Psyche
alle pijlers
Nergens zin in
dinsdag 1 mei 2012 om 17:30
Even van me af schrijven. Niet zozeer om advies. Maar gewoon mijn hart luchten.
Ik heb nergens zin in, al een paar maanden. Mijn masker lijkt te breken in 100 stukjes mijn masker van aardigheid, opgewektheid, en motivatie.
Het liefst kroop ik terug de baarmoeder in.
En ik heb juist zoveel om naar uit te kijken. Een verhuizing en een huwelijk. Een mooie studie. Een sport waar ik altijd zo van hield. Maar ik wil niet meer. Al die verplichtingen, de agenda, de klok, de bankrekening, noem maar op.
Hele lieve vriend die me steunt. Ouders die er voor me zijn, altijd.
Ik vind dat ik dit niet mag voelen en toch voel ik het. Soms goede dagen, uren, maar het blijft terug komen.
Nu ben ik al een paar weken doodmoe, en aanhoudende hoofdpijn. Ik wil zo graag mijn enthousiaste ik terug. Die van aanpakken weet. Die haar leven onder controle heeft. Maar voel me net zo'n vogeltje. Hoe lang houd ik dit nog vol, ik zal wel moeten.
Het schrijven lucht zelfs niet op maar misschien heeft iemand een zelfde periode doorstaan en is nu weer blij. En kan me vertellen dat ik ook weer blij word ooit. Ik geloof er even helemaal niet meer in.
Ik heb nergens zin in, al een paar maanden. Mijn masker lijkt te breken in 100 stukjes mijn masker van aardigheid, opgewektheid, en motivatie.
Het liefst kroop ik terug de baarmoeder in.
En ik heb juist zoveel om naar uit te kijken. Een verhuizing en een huwelijk. Een mooie studie. Een sport waar ik altijd zo van hield. Maar ik wil niet meer. Al die verplichtingen, de agenda, de klok, de bankrekening, noem maar op.
Hele lieve vriend die me steunt. Ouders die er voor me zijn, altijd.
Ik vind dat ik dit niet mag voelen en toch voel ik het. Soms goede dagen, uren, maar het blijft terug komen.
Nu ben ik al een paar weken doodmoe, en aanhoudende hoofdpijn. Ik wil zo graag mijn enthousiaste ik terug. Die van aanpakken weet. Die haar leven onder controle heeft. Maar voel me net zo'n vogeltje. Hoe lang houd ik dit nog vol, ik zal wel moeten.
Het schrijven lucht zelfs niet op maar misschien heeft iemand een zelfde periode doorstaan en is nu weer blij. En kan me vertellen dat ik ook weer blij word ooit. Ik geloof er even helemaal niet meer in.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:14
quote:fantastissima schreef op 01 mei 2012 @ 17:52:
Depressie is toch dat je niks doet, dat je Niet eens doucht enzo? Ik doe het wel, gezond eten, douchen, sporten, schone kleren , vrienden, sociaal. Maar alles met tegenzin en dwang van mezelf.
Ik ga vanavond sporten dus als ik niet meer reageer kom ik later terug. En ja, ik moet dus gaan van mezelf en mijn vriend zegt ook, je hebt wel vaker geen zin maar vaak voel je je erna beter en hij heeft gelijk, eerst voelde ik me altijd beter na sporten nu nog maar de helft vd tijd of minder. Maar iets is beter dan niets.Je hebt depressie in verschillende maten van ernstigheid. Zeer ernstige depressies zijn idd de varianten waarbij men 's ochtends zijn bed écht niet kan uit komen en niet naar school gaat of werkt etc., eigenlijk niets meer doet. Maar de mildere depressies zijn, nouja... dat je het nog wel allemaal doet, maar er geen zin in hebt/er niet blij van wordt/het met tegenzin doet enz.
Depressie is toch dat je niks doet, dat je Niet eens doucht enzo? Ik doe het wel, gezond eten, douchen, sporten, schone kleren , vrienden, sociaal. Maar alles met tegenzin en dwang van mezelf.
Ik ga vanavond sporten dus als ik niet meer reageer kom ik later terug. En ja, ik moet dus gaan van mezelf en mijn vriend zegt ook, je hebt wel vaker geen zin maar vaak voel je je erna beter en hij heeft gelijk, eerst voelde ik me altijd beter na sporten nu nog maar de helft vd tijd of minder. Maar iets is beter dan niets.Je hebt depressie in verschillende maten van ernstigheid. Zeer ernstige depressies zijn idd de varianten waarbij men 's ochtends zijn bed écht niet kan uit komen en niet naar school gaat of werkt etc., eigenlijk niets meer doet. Maar de mildere depressies zijn, nouja... dat je het nog wel allemaal doet, maar er geen zin in hebt/er niet blij van wordt/het met tegenzin doet enz.
dinsdag 1 mei 2012 om 19:30
Zeer herkenbaar. Heb ook nergens zin in, maar doe het allemaal wel.
Komt bij mij ook wel doordat ik me kut voel na het beeindigen van een knipperlichtrelatie wat veel energie heeft gekost.
Maar ook mijn werk. Ik heb totaaaaal geen uitdaging. Het is zo saai. Maarja, er valt bijna niks anders te vinden dus mag blij zijn met uberhaupt een inkomentje. Ben op zoek naar een stage 2 dagen wat ik wel heel leuk vind, om zo vaardigheden op te doen voor mijn studie. En daar kan ik dan iig mijn hersen bij gebruiken.
Verder heb ik eigenlijk alleen met salsadansen (ik zit op les) dat ik echt mijn hoofd helemaal leeg heb en daar vrolijk van word. Er gaan veel dingen mis dus het is altijd wel lachen.
Maarja, de zin is bij mij ook ver te vinden. Doe dus wel allerlei dingen, maar achteraf heb ik alsnog een raar gevoel. Verdrietig, depri-achtig, lusteloos, saai. Heel vervelend.
Komt bij mij ook wel doordat ik me kut voel na het beeindigen van een knipperlichtrelatie wat veel energie heeft gekost.
Maar ook mijn werk. Ik heb totaaaaal geen uitdaging. Het is zo saai. Maarja, er valt bijna niks anders te vinden dus mag blij zijn met uberhaupt een inkomentje. Ben op zoek naar een stage 2 dagen wat ik wel heel leuk vind, om zo vaardigheden op te doen voor mijn studie. En daar kan ik dan iig mijn hersen bij gebruiken.
Verder heb ik eigenlijk alleen met salsadansen (ik zit op les) dat ik echt mijn hoofd helemaal leeg heb en daar vrolijk van word. Er gaan veel dingen mis dus het is altijd wel lachen.
Maarja, de zin is bij mij ook ver te vinden. Doe dus wel allerlei dingen, maar achteraf heb ik alsnog een raar gevoel. Verdrietig, depri-achtig, lusteloos, saai. Heel vervelend.
dinsdag 1 mei 2012 om 21:15
Zo ben weer terug, voelde even ietsje beter (geen gedachten) maar ik zie dat ik idd lang niet de enige ben.
Metafoor, ook ik heb in het verleden nogal een heftige depressie gehad, incl het helemaal niks doen. Het zinloze waar je het over hebt is ook herkenbaar, ik probeer echt wel op allerlei manieren mezelf te overtuigen van het nut van leven en dergelijke, maar het blijft een poging die niet lijkt te lukken.
Quarter life crises, mja heb ook jaren erover gedaan uit te vinden wat ik wil en dacht het echt gevonden te hebben in mijn studie. Nu wil ik vooral erg graag een hond en liefst nog veel meer dieren maar mijn vriend vind een hond voorlopig genoeg. Die komt er na de verhuizing dus 1. Mijn kat lijkt ook depri te zijn maar haal wel veel troost uit haar.
Ik lees hier vaker topics als deze van mezelf, en alle tips die dan voorbij komen heb ik allang opgevolgd en uitgeprobeerd, maar het blíjft gewoon terugkomen.
Ik ben zo bang dat ik altijd zo blijf, zwaar op de hand, perfectionistisch, hoge eisen stellend. En als dat zo is zie ik er best wel tegenop.
Ik moet dus mezelf veranderen, maar heb dat al zo lang en zovaak geprobeerd met telkens resultaat wat niet duurzaam genoeg blijkt.
Hoe stel je minder hoge eisen aan jezelf ? Iemand schreef net ook dat het de maatschappij is, en ik ben het ermee eens maar die kun je niet in je eentje veranderen; alleen jezelf aanpassen om er in te passen. Niet spiegelen aan anderen, eigen plan trekken.
Maar ik blijf een vrouw, een pleaser, zorgzaam en perfectionistisch. Het lijkt een cirkeltje hoe kom je daar dan toch uit??
Metafoor, ook ik heb in het verleden nogal een heftige depressie gehad, incl het helemaal niks doen. Het zinloze waar je het over hebt is ook herkenbaar, ik probeer echt wel op allerlei manieren mezelf te overtuigen van het nut van leven en dergelijke, maar het blijft een poging die niet lijkt te lukken.
Quarter life crises, mja heb ook jaren erover gedaan uit te vinden wat ik wil en dacht het echt gevonden te hebben in mijn studie. Nu wil ik vooral erg graag een hond en liefst nog veel meer dieren maar mijn vriend vind een hond voorlopig genoeg. Die komt er na de verhuizing dus 1. Mijn kat lijkt ook depri te zijn maar haal wel veel troost uit haar.
Ik lees hier vaker topics als deze van mezelf, en alle tips die dan voorbij komen heb ik allang opgevolgd en uitgeprobeerd, maar het blíjft gewoon terugkomen.
Ik ben zo bang dat ik altijd zo blijf, zwaar op de hand, perfectionistisch, hoge eisen stellend. En als dat zo is zie ik er best wel tegenop.
Ik moet dus mezelf veranderen, maar heb dat al zo lang en zovaak geprobeerd met telkens resultaat wat niet duurzaam genoeg blijkt.
Hoe stel je minder hoge eisen aan jezelf ? Iemand schreef net ook dat het de maatschappij is, en ik ben het ermee eens maar die kun je niet in je eentje veranderen; alleen jezelf aanpassen om er in te passen. Niet spiegelen aan anderen, eigen plan trekken.
Maar ik blijf een vrouw, een pleaser, zorgzaam en perfectionistisch. Het lijkt een cirkeltje hoe kom je daar dan toch uit??
dinsdag 1 mei 2012 om 22:00
Hey fantastissima,
Ik heb nu even geen tijd om uitgebreid te reageren, maar ik denk dat je misschien nog wel veel tips zou kunnen halen uit het topic 'van sterke vrouw naar...'. Daar staan niet alleen veel psychologische inzichten, maar ook wel praktische tips en tips voor boeken in, om minder 'streng' te zijn voor jezelf:)
Ik heb nu even geen tijd om uitgebreid te reageren, maar ik denk dat je misschien nog wel veel tips zou kunnen halen uit het topic 'van sterke vrouw naar...'. Daar staan niet alleen veel psychologische inzichten, maar ook wel praktische tips en tips voor boeken in, om minder 'streng' te zijn voor jezelf:)
woensdag 2 mei 2012 om 00:23
Ik denk dat je gewoon wat overbelast bent. Dan voelt alles als "moeten".
Behalve iets om naar uit te kijken, staat huwelijk en verhuizing in de stress top 5! Zoveel te regelen en to do.. daarnaast nog een studie, sport, enz. Het is niet zo gek dat het je ff naar de keel vliegt! Je holt waarschijnlijk van het een in het ander, en weinig tijd voor jezelf of ff rusten, van alles wat nog moet gebeuren en dat kan net ff teveel zijn (of lijken).
Het zijn ook allemaal dingen, die als het bij elkaar teveel wordt, voelen als "verplichtingen", als "prestaties", en bij een teveel, kunnen ook dingen die je normaal als leuk beleeft, een "moeten" worden en stress opleveren. En bovendien een hoog gehalte aan "perfectionisme" vereisen, als je daar al gevoelig voor bent (en vindt dat je dat allemaal perfect moet kunnen organiseren en in goede banen leiden)..
Luister svp naar jezelf, je lichaam roept je een halt toe, luister daarnaar! Het hoeft allemaal niet perfect en niet tegelijkertijd. Zo raak je het overzicht kwijt en kan je niet meer ontspannen. Maak de dingen, als je kan, in je hoofd niet zo belangrijk. Dan maar ff minder tijd voor je studie of sport. Het moet wel leuk blijven, he?
Het is ook echt een vrouwenkwaaltje dat we vinden dat we alles (tegelijk) moeten kunnen. Zelf ben ik helemaal niet zo'n multitasker of organisatiewonder en eigenlijk ben ik daar wel blij om, sinds ik mezelf dat ook niet meer opleg!
Ik neem die "me-time" gewoon. Stekkers eruit, ff niet bereikbaar, geen Fb, sms, whatsapp of wat dan ook. Dan heb je ook nog je relatie die aandacht vraagt, maar je moet af en toe ff bijtanken.
Ik kon het destijds ook niet, huwelijk regelen (en dat hielden we nog vrij simpel en hoefde niet perfect), een kleine baby en (een 2e) studie tegelijk, dat laatste kwam ff op een laag pitje, het was niet anders.
Laat de controle een beetje los, ga NU rust inbouwen, opladen, even niet aan iedereen zijn/haar wensen/verwachtingen tegemoet proberen te komen (incl die van jouzelf), probeer eea te delegeren waar mogelijk en erken dat niet alles tegelijk kan en ook niet hoeft!
En nee, dat is niet zwak,maar juist sterk, als je je eigen grenzen in de gaten houdt en respecteert.
Het lijkt erop dat je momenteel alleen nog verwachtingen aan het invullen bent, en dat is ff teveel. Meer is er denk ik niet aan de hand. Veranderingen kosten energie, het is dus niet zo dat leuke verandering geen stress kost (zeker niet als er meerdere -positief of niet- ingrijpende veranderingen zijn, die een hoop werk met zich meebrengen. En ook nog aanpassen aan de nieuwe situatie, het daar (verhuizing) weer leuk krijgen, nieuwe mensen, laat staan het inpakken en uitpakken, wennen enz.
Dus erken dat het nogal wat is, en niks mis mee om ff pas op de plaats te maken waar dat kan.
Dit is gewoon een "tegenreactie" en "protest" tegen die stress. Bloed prikken kan nooit kwaad, maar ik denk aan een overdosis adrenaline, je zal jezelf rustig moeten krijgen.. door dus dingen te doeon die je ontspannen en dat is vooral een mindset. Van je af laten glijden, de betrekkelijkheid ervan zien. Dan is maar niet alles perfect geregeld, laat eea los en zeker dingen waar je ff geen invloed op hebt.
Overbelasting is nog geen overspannenheid, en zorg dat het zover ook niet komt. Neem het allemaal niet zo serieus, dingen bijstellen mag, aan anderen overlaten mag ook. En bespreek dit met je husband-to-be, dat het je af en toe ff overspoelt, en je wat gas terug wil en moet nemen nu.
En ja, het gaat allemaal weer over en (veel) later lach je erom. Maar trek ook lering hieruit: niet alles moet maar kunnen, ook niet als anderen dat schijnbaar wel kunnen of een fluitje van een cent vinden. Ik doe dingen ook graag 1 voor 1 en met 100% aandacht, daar is echt niks mis mee!!
Zodra je jezelf moet opdelen voor je gevoel, is dat echt niet goed voor je (en dat die anderen dat wel doen, gaat ook vaak ten koste van andere dingen, ook al laten ze dat niet merken).
Meet jezelf dus niet naar anderen of wat je vindt dat "hoort" maar hoe jij het zelf voelt en aanvoelt. Dat is het enige wat telt, je kan het nu nog in de hand houden en bijsturen!
succes!
Behalve iets om naar uit te kijken, staat huwelijk en verhuizing in de stress top 5! Zoveel te regelen en to do.. daarnaast nog een studie, sport, enz. Het is niet zo gek dat het je ff naar de keel vliegt! Je holt waarschijnlijk van het een in het ander, en weinig tijd voor jezelf of ff rusten, van alles wat nog moet gebeuren en dat kan net ff teveel zijn (of lijken).
Het zijn ook allemaal dingen, die als het bij elkaar teveel wordt, voelen als "verplichtingen", als "prestaties", en bij een teveel, kunnen ook dingen die je normaal als leuk beleeft, een "moeten" worden en stress opleveren. En bovendien een hoog gehalte aan "perfectionisme" vereisen, als je daar al gevoelig voor bent (en vindt dat je dat allemaal perfect moet kunnen organiseren en in goede banen leiden)..
Luister svp naar jezelf, je lichaam roept je een halt toe, luister daarnaar! Het hoeft allemaal niet perfect en niet tegelijkertijd. Zo raak je het overzicht kwijt en kan je niet meer ontspannen. Maak de dingen, als je kan, in je hoofd niet zo belangrijk. Dan maar ff minder tijd voor je studie of sport. Het moet wel leuk blijven, he?
Het is ook echt een vrouwenkwaaltje dat we vinden dat we alles (tegelijk) moeten kunnen. Zelf ben ik helemaal niet zo'n multitasker of organisatiewonder en eigenlijk ben ik daar wel blij om, sinds ik mezelf dat ook niet meer opleg!
Ik neem die "me-time" gewoon. Stekkers eruit, ff niet bereikbaar, geen Fb, sms, whatsapp of wat dan ook. Dan heb je ook nog je relatie die aandacht vraagt, maar je moet af en toe ff bijtanken.
Ik kon het destijds ook niet, huwelijk regelen (en dat hielden we nog vrij simpel en hoefde niet perfect), een kleine baby en (een 2e) studie tegelijk, dat laatste kwam ff op een laag pitje, het was niet anders.
Laat de controle een beetje los, ga NU rust inbouwen, opladen, even niet aan iedereen zijn/haar wensen/verwachtingen tegemoet proberen te komen (incl die van jouzelf), probeer eea te delegeren waar mogelijk en erken dat niet alles tegelijk kan en ook niet hoeft!
En nee, dat is niet zwak,maar juist sterk, als je je eigen grenzen in de gaten houdt en respecteert.
Het lijkt erop dat je momenteel alleen nog verwachtingen aan het invullen bent, en dat is ff teveel. Meer is er denk ik niet aan de hand. Veranderingen kosten energie, het is dus niet zo dat leuke verandering geen stress kost (zeker niet als er meerdere -positief of niet- ingrijpende veranderingen zijn, die een hoop werk met zich meebrengen. En ook nog aanpassen aan de nieuwe situatie, het daar (verhuizing) weer leuk krijgen, nieuwe mensen, laat staan het inpakken en uitpakken, wennen enz.
Dus erken dat het nogal wat is, en niks mis mee om ff pas op de plaats te maken waar dat kan.
Dit is gewoon een "tegenreactie" en "protest" tegen die stress. Bloed prikken kan nooit kwaad, maar ik denk aan een overdosis adrenaline, je zal jezelf rustig moeten krijgen.. door dus dingen te doeon die je ontspannen en dat is vooral een mindset. Van je af laten glijden, de betrekkelijkheid ervan zien. Dan is maar niet alles perfect geregeld, laat eea los en zeker dingen waar je ff geen invloed op hebt.
Overbelasting is nog geen overspannenheid, en zorg dat het zover ook niet komt. Neem het allemaal niet zo serieus, dingen bijstellen mag, aan anderen overlaten mag ook. En bespreek dit met je husband-to-be, dat het je af en toe ff overspoelt, en je wat gas terug wil en moet nemen nu.
En ja, het gaat allemaal weer over en (veel) later lach je erom. Maar trek ook lering hieruit: niet alles moet maar kunnen, ook niet als anderen dat schijnbaar wel kunnen of een fluitje van een cent vinden. Ik doe dingen ook graag 1 voor 1 en met 100% aandacht, daar is echt niks mis mee!!
Zodra je jezelf moet opdelen voor je gevoel, is dat echt niet goed voor je (en dat die anderen dat wel doen, gaat ook vaak ten koste van andere dingen, ook al laten ze dat niet merken).
Meet jezelf dus niet naar anderen of wat je vindt dat "hoort" maar hoe jij het zelf voelt en aanvoelt. Dat is het enige wat telt, je kan het nu nog in de hand houden en bijsturen!
succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 2 mei 2012 om 01:58
quote:madille schreef op 01 mei 2012 @ 20:16:
@flowerpower: ik had het ook niet over een depressie. Dat kan iedereen overkomen. Ik had het meer over een quarterlife crisis.
Vergeef me, maar je kunt jezelf wel leuke termen aan laten praten.... tegenwoordig moet alles een leuk gebekt etiketje hebben....
Quarterlife-crisis... etiketje voor een lichte vorm van depressie en pressie...
@flowerpower: ik had het ook niet over een depressie. Dat kan iedereen overkomen. Ik had het meer over een quarterlife crisis.
Vergeef me, maar je kunt jezelf wel leuke termen aan laten praten.... tegenwoordig moet alles een leuk gebekt etiketje hebben....
Quarterlife-crisis... etiketje voor een lichte vorm van depressie en pressie...
woensdag 2 mei 2012 om 09:25
Suzy65, dank je voor je lieve en uitgebreide post. Ik hoop eigenlijk heel erg dat je gelijk hebt. Dat het niet meer is dat wat veel stress in m'n hoofd.
Loslaten, ja, issue. De verhuizing is pas over 2 maanden, het huwelijk pas volgend jaar. Ik wilde het liefst dat het allebei volgende week was dan hebben we het maar gehad en kan ik heerlijk een beetje sleur ervaren. Ik noem sleur dus niet negatief op dit moment; ik verlang er echt naar.
Begin dit jaar / rond de feestdagen begon het allemaal en was er nog geen sprake van verhuizen en trouwen, en toen heb ik al gezegd ik moet rust!!! Maar toen werd zijn oude huis verkocht met schuld, moest er een nieuw huis gevonden worden, etc dus hoppa daar ging mijn rust. In die flow mezelf mee laten nemen, toch maar weer vanalles gedaan, mee gedacht en geregeld hoewel ik ook toen al aangaf dat ik me er liefst zo min mogelijk mee bemoeide en mijn vriend dus de meeste dingen heeft geregeld.
Een huis kopen vind ik heel eng en ik had het met niemand anders gewild / gedurfd dan met mijn vriend maar denk dat het me onbewust toch wel erg naar de keel grijpt allemaal.
Maar toch... Depressief wil ik mezelf niet noemen, daarvoor geniet ik toch te veel van dieren en de zon (als die zich al laat zien) maar ik snap ook dat niet alles vanzelf goed is als ik verhuisd ben, hoewel ik daar wel erg op hoop.
Op het andere topic 'van sterke vrouw naar....' staat een tip over haptotherapie, vraag me af of dat wat kan zijn ?
Ik ga in elk geval proberen wat meer te rusten, minder aan sociale verplichtingen te voldoen en meer aandacht voor mijn eigen prioriteiten: studie en sport. Een te volle agenda grijpt me namelijk ook naar de keel en ik probeer hem al een tijdje zo leeg mogelijk te houden, maar er slibt telkens van alles weer bij. Nu dus weer standvastiger worden en voor mezelf kiezen.
Loslaten, ja, issue. De verhuizing is pas over 2 maanden, het huwelijk pas volgend jaar. Ik wilde het liefst dat het allebei volgende week was dan hebben we het maar gehad en kan ik heerlijk een beetje sleur ervaren. Ik noem sleur dus niet negatief op dit moment; ik verlang er echt naar.
Begin dit jaar / rond de feestdagen begon het allemaal en was er nog geen sprake van verhuizen en trouwen, en toen heb ik al gezegd ik moet rust!!! Maar toen werd zijn oude huis verkocht met schuld, moest er een nieuw huis gevonden worden, etc dus hoppa daar ging mijn rust. In die flow mezelf mee laten nemen, toch maar weer vanalles gedaan, mee gedacht en geregeld hoewel ik ook toen al aangaf dat ik me er liefst zo min mogelijk mee bemoeide en mijn vriend dus de meeste dingen heeft geregeld.
Een huis kopen vind ik heel eng en ik had het met niemand anders gewild / gedurfd dan met mijn vriend maar denk dat het me onbewust toch wel erg naar de keel grijpt allemaal.
Maar toch... Depressief wil ik mezelf niet noemen, daarvoor geniet ik toch te veel van dieren en de zon (als die zich al laat zien) maar ik snap ook dat niet alles vanzelf goed is als ik verhuisd ben, hoewel ik daar wel erg op hoop.
Op het andere topic 'van sterke vrouw naar....' staat een tip over haptotherapie, vraag me af of dat wat kan zijn ?
Ik ga in elk geval proberen wat meer te rusten, minder aan sociale verplichtingen te voldoen en meer aandacht voor mijn eigen prioriteiten: studie en sport. Een te volle agenda grijpt me namelijk ook naar de keel en ik probeer hem al een tijdje zo leeg mogelijk te houden, maar er slibt telkens van alles weer bij. Nu dus weer standvastiger worden en voor mezelf kiezen.
woensdag 2 mei 2012 om 09:35
Google maar eens op haptonomie, Fantissima. Dat is gericht op voelen. En dat lijjkt me een goede tip. Je leert oa ook signalen van je lichaam voelen en interpreteren, grenzen, en waar emoties zich "vastzetten" (volgens mij). Een gezonde verbinding tussen lichaam en geest en met jezelf, zeg maar.
Lijkt me een nuttige tip om weer lekker in je vel te komen, te leren hoe echt te onstpannen, en naar jezelf te luisteren. En elke keer dat je naar jezelf luistert, versterk je jezelf!
Succes met alles!
Lijkt me een nuttige tip om weer lekker in je vel te komen, te leren hoe echt te onstpannen, en naar jezelf te luisteren. En elke keer dat je naar jezelf luistert, versterk je jezelf!
Succes met alles!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 2 mei 2012 om 23:53
Hoi Suzy,
ik heb er eens op gegoogeld, ik twijfel of het voor mij de juiste aanpak is. In hoeverre het 'zweverig' is , en ik ervoor kan openstaan op dit moment.
Ik heb vandaag een afspraak met een vriendin waar ik tegenop zag, afgezegd en heerlijk de hele avond zitten forummen en tv gekeken. Een vriend wilde het weekend afspreken maar ook die kreeg een 'nee' . Wonderwel accepteerden beiden het, ik ben trots op mezelf dat ik eerlijk heb durven zeggen dat het nu gewoon niet wil en niet, misschien, euhm ja ik heb wel tijd, nee, gewoon: NEE!
dat voelt goed.
ik heb er eens op gegoogeld, ik twijfel of het voor mij de juiste aanpak is. In hoeverre het 'zweverig' is , en ik ervoor kan openstaan op dit moment.
Ik heb vandaag een afspraak met een vriendin waar ik tegenop zag, afgezegd en heerlijk de hele avond zitten forummen en tv gekeken. Een vriend wilde het weekend afspreken maar ook die kreeg een 'nee' . Wonderwel accepteerden beiden het, ik ben trots op mezelf dat ik eerlijk heb durven zeggen dat het nu gewoon niet wil en niet, misschien, euhm ja ik heb wel tijd, nee, gewoon: NEE!
dat voelt goed.
vrijdag 4 mei 2012 om 12:10
Goed zo, noem het naar die mensen maar gewoon "me-time nodig", dat is een term die populair is, de lading dekt en iedereen snapt, zonder dat je dat echt hoeft uit te leggen. Tijd voor jezelf vrijhouden in je agenda is een must om op te laden en bij te laden. En wat je met die tijd voor jezelf doet, mag je zelf weten!
Dat haptonomie is voor zover ik weet niet zweverig. Het gaat om de connectie tussen lichaam en hoofd. Juist als je denkt: "niks voor mij" (=weerstand) dan kan het weleens iets voor je zijn.. Elders op dit forum wordt in diverse topics over haptonomie gesproken, ik meen ook bij "Van sterke vrouw naar.." en bij "Onverschillig maar niet depri" geloof ik ook. Op die laatste kan je lezen hoe ik zelf "van ver" gekomen ben (ooit jarenlang mijn gevoel "uitgeschakeld").
Wat is er mis met "zweverig" eigenlijk? Er zijn veel mensen meer geholpen geweest met eoa vorm van nieuwe therapie/ curssussen. In hoeverre vind jij dat je mbv je psych ver gekomen bent?
Aanvullend kan dit toch heel andere dingen losmaken, als je tenminste een fijne therapeiut treft.
Er zijn gewoon mensen die bepaalde dingen aanvoelen of andere methodes hanteren en sneller een "diepere laag" weten te raken (en "in je gevoel komen") dan jarenlange psych.
Ik denk dat juist mensen die altijd "in hun hoofd zitten" (zoals ik) en ook nog eens over hoge intelligentie beschikken, ook een "hoge weerstand" kunnen hebben (tegen naar de kern van hun probleem gaan). En op praatniveau moet een therapeut dan van goeden huize komen, omdat je die weerstand moet laten varen, en niet iedere therapeut of therapie dat voor elkaar krijgt (de angst en onbewuste weerstand kan groter zijn dan de overtuiging van de psych bijv).
Als je (zoals ik) altijd al dingen beredeneert en analyseert kan je best inzichten krijgen in therapie, maar zolang ik praat, hoef ik niet te voelen, dat was 1 van mijn (verwerkings)methodes, waarmee ik tegelijkertijd juist het "doorvoelen" van de emoties kon vermijden. Ik heb het meest gehad aan mijn "alternatieve coach" en daar is niks zweverigs aan, vind ik tenminste.. Die leidt je op een heel andere manier naar je innerlijk (noem het ziel of hart of gevoel) en hoef je niet alles te herbeleven ook, om de "lading" (verdriet, boosheid oid) te laten voelen EN door het te voelen, verandert de lading ervan.
Waar een psych (is mijn idee, hoor, kan het mis hebben) bij sommigen hardnekkig "er niet doorheen komt" (die muren die je opgetrokken hebt) en een soort intellectuele "krachtmeting" komt (die oa bepaald wordt door vertrouwen in die psych en zelfvertrouwen/skills van die psych) kan die "weerstand" omlaag gehaald worden of niet en dan blijft het op praat- en inzichtniveau. Bovendien zijn veel therapieen tegenwoordig (ivm bezuinigingen) niet meer gericht op oorzaken (waar iets vandaan komt, een overtuiging aangeleerd is, ervaringen), het waarom, maar vervangen door gedragstherapie (het aanleren van nieuwe manieren en (reactie)mechanismen voor hoe met dingen om te gaan, andere kijk op de dingen.
Dat kan voor veel mensen genoeg zijn, maar daarmee blijft het in mijn ogen gericht op symptoombestrijding..
Je kan leren je eigen grenzen te herkennen en te bewaren, je lichamelijke en mentale signalen serieus te nemen, te luisteren naar waar je werkelijk innerlijk behoefte aan hebt en je energie opbouwt (of teveel "weggeeft" aan/naar anderen) enz. Als je gewend bent alsmaar over je eigen grenzen te gaan of het stemmetje inside te negeren, of te laat op te merken, ka je daar flink last van krijgen.
De hersenen beschikken over allerlei manieren om met overbelasting om te gaan (zelfbescherming, uitschakelen van gevoelens tot aan lichamelijke klachten.. zoiets als "wie niet horen wil" en je toch ooit tot stilstand dwingen (en met steeds sterkere methodes, van griepje tot burnout). Lichaam en geest werken eigenlijk prachtig samen, als daar een balans in is.
We zitten vernuftig in elkaar!
Het etiket "zweverig" doet sommige therapieen tekort, alleen maar omdat we zo enorm zijn gaan hangen aan "wetenschappelijk" en nuchter. Vergeet niet dat ook psychologie nog voornamelijk gestoeld is door theorieen, geen wetenschap is met vaststaande regels en lang niet voor iedereen afdoende helpt of heeft geholpen.
Geen mens is precies hetzelfde en wat voor de 1 werkt, werkt misschien bij de ander helemaal niet.
Wat de angst is voor "zweverig" snap ik nooit. Is het door de bomen het bos niet meer zien (alle alternatieve therapieen die aangeboden worden, of oncontroleerbaar of die mensen geschoold zijn daarin, of maar wat doen, of je erin moet geloven, enz) dat snap ik dan weer wel. Vaak zijn ook hierin "nuchterder" therapieen ontwikkeld en zijn die mensen aangesloten bij beroepsverenigingen. Via via kan je ook hier betrouwbare en prettige therapieen & therapeuten vinden.
In de regel komt het allemaal vaak neer op "grenzen en begrenzen", eigenwaarde (waaronder perfectionisme en verwachtingen van anderen/jezelf om je iets waard te voelen, je strategieen om je geliefd en waardevol te voelen), overlevings- en zelfbeschermingsreacties (die je onbewust en al vroeg in je leven vastlegt), je eigen leef- en reactiepatronen (doorbreken). En manieren om in therapie daar inzicht in te krijgen of "doorheen te breken" (om bij je kern te komen) verschillen.
Soms werkt een mildere, liefdevollere, begripvollere manier beter dan een confronterende, afhankelijk van allerlei factoren en afhankelijk van waar het 'm in zit.
Het gaat er eigenlijk om jezelf beter te leren kennen, zowel qua inzichten als strategieen waarop je (als kind) jezelf hebt leren beschermen (tegenslag, teleurstellingen), maar die nu misschien op volwassen leeftijd niet meer voldoen en zelfs tegen je werken.
Bij overbelasting kan je 2 dingen doen: je mentale en lichamelijke belastbaarheid opschroeven, zodat je het toch allemaal "aankan" wat je jezelf oplegt dat je "moet kunnen".. of die belasting omlaag brengen. Dat 1e kan niet oeverloos, is energie opdoen, fijne dingen doen die bevrediging geven en goed en gezond voor je zijn. Zoals interesses, sport, ontspanning, maar ook verwerking van mentale "zware ballast", die je met je meesleept .
Dat 2e is (met de energie die je hebt) de hoeveelheid verplichtingen naar beneden bijstellen, dingen die je vermoeien en belasten, energie kosten, agenda minder vol aktiviteiten en mensen plannen, je minder veplicht voelen eea voor anderen te doen (wat inspanning kost), je moet organiseren om eraan toe te komen, waar je tegenop ziet, wat je uitstelt, enz.
Het zal een gezonde combi van beide moeten worden. Je energie leren opbouwen en bewaren/bewaken (door idd nee te zeggen), door te weten wat je energie geeft en wat energie kost. Je grenzen kennen en de balans bewaren tussen "jezelf" en "anderen". Dus jezelf moet je kan wel kennen en naar luisteren.
Hoewel we verstand hebben gekregen, is dat niet het enige, we hebben ook nog steeds gevoelens en instinct. Als het verstand continu de overhand heeft "boven" de rest (verheven), dan raak je ook uit balans. Met verstand "beheers" je jezelf, verstand stelt veel "egodoelen" (wat hoort, wat moet, capaciteiten benutten, status en materiele eisen aan het leven en jezelf, onder controle houden van impulsen en behoeften (en soms helaas ook het teveel onder controle houden van gezonde behoeften)).
Gevoel wil ook de plek die het verdient! En gevoel is niet selectief, maw: je voelt alle emoties (van geluk tot pijn en verdriet) of je zwakt alles af (onderdrukken, beheersen met je ratio). Je gevoel meer een plaats geven betekent niet dat dat ongeremd losgaat (waar veel mensen bang voor zijn en dus daarom alleen al krampachtig "onder controle houden").
En op instinctief niveau heb je het dan over overlevingsstrategieen die je onbewust ooit hebt gekozen, aanleg(genen, karakter, temperament enz) of vroeg aangelegde.
Overigens is bovenstaande en eigenlijk alles wat ik schrijf mijn mening over hoe eea volgens mij in elkaar zit, mijn eigen inzichten, ervaringen, theorietjes, enz. Geen wetenschappelijk bewezen theorieen dus.
Dat haptonomie is voor zover ik weet niet zweverig. Het gaat om de connectie tussen lichaam en hoofd. Juist als je denkt: "niks voor mij" (=weerstand) dan kan het weleens iets voor je zijn.. Elders op dit forum wordt in diverse topics over haptonomie gesproken, ik meen ook bij "Van sterke vrouw naar.." en bij "Onverschillig maar niet depri" geloof ik ook. Op die laatste kan je lezen hoe ik zelf "van ver" gekomen ben (ooit jarenlang mijn gevoel "uitgeschakeld").
Wat is er mis met "zweverig" eigenlijk? Er zijn veel mensen meer geholpen geweest met eoa vorm van nieuwe therapie/ curssussen. In hoeverre vind jij dat je mbv je psych ver gekomen bent?
Aanvullend kan dit toch heel andere dingen losmaken, als je tenminste een fijne therapeiut treft.
Er zijn gewoon mensen die bepaalde dingen aanvoelen of andere methodes hanteren en sneller een "diepere laag" weten te raken (en "in je gevoel komen") dan jarenlange psych.
Ik denk dat juist mensen die altijd "in hun hoofd zitten" (zoals ik) en ook nog eens over hoge intelligentie beschikken, ook een "hoge weerstand" kunnen hebben (tegen naar de kern van hun probleem gaan). En op praatniveau moet een therapeut dan van goeden huize komen, omdat je die weerstand moet laten varen, en niet iedere therapeut of therapie dat voor elkaar krijgt (de angst en onbewuste weerstand kan groter zijn dan de overtuiging van de psych bijv).
Als je (zoals ik) altijd al dingen beredeneert en analyseert kan je best inzichten krijgen in therapie, maar zolang ik praat, hoef ik niet te voelen, dat was 1 van mijn (verwerkings)methodes, waarmee ik tegelijkertijd juist het "doorvoelen" van de emoties kon vermijden. Ik heb het meest gehad aan mijn "alternatieve coach" en daar is niks zweverigs aan, vind ik tenminste.. Die leidt je op een heel andere manier naar je innerlijk (noem het ziel of hart of gevoel) en hoef je niet alles te herbeleven ook, om de "lading" (verdriet, boosheid oid) te laten voelen EN door het te voelen, verandert de lading ervan.
Waar een psych (is mijn idee, hoor, kan het mis hebben) bij sommigen hardnekkig "er niet doorheen komt" (die muren die je opgetrokken hebt) en een soort intellectuele "krachtmeting" komt (die oa bepaald wordt door vertrouwen in die psych en zelfvertrouwen/skills van die psych) kan die "weerstand" omlaag gehaald worden of niet en dan blijft het op praat- en inzichtniveau. Bovendien zijn veel therapieen tegenwoordig (ivm bezuinigingen) niet meer gericht op oorzaken (waar iets vandaan komt, een overtuiging aangeleerd is, ervaringen), het waarom, maar vervangen door gedragstherapie (het aanleren van nieuwe manieren en (reactie)mechanismen voor hoe met dingen om te gaan, andere kijk op de dingen.
Dat kan voor veel mensen genoeg zijn, maar daarmee blijft het in mijn ogen gericht op symptoombestrijding..
Je kan leren je eigen grenzen te herkennen en te bewaren, je lichamelijke en mentale signalen serieus te nemen, te luisteren naar waar je werkelijk innerlijk behoefte aan hebt en je energie opbouwt (of teveel "weggeeft" aan/naar anderen) enz. Als je gewend bent alsmaar over je eigen grenzen te gaan of het stemmetje inside te negeren, of te laat op te merken, ka je daar flink last van krijgen.
De hersenen beschikken over allerlei manieren om met overbelasting om te gaan (zelfbescherming, uitschakelen van gevoelens tot aan lichamelijke klachten.. zoiets als "wie niet horen wil" en je toch ooit tot stilstand dwingen (en met steeds sterkere methodes, van griepje tot burnout). Lichaam en geest werken eigenlijk prachtig samen, als daar een balans in is.
We zitten vernuftig in elkaar!
Het etiket "zweverig" doet sommige therapieen tekort, alleen maar omdat we zo enorm zijn gaan hangen aan "wetenschappelijk" en nuchter. Vergeet niet dat ook psychologie nog voornamelijk gestoeld is door theorieen, geen wetenschap is met vaststaande regels en lang niet voor iedereen afdoende helpt of heeft geholpen.
Geen mens is precies hetzelfde en wat voor de 1 werkt, werkt misschien bij de ander helemaal niet.
Wat de angst is voor "zweverig" snap ik nooit. Is het door de bomen het bos niet meer zien (alle alternatieve therapieen die aangeboden worden, of oncontroleerbaar of die mensen geschoold zijn daarin, of maar wat doen, of je erin moet geloven, enz) dat snap ik dan weer wel. Vaak zijn ook hierin "nuchterder" therapieen ontwikkeld en zijn die mensen aangesloten bij beroepsverenigingen. Via via kan je ook hier betrouwbare en prettige therapieen & therapeuten vinden.
In de regel komt het allemaal vaak neer op "grenzen en begrenzen", eigenwaarde (waaronder perfectionisme en verwachtingen van anderen/jezelf om je iets waard te voelen, je strategieen om je geliefd en waardevol te voelen), overlevings- en zelfbeschermingsreacties (die je onbewust en al vroeg in je leven vastlegt), je eigen leef- en reactiepatronen (doorbreken). En manieren om in therapie daar inzicht in te krijgen of "doorheen te breken" (om bij je kern te komen) verschillen.
Soms werkt een mildere, liefdevollere, begripvollere manier beter dan een confronterende, afhankelijk van allerlei factoren en afhankelijk van waar het 'm in zit.
Het gaat er eigenlijk om jezelf beter te leren kennen, zowel qua inzichten als strategieen waarop je (als kind) jezelf hebt leren beschermen (tegenslag, teleurstellingen), maar die nu misschien op volwassen leeftijd niet meer voldoen en zelfs tegen je werken.
Bij overbelasting kan je 2 dingen doen: je mentale en lichamelijke belastbaarheid opschroeven, zodat je het toch allemaal "aankan" wat je jezelf oplegt dat je "moet kunnen".. of die belasting omlaag brengen. Dat 1e kan niet oeverloos, is energie opdoen, fijne dingen doen die bevrediging geven en goed en gezond voor je zijn. Zoals interesses, sport, ontspanning, maar ook verwerking van mentale "zware ballast", die je met je meesleept .
Dat 2e is (met de energie die je hebt) de hoeveelheid verplichtingen naar beneden bijstellen, dingen die je vermoeien en belasten, energie kosten, agenda minder vol aktiviteiten en mensen plannen, je minder veplicht voelen eea voor anderen te doen (wat inspanning kost), je moet organiseren om eraan toe te komen, waar je tegenop ziet, wat je uitstelt, enz.
Het zal een gezonde combi van beide moeten worden. Je energie leren opbouwen en bewaren/bewaken (door idd nee te zeggen), door te weten wat je energie geeft en wat energie kost. Je grenzen kennen en de balans bewaren tussen "jezelf" en "anderen". Dus jezelf moet je kan wel kennen en naar luisteren.
Hoewel we verstand hebben gekregen, is dat niet het enige, we hebben ook nog steeds gevoelens en instinct. Als het verstand continu de overhand heeft "boven" de rest (verheven), dan raak je ook uit balans. Met verstand "beheers" je jezelf, verstand stelt veel "egodoelen" (wat hoort, wat moet, capaciteiten benutten, status en materiele eisen aan het leven en jezelf, onder controle houden van impulsen en behoeften (en soms helaas ook het teveel onder controle houden van gezonde behoeften)).
Gevoel wil ook de plek die het verdient! En gevoel is niet selectief, maw: je voelt alle emoties (van geluk tot pijn en verdriet) of je zwakt alles af (onderdrukken, beheersen met je ratio). Je gevoel meer een plaats geven betekent niet dat dat ongeremd losgaat (waar veel mensen bang voor zijn en dus daarom alleen al krampachtig "onder controle houden").
En op instinctief niveau heb je het dan over overlevingsstrategieen die je onbewust ooit hebt gekozen, aanleg(genen, karakter, temperament enz) of vroeg aangelegde.
Overigens is bovenstaande en eigenlijk alles wat ik schrijf mijn mening over hoe eea volgens mij in elkaar zit, mijn eigen inzichten, ervaringen, theorietjes, enz. Geen wetenschappelijk bewezen theorieen dus.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 4 mei 2012 om 12:53
@Suzy: zo eens met jouw bovenstaande post. Ik herken me er helemaal in en ik denk dat je heel raak omschrijft wat de valkuil is van cognitieve therapieen voor mensen die erg in hun hoofd zitten.
@Fantastissima: ik herken je weerstand wel hoor en ook je angst voor het 'zweverige". Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat hapto alles behalve zweverig is. Het grootste verschil is denk ik dat de inzichten die je hier opdoet daadwerkelijk gevoeld worden ipv begrepen. Ze raken je recht in je hart waardoor het geen kwartje is dat langzaam valt, maar boem...de essentie raakt zonder dat je het verder hoeft uit te spreken.
Toegegeven, dat klinkt best eng als je erg gewend bent de dingen vanuit je hoofd te beredeneren.
Ik heb een ontzettend fijne haptotherapeute die ook veel met me praat. Heel veilig ( want praten en analyseren kan ik wel) werd het opgebouwd van veel praten naar voelen waar jouw grenzen liggen en wat afstand en nabijheid doet met je.
Ik ben TO van "Van Sterke vrouw naar...?" en heb daar een (voor mij) heel bijzondere ervaring beschreven. Die heb ik later weggehaald omdat ik me toch wel erg kwetsbaar voelde zo op het internet, maar die ervaring was echt recht in mijn hart. Juist dat heeft me heel veel verder geholpen in mijn huidige proces. Dit was de eyeopener die ik nodig had, maar alleen kon bereiken door te voelen.
Sterkte ermee!
@Fantastissima: ik herken je weerstand wel hoor en ook je angst voor het 'zweverige". Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat hapto alles behalve zweverig is. Het grootste verschil is denk ik dat de inzichten die je hier opdoet daadwerkelijk gevoeld worden ipv begrepen. Ze raken je recht in je hart waardoor het geen kwartje is dat langzaam valt, maar boem...de essentie raakt zonder dat je het verder hoeft uit te spreken.
Toegegeven, dat klinkt best eng als je erg gewend bent de dingen vanuit je hoofd te beredeneren.
Ik heb een ontzettend fijne haptotherapeute die ook veel met me praat. Heel veilig ( want praten en analyseren kan ik wel) werd het opgebouwd van veel praten naar voelen waar jouw grenzen liggen en wat afstand en nabijheid doet met je.
Ik ben TO van "Van Sterke vrouw naar...?" en heb daar een (voor mij) heel bijzondere ervaring beschreven. Die heb ik later weggehaald omdat ik me toch wel erg kwetsbaar voelde zo op het internet, maar die ervaring was echt recht in mijn hart. Juist dat heeft me heel veel verder geholpen in mijn huidige proces. Dit was de eyeopener die ik nodig had, maar alleen kon bereiken door te voelen.
Sterkte ermee!
vrijdag 4 mei 2012 om 13:21
@BB: helemaal gelijk in: veel mensen moeten eerst zelf ervaren, voor ze die waarde van dat voelen (als eyeopener) kunnen aannemen als "misschien effectiever dan psychologisch niveau van praten en inzichten verwerven/ begrijpen ipv echt voelen hoe het in elkaar zit of jij in elkaar zit".
En dat voelen, dan vallen die muntjes pas echt. En als je dat bij een psych kan bereiken, prima, maar veel mensen komen niet zo ver in "praat"therapie (of herbeleven, en vertellen zonder dat je die gevoelens, die je immers dieper weggestopt hebt, te voelen terwijl je het vertelt. Je kan (heftige) gebeurtenissen vertellen alsof het een film was, die je ooit gezien hebt, zoveel afstand heb je er dan al gevoelsmatig van (genomen/ onderdrukt).
Voelen, daar kom je soms niet zomaar meer "bij".. of je weet niet hoe. Maar het is absoluut het meest effectief, omdat je niet langer verstandelijk (en afstandelijk) inzichten begrijpt, maar ze voelt. En door ze te voelen, verandert die lading ervan.
Ik ken dat soort bijzondere ervaringen ook, zelf ook gehad, ik weet wat je bedoelt. Ik kan dat nu zelf ook, mn eigen trucjes voor gevonden, gelukkig (mbv sessies afgelopen jaren met "aanvoelende" therapeut) maar ik zou dat nog makkelijker zelf willen kunnen. Bij mij is het een soort bewust "aan" en "uit" kunnen schakelen. Op dagelijks niveau schakel ik het onbewust nog steeds teveel "uit", ik neem echt bewust tijd ervoor en wil mezelf steeds "opschonen" en nooooooooooooit meer laten opstapelen van (negatieve) ervaringen, zonder ze te willen voelen (oude patroon en dat blijft nodig je daarvan bewust te blijven!).
Sommige strategieen hanteer je onbewust al zo lang, dat alleen bewust toepassen (en blijven passen) op de lange duur een nieuwe manier (van wel voelen) en blijvende verandering van strategieen zich "vastlegt". En je wordt er ook kwetsbaarder van, so be it, je weet ook dat je dat kan hebben en overheen komt, als je dat eerder succesvol is gelukt.
Je minder van aantrekken wat anderen daarvan vinden of anderen dat geloven of "zweverig" vinden, is stap 1, maakt al dat je minder kwetsbaar bent. Jij "weet" en dat is het enige wat telt (voor jou).. Dan nog is een gezonde(re) manier van zelfbescherming nodig, als je vanuit je hart leeft. Niet iedereen heeft goede bedoelingen en dat komt ook harder binnen.
Mijn motto is: ik voel, dus ik leef. En dat daar ook de minder prettige gevoelens bij horen, dat moet je op de koop toe nemen. Je kan niet alleen maar pieken (geluk) willen voelen en tegenslag/teleurstellingen/pijn niet. Zo zijn we nu eenmaal niet ontworpen.
Als je echt wil gaan voelen, dan zal je ook bereid moeten zijn de "negatieve" of pijnlijke dingen te voelen des levens. Ook die hebben hun functie (waarschuwen, gevaar, stress, overbelasting) en hebben hun eigen nut en taak. Het hoort er allemaal bij.
Daarnaast behoud je nog altijd je verstand en ratio, die hebben we ook niet voor niks. Als alles ontwikkeld is/ wordt kan je de beste afwegingen maken, door gevoel en instinct en ervaringen en verstand (wat je geleerd hebt, kennis, redeneren) samen te laten werken zoals het bedoeld is (denk ik) en samen als "intuitie" te gebruiken (combi tussen aanvoelen en "weten" en oppikken/ inschatten van signalen obv eerdere ervaringen).
Je gevoelens (en mechanismen) weten en begrijpen is al heel wat (inzicht), maar je gevoelens durven voelen is het allerbeste!
En dat voelen, dan vallen die muntjes pas echt. En als je dat bij een psych kan bereiken, prima, maar veel mensen komen niet zo ver in "praat"therapie (of herbeleven, en vertellen zonder dat je die gevoelens, die je immers dieper weggestopt hebt, te voelen terwijl je het vertelt. Je kan (heftige) gebeurtenissen vertellen alsof het een film was, die je ooit gezien hebt, zoveel afstand heb je er dan al gevoelsmatig van (genomen/ onderdrukt).
Voelen, daar kom je soms niet zomaar meer "bij".. of je weet niet hoe. Maar het is absoluut het meest effectief, omdat je niet langer verstandelijk (en afstandelijk) inzichten begrijpt, maar ze voelt. En door ze te voelen, verandert die lading ervan.
Ik ken dat soort bijzondere ervaringen ook, zelf ook gehad, ik weet wat je bedoelt. Ik kan dat nu zelf ook, mn eigen trucjes voor gevonden, gelukkig (mbv sessies afgelopen jaren met "aanvoelende" therapeut) maar ik zou dat nog makkelijker zelf willen kunnen. Bij mij is het een soort bewust "aan" en "uit" kunnen schakelen. Op dagelijks niveau schakel ik het onbewust nog steeds teveel "uit", ik neem echt bewust tijd ervoor en wil mezelf steeds "opschonen" en nooooooooooooit meer laten opstapelen van (negatieve) ervaringen, zonder ze te willen voelen (oude patroon en dat blijft nodig je daarvan bewust te blijven!).
Sommige strategieen hanteer je onbewust al zo lang, dat alleen bewust toepassen (en blijven passen) op de lange duur een nieuwe manier (van wel voelen) en blijvende verandering van strategieen zich "vastlegt". En je wordt er ook kwetsbaarder van, so be it, je weet ook dat je dat kan hebben en overheen komt, als je dat eerder succesvol is gelukt.
Je minder van aantrekken wat anderen daarvan vinden of anderen dat geloven of "zweverig" vinden, is stap 1, maakt al dat je minder kwetsbaar bent. Jij "weet" en dat is het enige wat telt (voor jou).. Dan nog is een gezonde(re) manier van zelfbescherming nodig, als je vanuit je hart leeft. Niet iedereen heeft goede bedoelingen en dat komt ook harder binnen.
Mijn motto is: ik voel, dus ik leef. En dat daar ook de minder prettige gevoelens bij horen, dat moet je op de koop toe nemen. Je kan niet alleen maar pieken (geluk) willen voelen en tegenslag/teleurstellingen/pijn niet. Zo zijn we nu eenmaal niet ontworpen.
Als je echt wil gaan voelen, dan zal je ook bereid moeten zijn de "negatieve" of pijnlijke dingen te voelen des levens. Ook die hebben hun functie (waarschuwen, gevaar, stress, overbelasting) en hebben hun eigen nut en taak. Het hoort er allemaal bij.
Daarnaast behoud je nog altijd je verstand en ratio, die hebben we ook niet voor niks. Als alles ontwikkeld is/ wordt kan je de beste afwegingen maken, door gevoel en instinct en ervaringen en verstand (wat je geleerd hebt, kennis, redeneren) samen te laten werken zoals het bedoeld is (denk ik) en samen als "intuitie" te gebruiken (combi tussen aanvoelen en "weten" en oppikken/ inschatten van signalen obv eerdere ervaringen).
Je gevoelens (en mechanismen) weten en begrijpen is al heel wat (inzicht), maar je gevoelens durven voelen is het allerbeste!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 4 mei 2012 om 13:43
Suzy, wat omschrijf je het prachtig.
Precies boenstaande is hoe ik ook in het leven wil staan. Valkuil bij is nog heel erg dat ik dat dan ook meteen weer perfect moet kunnen en dat ik bij de negatieve emoties te veel negatieve associaties heb en dus liever niet voel.
Het is precies wat jij zegt...een proces waar je je bewust van moet blijven omdat de dagelijkse besognes er al zo snel de aandacht van afleiden.
Zo voel ik me bijvoorbeeld vandaag ( voor de zoveelste keer dit seizoen) grieperig en snotterig.Toch weer teveel gas gegeven op de dagen dat ik me goed voelde, want dat is een emotie die ik het liefste zie haha.
Nu merk ik toch weer dat dit nog teveel kost en krijg ik weer de griep. Rustig aan maar weer, en mezelf dat dan ook gunnen zonder allerlei negatieve bijgedachten.
To: sorry voor off topic gaan.
Precies boenstaande is hoe ik ook in het leven wil staan. Valkuil bij is nog heel erg dat ik dat dan ook meteen weer perfect moet kunnen en dat ik bij de negatieve emoties te veel negatieve associaties heb en dus liever niet voel.
Het is precies wat jij zegt...een proces waar je je bewust van moet blijven omdat de dagelijkse besognes er al zo snel de aandacht van afleiden.
Zo voel ik me bijvoorbeeld vandaag ( voor de zoveelste keer dit seizoen) grieperig en snotterig.Toch weer teveel gas gegeven op de dagen dat ik me goed voelde, want dat is een emotie die ik het liefste zie haha.
Nu merk ik toch weer dat dit nog teveel kost en krijg ik weer de griep. Rustig aan maar weer, en mezelf dat dan ook gunnen zonder allerlei negatieve bijgedachten.
To: sorry voor off topic gaan.
vrijdag 4 mei 2012 om 15:49
Ja, en mag je niet leren in het leven? Waarom moet je alles meteen kunnen en kunnen toepassen wat je weet?
Je wordt getest, dat wel. En dan maar een volgende keer wel, met vallen en opstaan heb je je alles eigengemaakt in het leven, van lopen af aan. En dit moet je zomaar kunnen?
Perfectie bestaat niet (en is doodsaai als je daar in de buurt zou komen). Zoek een ander doel dan perfectie, het zijn juist de "foutjes" en rafeltjes die het leven de moeite waard maken en je het meeste van leert.
Raak je nooit van de snelweg, dan had je ook die lieve kleine doodlopende, maar prachtige kleinere weggetjes nooit ontdekt. En ook de uitzichten gemist of de mensen die je onderweg tegenkomt, hoe het zonlicht valt, en wat er achter de bekende horizon ligt.
Uitproberen en risico's nemen (op goede afloop of niet) maakt het nou net leuk. Als je alles al wist vantevoren, dan is er toch niks aan? Je mag ontdekken, je verwonderen, uitproberen, andere wegen leren kennen, als je jezelf dat maar toestaat.
Oordelen en zelfveroordeling hoort daar niet bij, het is een innerlijke wereld zonder straf of beloning, het is ontdekken en uitvinden, van vragen en antwoorden zoeken en krijgen..
Je wordt getest, dat wel. En dan maar een volgende keer wel, met vallen en opstaan heb je je alles eigengemaakt in het leven, van lopen af aan. En dit moet je zomaar kunnen?
Perfectie bestaat niet (en is doodsaai als je daar in de buurt zou komen). Zoek een ander doel dan perfectie, het zijn juist de "foutjes" en rafeltjes die het leven de moeite waard maken en je het meeste van leert.
Raak je nooit van de snelweg, dan had je ook die lieve kleine doodlopende, maar prachtige kleinere weggetjes nooit ontdekt. En ook de uitzichten gemist of de mensen die je onderweg tegenkomt, hoe het zonlicht valt, en wat er achter de bekende horizon ligt.
Uitproberen en risico's nemen (op goede afloop of niet) maakt het nou net leuk. Als je alles al wist vantevoren, dan is er toch niks aan? Je mag ontdekken, je verwonderen, uitproberen, andere wegen leren kennen, als je jezelf dat maar toestaat.
Oordelen en zelfveroordeling hoort daar niet bij, het is een innerlijke wereld zonder straf of beloning, het is ontdekken en uitvinden, van vragen en antwoorden zoeken en krijgen..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 4 mei 2012 om 17:41
Suzy en boedhabuikje, dank voor jullie Posts, meedenken en meeleven, ik heb snel gescand maar moet eens tijd nemen om het goed te lezen (en goed/fatsoenlijk reageren) maar nu even niet: ik heb allerlei lekkers in huis, een heerlijke nieuwe game gehaald waar ik in ga verdwalen en laat verder de boel de boel. Maar ik kom er nog op terug voordat jullie denken dat de moeite vor niks is geweest oké alleen ben even niet de meest geconcentreerde, momenteel. Heel geconcentreerd aan het lanterfanten, dat dan weer wel
woensdag 9 mei 2012 om 00:48
Tips heb ik niet voor je, vind wel dat er hele mooie dingen in dit topic geschreven zijn en ik hoop dat je daar wat aan hebt.
Wil je alleen wel meegegeven dat je misschien wat streng bent voor jezelf? Je bent zó goed in advies geven, in mijn topic heb ik heel veel aan je gehad. Ik moet ook altijd alles goed doen, maar waarom eigenlijk, voor wie, wat wordt de wereld er beter van. Zorg voor jezelf en volgens mij heb je een hele lieve vriend die dat ook doet. Ik kan tegen je zeggen wat je allemaal voor moois hebt, maar dat weet je zelf ook. Is een vakantie een optie? Een aantal dagen bijtanken en helemaal NIKS doen? Ben je niet gewoon oververmoeid? Depressie is zo zwaar meteen en volgens mij zou je dan ook niet al die dingen doen die je wel doet en zou je al helemaal niet zoveel energie in iemand anders steken waar ik echt veel aan heb gehad.
Sterkte! Als je jezelf net zulke goede adviezen kunt geven als mij, dan kom je hieruit.
Wil je alleen wel meegegeven dat je misschien wat streng bent voor jezelf? Je bent zó goed in advies geven, in mijn topic heb ik heel veel aan je gehad. Ik moet ook altijd alles goed doen, maar waarom eigenlijk, voor wie, wat wordt de wereld er beter van. Zorg voor jezelf en volgens mij heb je een hele lieve vriend die dat ook doet. Ik kan tegen je zeggen wat je allemaal voor moois hebt, maar dat weet je zelf ook. Is een vakantie een optie? Een aantal dagen bijtanken en helemaal NIKS doen? Ben je niet gewoon oververmoeid? Depressie is zo zwaar meteen en volgens mij zou je dan ook niet al die dingen doen die je wel doet en zou je al helemaal niet zoveel energie in iemand anders steken waar ik echt veel aan heb gehad.
Sterkte! Als je jezelf net zulke goede adviezen kunt geven als mij, dan kom je hieruit.
