Niet gelukkig

Als jij dat niet wil hoeven je ouders het ook nooit te weten.

Het is juist goed om erover te praten, laat die gevoelens toe, het is stap 1 tot verwerken dat je er op zn minst over nadenkt. Je vermijdt ze omdat het nogal heftig is, maar dat vermijden kost zoveel energie.. Zou het niet fijner zijn om het echt gewoon verwerkt te hebben?

Daarvoor heb je dan dus een psycholoog nodig op dit punt, als deze gevoelens naar boven komen, kan zij je helpen het in goede banen te leiden, je andere inzichten te geven en tot rust te brengen. Die gevoelens oproepen is misschien even afzien maar je leven wordt er uiteindelijk een stuk makkelijker, lichter en gelukkiger door. Dat kan de gemiddelde forummer niet, ik zou het bijv graag willen, maar geen idee hoe.

Ik zeg zij omdat ik zelf ook onbewust angst voor mannen had en na 4 mannelijke psychologen pas echt hulp toeliet en mezelf kon zijn bij een vrouwelijke, omdat ik dat natuurlijk wel vertrouwde qua seksuele bedoelingen. Ik had van te voren niet eens door dat ik dat niet deed bij de mannelijke.

Succes en voel je vooral niet schuldig als je erover praat, denk aan wat hier iemand zei, niemand heeft ooit het recht gehad en jij was op dat moment ook geestelijk niet weerbaar, je praat er alleen maar over om het te verwerken!

Hai Imgolden,



Goed dat je dit topic geopend hebt zeg! Hoe moeilijk je het ook vond, toch heb je hier verteld wat jou zoveel pijn gedaan heeft en wat je leven tot op de dag van vandaag beínvloed heeft.



Mag ik je vragen of het schaamte is wat je tegenhoudt om met je ouders te praten? Seksueel misbruik binnen families is de meest voorkomende vorm van misbruik, je bent absoluut niet alleen in wat je meegemaakt hebt en geloof me; er zijn vele zussen die ondanks alles van hun broer zijn blijven houden. Ook daar ben je niet alleen in.



Weet je wat zo erg is? Dat je er tot op vandaag de dag last van hebt. Was het nou zo dat je er mee in het reine bent, al was het alleen maar met jezelf, als je leven er niet zo door beïnvloed was, dan kun je het laten voor wat het is. Maar door deze ervaring van vroeger (of is het nog steeds aan de gang?) is het voor jou moeilijk om je leven te leiden zoals je zou willen.



Dat vind ik heel erg voor je, en zonde ook. Je kunt nu niet alles uit je leven, liefdesleven en vriendschappen halen wat er in zit. Omdat je geblokkeerd wordt door je verleden.



En er ís hulp voor jou. Als je dat wil. Niet van vadaag op morgen en de weg naar 'genezing' kan best lang zijn maar je kúnt uit dit innerlijke isolement komen. Niet alleen. Met hulp wel.



Je hebt met dit topic een begin gemaakt. Ik vind je een heldin! Ik hoop dat je terugkomt en dat we je hopelijk verder kunnen helpen om de beschermende muur om je heen af te breken. De eerste stap heb je al gedaan.

quote:imgolden schreef op 21 februari 2012 @ 02:04:

Ik ben bang voor mannen. Er zijn wat dingen in mijn jeugd voorgevallen waardoor ik mannen niet vertrouw. Ik heb hierdoor nog nooit een echte relatie met een man gehad. Ik heb hier op dit moment geen problemen mee. Maar hierdoor kan ik nooit meepraten met vrienden. Ze vragen mij wel om advies maarja wat weet ik nou. De man die mij dit aangedaan heeft moet ik ook regelmatig zien. Niemand weet dit en mag dit ook niet weten. Het zou mijn hele leven verwoesten.



Eerst even een



Lieverd, wat knap dat je dit hier durft te vertellen.

Echt waar. Het is een heel mooi begin om dingen te gaan verwerken.



Als jij niet wil dat jouw ouders dit weten laat dat dan voor nu even zo.niemand verplicht jou het hun te vertellen.

Misschien denk je daar tzt anders over als je wat steviger in je schoenen staat maar voor nu hoeft het nog niet.



Heb je het hier nog wel eens met jouw broer zelf over gehad?

Niet om hem te beschuldigen of uit boosheid maar om te vertellen

Wat het met jou gedaan heeft en nogsteeds doet.

Dit kan voor jou een hele opluchting zijn.



Zoek hulp wijfie, sommige dingen kan je niet alleen.

Het beïnvloed jouw dagelijks leven, de omgang met anderen en jouw kans op geluk met een lieve zorgzame man die jou met respect behandeld, op handen draagt en van je houd.

Gun dat jezelf!



Ga naar je huisarts. Als je het moeilijk vind hem te vertellen wat er is gebeurt laat dan je verhaal hier zien of schrijf het voor hem/haar op.

Hij kan je doorverwijzen naar een specialist op dit gebied.



Wat gebeurt is is gebeurt.

Daar verander je idd niks meer aan. Daar heb je geen controle over.

Maar waar je wel controle over hebt is hoe jouw leven vanaf nu eruit gaat zien.

Of je het een plekje gaat geven of het vasthoud en je leven laat bepalen. Kies maar voor jouw geluk.

Het is een moeilijke weg maar je kan het echt!

Kijk eens waar je je nu al overheen hebt gezet om het hier te vertellen..petje af hoor .

Zoek hulp. Echt, erger kan het toch niet worden.

Ik vind het heel knap dat je dit met ons deelt. Ik wens je veel sterkte.



Ik heb een vriendin die ook misbruikt is door een familielid. Ik heb gezien hoe zwaar het meedragen was. Het verwerken was ook zwaar, maar al lichter dan het meedragen. Het verwerken begon toen zij het begon te delen.



Je kunt zelf kiezen met wie je het wilt delen. Je hoeft het niet met je familie te delen, je kunt er voor kiezen om hulp te zoeken en niet aan anderen te vertellen waarvoor. Het is jouw weg en jouw keuzes op die weg.



Ik wens je veel sterkte.

Niet zo zeer dat hij je niet meer zal wlllen, meer dat uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat jij en alle contact die je nog met je broer hebt altijd anders zal worden bekeken (zoals als je t je ouders zou vertellen) en diegene ook woede en verdriet op hem gaat richten, terwijl het iets van jou is.. En t zal dan altijd lastig zijn bij familiefeesten of kwesties ed. Of je dus juist totaal niet begrijpt. Ik zou er nog eens goed over nadenken en in eerste instantie er alleen met je psych over praten. Die hoef je als je klaar bent namelijk niet meer terug te zien!

Begin bij de huisarts meid.

Dat is stap één.

De huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog en die kan je echt verder helpen. Als het goed is wordt je bij een psychologisch centrum bij een therapeut geplaatst die daar, in die groep, de meeste ervaring heeft met seksueel misbruik.



Stoer van je!



En ik ken jouw beste vriend natuurlijk niet maar ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken. Als het iemand is die van je houdt en die jij vertrouwt dan zal hij er voor je zijn zoals hij er altijd voor je was.



Laat je weten hoe het verder gaat met je?

Hé, wat goed van je!



Je kunt inderdaad het beste bij je huisarts beginnen. Hij of zij zal je een verwijzing geven voor een psycholoog of een psychologisch instituut en vanuit daar zal verder gekeken worden naar welke begeleiding je nodig hebt.



Je beste vriend is er voor en je vertrouwd hem, dat is fijn en heel erg waardevol. Ik denk niet dat hij je niet meer zal willen zien als je hem dit vertelt hoor.



Heel veel sterkte met alles en als je nog even verder wil praten, dan ben je hier altijd welkom.