Kinderen
alle pijlers
Weer wat loos op school
dinsdag 31 januari 2012 om 20:52
even een andere nick ivm herkenning
Hallo allemaal,
Ik wil dit graag even van me afschrijven.
Zoon zit in groep 2 (is van voorjaar 2006), december 2010 eerste 10 min gesprek daarin werd door juf (nog niet gediplomeerd) even te kennen gegeven dat zoon iets in het 'autistisch spectrum' heeft, Oh en nu: was mijn reactie.
Zoon is aanwezig, kan druk zijn maar ook geconcentreerd bezig, kijkt alleen niet goed in de ogen van mensen bij communiceren.
Hij wil liever niet knutselen en er is voor hem een 'time out' stoeltje en beloningssysteem in de klas gekomen.
Werkte wel redelijk en natuurlijk super dat de juffen zo'n moeite doen, maar ze waren niet consequent.
Als hij bij de 1 het goed deed een sticker terwijl de andere op andere dingen beoordeelde.
Daarna alles even op z'n beloop gelaten. Aan het eind van het schooljaar werd het weer door haar opgemerkt. Wij (man en ik) zijn toen buiten school om opzoek gegaan naar een (ortho)pedagoge die ons hiermee kon helpen. na 2 maanden wachten eindelijk bericht dat diegene langdurig ziek was/is, dus in sept opzoek naar een ander. gelijk gevonden. Eerst gesprek gehad zonder zoon, wat een heerlijke vrouw en wat een heerlijk nuchtere kijk op dingen.
Vanuit school zouden twee IB'ers hem gaan observeren, daaruit bleek dat hij wel communiceerde met zijn handen maar er is met geen woord over autisme of wat dan ook gesproken. ik wacht nog op het verslag van deze bespreking (6 dec jl.) ondertussen heb ik ook onze orthopedagoge in de klas hem laten observeren en zij ziet geen grote problemen en absoluut (haar woorden) geen autisme.
Dus wij dachten dat het nu weleens tijd werd voor betere tijden, ook eens een 10 min gesprekje zoals andere ouders zouden hebben ipv apart gesprek etc etc.
Maar nu opeens een uitslag van 'remedial teaching gym', ik had verwacht dat hij daar geen problemen zou hebben, zijn motoriek is in mijn ogen ( en in andere mans ogen) bepaald niet slecht.
Maar ik krijg dus een briefje mee dat hij waarschijnlijk wel kinderfysiotherapie nodig heeft, HUH?
Maar er is niks ingevuld...dus daar kunnen we morgen dan weer achteraan. Geen onderbouwing, helemaal niks.
En nu heeft hij een hele tijd voor 3 dagen in de week een hele leuke juf gehad, echt een jongensjuf maar zij gaat binnenkort weg en dan krijgt hij de juf weer die bij eerste gesprekje zei dat hij iets in het autisch spectrum zou hebben.
Ben bang dat zij doorgaat met haar mening en een negatief beeld van hem heeft. Orhopedagoge heeft aangegeven dat als er weer een gesprekje met school is dat zij graag meegaat om haar mening te geven.
Zou zo graag willen dat zoon ook eens als 'gewoon' jongetje gezien word.
heel verhaal geworden, moest het allemaal even kwijt. Maak me af en toen een beetje te druk om het hele 'gedoe'.
Maarja je wilt toch het beste voor je kinderen.
Hallo allemaal,
Ik wil dit graag even van me afschrijven.
Zoon zit in groep 2 (is van voorjaar 2006), december 2010 eerste 10 min gesprek daarin werd door juf (nog niet gediplomeerd) even te kennen gegeven dat zoon iets in het 'autistisch spectrum' heeft, Oh en nu: was mijn reactie.
Zoon is aanwezig, kan druk zijn maar ook geconcentreerd bezig, kijkt alleen niet goed in de ogen van mensen bij communiceren.
Hij wil liever niet knutselen en er is voor hem een 'time out' stoeltje en beloningssysteem in de klas gekomen.
Werkte wel redelijk en natuurlijk super dat de juffen zo'n moeite doen, maar ze waren niet consequent.
Als hij bij de 1 het goed deed een sticker terwijl de andere op andere dingen beoordeelde.
Daarna alles even op z'n beloop gelaten. Aan het eind van het schooljaar werd het weer door haar opgemerkt. Wij (man en ik) zijn toen buiten school om opzoek gegaan naar een (ortho)pedagoge die ons hiermee kon helpen. na 2 maanden wachten eindelijk bericht dat diegene langdurig ziek was/is, dus in sept opzoek naar een ander. gelijk gevonden. Eerst gesprek gehad zonder zoon, wat een heerlijke vrouw en wat een heerlijk nuchtere kijk op dingen.
Vanuit school zouden twee IB'ers hem gaan observeren, daaruit bleek dat hij wel communiceerde met zijn handen maar er is met geen woord over autisme of wat dan ook gesproken. ik wacht nog op het verslag van deze bespreking (6 dec jl.) ondertussen heb ik ook onze orthopedagoge in de klas hem laten observeren en zij ziet geen grote problemen en absoluut (haar woorden) geen autisme.
Dus wij dachten dat het nu weleens tijd werd voor betere tijden, ook eens een 10 min gesprekje zoals andere ouders zouden hebben ipv apart gesprek etc etc.
Maar nu opeens een uitslag van 'remedial teaching gym', ik had verwacht dat hij daar geen problemen zou hebben, zijn motoriek is in mijn ogen ( en in andere mans ogen) bepaald niet slecht.
Maar ik krijg dus een briefje mee dat hij waarschijnlijk wel kinderfysiotherapie nodig heeft, HUH?
Maar er is niks ingevuld...dus daar kunnen we morgen dan weer achteraan. Geen onderbouwing, helemaal niks.
En nu heeft hij een hele tijd voor 3 dagen in de week een hele leuke juf gehad, echt een jongensjuf maar zij gaat binnenkort weg en dan krijgt hij de juf weer die bij eerste gesprekje zei dat hij iets in het autisch spectrum zou hebben.
Ben bang dat zij doorgaat met haar mening en een negatief beeld van hem heeft. Orhopedagoge heeft aangegeven dat als er weer een gesprekje met school is dat zij graag meegaat om haar mening te geven.
Zou zo graag willen dat zoon ook eens als 'gewoon' jongetje gezien word.
heel verhaal geworden, moest het allemaal even kwijt. Maak me af en toen een beetje te druk om het hele 'gedoe'.
Maarja je wilt toch het beste voor je kinderen.
dinsdag 31 januari 2012 om 21:58
dinsdag 31 januari 2012 om 21:58
quote:votosjop schreef op 31 januari 2012 @ 21:44:
[quote]snoesje666 schreef op 31 januari 2012 @ 21:34:
Kleuterjuffen zijn de hel voor veel kleuterjongetjes....
Ik denk ook echt dat jongetjes het veel zwaarder hebben in de kleuterklassen bij alle juffen.
Vandaag en gister hadden ze niet buitengespeeld, want juf vond het koud. Naja dat vind ik echt niet kunnen. Jongetjes moeten toch echt even lekker hun energie kwijt. Heb er wat van gezegd en verdomd vanmiddag hebben ze buiten gespeeld.Als juf net zo rond gaat rennen als de kinderen, dan heeft ze het echt niet koud hoor. Jongens moeten inderdaad even hun energie kwijt. Als ik mijn zoon ophaal van school moet ie altijd even een kwartier als een gek over het schoolplein rennen en daarna is ie weer helemaal rustig.
[quote]snoesje666 schreef op 31 januari 2012 @ 21:34:
Kleuterjuffen zijn de hel voor veel kleuterjongetjes....
Ik denk ook echt dat jongetjes het veel zwaarder hebben in de kleuterklassen bij alle juffen.
Vandaag en gister hadden ze niet buitengespeeld, want juf vond het koud. Naja dat vind ik echt niet kunnen. Jongetjes moeten toch echt even lekker hun energie kwijt. Heb er wat van gezegd en verdomd vanmiddag hebben ze buiten gespeeld.Als juf net zo rond gaat rennen als de kinderen, dan heeft ze het echt niet koud hoor. Jongens moeten inderdaad even hun energie kwijt. Als ik mijn zoon ophaal van school moet ie altijd even een kwartier als een gek over het schoolplein rennen en daarna is ie weer helemaal rustig.
dinsdag 31 januari 2012 om 22:15
Mijn huisarts kan wel een tweede praktijk beginnen voor alle gevallen die binnenkomen met de mededeling:
"De juf vindt dat...."
Vroeger waren er gewoon twee jongetjes in je klas met wie je van je ouders niet mocht spelen, en één hele slimmerik en de rest was gewoon kind.
"De juf vindt dat...."
Vroeger waren er gewoon twee jongetjes in je klas met wie je van je ouders niet mocht spelen, en één hele slimmerik en de rest was gewoon kind.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
dinsdag 31 januari 2012 om 22:22
Ik heb één kind met vijfminutengesprekjes en twee kinderen met pakhembeet twintigminutengesprekjes.
Je kunt afwachten tot een andere juf of meester je zoon beter door heeft of je kunt het leerlingvolgsysteem erop naslaan om te ontdekken of je zoon binnen een bepaalde norm van 'normaal' scoort. Je kunt ook alvast gaan bekijken of de juf in kwestie (en de IB-ers, die het echt te druk hebben om voor elk wissewasje te observeren of te begeleiden) misschien toch een punt heeft, hoe niet leuk ook.
Het hoeft nog niet eens autisme te zijn. Het kan gewoon waar zijn dat jouw zoon wat meer begeleiding nodig heeft dan een doorsnee kind. Fijn dat ze daar dan toch de moeite voor nemen om je dit te vertellen.
Je kunt afwachten tot een andere juf of meester je zoon beter door heeft of je kunt het leerlingvolgsysteem erop naslaan om te ontdekken of je zoon binnen een bepaalde norm van 'normaal' scoort. Je kunt ook alvast gaan bekijken of de juf in kwestie (en de IB-ers, die het echt te druk hebben om voor elk wissewasje te observeren of te begeleiden) misschien toch een punt heeft, hoe niet leuk ook.
Het hoeft nog niet eens autisme te zijn. Het kan gewoon waar zijn dat jouw zoon wat meer begeleiding nodig heeft dan een doorsnee kind. Fijn dat ze daar dan toch de moeite voor nemen om je dit te vertellen.
dinsdag 31 januari 2012 om 22:24
Wat mij opvalt is dat er op het VF zo vaak gesproken wordt in de trant van ouders vs. leerkracht / school. Ik ben gewend om samen met ouders op te trekken, samen te kijken waar we tegenaan lopen, en dan samen een plan te maken. Tuurlijk klinkt dat hier 1000 x makkelijker dan de praktijk vaak is, maar als je als leerkracht of ouder uitgaat van het idee van samenwerken, dan kom je al een heel stuk verder!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
dinsdag 31 januari 2012 om 22:25
quote:Mevrouw75 schreef op 31 januari 2012 @ 22:22:
Ach, als juf kun je het nooit goed doen. Of je signaleert te snel en dus onnodig, of te laat en dan is het leed al geschied..
Persoonlijk heb ik liever die te snel signalerende juf. Ja dat levert ook een hoop gedoe en soms 'schade' op,maar bij niet signaleren zijn de gevolgen vaak nog moeilijker terug te draaien.
Juf van mijn zoon heeft ook gesignaleerd dat er vanalles 'mis' is met hem. Sommige dingen herken ik niet en dat is gewoon bespreekbaar, andere wel en daarin zoeken we samen hoe nu verder. Het is hartstikke lastig momenteel,we zijn echt zoekend, maar liever zo dan dat ze niks zegt en we over 3 jaarmeten zeggen, had ze maar..
Ach, als juf kun je het nooit goed doen. Of je signaleert te snel en dus onnodig, of te laat en dan is het leed al geschied..
Persoonlijk heb ik liever die te snel signalerende juf. Ja dat levert ook een hoop gedoe en soms 'schade' op,maar bij niet signaleren zijn de gevolgen vaak nog moeilijker terug te draaien.
Juf van mijn zoon heeft ook gesignaleerd dat er vanalles 'mis' is met hem. Sommige dingen herken ik niet en dat is gewoon bespreekbaar, andere wel en daarin zoeken we samen hoe nu verder. Het is hartstikke lastig momenteel,we zijn echt zoekend, maar liever zo dan dat ze niks zegt en we over 3 jaarmeten zeggen, had ze maar..
dinsdag 31 januari 2012 om 22:25
dinsdag 31 januari 2012 om 22:30
quote:Akakia schreef op 31 januari 2012 @ 22:24:
Wat mij opvalt is dat er op het VF zo vaak gesproken wordt in de trant van ouders vs. leerkracht / school. Ik ben gewend om samen met ouders op te trekken, samen te kijken waar we tegenaan lopen, en dan samen een plan te maken. Tuurlijk klinkt dat hier 1000 x makkelijker dan de praktijk vaak is, maar als je als leerkracht of ouder uitgaat van het idee van samenwerken, dan kom je al een heel stuk verder!Ik denk dat het in de praktijk ook heel vaak zo werkt hoor. Althans, ik heb nooit ruzie ofzo met ouders. Ze vragen me hoe ze hun kind het beste kunnen helpen met hun huiswerk, hoe ze ondersteuning kunnen bieden omdat Pietje mijn vak zo moeilijk vindt en soms signaleer ik en daar doen ouders niks mee, of wel iets mee. En héél soms denk ik wel eens: hoe kan ik die ouders nou zó bereiken dat ze in ieder geval íets doen, want ik zie Jantje het moeilijk hebben.
Wat mij opvalt is dat er op het VF zo vaak gesproken wordt in de trant van ouders vs. leerkracht / school. Ik ben gewend om samen met ouders op te trekken, samen te kijken waar we tegenaan lopen, en dan samen een plan te maken. Tuurlijk klinkt dat hier 1000 x makkelijker dan de praktijk vaak is, maar als je als leerkracht of ouder uitgaat van het idee van samenwerken, dan kom je al een heel stuk verder!Ik denk dat het in de praktijk ook heel vaak zo werkt hoor. Althans, ik heb nooit ruzie ofzo met ouders. Ze vragen me hoe ze hun kind het beste kunnen helpen met hun huiswerk, hoe ze ondersteuning kunnen bieden omdat Pietje mijn vak zo moeilijk vindt en soms signaleer ik en daar doen ouders niks mee, of wel iets mee. En héél soms denk ik wel eens: hoe kan ik die ouders nou zó bereiken dat ze in ieder geval íets doen, want ik zie Jantje het moeilijk hebben.
dinsdag 31 januari 2012 om 22:33
quote:Mevrouw75 schreef op 31 januari 2012 @ 22:30:
Ik denk dat het in de praktijk ook heel vaak zo werkt hoor. Althans, ik heb nooit ruzie ofzo met ouders. Ze vragen me hoe ze hun kind het beste kunnen helpen met hun huiswerk, hoe ze ondersteuning kunnen bieden omdat Pietje mijn vak zo moeilijk vindt en soms signaleer ik en daar doen ouders niks mee, of wel iets mee. En héél soms denk ik wel eens: hoe kan ik die ouders nou zó bereiken dat ze in ieder geval íets doen, want ik zie Jantje het moeilijk hebben.
Mooi om te lezen. Ik vind het ook niet altijd makkelijk, zeker niet om begrip te tonen voor mensen die, nou ja, heel anders in het leven staan of heel anders omgaan met kinderen dan ik voor ogen heb. Maar toch is het juist dan de uitdaging om er samen mee aan het werk te gaan.
misschien lees ik hier dan ook vooral de verhalen waarbij samenwerking minder goed verloopt en is dat dan ook de reden van het posten.
Sorry voor de off topic...
Ik denk dat het in de praktijk ook heel vaak zo werkt hoor. Althans, ik heb nooit ruzie ofzo met ouders. Ze vragen me hoe ze hun kind het beste kunnen helpen met hun huiswerk, hoe ze ondersteuning kunnen bieden omdat Pietje mijn vak zo moeilijk vindt en soms signaleer ik en daar doen ouders niks mee, of wel iets mee. En héél soms denk ik wel eens: hoe kan ik die ouders nou zó bereiken dat ze in ieder geval íets doen, want ik zie Jantje het moeilijk hebben.
Mooi om te lezen. Ik vind het ook niet altijd makkelijk, zeker niet om begrip te tonen voor mensen die, nou ja, heel anders in het leven staan of heel anders omgaan met kinderen dan ik voor ogen heb. Maar toch is het juist dan de uitdaging om er samen mee aan het werk te gaan.
misschien lees ik hier dan ook vooral de verhalen waarbij samenwerking minder goed verloopt en is dat dan ook de reden van het posten.
Sorry voor de off topic...
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
dinsdag 31 januari 2012 om 22:44
dinsdag 31 januari 2012 om 23:48
Ik heb juist positieve ervaringen met juffen/meesters
Bij mijn oudste zoon werd indertijd in groep 1 al door de meester aangegeven dat het hem opviel dat mijn zoontje in veel situaties anders reageerde dan andere klasgenootjes.
Ik heb dat zelf nooit als storend ervaren.
Zelf voelde ik ook al vroeg aan, eigenlijk al toen hij nog een baby was, dat er ''iets'' aan de hand was, ik kon er alleen mijn vinger niet op leggen.
Op 6 jarige leeftijd is er bij hem een autisme spectrum stoornis geconstateerd, en ik keek daar dan ook niet van op.
Bij mijn jongste hetzelfde verhaal.
Hij was eerst altijd ontzettend rustig en vond het vreselijk als ik hem op school achterliet. Dat was elke dag een drama.
In groep 2, zo rond de decembermaand, ging het zijn toenmalige juf opvallen dat mijn zoontje opeens druk gedrag begon te vertonen. Maar ja, de decembermaand he, misschien lag het aan de feestdagen dat hij zo druk was.
Sindsdien is zijn gedrag echter niet meer veranderd. Ik heb in groep 3 veel gesprekken met de juf gehad, zij uitte het vermoeden van ADHD, en ook had ik deze keer weer zo'n onderbuikgevoel dat dit idd wel eens kon kloppen.
Dus naar de kinderarts, en wat bleek...inderdaad, geen twijfel mogelijk, ADHD.
Dankzij de oplettendheid van de juf is het balletje gaan rollen, en heeft mijn zoontje nu medicijnen (waar ik in eerste instantie fel tegen was), en voelt hij zich, naar eigen zeggen, veel rustiger in zijn hoofd en mist hij geen delen meer van de les.
Bij mijn oudste zoon werd indertijd in groep 1 al door de meester aangegeven dat het hem opviel dat mijn zoontje in veel situaties anders reageerde dan andere klasgenootjes.
Ik heb dat zelf nooit als storend ervaren.
Zelf voelde ik ook al vroeg aan, eigenlijk al toen hij nog een baby was, dat er ''iets'' aan de hand was, ik kon er alleen mijn vinger niet op leggen.
Op 6 jarige leeftijd is er bij hem een autisme spectrum stoornis geconstateerd, en ik keek daar dan ook niet van op.
Bij mijn jongste hetzelfde verhaal.
Hij was eerst altijd ontzettend rustig en vond het vreselijk als ik hem op school achterliet. Dat was elke dag een drama.
In groep 2, zo rond de decembermaand, ging het zijn toenmalige juf opvallen dat mijn zoontje opeens druk gedrag begon te vertonen. Maar ja, de decembermaand he, misschien lag het aan de feestdagen dat hij zo druk was.
Sindsdien is zijn gedrag echter niet meer veranderd. Ik heb in groep 3 veel gesprekken met de juf gehad, zij uitte het vermoeden van ADHD, en ook had ik deze keer weer zo'n onderbuikgevoel dat dit idd wel eens kon kloppen.
Dus naar de kinderarts, en wat bleek...inderdaad, geen twijfel mogelijk, ADHD.
Dankzij de oplettendheid van de juf is het balletje gaan rollen, en heeft mijn zoontje nu medicijnen (waar ik in eerste instantie fel tegen was), en voelt hij zich, naar eigen zeggen, veel rustiger in zijn hoofd en mist hij geen delen meer van de les.
Elke les, waar je van leert, maakt het pad vrij voor nog waardevollere lessen. Elke les, die je negeert, komt steeds weer terug.
woensdag 1 februari 2012 om 08:57
woensdag 1 februari 2012 om 11:04
Maar raar is het wel dat in alle kleuterklassen er vooral met jongetjes ' iets' is.
In ons buurtje wonen 6 jongetjes en 5 meiden, 4 van deze jongens heeft volgens school 'iets', en geen van de meisjes.
Vind het op school vooral vervelend dat gym of buiten spelen altijd de dupe is als er ergens anders tijd te kort komt, nooit spelen/werken aka knutselen.
Nou zijn ze in 2 dagen 10 min, buiten geweest, ik vind dat veel en veel te weinig voor een groep 1/2.
Vandaag is leuke juf er weer en gaf mij het advies dat advies voor kinderfysiotherapie naast me neer te leggen. hij moest 15 keer hinkelen en redde het 12 keer. Volgens de fysio moest hij meer rust hebben om op 1 been stil te staan e.d. juf gaf aan dat hij dit niet gaat leren met extra gym of kinderfysio. Daar zal hij vanzelf overheen groeien. Het is zo jammer dat deze griet binnenkort weggaat, ze is nog jong maar echt een aanwinst voor de jongens in de klas.
In ons buurtje wonen 6 jongetjes en 5 meiden, 4 van deze jongens heeft volgens school 'iets', en geen van de meisjes.
Vind het op school vooral vervelend dat gym of buiten spelen altijd de dupe is als er ergens anders tijd te kort komt, nooit spelen/werken aka knutselen.
Nou zijn ze in 2 dagen 10 min, buiten geweest, ik vind dat veel en veel te weinig voor een groep 1/2.
Vandaag is leuke juf er weer en gaf mij het advies dat advies voor kinderfysiotherapie naast me neer te leggen. hij moest 15 keer hinkelen en redde het 12 keer. Volgens de fysio moest hij meer rust hebben om op 1 been stil te staan e.d. juf gaf aan dat hij dit niet gaat leren met extra gym of kinderfysio. Daar zal hij vanzelf overheen groeien. Het is zo jammer dat deze griet binnenkort weggaat, ze is nog jong maar echt een aanwinst voor de jongens in de klas.
woensdag 1 februari 2012 om 11:28
Maar als je dat te weinig buitenspeeltijd vind dan ga je toch na school nog een uurtje of twee met hem naar buiten? Ze zitten maar een uur of 5-6 op school van de 12 at ze er wakker zijn he.
Mijn zoon zit nu in groep 1 en die is dolgelukkig dat de juf met dit weer liever naar de gymzaal gaat dan naar buiten, het mag dan een jongetje zijn, maar hij is ook een koukleum eerste klas. De juf heeft niet alleen jou kind om rekening mee te houden maar ook nog 20-30 andere kinderen die allemaal andere behoeften hebben. Als de juf zou moeten doen wat al die individuele ouders belangrijk vinden dan komt ze niet meer aan een lesprogramma toe.
En wat is er zo erg aan die brief voor kinderfysio. Veel kinderen vinden de kinderfysio geweldig en een screening bij een kinderfysio kost je een uurtje. Het kan kinderen wel net een zetje in de goede richting geven, wnat nee natuurlijk is het niet erg dat ie 12 i.p.v 15 keer kan hinkelen, maar erg vlot is het ook niet en is een beetje ondersteuning dan erg?
Ik denk dat je verder komt als je school gaat zien als een partner in de opvoeding van je kind i.p.v enkel als complicerende factor. Waarbij ik niet zeg dat je niet kritisch moet kijken naar hun adviezen en naar je kind, maar je moet ook kritisch kijken naar je eigen beeld van je kind en de adviezen van de huisarts of van je moeder of je partner. Opvoeden is afwegen.
Overigens vnd ik het niet vreemd dat er bij jongetjes vaker gezegd wordt dat er iets mis kan zijn dan bij meisjes. Ten eerste omdat er gewoon meer 'afwijkingen' geconstateerd worden bij jongens, ten tweede omdat meisjes meestal veel beter zijn in aanpassingsgedrag waardoor eventuele 'afwijkingen' minder opvallen. Een grote valkuil voor de meiden, want hoe later je sommige dingen doorhebt hoe moeilijker het is je aanpak terug te draaien.
Mijn zoon zit nu in groep 1 en die is dolgelukkig dat de juf met dit weer liever naar de gymzaal gaat dan naar buiten, het mag dan een jongetje zijn, maar hij is ook een koukleum eerste klas. De juf heeft niet alleen jou kind om rekening mee te houden maar ook nog 20-30 andere kinderen die allemaal andere behoeften hebben. Als de juf zou moeten doen wat al die individuele ouders belangrijk vinden dan komt ze niet meer aan een lesprogramma toe.
En wat is er zo erg aan die brief voor kinderfysio. Veel kinderen vinden de kinderfysio geweldig en een screening bij een kinderfysio kost je een uurtje. Het kan kinderen wel net een zetje in de goede richting geven, wnat nee natuurlijk is het niet erg dat ie 12 i.p.v 15 keer kan hinkelen, maar erg vlot is het ook niet en is een beetje ondersteuning dan erg?
Ik denk dat je verder komt als je school gaat zien als een partner in de opvoeding van je kind i.p.v enkel als complicerende factor. Waarbij ik niet zeg dat je niet kritisch moet kijken naar hun adviezen en naar je kind, maar je moet ook kritisch kijken naar je eigen beeld van je kind en de adviezen van de huisarts of van je moeder of je partner. Opvoeden is afwegen.
Overigens vnd ik het niet vreemd dat er bij jongetjes vaker gezegd wordt dat er iets mis kan zijn dan bij meisjes. Ten eerste omdat er gewoon meer 'afwijkingen' geconstateerd worden bij jongens, ten tweede omdat meisjes meestal veel beter zijn in aanpassingsgedrag waardoor eventuele 'afwijkingen' minder opvallen. Een grote valkuil voor de meiden, want hoe later je sommige dingen doorhebt hoe moeilijker het is je aanpak terug te draaien.
woensdag 1 februari 2012 om 11:58
quote:_kara_ schreef op 01 februari 2012 @ 11:36:
Wat mij opvalt is dat jouw zoon in groep 1 een speciaal time-outstoeltje heeft. Een vraag voor de juffen die hier reageren: Is dat normaal?
Goeie vraag. Ik weet niet in welke situaties zoon van TO hier op moet zitten. Wanneer hij af en toe te veel prikkels krijgt, en dan daar even rustig mag bijkomen, dan vind ik het een goed idee. Als het echt een strafplek is, dan heb ik er meer moeite mee. Dan is het juist aan juffen om een creatieve oplossing te vinden voor het (ongewenste?) gedrag wat zoon van TO vertoont.
Overigens vind ik de juf niet handig door te stellen dat je zoon iets zou mankeren.
Ook goed punt. Het is wellicht de manier waarop juf over zoon praat die niet juist is. Opvallend gedrag benoemen is anders dan zeggen dat zoon iets mankeert.
Wat mij opvalt is dat jouw zoon in groep 1 een speciaal time-outstoeltje heeft. Een vraag voor de juffen die hier reageren: Is dat normaal?
Goeie vraag. Ik weet niet in welke situaties zoon van TO hier op moet zitten. Wanneer hij af en toe te veel prikkels krijgt, en dan daar even rustig mag bijkomen, dan vind ik het een goed idee. Als het echt een strafplek is, dan heb ik er meer moeite mee. Dan is het juist aan juffen om een creatieve oplossing te vinden voor het (ongewenste?) gedrag wat zoon van TO vertoont.
Overigens vind ik de juf niet handig door te stellen dat je zoon iets zou mankeren.
Ook goed punt. Het is wellicht de manier waarop juf over zoon praat die niet juist is. Opvallend gedrag benoemen is anders dan zeggen dat zoon iets mankeert.
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
woensdag 1 februari 2012 om 13:23
Hoi,
Heb niet alle reacties gelezen, reageer alleen even op de OP.
Ik word onderhand echt moe van alle mensen die, zonder verstand van zaken te hebben, praten over dat Pietje misschien wel adhd/add/autisme/borderline (igv volwassene) heeft. Men lijkt steeds meer te vergeten dat je een gedegen opleiding nodig hebt om een dergelijke diagnose te kunnen stellen. Veel mensen kennen tegenwoordig wel iemand met adhd/autisme/iets anders en denken op basis daarvan, icm dingen die ze gelezen hebben, iets te kunnen roepen over wat er met Pietje aan de hand is.
Om de diagnose te mogen stellen heb je zoals gezegd een gedegen opleiding nodig. Psychiaters of GZ-psychologen mogen een diagnose stellen, orthopedagogen of basispsychologen bijvoorbeeld niet, net zoals een juf dat ook niet mag. Ga dan ook niet roepen dat je ziet dat Pietje er toch wel veel van weg heeft, het is niet jouw taak.
Neemt niet weg dat ik het goed vind van de juf dat ze waargenomen bijzonderheden met je deelt. Ook wanneer een juf je doorverwijst vind ik dat prijzenswaardig. Maar al met stoornissen gaan gooien terwijl er nog geen onderzoek heeft plaatsgevonden en je zelf niet opgeleid bent om een diagnose te stellen vind ik uiterst onprofessioneel (en vermoeiend).
TO: neem niet zomaar alles aan wat iedereen zegt. Vraag om een onderbouwing op papier (doe je volgens mij al). Als ik jou was zou ik ook een gesprek aanvragen met alle betrokkenen (jullie zelf, juf, ib-er, orthopedagoge, gymleraar) en bespreek wat er goed gaat en wat er minder gaat gaat. STel gezamenlijk een plan op gericht op verder diagnostisch onderzoek, extra begeleiding, manier van aanpak in de klas/gymzaal etc. (afhankelijk van wat nodig is uiteraard). Kortom: zorg met zijn allen dat de neuzen dezelfde kant op staan. Dit voorkomt dat betrokkenen dingen gaan roepen die niet met hun eigen discipline te maken hebben en voorkomt dus ruis op de lijn.
Succes!
Heb niet alle reacties gelezen, reageer alleen even op de OP.
Ik word onderhand echt moe van alle mensen die, zonder verstand van zaken te hebben, praten over dat Pietje misschien wel adhd/add/autisme/borderline (igv volwassene) heeft. Men lijkt steeds meer te vergeten dat je een gedegen opleiding nodig hebt om een dergelijke diagnose te kunnen stellen. Veel mensen kennen tegenwoordig wel iemand met adhd/autisme/iets anders en denken op basis daarvan, icm dingen die ze gelezen hebben, iets te kunnen roepen over wat er met Pietje aan de hand is.
Om de diagnose te mogen stellen heb je zoals gezegd een gedegen opleiding nodig. Psychiaters of GZ-psychologen mogen een diagnose stellen, orthopedagogen of basispsychologen bijvoorbeeld niet, net zoals een juf dat ook niet mag. Ga dan ook niet roepen dat je ziet dat Pietje er toch wel veel van weg heeft, het is niet jouw taak.
Neemt niet weg dat ik het goed vind van de juf dat ze waargenomen bijzonderheden met je deelt. Ook wanneer een juf je doorverwijst vind ik dat prijzenswaardig. Maar al met stoornissen gaan gooien terwijl er nog geen onderzoek heeft plaatsgevonden en je zelf niet opgeleid bent om een diagnose te stellen vind ik uiterst onprofessioneel (en vermoeiend).
TO: neem niet zomaar alles aan wat iedereen zegt. Vraag om een onderbouwing op papier (doe je volgens mij al). Als ik jou was zou ik ook een gesprek aanvragen met alle betrokkenen (jullie zelf, juf, ib-er, orthopedagoge, gymleraar) en bespreek wat er goed gaat en wat er minder gaat gaat. STel gezamenlijk een plan op gericht op verder diagnostisch onderzoek, extra begeleiding, manier van aanpak in de klas/gymzaal etc. (afhankelijk van wat nodig is uiteraard). Kortom: zorg met zijn allen dat de neuzen dezelfde kant op staan. Dit voorkomt dat betrokkenen dingen gaan roepen die niet met hun eigen discipline te maken hebben en voorkomt dus ruis op de lijn.
Succes!
woensdag 1 februari 2012 om 14:02
quote:_kara_ schreef op 01 februari 2012 @ 11:36:
Wat mij opvalt is dat jouw zoon in groep 1 een speciaal time-outstoeltje heeft. Een vraag voor de juffen die hier reageren: Is dat normaal?
.
Vind ik niet raar eigenlijk... Toen mijn dochter 5 werd en nog in de kleuterklas zat mochten wij erbij zijn toen ze dit vierde.
In die klas zaten 2 jongetjes die ehm... nogal moeite hadden met luisteren. Dus tijdens het vieren van die verjaardag moest juf meerdere malen ingrijpen/corrigeren en na de laatste waarschuwing zijn die jongetjes uit de kring gezet allebei op een apart stoeltje. Vond ik een goede beslissing eigenlijk.
Wat mij opvalt is dat jouw zoon in groep 1 een speciaal time-outstoeltje heeft. Een vraag voor de juffen die hier reageren: Is dat normaal?
.
Vind ik niet raar eigenlijk... Toen mijn dochter 5 werd en nog in de kleuterklas zat mochten wij erbij zijn toen ze dit vierde.
In die klas zaten 2 jongetjes die ehm... nogal moeite hadden met luisteren. Dus tijdens het vieren van die verjaardag moest juf meerdere malen ingrijpen/corrigeren en na de laatste waarschuwing zijn die jongetjes uit de kring gezet allebei op een apart stoeltje. Vond ik een goede beslissing eigenlijk.
woensdag 1 februari 2012 om 15:49
Het probleem is als ze niet buitenspelen er vaak geen ruimte in de gymzaal is, grote school en gymzaal is vaak bezet.
Dus optie om te bewegen is buiten.
Dan vind ik 10 min in 2 dagen echt veel te weinig.
Thuis gaat hij vaak met ons, vriendje, zus lekker naar buiten, in de tuin, speelstuintje of een wat groter rondje wandelen of fietsen.
@ mup1986, hele fijne post om te lezen! dankje ik deel je mening.
Ik geef helemaal niet af op de juffen ben het alleen beu, slechte interne communicatie en wij moeten steeds achter alles aan rennen/regelen.
'time-out' stoeltje is voor niet gewenst gedrag. Wij hebben in overleg met orthopedagoge aangegeven dat goed gedrag aandacht en complimeneten moet krijgen en stout gedrag wel gecorrigeerd moet worden maar geen nadruk.
Het moet voor hem een automatisme worden om leuk en lief te doen ipv fysiek.....
Thuis zien we dit gedrag niet zozeer.
Dus optie om te bewegen is buiten.
Dan vind ik 10 min in 2 dagen echt veel te weinig.
Thuis gaat hij vaak met ons, vriendje, zus lekker naar buiten, in de tuin, speelstuintje of een wat groter rondje wandelen of fietsen.
@ mup1986, hele fijne post om te lezen! dankje ik deel je mening.
Ik geef helemaal niet af op de juffen ben het alleen beu, slechte interne communicatie en wij moeten steeds achter alles aan rennen/regelen.
'time-out' stoeltje is voor niet gewenst gedrag. Wij hebben in overleg met orthopedagoge aangegeven dat goed gedrag aandacht en complimeneten moet krijgen en stout gedrag wel gecorrigeerd moet worden maar geen nadruk.
Het moet voor hem een automatisme worden om leuk en lief te doen ipv fysiek.....
Thuis zien we dit gedrag niet zozeer.
woensdag 1 februari 2012 om 17:31
