Gebroken nachten in het weekend

Ik hoop dat er hier moeders zijn die weten wat ik bedoel:



Vorig jaar is mijn oudste zoon begonnen met uitgaan in het weekend, en sinds een maand of drie gaat de jongste ook stappen.

Ze hebben een afzonderlijke vriendengroep, een andere manier van uitgaan, dus de buitenshuisaktiviteiten lopen niet synchroon.



Meestal geven ze aan hoe laat het kan worden, en melden zich bij mij als ze weer thuis zijn, zodat ik weet dat ze er weer zijn. Voordat ze richting huis komen sturen ze een smsje dat ze er aan komen.



Hierdoor kan ik niet slapen als ze weg zijn. Ik slaap even in, en schrik dan wakker omdat ik het smsje niet wil missen, en is het smsje langsgeweest dan lig ik gespannen te wachten en hoop dat ze binnen de geschatte fietstijd echt binnen zijn.



Zo is het dus de laatste weken voorgekomen dat er eentje even na 2en thuis kwam, maar de ander om half vijf.

Tussen de thuiskomst van de eerste en de tweede heb ik geen oog dichtgedaan, en was ik gesloopt de zondag erna.



Ik denk er over om de sms- en meldingsplicht te laten vervallen, aan mijn kinderen zelf ligt het niet, die kunnen absoluut met de vrijheid omgaan, maar wat als ze na het sms-je niet binnen de normale tijd binnenzijn, en er is wat gebeurd?

Het is wel een beetje van schijnveiligheid, want vaak weet ik ook niet precies waarvandaan ze komen, en hoe de route precies is.

Eigenlijk hoop ik altijd maar dat het goed gaat, en dat ze niet ergens langs een donkere weg moeten lopen met een lekke band, maar dat is nog het minst erge scenario waar ik aan denk.



Wie heeft er ook uitgaande kinderen en slaap je wel als ze 's nachts op stap zijn?

Van Christiane gekopieerd:



'als je groot bent zullen ze je nooit zomaar een klap, trap of stomp geven, en zullen je nooit alleen pakken, maar als ze komen is het met een wapen, gebroken glas, mes etc. of met meer personen, dus dat is de ongerustheid die je hebt met een zoon'



Dit is precies zo als ik er ook over denk.

En met name de jongste, die ook een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft en een zorgzaam type is, moet ik extra op zijn hart drukken dat hij zich nergens mee bemoeit.

Hij kan 112 bellen, maar niet zelf ertussen springen.



Ooit was ik met hem in de Footlocker in Den Haag, waar hij langs een niet nader te definieren type liep die precies op dat moment een stap achteruit deed, waardoor ze tegen elkaar opliepen, het type met zijn rug tegen de zijkant van mijn zoon.

Ik zag het gezicht van die gast een aggressieve arrogante trek krijgen, het was er een met een kort lontje dat was duidelijk zichtbaar (ik liep een meter of twee achter mijn zoon), maar toen hij zich omdraaide en zag hoe groot hij is, zag ik hem meteen dimmen. Was mijn zoon een tengere jongen geweest, dan hadden we een probleem gehad.

Mijn zoon daarentegen was zich het niet eens bewust.



Mijn oudste is wat dat betreft sfeergevoeliger. Die ziet meer, maar houdt daar ook rekening mee, die zorgt wel dat hij niet betrokken raakt bij ongeregeldheden.

Maar die zijn er wel waar hij uitgaat, en het is ook wel gebeurd dat er akkefietjes waren die hij zag gebeuren. Maar mam, zegt hij, dat sfeertje tussen die gasten was al broeierig, en ik dacht dat loopt vast op stront uit.

Ja, en toen ik naar buiten ging toen had er inderdaad eentje klappen gekregen, die stond buiten het bloed uit zijn neus te vegen. Tsja, zo gaan die dingen, zegtie dan.



Ze zijn weer thuis, liggen nu lekker te slapen. Ik heb om twee uur er eentje de trap op horen stommelen en om drie uur de voordeur gehoord. Rij je fiets maar niet om door de brandpoort, zet'm maar voor als je vannacht thuiskomt, dat zeg ik ook.



De vooraf sms-jes ga ik inderdaad skippen vanaf nu. En na vijf uur nog niet thuis zonder bericht is en dan contact met ze opnemen is ook wel een goeie.

Ik zal er wel aan wennen.