te verliezen. Ik ga binnenkort weer langzaam aan het werk, en ik heb weer zin en energie om leuke dingen te doen, en die doe ik dus ook. En dat zwaard van Damocles dat steeds boven mijn hoofd bungelde, dat ex contact met me op zou nemen, bleek geen zwaard te zijn maar een bot keukenmesje, want ik merk dat ik er heel goed mee omga, en gemotiveerd door alles wat ik nu heb en nooit meer kwijt wil, mijn grenzen duidelijk stel. Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat het contact dat we nu hebben, af en toe bellen, erg fijn is, want we hebben dezelfde interesses en kunnen uren over muziek kletsen.

Ik ben dus al een poos stabiel, en zeg nooit nooit, maar ik hoop/verwacht toch niet dat ik nu nog zo'n grote terugval ga krijgen als ik een paar keer heb gehad de afgelopen maanden.

Klinkt goed allemaal Boomschors! Ben je alweer aan het werk inmiddels?



Ik kom ook even posten omdat ik een rustig, tevreden gevoel vandaag heb alsof ik het allemaal goed gedaan heb. En dat is heel fijn.



De afgelopen maanden werd ik regelmatig geplaagd door dingen die ik voor mijn gevoel niet goed gedaan had of niet afgerond had. Een conflict dat nooit uitgepraat is, vriendencontact dat nu op een laag pitje staat zonder dat er een aanleiding voor is maar ik heb gewoon geen zin meer, nog een enorme irritatie ergens die ik niet heb laten exploderen maar wat me ook niet lekker zat.



Afgelopen weekend had ik een activiteit met mensen die ik nog niet zo lang/goed ken.

En dit was leuk. Prettiger dan het contact met het vriendengroepje de laatste tijd. Ik voelde me goed, mezelf, en denk dat het voor herhaling vatbaar was.



En nu heb ik het idee dat ik het goed gedaan heb, al die dingen.

Mijn vrijwilligerswerk en alles wat daarbij hoorde, waarvan ik me losgemaakt heb. Ik kón bijna niet anders meer. En waar ik steeds getwijfeld heb: wat heb ik gedaan? , denk ik nu: Ik heb het goed gedaan.



Evenals met de vrienden: Ik was bij hun niet gewoon Moon, ik was telkens power-Moon. Overdreven leuk, overdreven gezellig, zo mijn best aan het doen om enthousiast te doen over 'hun' dingen die me feitelijk niet interesseren. En ik was zo moe, van power-Moon zijn....



Dat andere niet-geexplodeerde is lastig uitleggen hier, maar ik denk dat ik iets heel gelaten heb dat ik ook kapot had kunnen maken. En dat ik nu blij ben dat het nog heel is.

En dat ik me best een wijs mens voel dat ik het zo heb kunnen doen.



Geen idee of iemand uberhaubt nog leest hier. Maar dat maakt niet uit.

Ha Moonlight! Af en toe zoek ik dit topic nog even op.

Ik vind het ook wijs van je dat je het hebt gedaan zoals je het hebt gedaan. Het belangrijkste wat ik in therapie leer is: bij jezelf blijven, in je eigen autonomie staan. Ik heb zelf deze week een 'vriendschap' verbroken die zoveel energie van me vrat dat ik het niet meer trok, en daar ben ik erg opgelucht over.



Verder ben ik mijn werk weer aan het hervatten, in kleine stapjes. Het valt absoluut niet mee, maar ik zie het toch als een grote stap in de goeie richting en ik ben ervan overtuigd dat ik over een poosje weer helemaal in mijn werk zit en er weer elke dag naartoe ga alsof ik nooit weg ben geweest.

Tja het is nog best moeilijk met afstand nemen van sommige mensen.



Net even gejankt. Vrienden/bekenden van een jaar geleden en voor die tijd zijn bezig met een musical. Ik zag een aankondiging, leuke foto etc.

Vond het ineens wel moeilijk. Als ik verder denk wéét ik wel dat ik blij ben niet iedere week te hoeven oefenen en weet ik veel wat. Jaren terug heb ik eens een repetitie bijgewoond en het ging me allemaal veel te langzaam. Mensen die telkens de verkeerde partij gaan meezingen, etc etc.



Maar toch heb ik gejankt. Ik ga trouwens wel kijken.



Maar.... ik zat te denken. Het is een eenzaam jaar geweest. Niet per se vervelend eenzaam.... maar het was eenzaam. Maar ik ben niet depressief geweest.

Voorgaande jaren had ik veel meer mensen om me heen maar was ik op mijn manier niet altijd happy en ben ik wel meerdere keren depressief geweest.



Denk dat ik wel goed bezig ben zo. Nu nog mensen 'verzamelen' die wel bij me passen en t komt helemaal goed.



Knap dat je de vriendschap hebt beëindigd. Hoe heb je het gedaan, of wil je dat niet zeggen?

Mijn 'vriendengroepje' zijn echt geen zuigers. Juist wel positief. Alleen die verhalen over collega's, neefjes, nichtjes.... Ik zie mezelf gewoon niet de komende tien jaar nog zo doorbrengen.



Dapper dat je je werk weer hervat. Je krijgt vast snel meer routine. Hebben ze begrip voor je?

Ik had gisteren een rare stuatie. Ik had met wat mensen afgesproken in een café in een andere stad. Het lukte allemaal niet zo met de heenreis en ik was nogal chagrijnig tegen de tijd dat ik aankwam.

Ik probeerde wel gezellig te doen en geïnteresseerd, maar al gauw vond het gesprek plaats op zo'n manier (lange tafel) dat ik echt niet mee kon praten. Toen werd ik nog bozer.



Later hadden we het erover en degene naast me zei dat ik zo anders was dan de vorige keer dat ze me zag. Dat ik zoveel negativiteit uitstraalde dat ze daarom liever ging praten met degene aan de andere kant van haar.



Ik schrok daar wel van. Deed echt mijn best maar ik had niet gedacht dat anderen zelfs last hadden van mijn humeur.

Tegelijk denk ik, misschien is dat vaker zo, dat ik denk dat ik gewoon 'leuk meedoe' maar dat anderen er last van hebben als ik eigenlijk niet vrolijk ben maar alleen zo doe. Dat die het alleen niet uitspreken wat M. gisteren wel deed.



Ik heb het zelf bijvoorbeeld bij mijn nichtje, dat ik wel eens denk: Ik word helemaal chagrijnig van je. En een vriendin (van vroeger) die heel dominant aanwezig is.

Maar ik schrok dat ik het kennelijk ook heb.