Onzekerheid

Wat fijn voor je dat je nu wel een lieve, begripvolle vriend hebt. Ik denk dat het goed is dat je hem over je verleden hebt verteld. Natuurlijk is het zo dat hij niet je therapeut moet worden, maat dat betekent niet dat je het er niet met hem over kan hebben. Je verleden is nou eenmaal deel van jou en heeft je gemaakt tot wie je nu bent. Dus als je hem daar wel over vertelt, geef je hem wel de mogelijkheid om jou beter te begrijpen.



Je schrijft dat je graag met iemand zou praten, maar liever niet met een psycholoog omdat je je probleem niet groter wil maken dan het is. Maar neem je jezelf dan ergens gewoon niet helemaal serieus? Ik vind het nogal wat, wat je allemaal hebt meegemaakt. Eigenlijk ben je door je ex geestelijk mishandeld.



Ik denk toch dat een psycholoog wel de juiste persoon voor jou is. Het is niet zo dat alleen maar zwaar depressieve of getraumatiseerde mensen ed 'recht' hebben op een psycholoog. Misschien verward je het met een psychiater?



Daarnaast moet je niet onderschatten hoeveel mensen op een bepaald punt in hun leven naar een psycholoog gaan. Het is niks om je voor te schamen hoor. Zo iemand kan samen met jou kijken waar je tegenaan loopt, jouw gedachten in kaart brengen en zo samen met jou kijken hoe je jouw gedachtepatroon kunt doorbreken. Want zelf loop jij daarin vast.



Sterkte in ieder geval!

Ik herken mezelf wel.. niet dezelfde dingen meegemaakt, maar ook onzekerheid door het verleden. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, dat jou ex je zo vernederde was onmacht. Wat mij heeft geholpen is niet terug denken aan het verleden, maar juist naar de toekomst kijken. En je zegt dat als je geslachtsgemeenschap hebt met je vriend dat je van jezelf walgt, waarom? Je bedrijft alleen maar liefde met jou vriend. Lieve schat vergeet die gedachtens, kijk naar de toekomst ookal is het makkelijker gezegd dan gedaan maar blijf positief denken. Het is fijn om te lezen dat je nu een lieve vriend hebt, vertel aan hem wat je voelt zodat hij jou ook erin kan steunen!

Hey Sienne, waarom haal je je OP nou weg?

Zo herkenbaar ben je niet hoor. Met jou zijn er duizenden vrouwen met hetzelfde probleem. Je zou ook kunnen proberen het iets algemener te omschrijven.



Kom op, je zit hier mee. We willen best met je meedenken.

Je vertelt het hier, dat is de eerste stap! Hoe kan jij nou vies zijn? Dus iemand die slaat en scheldt en jou zegt dat jij vies bent geloof jij? Ik zou zeggen dat hij degene is met een vies karakter. Waarom geloof zelfs na al die tijd iemand die door zijn gedrag zelfs het aankijken niet waard is?

Ik vrees dat het "gewoon doorgaan en vergeten wat in de toekomst ligt" heel moeilijk is. In totaal andere omstandigheden heb ik dat járen geprobeerd, maar elke keer kwam het weer boven.



Toen besloot ik voor mezelf dat mijn strategie niet werkte, hoe hard ik er ook in geloofde. Het sluimert bij je en de ene keer kan je het handelen en de andere keer niet. Feit blijft dat het er zit en dat je wegdrukt. Je kunt denken dat je verder leeft zonder je geschiedenis, maar dat is niet waar.



Op de achtergrond speelt het altijd mee, het heeft een rol. Je kunt het benoemen of niet, je kunt het wegstoppen of negeren, maar het blijft. Juist omdat je het wegstopt is het er. Iets wat je niet hoeft te negeren is er ook niet.