Gezondheid
alle pijlers
Vriend kanker
zaterdag 11 februari 2012 om 12:31
Allereerst en heel veel sterkte in deze rotsituatie.
Ik begrijp dat elke situaties anders maar toch ben ik benieuwd of er hier mensen zijn die hetzelfde hebben mee gemaakt en hoe zij dit hebben ervaren en of de man echt daadwerkelijk na de chemobehandelingen onvruchtbaar werd.
Maar waarom vraag je je dit af?
Ik begrijp dat elke situaties anders maar toch ben ik benieuwd of er hier mensen zijn die hetzelfde hebben mee gemaakt en hoe zij dit hebben ervaren en of de man echt daadwerkelijk na de chemobehandelingen onvruchtbaar werd.
Maar waarom vraag je je dit af?
zaterdag 11 februari 2012 om 12:33
Sterkte! Ik heb geen ervaring, maar als jullie een kinderwens hebben zou ik zeker sperma in laten vriezen. Mocht jouw man na de behandeling onvruchtbaar blijken (en die kans is aanwezig) dan heb je in ieder geval een mogelijkheid om toch kinderen te krijgen.
Bij vlagen ben ik geniaal! Helaas is het vandaag windstil.
zaterdag 11 februari 2012 om 12:42
Wel ervaren, helaas!! Het verschilt echter erg per chemotherapie, daar kan een arts/oncoloog je vast goed over informeren. Zogenaamd alkalytische medicijnen en cocktails (vaak gebruikt bij Hodgkin) zijn vooral slecht voor de vruchtbaarheid. Andere weer veel minder. Maar het verschilt ook sterk per persoon.
Ik zou wel sterk aanraden het zekere voor het onzekere te nemen en zaad laten invriezen. Laat je ook goed informeren over wat je maximaal kan laten invriezen en over hoe je de beste kwaliteit krijgt. Dat is niet onbelangrijk: als je er ooit gebruik van moet maken in een vruchtbaarheidsbehandeling is het fijn om genoeg achter de hand te hebben en is de kwaliteit ook echt doorslaggevend voor welke vruchtbaarheidsbehandeling je moet ondergaan.
Ik kan me voorstellen dat je hoofd hier nu helemaal niet naar staat en dat je nu andere prioriteiten hebt. Toch zou ik wel proberen om hierbij stil te staan, zoals je nu al doet. Voor later. Ook al is er natuurlijk grote kans dat je het helemaal niet nodig hebt.
Ten tweede (dit voert misschien wel een beetje ver, en dit is voor een later moment, maar als 'ervaringsdeskundige' zeg ik het toch: laat je goed informeren over de kansen op onvruchtbaarheid in zijn geval (daar is medische literatuur over) en als deze aan de hoge kant zijn, orienteer je dan, te zijner tijd, op verzekeringen voor vruchtbaarheidsbehandelingen (deze worden in de toekomst nl. zeer waarschijnlijk in mindere mate vergoed). Je hoeft deze nog niet meteen af te sluiten, maar misschien wel als je aan kinderen gaat denken.
Heel goed dat hier nu zo bewust bij stil staat!
Hoe oud ben je trouwens? En heb je al een kinderwens?
Ik zou wel sterk aanraden het zekere voor het onzekere te nemen en zaad laten invriezen. Laat je ook goed informeren over wat je maximaal kan laten invriezen en over hoe je de beste kwaliteit krijgt. Dat is niet onbelangrijk: als je er ooit gebruik van moet maken in een vruchtbaarheidsbehandeling is het fijn om genoeg achter de hand te hebben en is de kwaliteit ook echt doorslaggevend voor welke vruchtbaarheidsbehandeling je moet ondergaan.
Ik kan me voorstellen dat je hoofd hier nu helemaal niet naar staat en dat je nu andere prioriteiten hebt. Toch zou ik wel proberen om hierbij stil te staan, zoals je nu al doet. Voor later. Ook al is er natuurlijk grote kans dat je het helemaal niet nodig hebt.
Ten tweede (dit voert misschien wel een beetje ver, en dit is voor een later moment, maar als 'ervaringsdeskundige' zeg ik het toch: laat je goed informeren over de kansen op onvruchtbaarheid in zijn geval (daar is medische literatuur over) en als deze aan de hoge kant zijn, orienteer je dan, te zijner tijd, op verzekeringen voor vruchtbaarheidsbehandelingen (deze worden in de toekomst nl. zeer waarschijnlijk in mindere mate vergoed). Je hoeft deze nog niet meteen af te sluiten, maar misschien wel als je aan kinderen gaat denken.
Heel goed dat hier nu zo bewust bij stil staat!
Hoe oud ben je trouwens? En heb je al een kinderwens?
zaterdag 11 februari 2012 om 13:02
Beste Rebmik,
Ik voel met je mee. Helaas zitten wij ook in dezelfde situatie.
Mijn vriend is ook geopereerd en er werd geadviseerd om sperma in te laten vriezen.
Achteraf bleek dat dit helaas niet meer mogelijk was.De kwaliteit was (waarschijnlijk door de ziekte) niet meer in orde.Hier hield hij van tevoren geen rekening mee (hij wilde de folder niet lezen), dus dit viel hem op het gesprek na het onderzoek erg tegen.
Hij is nu ook met chemo bezig en wij weten het ook niet of we achteraf nog kinderen kunnen krijgen.1 jaar na de laatste chemokuur moeten we terug, dan wordt het opnieuw onderzocht.
Wat je zegt, het verloopt bij iedereen anders, en ik snap je echt dat je met die gedachten zit, (daar zit ik zelf ook vaak aan te denken, hoor), maar je moet het op je af laten komen.
Probeer jezelf niet gek te maken met de gedachten over de toekomst, want daar krijg je toch geen antwoord op.
Je kan natuurlijk de oncoloog-verpleegkundige wel vragen of ze hier ervaring mee heeft. (vruchtbaarheid/soort chemo/soort kanker)
Ik neem aan dat jullie ook nog redelijk jong zijn, als de kindjes nog moeten komen?
Ik wens je/jullie heel veel sterkte.
Ik voel met je mee. Helaas zitten wij ook in dezelfde situatie.
Mijn vriend is ook geopereerd en er werd geadviseerd om sperma in te laten vriezen.
Achteraf bleek dat dit helaas niet meer mogelijk was.De kwaliteit was (waarschijnlijk door de ziekte) niet meer in orde.Hier hield hij van tevoren geen rekening mee (hij wilde de folder niet lezen), dus dit viel hem op het gesprek na het onderzoek erg tegen.
Hij is nu ook met chemo bezig en wij weten het ook niet of we achteraf nog kinderen kunnen krijgen.1 jaar na de laatste chemokuur moeten we terug, dan wordt het opnieuw onderzocht.
Wat je zegt, het verloopt bij iedereen anders, en ik snap je echt dat je met die gedachten zit, (daar zit ik zelf ook vaak aan te denken, hoor), maar je moet het op je af laten komen.
Probeer jezelf niet gek te maken met de gedachten over de toekomst, want daar krijg je toch geen antwoord op.
Je kan natuurlijk de oncoloog-verpleegkundige wel vragen of ze hier ervaring mee heeft. (vruchtbaarheid/soort chemo/soort kanker)
Ik neem aan dat jullie ook nog redelijk jong zijn, als de kindjes nog moeten komen?
Ik wens je/jullie heel veel sterkte.
zaterdag 11 februari 2012 om 13:06
quote:yezka schreef op 11 februari 2012 @ 12:31:
Allereerst en heel veel sterkte in deze rotsituatie.
Ik begrijp dat elke situaties anders maar toch ben ik benieuwd of er hier mensen zijn die hetzelfde hebben mee gemaakt en hoe zij dit hebben ervaren en of de man echt daadwerkelijk na de chemobehandelingen onvruchtbaar werd.
Maar waarom vraag je je dit af?Bedankt voor je reactie! Van de artsen begrijp ik voornamelijk dat er een kans op onvruchtbaarheid bestaat maar dat dit niet hoeft! (Het kan zelfs nog zijn dat het na jaren terug komt). Ik was vooral
benieuwd of hier ervaringen zijn met mannen die na de chemo behandelingen toch nog vruchtbaar zijn. Maar zoals ik hier al lees, verschilt het per chemobehandeling (verschillende soorten).
Allereerst en heel veel sterkte in deze rotsituatie.
Ik begrijp dat elke situaties anders maar toch ben ik benieuwd of er hier mensen zijn die hetzelfde hebben mee gemaakt en hoe zij dit hebben ervaren en of de man echt daadwerkelijk na de chemobehandelingen onvruchtbaar werd.
Maar waarom vraag je je dit af?Bedankt voor je reactie! Van de artsen begrijp ik voornamelijk dat er een kans op onvruchtbaarheid bestaat maar dat dit niet hoeft! (Het kan zelfs nog zijn dat het na jaren terug komt). Ik was vooral
benieuwd of hier ervaringen zijn met mannen die na de chemo behandelingen toch nog vruchtbaar zijn. Maar zoals ik hier al lees, verschilt het per chemobehandeling (verschillende soorten).
zaterdag 11 februari 2012 om 13:17
Eurydice79 schreef op 11 februari 2012 @ 12:42:
Ten tweede (dit voert misschien wel een beetje ver, en dit is voor een later moment, maar als 'ervaringsdeskundige' zeg ik het toch: laat je goed informeren over de kansen op onvruchtbaarheid in zijn geval (daar is medische literatuur over) en als deze aan de hoge kant zijn, orienteer je dan, te zijner tijd, op verzekeringen voor vruchtbaarheidsbehandelingen (deze worden in de toekomst nl. zeer waarschijnlijk in mindere mate vergoed). Je hoeft deze nog niet meteen af te sluiten, maar misschien wel als je aan kinderen gaat denken.
Bedankt voor deze info! Het zijn wel dingen die we niet moeten vergeten.
Hoe oud ben je trouwens? En heb je al een kinderwens?
Ik ben 26,vriend 28. De kinderwens is er zeker maar doordat ik nog geen vast contract heb is deze wens op de lange baan geschoven. De gedachten 'hadden we nu toch maar eerder die stap genomen' schieten al door ons hoofd terwijl dat nu niet helpt niet natuurlijk. Het belangrijkste is dat hij weer schoon gaat worden!
Ten tweede (dit voert misschien wel een beetje ver, en dit is voor een later moment, maar als 'ervaringsdeskundige' zeg ik het toch: laat je goed informeren over de kansen op onvruchtbaarheid in zijn geval (daar is medische literatuur over) en als deze aan de hoge kant zijn, orienteer je dan, te zijner tijd, op verzekeringen voor vruchtbaarheidsbehandelingen (deze worden in de toekomst nl. zeer waarschijnlijk in mindere mate vergoed). Je hoeft deze nog niet meteen af te sluiten, maar misschien wel als je aan kinderen gaat denken.
Bedankt voor deze info! Het zijn wel dingen die we niet moeten vergeten.
Hoe oud ben je trouwens? En heb je al een kinderwens?
Ik ben 26,vriend 28. De kinderwens is er zeker maar doordat ik nog geen vast contract heb is deze wens op de lange baan geschoven. De gedachten 'hadden we nu toch maar eerder die stap genomen' schieten al door ons hoofd terwijl dat nu niet helpt niet natuurlijk. Het belangrijkste is dat hij weer schoon gaat worden!
zaterdag 11 februari 2012 om 13:25
Nou als je 26 bent, zou ik me helemaal geen zorgen maken dat je niet vroeg genoeg begonnen ben! Je bent er vroeg genoeg bij.
En inderdaad, je wilt je nu eerst concentreren op de genezing van je vriend. Als je goede, betrouwbare info wilt, kun je naast het ziekenhuis een beroep doen op Freya, een belangenorganisatie voor mensen die te kampen hebben met vruchtbaarheidsproblemen. Ook al is er natuurlijk goede kans dat jij helemaal geen behandelingen/ingevroren zaad nodig gaat hebben!
Veel sterkte met alles! en nogmaals, heel goed dat je hier nu al even bij stil staat, dat gaat helemaal goed komen!
En inderdaad, je wilt je nu eerst concentreren op de genezing van je vriend. Als je goede, betrouwbare info wilt, kun je naast het ziekenhuis een beroep doen op Freya, een belangenorganisatie voor mensen die te kampen hebben met vruchtbaarheidsproblemen. Ook al is er natuurlijk goede kans dat jij helemaal geen behandelingen/ingevroren zaad nodig gaat hebben!
Veel sterkte met alles! en nogmaals, heel goed dat je hier nu al even bij stil staat, dat gaat helemaal goed komen!
zaterdag 11 februari 2012 om 13:33
Allereerst heel veel sterkte. Voor zover ik weet is het niet heel ingewikkeld om sperma in te vriezen, dus waarom zou je het voor de zekerheid niet gewoon doen ? Als het niet nodig blijkt te zijn, alleen maar goed, zo wel, kunnen jullie iig geen spijt krijgen dat jullie het niet hebben gedaan toch ?
zaterdag 11 februari 2012 om 13:44
Ja, de artsen zijn positief over z'n herstel, (waren gelukkig geen uitzaaiingen gevonden, maar vanwege z'n jonge leeftijd/omstandigheden van de ziekte krijgt hij 8 aanvullende chemokuren). We zijn allebei 30 trouwens.
Hij wilt er liefst niet over praten (hij zegt dat hij er niet mee zit, volgens mij vindt hij het te moeilijk om het erover te hebben)
Ik probeer positief te blijven, maar het lukt niet altijd, soms moet hij mij troosten.
(ik heb dan ook geen familie zitten in Nederland)
Ik kan het moeilijk accepteren dat dit hem (en op zo'n jonge leeftijd) overkwam.
In het ziekenhuis komen we alleen maar wat "oudere" mensen tegen, we zijn altijd de jongste op de dagverpleging. Dat komt altijd enorm hard aan.
Jullie zijn nog een stuk jonger...Hoe gaan jullie hier mee om?
Hij wilt er liefst niet over praten (hij zegt dat hij er niet mee zit, volgens mij vindt hij het te moeilijk om het erover te hebben)
Ik probeer positief te blijven, maar het lukt niet altijd, soms moet hij mij troosten.
(ik heb dan ook geen familie zitten in Nederland)
Ik kan het moeilijk accepteren dat dit hem (en op zo'n jonge leeftijd) overkwam.
In het ziekenhuis komen we alleen maar wat "oudere" mensen tegen, we zijn altijd de jongste op de dagverpleging. Dat komt altijd enorm hard aan.
Jullie zijn nog een stuk jonger...Hoe gaan jullie hier mee om?
zaterdag 11 februari 2012 om 13:56
@magyar
Ja dat gevoel herken ik heel erg. Het blijft zo onwerkelijk ergens... Vriend praat er hier ook nauwelijks over... Gelukkig hebben we wel ontzettend lieve vrienden die er vaak voor ons zijn. Daarnaast probeer ik ook zo positief mogelijk te blijven(dit lukt mij ook niet altijd helaas!) en vooral veel te denken aan de toekomst. Dit is voor mij een soort van houvast.
Ja dat gevoel herken ik heel erg. Het blijft zo onwerkelijk ergens... Vriend praat er hier ook nauwelijks over... Gelukkig hebben we wel ontzettend lieve vrienden die er vaak voor ons zijn. Daarnaast probeer ik ook zo positief mogelijk te blijven(dit lukt mij ook niet altijd helaas!) en vooral veel te denken aan de toekomst. Dit is voor mij een soort van houvast.
zaterdag 11 februari 2012 om 14:11
Ik durf niet aan de verre toekomst te denken, want ik weet niet wat wat hij brengt. De onzekerheid is slopend en brengt veel angst met zich mee.
Het is en het blijft onwerkelijk.
Wanneer begint je vriend met z'n chemo? En wat voor kanker heeft hij (gehad)?
(mocht je hier de details niet willen posten, dan kan je me ook een mailtje sturen...)
Het is en het blijft onwerkelijk.
Wanneer begint je vriend met z'n chemo? En wat voor kanker heeft hij (gehad)?
(mocht je hier de details niet willen posten, dan kan je me ook een mailtje sturen...)
maandag 20 februari 2012 om 03:56
Ik wil jullie allen die te maken hebben met deze afschuwelijke ziekte, alle steun, kracht, geluk, succes en sterkte van de wereld toewensen. Ik heb er geen woorden voor hoe ontzettend hard de diagnose in kan slaan, en hoe zwaar het gevecht is, voor je dierbaren maar ook voor jezelf.
Beste Magyar en Rebmik, ik ken jullie verhaal niet, en ik typ dit niet als een reactie op jullie vraag (die ik niet heb gelezen) maar ik typ het uit ervaring, en ik hoop dat het jullie misschien gerust kan stellen, misschien kan de manier waarop ik er mee om ben gegaan, jullie helpen om deze lange pad te bewandelen.
Ik dacht altijd dat deze ziekte niet bij mij in de buurt zou komen, ik had nooit gedacht dat het op een dag, zo plotseling, zo dichtbij kon komen. Bij mijn vriend is een tijd geleden kanker geconstanteerd, ook op 30 jarige leeftijd. Ik besefte het gewoon niet, misschien besefte ik het wel maar accepteerde ik het niet.
Ook wij hadden een kinderwens maar nu lijken de plannen opeens erg ver weg. Zijn lichaam verdroeg de chemotherapie slecht, nadat het een periode rustig leek te gaan, sloeg de kanker weer hard terug, uitzaaiingen en het lijkt wel alsof je in een oorlog zit, je vecht en denkt dat je de vijand uitgeschakeld hebt, om er daarna achter te komen dat de vijand niet is weggeweest en jouw munitie op is. Hij is door artsen opgegeven geweest, er zijn momenten geweest dat zijn vitale organen aan het uivallen waren (niet alleen door kanker) , maar vier maanden later nu en hij is er nog! Hij leeft en hij is nogsteeds zo koppig als een ezel, We weten niet wat er allemaal komen gaat maar we gaan door en we genieten zo veel mogelijk van ieder moment dat we samen hebben.
Ik heb momenten gehad dat ik mezelf tot waanzin dreef, dat ik geen idee had waar aan en hoe ik moest denken. Ik wist niet hoe ik hem moest troosten op momenten dat hij het niet meer zag zitten. Ik gaf mezelf de schuld dat ik hem verkeerd behandelde en dat ik het verkeerd aanpakte, maar wat doe je op zo'n moment? Bij ons werkte alleen het zwijgen. Stil zijn en denken samen, vooral niet te veel praten op die momenten. Dit is onze manier.
Zoek alsjeblieft samen naar een manier om elkaar te gerust te stellen want dit speelt een ontzettend belangrijke rol, bedenk dat jullie beiden enorm veel frustraties opkroppen, dat jij bang bent en piekert, maar hij evenveel.
Hij kan je misschien op dit moment niet alle aandacht geven die jij nodig hebt, want hij heeft het netzoals jij erg zwaar, terwijl jij waarschijnlijk psychisch ook op bent en behoefte hebt om getroost te worden, aan intimiteit als bevestiging dat alles is zoals het ooit was.. maar hij kan dat misschien psychisch en lichamelijk niet opbrengen. Onthoud dat zijn liefde voor jou echt niet zal veranderen, dat hij ondanks de chemo's en de stemmingswisselingen en allerlei andere puinhoop die er bij komt kijken, jou nogsteeds als zijn nummer 1 zal zien en in zijn hoofd jou nogsteeds alle liefde zal geven die jij tot nu toe hebt gekregen van hem, meer zelfs. Zoek niet naar te veel bevestiging in woorden of lichamelijke interacties, hij kan het je tijdelijk gewoon niet op die manier geven, heb in plaats daar van vertrouwen in hem, in jullie relatie en in de hele situatie en zorg dat je sterk blijft voor hem.
Praten kunnen ik en mijn vriend niet zo goed over dit onderwerp want het valt heel zwaar, maar onze relatie en het vertrouwen in elkaar is sterker dan ooit. We zien het wel maar tot nu toe blijven we samen vechten.
Blijf vechten en waag het niet om op te geven, je geest, moed en wilskracht is veel sterker dan je zelf denkt! Je kan je zelf keer op keer overtreffen. Geef elkaar een flinke schop onder de kont (niet té letterlijk opvatten) als een van jullie dreigt op te geven, blijf doorgaan.
Beste Magyar en Rebmik, ik ken jullie verhaal niet, en ik typ dit niet als een reactie op jullie vraag (die ik niet heb gelezen) maar ik typ het uit ervaring, en ik hoop dat het jullie misschien gerust kan stellen, misschien kan de manier waarop ik er mee om ben gegaan, jullie helpen om deze lange pad te bewandelen.
Ik dacht altijd dat deze ziekte niet bij mij in de buurt zou komen, ik had nooit gedacht dat het op een dag, zo plotseling, zo dichtbij kon komen. Bij mijn vriend is een tijd geleden kanker geconstanteerd, ook op 30 jarige leeftijd. Ik besefte het gewoon niet, misschien besefte ik het wel maar accepteerde ik het niet.
Ook wij hadden een kinderwens maar nu lijken de plannen opeens erg ver weg. Zijn lichaam verdroeg de chemotherapie slecht, nadat het een periode rustig leek te gaan, sloeg de kanker weer hard terug, uitzaaiingen en het lijkt wel alsof je in een oorlog zit, je vecht en denkt dat je de vijand uitgeschakeld hebt, om er daarna achter te komen dat de vijand niet is weggeweest en jouw munitie op is. Hij is door artsen opgegeven geweest, er zijn momenten geweest dat zijn vitale organen aan het uivallen waren (niet alleen door kanker) , maar vier maanden later nu en hij is er nog! Hij leeft en hij is nogsteeds zo koppig als een ezel, We weten niet wat er allemaal komen gaat maar we gaan door en we genieten zo veel mogelijk van ieder moment dat we samen hebben.
Ik heb momenten gehad dat ik mezelf tot waanzin dreef, dat ik geen idee had waar aan en hoe ik moest denken. Ik wist niet hoe ik hem moest troosten op momenten dat hij het niet meer zag zitten. Ik gaf mezelf de schuld dat ik hem verkeerd behandelde en dat ik het verkeerd aanpakte, maar wat doe je op zo'n moment? Bij ons werkte alleen het zwijgen. Stil zijn en denken samen, vooral niet te veel praten op die momenten. Dit is onze manier.
Zoek alsjeblieft samen naar een manier om elkaar te gerust te stellen want dit speelt een ontzettend belangrijke rol, bedenk dat jullie beiden enorm veel frustraties opkroppen, dat jij bang bent en piekert, maar hij evenveel.
Hij kan je misschien op dit moment niet alle aandacht geven die jij nodig hebt, want hij heeft het netzoals jij erg zwaar, terwijl jij waarschijnlijk psychisch ook op bent en behoefte hebt om getroost te worden, aan intimiteit als bevestiging dat alles is zoals het ooit was.. maar hij kan dat misschien psychisch en lichamelijk niet opbrengen. Onthoud dat zijn liefde voor jou echt niet zal veranderen, dat hij ondanks de chemo's en de stemmingswisselingen en allerlei andere puinhoop die er bij komt kijken, jou nogsteeds als zijn nummer 1 zal zien en in zijn hoofd jou nogsteeds alle liefde zal geven die jij tot nu toe hebt gekregen van hem, meer zelfs. Zoek niet naar te veel bevestiging in woorden of lichamelijke interacties, hij kan het je tijdelijk gewoon niet op die manier geven, heb in plaats daar van vertrouwen in hem, in jullie relatie en in de hele situatie en zorg dat je sterk blijft voor hem.
Praten kunnen ik en mijn vriend niet zo goed over dit onderwerp want het valt heel zwaar, maar onze relatie en het vertrouwen in elkaar is sterker dan ooit. We zien het wel maar tot nu toe blijven we samen vechten.
Blijf vechten en waag het niet om op te geven, je geest, moed en wilskracht is veel sterker dan je zelf denkt! Je kan je zelf keer op keer overtreffen. Geef elkaar een flinke schop onder de kont (niet té letterlijk opvatten) als een van jullie dreigt op te geven, blijf doorgaan.
