Gezondheid
alle pijlers
partner met kanker
maandag 13 februari 2012 om 19:52
Hallo allemaal,
Ik heb een vraag aan jullie. Mijn man is zojuist aan darmkanker geopereerd. Omdat ik het daar heel moeilijk mee heb en om voor hem te zorgen heb mijzelf ziekgemeld.
Mijn werkgever wil daar niet aan. Hebben jullie hier ervaring mee en wat vinden jullie redelijk? Is het redelijk dat ik me om emotionele redenen ziekmeld? Laat me alsblieft wat weten?
Linda.
Ik heb een vraag aan jullie. Mijn man is zojuist aan darmkanker geopereerd. Omdat ik het daar heel moeilijk mee heb en om voor hem te zorgen heb mijzelf ziekgemeld.
Mijn werkgever wil daar niet aan. Hebben jullie hier ervaring mee en wat vinden jullie redelijk? Is het redelijk dat ik me om emotionele redenen ziekmeld? Laat me alsblieft wat weten?
Linda.
Volg je hart en doe wat je gevoel je ingeeft
maandag 13 februari 2012 om 20:05
Jee, wat heftig!
Het is heel zwaar, maar jouw werkgever kan er natuurlijk ook niks aan doen. Het meest fair is dan ook inderdaad het opnemen van zorgverlof.
Echter, als jij het zo moeilijk hebt dat werken echt niet mogelijk is (dus even niet kijken naar praktische zaken) dan is ziekmelden echt niet gek. Je kunt natuurlijk ook tijdelijk geestelijk niet in staat zijn om te werken.
Los daarvan, jouw werkgever kan niet bepalen of jij wel of niet ziek bent. Als hij het niet eens is met jouw ziekmelding, kan hij je zo snel mogelijk door een bedrijfsarts laten beoordelen. Daar moet je iig aan meewerken. De bedrijfsarts kan vervolgens bepalen of jij in staat bent om te werken.
Het is heel zwaar, maar jouw werkgever kan er natuurlijk ook niks aan doen. Het meest fair is dan ook inderdaad het opnemen van zorgverlof.
Echter, als jij het zo moeilijk hebt dat werken echt niet mogelijk is (dus even niet kijken naar praktische zaken) dan is ziekmelden echt niet gek. Je kunt natuurlijk ook tijdelijk geestelijk niet in staat zijn om te werken.
Los daarvan, jouw werkgever kan niet bepalen of jij wel of niet ziek bent. Als hij het niet eens is met jouw ziekmelding, kan hij je zo snel mogelijk door een bedrijfsarts laten beoordelen. Daar moet je iig aan meewerken. De bedrijfsarts kan vervolgens bepalen of jij in staat bent om te werken.
maandag 13 februari 2012 om 20:05
Lindor, toen mijn vriend aan darmkanker geopereerd moest worden, heb ik zorgverlof opgenomen. Daar heb je recht op als partner.
Een goede verstandhouding met je werkgever is heel belangrijk, je zult waarschijnlijk nog heel vaak een beroep moeten doen op hun begrip en flexibiliteit.
Sterkte, meis Ik weet heel goed hoe moeilijk dit is.
Kampen!
Een goede verstandhouding met je werkgever is heel belangrijk, je zult waarschijnlijk nog heel vaak een beroep moeten doen op hun begrip en flexibiliteit.
Sterkte, meis Ik weet heel goed hoe moeilijk dit is.
Kampen!
maandag 13 februari 2012 om 20:07
Ik neem aan dat deze operatie in de planning stond? Ik heb iets soorgelijks meegemaakt en mijn baas vertelde mij meteen om zoveel mogelijk tijd vrij te nemen als ik nodig had (vrij nemen, dus niet ziek melden). Ik kreeg conform CAO nog wat extra zorgdagen maar heb verder gewoon verlofuren opgenomen. Dat lijkt me de beste weg. Sterkte voor jou en je partner!
maandag 13 februari 2012 om 20:12
Linda, zorg in deze zware tijden ook goed voor jezelf. In veel plaatsen zijn inloopcentra voor (partners van) kankerpatiënten waar je terecht kunt met psychische en praktische problemen.
En als je wilt, blijf ook op dit forum van je af schrijven. Er zitten hier veel slimme vrouwen die met je mee willen denken als jij het in de chaos van je emoties allemaal even niet meer zo helder ziet. Ik heb hier tijdens een angstige periode vanwege mijn vriends darmkanker heel erg veel steun en wijze raad gevonden.
En als je wilt, blijf ook op dit forum van je af schrijven. Er zitten hier veel slimme vrouwen die met je mee willen denken als jij het in de chaos van je emoties allemaal even niet meer zo helder ziet. Ik heb hier tijdens een angstige periode vanwege mijn vriends darmkanker heel erg veel steun en wijze raad gevonden.
maandag 13 februari 2012 om 20:39
Hallo Avedon,
De operatie is goed verlopen. Het herstellen van zo'n operatie duurt lang en je gaat heel erg deep down under. Verder is er de teleurstelling dat hij een permanente stoma heeft. Er is nog geen uitslag van het weefselonderzoek zodat we nog geen prognose hebben. Het blijft spannend. Soms weet ik niet wat ik nog moet.
Ik wou dat het allemaal niet waar was. Soms zou ik willen dat ik er niet meer zou zijn maar dat kan niet omdat hij en onzevkinderen er nog zijn. Dat kan ik hen niet aandoen.
De operatie is goed verlopen. Het herstellen van zo'n operatie duurt lang en je gaat heel erg deep down under. Verder is er de teleurstelling dat hij een permanente stoma heeft. Er is nog geen uitslag van het weefselonderzoek zodat we nog geen prognose hebben. Het blijft spannend. Soms weet ik niet wat ik nog moet.
Ik wou dat het allemaal niet waar was. Soms zou ik willen dat ik er niet meer zou zijn maar dat kan niet omdat hij en onzevkinderen er nog zijn. Dat kan ik hen niet aandoen.
Volg je hart en doe wat je gevoel je ingeeft
maandag 13 februari 2012 om 21:07
Waarom voel je dat, dat het er niet meer willen zijn?
Met de operatie en de stoma is er toch juist hoop?
De kans is toch aanwezig dat het goedkomt?
Je wilt er niet meer zijn, terwijl je man en kinderen en kinderen leven. Het is een zware en verdrietige tijd, maar wees niet te negatief.
Ga van het goede uit.
Met de operatie en de stoma is er toch juist hoop?
De kans is toch aanwezig dat het goedkomt?
Je wilt er niet meer zijn, terwijl je man en kinderen en kinderen leven. Het is een zware en verdrietige tijd, maar wees niet te negatief.
Ga van het goede uit.
maandag 13 februari 2012 om 21:07
Linda, dat zijn ernstige dingen die je nu zegt! Inderdaad, denk ook aan jezelf. Niet per se (of alleen) in de vorm van ziekmelden dan wel zorgverlof, maar ook mentale steun.
Wat voor hulp krijgt je partner hierin? Is er binnen die hulp wellicht ook ruimte voor jou? Kunnen jullie er samen over praten? Het voelt misschien egoistisch, maar jij kunt niet alleen maar steun bieden. Je hebt ook steun nodig!
En zoals Avedon zegt: bij diverse centra kun je natuurlijk óók terecht als partner van. Jouw leven staat immers ook op zijn kop!
Lees bijvoorbeeld hier en hier over psychologische hulp en het hebben van een partner met kanker.
Wat voor hulp krijgt je partner hierin? Is er binnen die hulp wellicht ook ruimte voor jou? Kunnen jullie er samen over praten? Het voelt misschien egoistisch, maar jij kunt niet alleen maar steun bieden. Je hebt ook steun nodig!
En zoals Avedon zegt: bij diverse centra kun je natuurlijk óók terecht als partner van. Jouw leven staat immers ook op zijn kop!
Lees bijvoorbeeld hier en hier over psychologische hulp en het hebben van een partner met kanker.
maandag 13 februari 2012 om 21:36
quote:lindor schreef op 13 februari 2012 @ 20:39:
Hallo Avedon,
De operatie is goed verlopen. Het herstellen van zo'n operatie duurt lang en je gaat heel erg deep down under. Verder is er de teleurstelling dat hij een permanente stoma heeft.
Heeft de arts gezegd dat het permanent is?
Ik begrijp heel goed dat het heftig is. Dat stoma is een reminder van zijn ziekte, en dat is enorm confronterend. Het is ook niet makkelijk om hem te zien dealen met die rotzakjes en die rubberen plakken en al die andere zooi. Niet aantrekkelijk. Niet die leuke, sterke man waar je op gevallen bent.
Mijn vriend heeft ook jaren met een stoma geleefd, we wisten vooraf niet dat het niet permanent zou zijn. Humor was onze manier om er mee om te gaan. Anderen waren soms geschokt, maar het was onze manier om dat stoma te relativeren. Ik bagatelliseer het niet, meis, maar jullie vinden vast ook een manier.
quote:Er is nog geen uitslag van het weefselonderzoek zodat we nog geen prognose hebben. Het blijft spannend. Soms weet ik niet wat ik nog moet.Maar wat is er gezegd aan de hand van de scans? Is het uitgezaaid? Hoe ver?quote:Ik wou dat het allemaal niet waar was. Soms zou ik willen dat ik er niet meer zou zijn maar dat kan niet omdat hij en onzevkinderen er nog zijn. Dat kan ik hen niet aandoen.
Dat begrijp ik heel goed. Je wilt gewoon weg van alles, gewoon rust. Alles lijkt op jouw schouders te komen. Maar je moet door. Heb je hulp? Familie? Vrienden? Buren die bij kunnen springen?
Hoe oud zijn jullie kinderen?
Hallo Avedon,
De operatie is goed verlopen. Het herstellen van zo'n operatie duurt lang en je gaat heel erg deep down under. Verder is er de teleurstelling dat hij een permanente stoma heeft.
Heeft de arts gezegd dat het permanent is?
Ik begrijp heel goed dat het heftig is. Dat stoma is een reminder van zijn ziekte, en dat is enorm confronterend. Het is ook niet makkelijk om hem te zien dealen met die rotzakjes en die rubberen plakken en al die andere zooi. Niet aantrekkelijk. Niet die leuke, sterke man waar je op gevallen bent.
Mijn vriend heeft ook jaren met een stoma geleefd, we wisten vooraf niet dat het niet permanent zou zijn. Humor was onze manier om er mee om te gaan. Anderen waren soms geschokt, maar het was onze manier om dat stoma te relativeren. Ik bagatelliseer het niet, meis, maar jullie vinden vast ook een manier.
quote:Er is nog geen uitslag van het weefselonderzoek zodat we nog geen prognose hebben. Het blijft spannend. Soms weet ik niet wat ik nog moet.Maar wat is er gezegd aan de hand van de scans? Is het uitgezaaid? Hoe ver?quote:Ik wou dat het allemaal niet waar was. Soms zou ik willen dat ik er niet meer zou zijn maar dat kan niet omdat hij en onzevkinderen er nog zijn. Dat kan ik hen niet aandoen.
Dat begrijp ik heel goed. Je wilt gewoon weg van alles, gewoon rust. Alles lijkt op jouw schouders te komen. Maar je moet door. Heb je hulp? Familie? Vrienden? Buren die bij kunnen springen?
Hoe oud zijn jullie kinderen?
maandag 13 februari 2012 om 22:29
Het is permanent omdat het niet meer aan te sluiten is op de anus. Daar is geen ruimte meer voor. Bij een scan zijn geen uitzaaiingen in het lichaam gevonden. De kinderen zijn 13 en 15.quote:imst schreef op 13 februari 2012 @ 21:39:
zorgverlof aanvragen bij werkgever en blijven communiceren met werkgever. er staan een x aantal uren voor, is allemaal wettelijk geregeld. sterkte
zorgverlof aanvragen bij werkgever en blijven communiceren met werkgever. er staan een x aantal uren voor, is allemaal wettelijk geregeld. sterkte
Volg je hart en doe wat je gevoel je ingeeft
maandag 13 februari 2012 om 22:51
Lieve hipsala, je hebt helemaal gelijk. Als je niet positief bent komt het ook niet goed. Het is een stoma en onzekerheid of anders is zijn einde nabij. Daar heb je helemaal gelijk in. Door de diagnose enoperatie wordt je emotioneel omhoog gegooid en onder water gedrukt. Veel mensen proberen je te steunen door je op te beuren op een goedbedoelde manier die als volgt overkomt: Op een begrafenis zeg je tegen de weduwe: "Kop op joh, het leven gaat door". Dat is helemaal waar maar dat kun je en wil je dan niet horen.
Sommigen zeggen tegen ons: Ze kunnen tegenwoordig zoveel en er is zoveel mogelijk.! Dat klopt maar we zitten wel letterlijk in zijn shit.
Wat vervelend dat juist jou dit moet treffen. De reactie van ons is dan meer zo van: "Maar had je het dan zelf willen hebben"?
Alleen mensen die zelf lid zijn van de club van kankerpatienten en hun partners kunnen e.e.a. begrijpen wat men beleeft.
Denk alleen al eens wat er in je leven en je emotie verandert als je een kind krijgt. De zorg rond deze operatie doet me denken aan de kraamtijd maar zich dan ontwikkelend in een zeer negatieve richting.
quote:hipslala schreef op 13 februari 2012 @ 21:07:
Waarom voel je dat, dat het er niet meer willen zijn?
Met de operatie en de stoma is er toch juist hoop?
De kans is toch aanwezig dat het goedkomt?
Klopt maar je vrijheid, plannen en onbevangenheid zijn door deze kwaal verdwenen
Je wilt er niet meer zijn, terwijl je man en kinderen en kinderen leven. Het is een zware en verdrietige tijd, maar wees niet te negatief.
Ga van het goede uit.
Sommigen zeggen tegen ons: Ze kunnen tegenwoordig zoveel en er is zoveel mogelijk.! Dat klopt maar we zitten wel letterlijk in zijn shit.
Wat vervelend dat juist jou dit moet treffen. De reactie van ons is dan meer zo van: "Maar had je het dan zelf willen hebben"?
Alleen mensen die zelf lid zijn van de club van kankerpatienten en hun partners kunnen e.e.a. begrijpen wat men beleeft.
Denk alleen al eens wat er in je leven en je emotie verandert als je een kind krijgt. De zorg rond deze operatie doet me denken aan de kraamtijd maar zich dan ontwikkelend in een zeer negatieve richting.
quote:hipslala schreef op 13 februari 2012 @ 21:07:
Waarom voel je dat, dat het er niet meer willen zijn?
Met de operatie en de stoma is er toch juist hoop?
De kans is toch aanwezig dat het goedkomt?
Klopt maar je vrijheid, plannen en onbevangenheid zijn door deze kwaal verdwenen
Je wilt er niet meer zijn, terwijl je man en kinderen en kinderen leven. Het is een zware en verdrietige tijd, maar wees niet te negatief.
Ga van het goede uit.
Volg je hart en doe wat je gevoel je ingeeft
dinsdag 14 februari 2012 om 00:18
Mijn woorden komen voort uit eigen ervaring.
(op ander ziektegebied, maar net zo 'hopeloos')
En ja dan is er een stoma in het spel. Dat is niet leuk, dat is wennen. Maar weet je, op een gegeven moment moet je het accepteren. Bekijk het nuchter. Je kunt het voor jezelf zo dramatisch maken als je zelf wilt, maar je kunt ook denken 'Of de ontlasting komt uit zijn kont, of de ontlasting komt in het zakje, wat maakt het ook uit'.
En jij niet meer willen leven? Hoe denk je dat je man zich voelt? Natuurlijk wil je ook aandacht, maar dat zit er nu even niet in. Je man heeft er niets aan als je instort. Jullie kinderen ook niet.
Je man vecht om beter te worden. Jouw gevecht is om de boel daar omheen draaiende te houden. Allebei loodzware taken, maar je kunt het.
Diep ademhalen en gaan.
(op ander ziektegebied, maar net zo 'hopeloos')
En ja dan is er een stoma in het spel. Dat is niet leuk, dat is wennen. Maar weet je, op een gegeven moment moet je het accepteren. Bekijk het nuchter. Je kunt het voor jezelf zo dramatisch maken als je zelf wilt, maar je kunt ook denken 'Of de ontlasting komt uit zijn kont, of de ontlasting komt in het zakje, wat maakt het ook uit'.
En jij niet meer willen leven? Hoe denk je dat je man zich voelt? Natuurlijk wil je ook aandacht, maar dat zit er nu even niet in. Je man heeft er niets aan als je instort. Jullie kinderen ook niet.
Je man vecht om beter te worden. Jouw gevecht is om de boel daar omheen draaiende te houden. Allebei loodzware taken, maar je kunt het.
Diep ademhalen en gaan.
zaterdag 18 februari 2012 om 09:18
Ik ben het eens met Hipsala, Niet leuk, maar wel overkomelijk. En jouw man heeft er inderdaad helemaal niks aan als zijn vrouw met haar ziel onder haar arm gaat lopen. Dat maakt voor hem het gevecht alleen maar onnodig zwaarder. Hoe rot het ook klinkt, het is nu slikken en weer doorgaan. Betekend niet dat je niet verdrietig mag zijn, maar vergeet niet dat het even niet alleen om jou draait! En al die opmerkingen die andere mensen maken komen misschien niet altijd leuk over, maar je moet maar zo denken dat ze meestal wel uit een goed hart komen en dat het voor andere mensen moeilijk is om wat fijns te zeggen!
En ja, ik weet er ook alles van, want ik ben ook lid van de club.
Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht!!
En ja, ik weet er ook alles van, want ik ben ook lid van de club.
Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht!!
zaterdag 18 februari 2012 om 09:21
Als je net te horen hebt gekregen dat je partner darmkanker heb gekregen, is het een goede reden om je als overspannen ziek te melden.
Je splitsen voor je werkgever en partner, is zwaar, en vooral als de werkgever niet mee wilt werken.cq mee wilt denken.
Ga naar je huisarts, overleg met hem, en meld je overspannen.
Het is een hele zware tijd wat jullie beide krijgen!
Heel veel sterkte in deze moeilijke zware tijden.
Je splitsen voor je werkgever en partner, is zwaar, en vooral als de werkgever niet mee wilt werken.cq mee wilt denken.
Ga naar je huisarts, overleg met hem, en meld je overspannen.
Het is een hele zware tijd wat jullie beide krijgen!
Heel veel sterkte in deze moeilijke zware tijden.
zaterdag 18 februari 2012 om 20:05
quote:Frahim schreef op 17 februari 2012 @ 20:12:
Linda, hoe gaat het nu met je?
Beste Frahim, Het is wisselend met mij gesteld. Ik probeer zo goed mogelijk voor hem te zorgen. Hij doet enorm zijn best maar kan nog vrijwel niets. Je kunt je niet voorstellen dat iemand van 15 minuten uit bed van het zitten op een stoel uitgeput en bezweet is. We gaan door en hopen er het beste maar van.
Groetjes Linda.
Linda, hoe gaat het nu met je?
Beste Frahim, Het is wisselend met mij gesteld. Ik probeer zo goed mogelijk voor hem te zorgen. Hij doet enorm zijn best maar kan nog vrijwel niets. Je kunt je niet voorstellen dat iemand van 15 minuten uit bed van het zitten op een stoel uitgeput en bezweet is. We gaan door en hopen er het beste maar van.
Groetjes Linda.
Volg je hart en doe wat je gevoel je ingeeft
