Kinderen
alle pijlers
onzeker
zaterdag 4 februari 2012 om 18:41
Hallo allemaal,
Ik voel de behoefte om mijn gevoelens hier van mij af te schrijven.
Misschien zijn er al meer topics met hetzelfde onderwerp, maar ik heb niet het geduld om alle pagina's te bekijken...
Ik ben sinds bijna een jaar voor het eerst moeder. En ik voel me zo onzeker...Ik ben zo bang dat ik het verkeerd doe. Zoals vandaag, de kleine meid wilde niet in de box. Zodra ze mij zag wilde ze uit de box en zodra ik uit beeld ben is het schreeuwen. Maar als ik met haar speel is het ook niet goed, knuffelen is niet goed, niks is goed eigenlijk. Ik vraag me af wat ik verkeerd doe en vroeg mijn man. Hij kon niks bedenken. Vervolgens gaf ik aan dat ik me zo onzeker voel en eigenlijk wil hij dat niet horen. Met als gevolg dat ik mijn ei niet kwijt kan en me best alleen voel. Ik heb geen vriendinnen met wie ik dit kan bespreken en met mij moeder heb ik geen emotionele band. Zij is niet degene met wie ik persoonlijke dingen bespreek. Daarom schrijf ik het nu maar even van mij af. En dat helpt toch wel een beetje...
Ook zoiets: nu ligt mijn dochtertje lekker op bed, is ze stil en ben ik bang dat er iets mis is......En zo maak ik mezelf helemaal gek...
Ik voel de behoefte om mijn gevoelens hier van mij af te schrijven.
Misschien zijn er al meer topics met hetzelfde onderwerp, maar ik heb niet het geduld om alle pagina's te bekijken...
Ik ben sinds bijna een jaar voor het eerst moeder. En ik voel me zo onzeker...Ik ben zo bang dat ik het verkeerd doe. Zoals vandaag, de kleine meid wilde niet in de box. Zodra ze mij zag wilde ze uit de box en zodra ik uit beeld ben is het schreeuwen. Maar als ik met haar speel is het ook niet goed, knuffelen is niet goed, niks is goed eigenlijk. Ik vraag me af wat ik verkeerd doe en vroeg mijn man. Hij kon niks bedenken. Vervolgens gaf ik aan dat ik me zo onzeker voel en eigenlijk wil hij dat niet horen. Met als gevolg dat ik mijn ei niet kwijt kan en me best alleen voel. Ik heb geen vriendinnen met wie ik dit kan bespreken en met mij moeder heb ik geen emotionele band. Zij is niet degene met wie ik persoonlijke dingen bespreek. Daarom schrijf ik het nu maar even van mij af. En dat helpt toch wel een beetje...
Ook zoiets: nu ligt mijn dochtertje lekker op bed, is ze stil en ben ik bang dat er iets mis is......En zo maak ik mezelf helemaal gek...
zaterdag 4 februari 2012 om 19:05
Niet doen, het is nu eenmaal niet altijd een roze wolk. Ze heetf even een periode moeilijk doen en dat gaat weer voorbij. Nu ligt ze tevreden te slapen. Maar dat je onzeker bent is niet raar, maar laat het niet alles beheersen. Ik ga even denken hoe je een beetje steun kan krijgen.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 4 februari 2012 om 19:18
Het laatste is heel herkenbaar!! Vooral de eerste maanden had ik dat heel sterk, als ze dan huilde in haar bed wilde ik dat ze stil was en lekker ging slapen en als ze dan stil was hoopte ik snel weer een geluidje te horen omdat ik bang was dat er iets zou zijn....
Misschien helpt het om consequent te zijn, als je onzeker bent heb je snel de neiging om steeds een andere manier van aanpak te kiezen, dat is voor je kind ook heel onzeker en zo wordt het dan voor beide onoverzichtelijk. Probeer te bedenken waarom je iets op een bepaalde manier doet, dan is het doordacht en heb je een reden voor je aanpak. Als je dan later toch onzeker bent over je manier van handelen kan je weer terug halen om welke reden je ervoor gekozen hebt. Misschien maakt dat minder onzeker??
Wel erg jammer dat je niemand in je omgeving hebt waar je je ei kwijt kan!
Onzekerheid hoort er bij natuurlijk maar je alleen voelen is niet leuk!
Misschien helpt het om consequent te zijn, als je onzeker bent heb je snel de neiging om steeds een andere manier van aanpak te kiezen, dat is voor je kind ook heel onzeker en zo wordt het dan voor beide onoverzichtelijk. Probeer te bedenken waarom je iets op een bepaalde manier doet, dan is het doordacht en heb je een reden voor je aanpak. Als je dan later toch onzeker bent over je manier van handelen kan je weer terug halen om welke reden je ervoor gekozen hebt. Misschien maakt dat minder onzeker??
Wel erg jammer dat je niemand in je omgeving hebt waar je je ei kwijt kan!
Onzekerheid hoort er bij natuurlijk maar je alleen voelen is niet leuk!
zaterdag 4 februari 2012 om 19:21
Wat naar voor je. Ik herken het gevoel. En zeker omdat je om je heen vaak mensen treft die het allemaal goed lijken te weten (en als je doorvraagt blijken zij net zo onzeker als jij...).
Hoe komt het dat je geen vriendinnen hebt waarmee je dit kan bespreken? Is het een idee een aantal opvoedboeken / boeken over de ontwikkeling te lenen / kopen om daarmee tips en kennis te verkrijgen? Ik heb dit ook een aantal keer gedaan, en het feit dat je weet hoe de ontwikkeling verloopt en hoe je ermee om kunt gaan heeft mij veel geholpen.
Een idee wat mij erg goed helpt: ik doe mijn best. Ik geef mijn kinderen veel liefde en aandacht. Ik doe het ongetwijfeld niet perfect, maar ik doe wat ik kan. En daar worden ze (samen met eten en drinken en slaap) vast groot mee!
Hoe komt het dat je geen vriendinnen hebt waarmee je dit kan bespreken? Is het een idee een aantal opvoedboeken / boeken over de ontwikkeling te lenen / kopen om daarmee tips en kennis te verkrijgen? Ik heb dit ook een aantal keer gedaan, en het feit dat je weet hoe de ontwikkeling verloopt en hoe je ermee om kunt gaan heeft mij veel geholpen.
Een idee wat mij erg goed helpt: ik doe mijn best. Ik geef mijn kinderen veel liefde en aandacht. Ik doe het ongetwijfeld niet perfect, maar ik doe wat ik kan. En daar worden ze (samen met eten en drinken en slaap) vast groot mee!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
zaterdag 4 februari 2012 om 19:31
Die onzekerheid is op zichzelf helemaal niet vreemd, ik denk dat de meeste moeders hier last van hebben.
In jouw geval is het moeilijker omdat je niemand hebt met wie je je onzekere gevoelens kunt delen.
Voor mij was het altijd heel belangrijk om te merken dat andere moeders vaak voor precies de zelfde vraagstukken/problemen stonden als ik.
Die herkenning gaf me al rust en het gevoel dat als ik niet de enige ben dan is het ook niet vreemd.
Ik denk dat het voor jou goed is om met andere moeders te praten en te horen hoe zij de dingen aanpakken.
Misschien kan je via je consultatiebureau eens informeren of zij iets van een cursus over opvoeden hebben waardoor je je wat zekerder gaat voelen en waar je andere moeders ontmoet waar je je gevoelens mee kunt delen.
In jouw geval is het moeilijker omdat je niemand hebt met wie je je onzekere gevoelens kunt delen.
Voor mij was het altijd heel belangrijk om te merken dat andere moeders vaak voor precies de zelfde vraagstukken/problemen stonden als ik.
Die herkenning gaf me al rust en het gevoel dat als ik niet de enige ben dan is het ook niet vreemd.
Ik denk dat het voor jou goed is om met andere moeders te praten en te horen hoe zij de dingen aanpakken.
Misschien kan je via je consultatiebureau eens informeren of zij iets van een cursus over opvoeden hebben waardoor je je wat zekerder gaat voelen en waar je andere moeders ontmoet waar je je gevoelens mee kunt delen.
zaterdag 4 februari 2012 om 19:59
Het hoeft natuurlijk ook helemaal niet zo te zijn dat jij wat verkeerd doet. Kinderen hebben ook wel een keer hun dag niet, voelen zich ziekjes, of hebben last van doorkomende tanden. Zeker op de leeftijd van een jaar is het nog lastig, ze zijn nog te jong om zich echt duidelijk te kunnen uitdrukken, maar wel oud genoeg om er "chagerijnig" van te worden.
zondag 5 februari 2012 om 08:02
Wat fijn dat jullie hebben gereageerd! Dat doet me al zo goed.
De reden dat ik dit niet met vriendinnen kan bespreken is omdat die geen kinderen hebben. Ik heb wel collega's met kinderen (met hen heb ik ook veel contact), maar die lijken het niet te herkennen. Dat maakt eigenlijk nog onzekerder, waardoor ik er maar niet meer over begin.
Ik heb besloten de dames van de zwangerschapscursus uit te nodigen. Allemaal moeders met eerste kindjes. We hebben elkaar een klein jaar niet gezien, maar we delen natuurlijk wel iets met elkaar.
De reden dat ik dit niet met vriendinnen kan bespreken is omdat die geen kinderen hebben. Ik heb wel collega's met kinderen (met hen heb ik ook veel contact), maar die lijken het niet te herkennen. Dat maakt eigenlijk nog onzekerder, waardoor ik er maar niet meer over begin.
Ik heb besloten de dames van de zwangerschapscursus uit te nodigen. Allemaal moeders met eerste kindjes. We hebben elkaar een klein jaar niet gezien, maar we delen natuurlijk wel iets met elkaar.
zondag 5 februari 2012 om 09:38
Volkomen normaal en herkenbaar hoor, die onzekerheid! Onze zoon is 15 maanden en hij gaat ook door periodes dat niks goed is. Lastig en ik kan daar ook heel onzeker van worden. Dan denk ik soms dat het aan mij ligt, dat ik van alles niet goed doe. Ik heb ook eigenlijk geen vriendinnen met kinderen en woon bovendien in de VS, terwijl mijn familie en vrienden in Nederland zitten.
Dit forum is echt heel handig voor al je vragen en een grote steun, vind ik.
Dit forum is echt heel handig voor al je vragen en een grote steun, vind ik.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
zondag 5 februari 2012 om 11:43
zondag 5 februari 2012 om 13:22
Ik herken het wel,mijn kinderen zijn nu al 7 en 4 maar bij onze oudste zoon was ik het eerste jaar ook zo onzeker,terwijl mijn man een geboren vader leek.
Als ik een flesje moest klaarmaken begreep ik er geen bal van,terwijl hij met het grootste gemak een kan maakte voor 24 uur.
En ik liep nerveus een kwartier met een krijsende baby,en hij had ze zo stil omdat hij zelf rustig bleef.
Het gaat echt over,en inderdaad stel je vragen hier op het forum.
Sterkte ermee
Als ik een flesje moest klaarmaken begreep ik er geen bal van,terwijl hij met het grootste gemak een kan maakte voor 24 uur.
En ik liep nerveus een kwartier met een krijsende baby,en hij had ze zo stil omdat hij zelf rustig bleef.
Het gaat echt over,en inderdaad stel je vragen hier op het forum.
Sterkte ermee
zondag 5 februari 2012 om 13:32
Off topic:
Chryssa, hoe is het met je? Denk regelmatig aan je! Ik las ergens dat je weer zwanger bent... Ik duim heel hard voor je mee en hoop dat je een beetje vertrouwen terug krijgt in je lichaam!!
@Burdy, wat een goed idee om de dames van de zwangerschapscursus uit te nodigen! Wie weet wat daar uit voort kan komen!!
Chryssa, hoe is het met je? Denk regelmatig aan je! Ik las ergens dat je weer zwanger bent... Ik duim heel hard voor je mee en hoop dat je een beetje vertrouwen terug krijgt in je lichaam!!
@Burdy, wat een goed idee om de dames van de zwangerschapscursus uit te nodigen! Wie weet wat daar uit voort kan komen!!
zondag 5 februari 2012 om 14:31
Ook hier herkenning hoor! En die onzekerheid 'knaagt' zo vreselijk aan je, zodat genieten wordt bemoeilijkt. Bij mij duurde het een poosje voordat het wegging, ik moest echt in mijn rol groeien.
Ik heb veel steun gehad aan het boek 'Wat je baby vertelt' van Tracy Hogg. Er is ook een versie voor peuters van dezelfde auteur.
Verder vind ik hier veel herkenning en hulp bij allerlei kwesties, dus (zoals anderen al zeggen) gewoon lekker hier komen
En wat ik ook deed, gewoon eens wat vaker bij het CB naar binnen lopen tijdens het inloopspreekuur. In mijn geval is er een verpleegkundige met wie ik een goede klik heb en zij is mij op haar manier tot een grote steun. Misschien is er ook wel zo iemand op jouw cb?
Een heel goede zet van je dat je vrouwen van de zwangerschapscursus hebt uitgenodigd! Dan zul je zien dat je echt niet de enige bent!
Als mijn dochter een moeilijke dag heeft, dan denk ik altijd maar: 'morgen is het vast weer beter' en het is de volgende dag ook altijd echt zo!
Ik heb veel steun gehad aan het boek 'Wat je baby vertelt' van Tracy Hogg. Er is ook een versie voor peuters van dezelfde auteur.
Verder vind ik hier veel herkenning en hulp bij allerlei kwesties, dus (zoals anderen al zeggen) gewoon lekker hier komen
En wat ik ook deed, gewoon eens wat vaker bij het CB naar binnen lopen tijdens het inloopspreekuur. In mijn geval is er een verpleegkundige met wie ik een goede klik heb en zij is mij op haar manier tot een grote steun. Misschien is er ook wel zo iemand op jouw cb?
Een heel goede zet van je dat je vrouwen van de zwangerschapscursus hebt uitgenodigd! Dan zul je zien dat je echt niet de enige bent!
Als mijn dochter een moeilijke dag heeft, dan denk ik altijd maar: 'morgen is het vast weer beter' en het is de volgende dag ook altijd echt zo!
zondag 5 februari 2012 om 21:17
Wat goed dat je de stap genomen hebt de moeders uit te nodigen van de zwangerschapscursus. Waarschijnlijk kun je daar al een heleboel ervaringen en tips delen! Tip van bellen naar het CB is ook een goede, heb ik ook een aantal keer gedaan.
Dat collega's niet onzeker zijn, dat geloof ik niet. Volgens mij worstelt iedere ouder regelmatig met het gevoel het niet goed te doen of niet goed te weten wat nu het beste is. Het kan wél zijn dat mensen dat liever niet aan een ander laten merken.
Dat collega's niet onzeker zijn, dat geloof ik niet. Volgens mij worstelt iedere ouder regelmatig met het gevoel het niet goed te doen of niet goed te weten wat nu het beste is. Het kan wél zijn dat mensen dat liever niet aan een ander laten merken.
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
zondag 5 februari 2012 om 22:11
Wat ben je hard voor jezelf Je klinkt als een hele betrokken moeder die het zo goed mogelijk probeert te doen en tegelijkertijd twijfel je zo aan jezelf....
Ik vind dingen ook vaak moeilijk hoor. Vooral als andere mensen een opmerking maken. Ons dochtertje huilde veel, ook als dreumes. Veel aan mijn been hangen, etc. Alles probeerde ik dan. Negeren, bevestigen, etc. En toen zei 1 moeder (die ik een uurtje kende, in een zwembad) "tja, kindjes die veel aandacht krijgen, zullen dat blijven vragen". Oh wat werd ik onzeker! Thuis moest ik er gewoon van huilen. Vroeg aan vriend of ik het dan echt zo verkeerd deed? Geef ik haar dan continu haar zin? Door 1 opmerking was ik van slag.
Gelukkig heb ik wel mensen in mijn omgeving (een collega en mijn moeder) met wie ik kan overleggen. Ik kan me voorstellen dat dat een gemis voor je is. Maar daar zijn forums ook voor he, om je hart te luchten en advies te vragen aan moeders die vaak in hetzelfde schuitje zitten.
We doen denk ik allemaal ons best, en opvoeden is nou eenmaal moeilijk. Niet ieder kind is hetzelfde. Dus wat bij het kind van mijn vriendin prima werkt, werkt hier helemaal niet. Zo zal je toch uit moeten vinden wat voor jullie de beste manier is.
Succes!
Ik vind dingen ook vaak moeilijk hoor. Vooral als andere mensen een opmerking maken. Ons dochtertje huilde veel, ook als dreumes. Veel aan mijn been hangen, etc. Alles probeerde ik dan. Negeren, bevestigen, etc. En toen zei 1 moeder (die ik een uurtje kende, in een zwembad) "tja, kindjes die veel aandacht krijgen, zullen dat blijven vragen". Oh wat werd ik onzeker! Thuis moest ik er gewoon van huilen. Vroeg aan vriend of ik het dan echt zo verkeerd deed? Geef ik haar dan continu haar zin? Door 1 opmerking was ik van slag.
Gelukkig heb ik wel mensen in mijn omgeving (een collega en mijn moeder) met wie ik kan overleggen. Ik kan me voorstellen dat dat een gemis voor je is. Maar daar zijn forums ook voor he, om je hart te luchten en advies te vragen aan moeders die vaak in hetzelfde schuitje zitten.
We doen denk ik allemaal ons best, en opvoeden is nou eenmaal moeilijk. Niet ieder kind is hetzelfde. Dus wat bij het kind van mijn vriendin prima werkt, werkt hier helemaal niet. Zo zal je toch uit moeten vinden wat voor jullie de beste manier is.
Succes!
