Relaties
alle pijlers
Hoe lang duurt liefdesverdriet?
donderdag 5 april 2012 om 21:14
Stel je relatie is net 2 weken uit. Is het dan normaal om je nog zo beroerd te voelen? Ik snap natuurlijk dat het maanden/jaren kan duren voor je echt over iemand heen bent. Bedoel meer het niks anders kunnen dan in bed liggen, constant aan je ex denken, huilen en nergens zin in hebben.
Wanneer en hoe gaat dit over?
Wanneer en hoe gaat dit over?
donderdag 5 april 2012 om 21:15
donderdag 5 april 2012 om 21:27
Daar is geen standaard voor, iedereen bepaalt dat voor zichzelf. Ik heb toen mijn eerste vriendje het uitmaakte, echt meer dan twee weken zware liefdesverdriet gehad. In totaal ben ik daar toch wel een jaar zoet mee geweest, om van dat vreselijk nare gevoel af te komen. Daarna heeft het nooit meer zo lang geduurd, maar die eerste liefde hakte er gewoon zo diep in.
Wees lief voor jezelf en worstel je er doorheen, blijven ademen en het wordt beter, echt waar!
Wees lief voor jezelf en worstel je er doorheen, blijven ademen en het wordt beter, echt waar!
donderdag 5 april 2012 om 22:42
Wat mij geholpen heeft is een termijn vaststellen.
Na een relatie van 6 jaar heb ik het verdriet een half jaar toegelaten. Had voor mezelf besloten dat ik in dat half jaar er aan ging werken om het op te lossen. De eerste maanden was ik zo verdrietig, depri, vond niets leuk en kon alleen maar huilen. Daarna ging ik weer dingen ondernemen, onder de mensen zijn en ook in mijn eentje op pad. Dit gaf me weer kracht en vertrouwen en de pijn was er nog wel, maar nam niet meer de overhand.
Na vijf maanden begon ik eindelijk me weer gelukkig te voelen en leerde ik mezelf steeds beter kennen.
Toen ik nog drie weken de tijd had, riep ik het verdriet bewust op. Ik had geen traan gelaten. Was juist zo blij dat die relatie over was, omdat het niet goed was voor mij.
Ik geloof in deadlines. Denken van het gaat vanzelf over en er niets tegen doen, helpt in mijn ogen niet.
Je kunt ook blijven hangen in je verdriet en dat is zo zonde van je tijd.
Na een relatie van 6 jaar heb ik het verdriet een half jaar toegelaten. Had voor mezelf besloten dat ik in dat half jaar er aan ging werken om het op te lossen. De eerste maanden was ik zo verdrietig, depri, vond niets leuk en kon alleen maar huilen. Daarna ging ik weer dingen ondernemen, onder de mensen zijn en ook in mijn eentje op pad. Dit gaf me weer kracht en vertrouwen en de pijn was er nog wel, maar nam niet meer de overhand.
Na vijf maanden begon ik eindelijk me weer gelukkig te voelen en leerde ik mezelf steeds beter kennen.
Toen ik nog drie weken de tijd had, riep ik het verdriet bewust op. Ik had geen traan gelaten. Was juist zo blij dat die relatie over was, omdat het niet goed was voor mij.
Ik geloof in deadlines. Denken van het gaat vanzelf over en er niets tegen doen, helpt in mijn ogen niet.
Je kunt ook blijven hangen in je verdriet en dat is zo zonde van je tijd.
donderdag 5 april 2012 om 23:51
Hier 25 jaar. En toch wel meer dan 25 maanden hoor. En ik keek zó naar maand 26 uit! En toch gaat het elke dag beter. Maar zelfs vandaag nog (maand 40) vroeg ik me af hoe je daar dan als vreemdgaande partner zomaar mee wegkomt? Kan dat dan? Laat je dat dan zomaar achter, dat verdriet van je ex en je kinderen en kun je zomaar hotel-de-botel verder leven? Ik snap dat nog steeds niet, drie jaar en drie maanden verder. En ik heb een gelukkig leven hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar hoe kun je nu oprecht gelukkig zijn als je fundamenten gebaseerd zijn op zo'n puinhoop? Houd je dan je oogjes dichtgetimmerd? Leef je op roze wolken tegen beter weten in? Leef je met een verkleind bewustzijn? Kies je voor jezelf?