Relaties
alle pijlers
Angst om te communiceren
donderdag 14 juni 2012 om 09:24
Titel is misschien een beetje vaag, maar er valt me iets op. Kortgeleden bedacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om eens rond te gaan bellen om te zien of ik ergens een zomerbaantje zou kunnen versieren. Te beginnen bij mijn oude werkgever. We zijn inmiddels twee weken verder en ik heb nog niet gebeld. Ik durf namelijk niet.
Nu ik erover nadenk overkomt dit me heel vaak. Als ik iemand moet bellen of mailen om wat voor reden dan ook (bijkletsen met een vriendin, een vraag stellen aan de studieadviseur, informatie opvragen bij de belastingdienst) dan stel ik het uit. Soms doe ik het maar helemaal niet. En hoewel ik me er vaak wel overheen kan zetten baal ik er toch wel een beetje van omdat het een irrationele angst is en omdat ik dingen niet doe die ik wil doen. Eigenlijk wil ik er vanaf.
Waar ik precies bang voor ben: dat ik het "niet goed" doe. Dat ik iets raars zeg, bijvoorbeeld, of niet goed uit mijn woorden kan komen. Daarnaast ben ik altijd bang om mensen lastig te vallen, vooral als ik iets van ze nodig heb. Ik weet dat het stom is maar ik kan me er niet, of met heel veel moeite, overheen zetten.
Zijn er meer mensen die dit hebben? Hoe lossen jullie dit op?
Nu ik erover nadenk overkomt dit me heel vaak. Als ik iemand moet bellen of mailen om wat voor reden dan ook (bijkletsen met een vriendin, een vraag stellen aan de studieadviseur, informatie opvragen bij de belastingdienst) dan stel ik het uit. Soms doe ik het maar helemaal niet. En hoewel ik me er vaak wel overheen kan zetten baal ik er toch wel een beetje van omdat het een irrationele angst is en omdat ik dingen niet doe die ik wil doen. Eigenlijk wil ik er vanaf.
Waar ik precies bang voor ben: dat ik het "niet goed" doe. Dat ik iets raars zeg, bijvoorbeeld, of niet goed uit mijn woorden kan komen. Daarnaast ben ik altijd bang om mensen lastig te vallen, vooral als ik iets van ze nodig heb. Ik weet dat het stom is maar ik kan me er niet, of met heel veel moeite, overheen zetten.
Zijn er meer mensen die dit hebben? Hoe lossen jullie dit op?
donderdag 14 juni 2012 om 11:00
quote:NYC schreef op 14 juni 2012 @ 10:58:
Wat lastig! Ik zie alleen tegen communiceren op wanneer ik op een bepaalde manier voor mijzelf moet opkomen. Of dat nu gaat om een gesprek met de leidinggevende, mijn collega wil aanspreken op iets dat mij stoort, een klacht bij een bedrijf etc. etc. Elke situatie eigenlijk waarin ik assertiviteit moet tonen. Ik ben dan bang om lastig te zijn, kritiek of een conflict te krijgen. Ik kan niet goed tegen conflictsituaties, vind mezelf gauw een lastpak en het moeilijkst van alles vind ik het 'weerwoord' dat ik van de ander mij kan verwachten.
Mijn ervaring is dat je al doende leert, dat reacties vaker mee- dan tegenvallen, dat communiceren juist leidt tot het voorkomen van lastige situaties etc. Maar het is en blijft denk ik ook wel beetje de aard van het beestje.Dit heb ik ook precies
Wat lastig! Ik zie alleen tegen communiceren op wanneer ik op een bepaalde manier voor mijzelf moet opkomen. Of dat nu gaat om een gesprek met de leidinggevende, mijn collega wil aanspreken op iets dat mij stoort, een klacht bij een bedrijf etc. etc. Elke situatie eigenlijk waarin ik assertiviteit moet tonen. Ik ben dan bang om lastig te zijn, kritiek of een conflict te krijgen. Ik kan niet goed tegen conflictsituaties, vind mezelf gauw een lastpak en het moeilijkst van alles vind ik het 'weerwoord' dat ik van de ander mij kan verwachten.
Mijn ervaring is dat je al doende leert, dat reacties vaker mee- dan tegenvallen, dat communiceren juist leidt tot het voorkomen van lastige situaties etc. Maar het is en blijft denk ik ook wel beetje de aard van het beestje.Dit heb ik ook precies
donderdag 14 juni 2012 om 11:04
Heeel veel oefenen!
Ik had het ook altijd, maar moet voor mijn werk veel bellen tegenwoordig, zowel intern naar mensen die ik niet ken, als extern. In het begin best veel moeite mee, uitstellen etc. Maar op een gegeven moment moet je wel, en hoe vaker je het doet, hoe meer je doorkrijgt dat er niks spannends aan is.
Nu (na 2 jaar) pak ik fluitend de telefoon, maakt me echt helemaal niks meer uit.
Het is een soort drempel waar je overheen moet, dus inderdaad geef jezelf een schop onder je kont en ga lekker veel bellen.
Ik had het ook altijd, maar moet voor mijn werk veel bellen tegenwoordig, zowel intern naar mensen die ik niet ken, als extern. In het begin best veel moeite mee, uitstellen etc. Maar op een gegeven moment moet je wel, en hoe vaker je het doet, hoe meer je doorkrijgt dat er niks spannends aan is.
Nu (na 2 jaar) pak ik fluitend de telefoon, maakt me echt helemaal niks meer uit.
Het is een soort drempel waar je overheen moet, dus inderdaad geef jezelf een schop onder je kont en ga lekker veel bellen.
donderdag 14 juni 2012 om 11:16
Herkenbaar. Het zweet breekt me uit met bellen en mailen heb ik ook een hekel aan. Beide worden altijd beter wanneer ik het veel en regelmatig doe. Wanneer ik het dan een periode laat versloffen, is het weer helemaal terug doordat ik zoveel niet geregeld heb en bang ben dat mensen boos op me zullen zijn. Vicieuze cirkel.
Ik kan er niet eens een goede reden voor bedenken waarom ik bang ben. Ik ben geloof ik vooral gewoon een beetje bang voor mensen in het algemeen en contact zoeken met ze .
Met werk geen last van, dan verschuil ik me in mijn functie en doe wat nodig is.
Ik kan er niet eens een goede reden voor bedenken waarom ik bang ben. Ik ben geloof ik vooral gewoon een beetje bang voor mensen in het algemeen en contact zoeken met ze .
Met werk geen last van, dan verschuil ik me in mijn functie en doe wat nodig is.
donderdag 14 juni 2012 om 11:17
Hebben de mensen die dit herkennen trouwens (net als ik) ook een vrij beschermende jeugd gehad? Ik heb bijv. nooit echt leren omgaan met spanningen, kritiek, boosheid. Ik zag het thuis nooit, wat op zichzelf natuurlijk fijn is, want een veilige situatie, maar aan de andere ben ik een gewone woordenwisseling of meningsverschil altijd gaan zien als iets heel groots. En dat doe ik nu dus eigenlijks nog steeds wel een beetje.
Mijn ouders hebben me ook veel uit handen genomen. Als ik iets wilde ruilen in een winkel omdat er wat mis was moest ik mijn moeder meenemen, want ik was bang dat ik het alleen niet zou kunnen. Of als ik een zakelijk gesprek moest voeren aan de telefoon, zelfs toen ik op kamers ging liet ik dat mijn vader voor me doen... En dat deden ze dus ook.
Nooit is er echt benadrukt dat ik voor mijzelf moest opkomen, zelfstandig moest worden. Ik was bang om ondergesneeuwd te worden, maar dat gebeurde dus júist door zoveel door mijn ouders te laten doen. Ben andere mensen als één grote boze buitenwereld gaan zien. Sinds een paar jaar ben ik hier pas vanaf, maar een gebrek aan assertiviteit heb ik nog steeds wel.
Mijn ouders hebben me ook veel uit handen genomen. Als ik iets wilde ruilen in een winkel omdat er wat mis was moest ik mijn moeder meenemen, want ik was bang dat ik het alleen niet zou kunnen. Of als ik een zakelijk gesprek moest voeren aan de telefoon, zelfs toen ik op kamers ging liet ik dat mijn vader voor me doen... En dat deden ze dus ook.
Nooit is er echt benadrukt dat ik voor mijzelf moest opkomen, zelfstandig moest worden. Ik was bang om ondergesneeuwd te worden, maar dat gebeurde dus júist door zoveel door mijn ouders te laten doen. Ben andere mensen als één grote boze buitenwereld gaan zien. Sinds een paar jaar ben ik hier pas vanaf, maar een gebrek aan assertiviteit heb ik nog steeds wel.
donderdag 14 juni 2012 om 11:23
donderdag 14 juni 2012 om 11:26
Mijn ouders namen wel dingen van me over die ik niet graag deed, zoals de telefoon opnemen en iets vragen in een winkel. Verder ben ik niet beschermd opgevoed en ze hebben juist altijd benadrukt dat ik voor mezelf op moest komen. Ik ben tijdens mijn puberteit wel veel gepest, als ik in de klas iets zei zaten al mijn klasgenoten te gniffelen "want daar had je haar weer." Dat heeft ook invloed gehad; bang zijn om te worden uitgelachen. Al weet ik natuurlijk ook wel dat de meeste volwassenen dat niet doen.
Daarnaast heb ik veel persoonlijke ruimte nodig, ik hou er niet van als mensen (zowel psychisch als lichamelijk) te dichtbij komen en kom dus ook niet graag dichtbij anderen. Wat Madille zegt herken ik wel, ik heb de laatste tijd veel contact met mensen in een land waar de omgangsvormen wat formeler zijn en dat vind ik heerlijk. Lekker veel regeltjes waar ik me aan moet houden, niet zelf hoeven bedenken hoe ik een mailtje afsluit, heel fijn. Ik vind Nederlandse omgangsvormen, waarbij je toch vaak zelf moet uitzoeken of je u of je zegt, heel verwarrend.
Daarnaast heb ik veel persoonlijke ruimte nodig, ik hou er niet van als mensen (zowel psychisch als lichamelijk) te dichtbij komen en kom dus ook niet graag dichtbij anderen. Wat Madille zegt herken ik wel, ik heb de laatste tijd veel contact met mensen in een land waar de omgangsvormen wat formeler zijn en dat vind ik heerlijk. Lekker veel regeltjes waar ik me aan moet houden, niet zelf hoeven bedenken hoe ik een mailtje afsluit, heel fijn. Ik vind Nederlandse omgangsvormen, waarbij je toch vaak zelf moet uitzoeken of je u of je zegt, heel verwarrend.
donderdag 14 juni 2012 om 11:30
Mijn ouders stimuleerden me wel om voor mezelf op te komen en zelfstandig te zijn en deden dit soms expres, omdat ik dus weinig assertief was/ben. Maar vaak vond mijn moeder het ook zielig voor me en hielp me dan of deed het voor me.
Heb veel moeite met kritiek, feedback, assertief zijn. Ligt in mijn aard, ik ben van nature heel onzeker en vroeger ook veel gepest. Tijdens mijn studie bij een psycholoog gelopen om me erbij te helpen, dat heeft wel veel geholpen ( vooral RET hielp me veel)
Ben wel assertiever en realistischer én minder onzeker dan eerst, maar ik ben het nog wel. Kan het alleen beter relativeren.
Dus het blijft een moeilijk ding
Heb veel moeite met kritiek, feedback, assertief zijn. Ligt in mijn aard, ik ben van nature heel onzeker en vroeger ook veel gepest. Tijdens mijn studie bij een psycholoog gelopen om me erbij te helpen, dat heeft wel veel geholpen ( vooral RET hielp me veel)
Ben wel assertiever en realistischer én minder onzeker dan eerst, maar ik ben het nog wel. Kan het alleen beter relativeren.
Dus het blijft een moeilijk ding
donderdag 14 juni 2012 om 11:32
Ik herken het NYC. Ik ben ook beschermd opgevoed. Goed bedoeld maar zo werkt het niet. Nu ik in de volwassen wereld voor mezelf moet opkomen, lukt me dat moeilijk. Ik moet het nu zelf allemaal gaan uitvinden en leren. Dat zorgt voor veel vertraging en ongemakt.
De dochter van een vriendin is zachtaardig en onzeker en haar school, speciaal onderwijs, heeft geadviseerd haar daar te laten om haar te beschermen. Lijkt mij juist geen goed advies omdat ze nu niet leert voor zichzelf op te komen. Zo iemand moest juist geleerd worden om voor zichzelf op te komen en op zichzelf te vertrouwen.
De dochter van een vriendin is zachtaardig en onzeker en haar school, speciaal onderwijs, heeft geadviseerd haar daar te laten om haar te beschermen. Lijkt mij juist geen goed advies omdat ze nu niet leert voor zichzelf op te komen. Zo iemand moest juist geleerd worden om voor zichzelf op te komen en op zichzelf te vertrouwen.
donderdag 14 juni 2012 om 11:32
quote:Liquorice schreef op 14 juni 2012 @ 11:26:
Ik ben tijdens mijn puberteit wel veel gepest, als ik in de klas iets zei zaten al mijn klasgenoten te gniffelen "want daar had je haar weer." Dat heeft ook invloed gehad; bang zijn om te worden uitgelachen. Al weet ik natuurlijk ook wel dat de meeste volwassenen dat niet doen.
Daarnaast heb ik veel persoonlijke ruimte nodig, ik hou er niet van als mensen (zowel psychisch als lichamelijk) te dichtbij komen en kom dus ook niet graag dichtbij anderen.
Dit heb ik ook, ben bang om voor schut te staan of dat mensen me een dom wicht zullen vinden ( abng dat anderen iets negatiefs over me denken). En persoonlijke ruimte hecht ik ook veel waarde aan. Raak het liefst niemand aan en heb een hekel aan knuffelen. Als mijn vader mij bijvoorbeeld knuffelt, dan heb ik gelijk de neiging om te gaan huilen omdat ik dan emotioneel word. Niet omdat ik het niet fijn vind, maar omdat het dan even 'teveel' wordt dat ik merk dat iemand van mij houdt. Zegmaar. Lastig uit te leggen haha.
Mijn ouders, zusje, en mijn partner zijn de enigen die zo dichtbij 'mogen' en kunnen komen.
Ik ben tijdens mijn puberteit wel veel gepest, als ik in de klas iets zei zaten al mijn klasgenoten te gniffelen "want daar had je haar weer." Dat heeft ook invloed gehad; bang zijn om te worden uitgelachen. Al weet ik natuurlijk ook wel dat de meeste volwassenen dat niet doen.
Daarnaast heb ik veel persoonlijke ruimte nodig, ik hou er niet van als mensen (zowel psychisch als lichamelijk) te dichtbij komen en kom dus ook niet graag dichtbij anderen.
Dit heb ik ook, ben bang om voor schut te staan of dat mensen me een dom wicht zullen vinden ( abng dat anderen iets negatiefs over me denken). En persoonlijke ruimte hecht ik ook veel waarde aan. Raak het liefst niemand aan en heb een hekel aan knuffelen. Als mijn vader mij bijvoorbeeld knuffelt, dan heb ik gelijk de neiging om te gaan huilen omdat ik dan emotioneel word. Niet omdat ik het niet fijn vind, maar omdat het dan even 'teveel' wordt dat ik merk dat iemand van mij houdt. Zegmaar. Lastig uit te leggen haha.
Mijn ouders, zusje, en mijn partner zijn de enigen die zo dichtbij 'mogen' en kunnen komen.
donderdag 14 juni 2012 om 11:37
Of ik angst heb om te communiceren hangt af van:
- met wie ik moet communiceren. Een vrouw in de kroeg aanspreken vind ik lastiger dan mijn locatiedirectrice, die voor mij een bekende is. Of contact opnemen met een bedrijf door te bellen. De taal waarin dat gebeurt maakt mij nauwelijks uit. Een bedrijf opbellen omdat hun server - waarop ik dingen heb staan - is gecrasht, is evenmin lastig;
- waarom ik moet communiceren. Ik zie een leuke vrouw in de kroeg en wil haar aanspreken. Of ik weet de weg niet, of de kroeg is onbekend en vraag aan een vrouw waar de WC is (voel me verder niet aangetrokken). Willen versieren is het lastigste voor mij. Naar de weg vragen is voor mij heel wat anders;
- hoe ik moet communiceren. Mailen is voor mij minder lastig dan chatten, en dat is minder lastig dan bellen. Een bericht op een forum plaatsen is voor mij het minst lastig (en dat zie ik ook als een vorm van communiceren). Ik communiceer liever schriftelijk dan mondeling overigens.
Dus afhankelijk van tal van dingen.
- met wie ik moet communiceren. Een vrouw in de kroeg aanspreken vind ik lastiger dan mijn locatiedirectrice, die voor mij een bekende is. Of contact opnemen met een bedrijf door te bellen. De taal waarin dat gebeurt maakt mij nauwelijks uit. Een bedrijf opbellen omdat hun server - waarop ik dingen heb staan - is gecrasht, is evenmin lastig;
- waarom ik moet communiceren. Ik zie een leuke vrouw in de kroeg en wil haar aanspreken. Of ik weet de weg niet, of de kroeg is onbekend en vraag aan een vrouw waar de WC is (voel me verder niet aangetrokken). Willen versieren is het lastigste voor mij. Naar de weg vragen is voor mij heel wat anders;
- hoe ik moet communiceren. Mailen is voor mij minder lastig dan chatten, en dat is minder lastig dan bellen. Een bericht op een forum plaatsen is voor mij het minst lastig (en dat zie ik ook als een vorm van communiceren). Ik communiceer liever schriftelijk dan mondeling overigens.
Dus afhankelijk van tal van dingen.
World of Warcraft: Legion
donderdag 14 juni 2012 om 11:37
quote:chyou schreef op 14 juni 2012 @ 11:33:
Hoewel ik soms dan weer dagen heb, dat ik heel lekker en zeker in mijn vel zit en dan interesseert het me even geen drol wat een ander van me vindt.
Dus ergens is het bij mij wel verbeterd Bij mij verbetert het ook, wel te langzaam naar mijn zin (ik ben ook nog eens ongeduldig). Doen, doen en doen is de enige oplossing. Dus als ik ooit kinderen krijg die mijn karakter erven, dan zal ik ze stimuleren om juist wel dingen te doen die ze eng vinden. Met mate, dat wel. Zwemmen leer je ook niet door een kind meteen in het diepe te gooien. Aan de andere kant kan iets heel engs doen je ook vooruit helpen: ik ben vorig jaar in mijn eentje naar het buitenland gereisd, had van tevoren paniekaanvallen, maar was zo trots toen het was gelukt.
Hoewel ik soms dan weer dagen heb, dat ik heel lekker en zeker in mijn vel zit en dan interesseert het me even geen drol wat een ander van me vindt.
Dus ergens is het bij mij wel verbeterd Bij mij verbetert het ook, wel te langzaam naar mijn zin (ik ben ook nog eens ongeduldig). Doen, doen en doen is de enige oplossing. Dus als ik ooit kinderen krijg die mijn karakter erven, dan zal ik ze stimuleren om juist wel dingen te doen die ze eng vinden. Met mate, dat wel. Zwemmen leer je ook niet door een kind meteen in het diepe te gooien. Aan de andere kant kan iets heel engs doen je ook vooruit helpen: ik ben vorig jaar in mijn eentje naar het buitenland gereisd, had van tevoren paniekaanvallen, maar was zo trots toen het was gelukt.
donderdag 14 juni 2012 om 11:40
quote:jesper schreef op 14 juni 2012 @ 11:32:
De dochter van een vriendin is zachtaardig en onzeker en haar school, speciaal onderwijs, heeft geadviseerd haar daar te laten om haar te beschermen. Lijkt mij juist geen goed advies omdat ze nu niet leert voor zichzelf op te komen. Zo iemand moest juist geleerd worden om voor zichzelf op te komen en op zichzelf te vertrouwen.
Ja, dat is precies de reden waarom ik mijn dochter lekker laat zitten waar ze zit. Ze is zachtaardig en kwetsbaar en zit in een klas met over het algemeen heel sociale, directe kinderen en een aantal jongens jongens. Ze voelt zich daar thuis, is veel mondiger geworden en heeft geleerd wat meer van zich af te bijten. Prettige en recht voor zijn raap sfeer.
Ik dwing haar ook om als ze iets wil, het zelf te gaan vragen. Vindt ze moeilijk, net als ik vroeger. Toen ze kleiner was hielp ik haar ermee, nu al een hele tijd niet meer. Ik ben trots op haar wanneer ze het dan doet, laat het merken en dat stimuleert haar weer.
Aan haar en haar vriendinnen merk ik dat het echt ook met de aard van het kind te maken kan hebben.
De dochter van een vriendin is zachtaardig en onzeker en haar school, speciaal onderwijs, heeft geadviseerd haar daar te laten om haar te beschermen. Lijkt mij juist geen goed advies omdat ze nu niet leert voor zichzelf op te komen. Zo iemand moest juist geleerd worden om voor zichzelf op te komen en op zichzelf te vertrouwen.
Ja, dat is precies de reden waarom ik mijn dochter lekker laat zitten waar ze zit. Ze is zachtaardig en kwetsbaar en zit in een klas met over het algemeen heel sociale, directe kinderen en een aantal jongens jongens. Ze voelt zich daar thuis, is veel mondiger geworden en heeft geleerd wat meer van zich af te bijten. Prettige en recht voor zijn raap sfeer.
Ik dwing haar ook om als ze iets wil, het zelf te gaan vragen. Vindt ze moeilijk, net als ik vroeger. Toen ze kleiner was hielp ik haar ermee, nu al een hele tijd niet meer. Ik ben trots op haar wanneer ze het dan doet, laat het merken en dat stimuleert haar weer.
Aan haar en haar vriendinnen merk ik dat het echt ook met de aard van het kind te maken kan hebben.
donderdag 14 juni 2012 om 11:40
quote:Liquorice schreef op 14 juni 2012 @ 11:37:
[...]
Bij mij verbetert het ook, wel te langzaam naar mijn zin (ik ben ook nog eens ongeduldig). Doen, doen en doen is de enige oplossing. Dus als ik ooit kinderen krijg die mijn karakter erven, dan zal ik ze stimuleren om juist wel dingen te doen die ze eng vinden. Met mate, dat wel. Zwemmen leer je ook niet door een kind meteen in het diepe te gooien. Aan de andere kant kan iets heel engs doen je ook vooruit helpen: ik ben vorig jaar in mijn eentje naar het buitenland gereisd, had van tevoren paniekaanvallen, maar was zo trots toen het was gelukt.
Ik ben onlangs verhuisd naar een grote stad ( en ik kom uit een gehucht) en nu ik een paar maanden verder ben, en in mijn huis om me heen kijk en besef waar ik woon en wat ik hier allemaal doe, dan glim ik ook helemaal
Het belemmert me ook niet altijd, ik doé dingen vaak wel. Maar er zit altijd een soort van ozneker angstgevoel achter die bijna áltijd onrealistisch is. Is gewoon geen lekker gevoel en zou er graag vanaf willen. Maar goed, daar werk ik aan en ik ben ook zoals ik ben natuurlijk
[...]
Bij mij verbetert het ook, wel te langzaam naar mijn zin (ik ben ook nog eens ongeduldig). Doen, doen en doen is de enige oplossing. Dus als ik ooit kinderen krijg die mijn karakter erven, dan zal ik ze stimuleren om juist wel dingen te doen die ze eng vinden. Met mate, dat wel. Zwemmen leer je ook niet door een kind meteen in het diepe te gooien. Aan de andere kant kan iets heel engs doen je ook vooruit helpen: ik ben vorig jaar in mijn eentje naar het buitenland gereisd, had van tevoren paniekaanvallen, maar was zo trots toen het was gelukt.
Ik ben onlangs verhuisd naar een grote stad ( en ik kom uit een gehucht) en nu ik een paar maanden verder ben, en in mijn huis om me heen kijk en besef waar ik woon en wat ik hier allemaal doe, dan glim ik ook helemaal
Het belemmert me ook niet altijd, ik doé dingen vaak wel. Maar er zit altijd een soort van ozneker angstgevoel achter die bijna áltijd onrealistisch is. Is gewoon geen lekker gevoel en zou er graag vanaf willen. Maar goed, daar werk ik aan en ik ben ook zoals ik ben natuurlijk
donderdag 14 juni 2012 om 11:48
Het is grappig, als ik dan lees hoe jullie de confrontatie met jezelf aangaan, dan denk ik alleen maar: wat knap! omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn. Terwijl, wanneer ik het zelf doe, ik vooral kritisch ben over het feit dat ik er de zenuwen van krijg terwijl ik een volwassen vrouw ben en daar verdorie toch wel 's uitgegroeid mag zijn .
Leuke relativering voor mezelf.
Leuke relativering voor mezelf.
donderdag 14 juni 2012 om 12:27
Wat ik overigens lastig vind zijn:
- gesproken computersysteem achter een telefoon. Ik bel, en dan krijg ik: "Welkom bij het menu van X. Kies 1 voor vragen over onze producten. Kies 2 als u een storing hebt. Kies 3 voor de helpdesk." En dan op een gegeven moment: "Typ nu de eerste vier cijfers van uw postcode in, en sluit af met een hekje." Ik typ dat in. "Uw postcode is één, twee, drie, vier. Als deze postcode juist is, kies dan 1. Als de postcode onjuist in, kies dan 2." En daar word ik ontzettend moe van;
- Voicemail. "Op dit moment zijn wij gesloten. Spreek na de pieptoon een bericht in."
Ik bereid me voor op een telefoongesprek, en dan moet ik dergelijke hobbels nemen. Ik ben dol op computers, maar soms kom ik ze ook weer te vaak tegen. GRRRRR.
- gesproken computersysteem achter een telefoon. Ik bel, en dan krijg ik: "Welkom bij het menu van X. Kies 1 voor vragen over onze producten. Kies 2 als u een storing hebt. Kies 3 voor de helpdesk." En dan op een gegeven moment: "Typ nu de eerste vier cijfers van uw postcode in, en sluit af met een hekje." Ik typ dat in. "Uw postcode is één, twee, drie, vier. Als deze postcode juist is, kies dan 1. Als de postcode onjuist in, kies dan 2." En daar word ik ontzettend moe van;
- Voicemail. "Op dit moment zijn wij gesloten. Spreek na de pieptoon een bericht in."
Ik bereid me voor op een telefoongesprek, en dan moet ik dergelijke hobbels nemen. Ik ben dol op computers, maar soms kom ik ze ook weer te vaak tegen. GRRRRR.
World of Warcraft: Legion
donderdag 14 juni 2012 om 12:48
Herkenbaar! Ik heb, met name vroeger, heel erg veel moeite gehad met bellen, vreemde mensen aanspreken, vreemde talen spreken e.d. Eigenlijk elke situatie waarin ik bang was om me ongemakkelijk te gaan voelen of om in een situatie te komen die heel onvoorspelbaar is. Bij mij heeft het, weet ik inmiddels, te maken met de angst om fouten te maken en om voor schut te staan. Niet eens zo zeer om wat de ander zal denken, maar vooral omdat ik zelf zo kritisch ben en van mezelf geen fouten mag maken.
In de loop der jaren (ben inmiddels begin 30) is het véél minder geworden, met name door veel te doen. Een baan in een callcenter heeft me van mijn belangst afgeholpen. Door een baan in een internationaal bedrijf spreek ik moeiteloos Engels. En door een eigen bedrijf te beginnen ben ik beter geworden in gesprekken voeren met vreemden. Het blijft wel moeilijk, maar ik sta inmiddels stevig genoeg in mijn schoenen om te weten dat ik me ook in onvoorspelbare situaties kan redden.
Dus de oplossing: veel doen. En ouder worden
In de loop der jaren (ben inmiddels begin 30) is het véél minder geworden, met name door veel te doen. Een baan in een callcenter heeft me van mijn belangst afgeholpen. Door een baan in een internationaal bedrijf spreek ik moeiteloos Engels. En door een eigen bedrijf te beginnen ben ik beter geworden in gesprekken voeren met vreemden. Het blijft wel moeilijk, maar ik sta inmiddels stevig genoeg in mijn schoenen om te weten dat ik me ook in onvoorspelbare situaties kan redden.
Dus de oplossing: veel doen. En ouder worden
donderdag 14 juni 2012 om 13:04
quote:pastiche schreef op 14 juni 2012 @ 11:23:
Bij mij was de situatie juist andersom NYC. Onbeschermd en onveilig. En vroeg zelfstandig daardoor. Als heel klein kind was ik sociaal, wat later enorm verlegen geworden. Dat breekt me ergens nog steeds op, ik hou van sociale contacten en tegelijkertijd geven ze me de zenuwen.Hier ook hetzelfde, alleen houd ik alleen van sociale contacten als ik lekker in mijn vel zit. Als ik, zoals nu, overloop, dan kost het me teveel energie om sociaal te doen.
Bij mij was de situatie juist andersom NYC. Onbeschermd en onveilig. En vroeg zelfstandig daardoor. Als heel klein kind was ik sociaal, wat later enorm verlegen geworden. Dat breekt me ergens nog steeds op, ik hou van sociale contacten en tegelijkertijd geven ze me de zenuwen.Hier ook hetzelfde, alleen houd ik alleen van sociale contacten als ik lekker in mijn vel zit. Als ik, zoals nu, overloop, dan kost het me teveel energie om sociaal te doen.
donderdag 14 juni 2012 om 13:29
quote:NYC schreef op 14 juni 2012 @ 11:17:
Hebben de mensen die dit herkennen trouwens (net als ik) ook een vrij beschermende jeugd gehad? Ik heb bijv. nooit echt leren omgaan met spanningen, kritiek, boosheid. Ik zag het thuis nooit, wat op zichzelf natuurlijk fijn is, want een veilige situatie, maar aan de andere ben ik een gewone woordenwisseling of meningsverschil altijd gaan zien als iets heel groots. En dat doe ik nu dus eigenlijks nog steeds wel een beetje.
Mijn ouders hebben me ook veel uit handen genomen. Als ik iets wilde ruilen in een winkel omdat er wat mis was moest ik mijn moeder meenemen, want ik was bang dat ik het alleen niet zou kunnen. Of als ik een zakelijk gesprek moest voeren aan de telefoon, zelfs toen ik op kamers ging liet ik dat mijn vader voor me doen... En dat deden ze dus ook.
Nooit is er echt benadrukt dat ik voor mijzelf moest opkomen, zelfstandig moest worden. Ik was bang om ondergesneeuwd te worden, maar dat gebeurde dus júist door zoveel door mijn ouders te laten doen. Ben andere mensen als één grote boze buitenwereld gaan zien. Sinds een paar jaar ben ik hier pas vanaf, maar een gebrek aan assertiviteit heb ik nog steeds wel.Ik heb eenzelfde achtergrond. Als er eens ruzie of conflict is, voel ik het meteen als een einde van de relatie, of dat nu prive of werk is.
Hebben de mensen die dit herkennen trouwens (net als ik) ook een vrij beschermende jeugd gehad? Ik heb bijv. nooit echt leren omgaan met spanningen, kritiek, boosheid. Ik zag het thuis nooit, wat op zichzelf natuurlijk fijn is, want een veilige situatie, maar aan de andere ben ik een gewone woordenwisseling of meningsverschil altijd gaan zien als iets heel groots. En dat doe ik nu dus eigenlijks nog steeds wel een beetje.
Mijn ouders hebben me ook veel uit handen genomen. Als ik iets wilde ruilen in een winkel omdat er wat mis was moest ik mijn moeder meenemen, want ik was bang dat ik het alleen niet zou kunnen. Of als ik een zakelijk gesprek moest voeren aan de telefoon, zelfs toen ik op kamers ging liet ik dat mijn vader voor me doen... En dat deden ze dus ook.
Nooit is er echt benadrukt dat ik voor mijzelf moest opkomen, zelfstandig moest worden. Ik was bang om ondergesneeuwd te worden, maar dat gebeurde dus júist door zoveel door mijn ouders te laten doen. Ben andere mensen als één grote boze buitenwereld gaan zien. Sinds een paar jaar ben ik hier pas vanaf, maar een gebrek aan assertiviteit heb ik nog steeds wel.Ik heb eenzelfde achtergrond. Als er eens ruzie of conflict is, voel ik het meteen als een einde van de relatie, of dat nu prive of werk is.
donderdag 14 juni 2012 om 13:33
quote:Fotogravin schreef op 14 juni 2012 @ 12:48:
Herkenbaar! Ik heb, met name vroeger, heel erg veel moeite gehad met bellen, vreemde mensen aanspreken, vreemde talen spreken e.d. Eigenlijk elke situatie waarin ik bang was om me ongemakkelijk te gaan voelen of om in een situatie te komen die heel onvoorspelbaar is. Bij mij heeft het, weet ik inmiddels, te maken met de angst om fouten te maken en om voor schut te staan. Niet eens zo zeer om wat de ander zal denken, maar vooral omdat ik zelf zo kritisch ben en van mezelf geen fouten mag maken.
In de loop der jaren (ben inmiddels begin 30) is het véél minder geworden, met name door veel te doen. Een baan in een callcenter heeft me van mijn belangst afgeholpen. Door een baan in een internationaal bedrijf spreek ik moeiteloos Engels. En door een eigen bedrijf te beginnen ben ik beter geworden in gesprekken voeren met vreemden. Het blijft wel moeilijk, maar ik sta inmiddels stevig genoeg in mijn schoenen om te weten dat ik me ook in onvoorspelbare situaties kan redden.
Dus de oplossing: veel doen. En ouder worden ;)Het gekke is dat ik er zakelijk gezien ook geen enkele moeite mee heb, maar dan acteer ik vanuit een rol. Privé weet ik niet zo goed wat voor rol ik heb (ok dit klinkt pas vaag).
Herkenbaar! Ik heb, met name vroeger, heel erg veel moeite gehad met bellen, vreemde mensen aanspreken, vreemde talen spreken e.d. Eigenlijk elke situatie waarin ik bang was om me ongemakkelijk te gaan voelen of om in een situatie te komen die heel onvoorspelbaar is. Bij mij heeft het, weet ik inmiddels, te maken met de angst om fouten te maken en om voor schut te staan. Niet eens zo zeer om wat de ander zal denken, maar vooral omdat ik zelf zo kritisch ben en van mezelf geen fouten mag maken.
In de loop der jaren (ben inmiddels begin 30) is het véél minder geworden, met name door veel te doen. Een baan in een callcenter heeft me van mijn belangst afgeholpen. Door een baan in een internationaal bedrijf spreek ik moeiteloos Engels. En door een eigen bedrijf te beginnen ben ik beter geworden in gesprekken voeren met vreemden. Het blijft wel moeilijk, maar ik sta inmiddels stevig genoeg in mijn schoenen om te weten dat ik me ook in onvoorspelbare situaties kan redden.
Dus de oplossing: veel doen. En ouder worden ;)Het gekke is dat ik er zakelijk gezien ook geen enkele moeite mee heb, maar dan acteer ik vanuit een rol. Privé weet ik niet zo goed wat voor rol ik heb (ok dit klinkt pas vaag).
donderdag 14 juni 2012 om 13:38
quote:chyou schreef op 14 juni 2012 @ 11:40:
[...]
Ik ben onlangs verhuisd naar een grote stad ( en ik kom uit een gehucht) en nu ik een paar maanden verder ben, en in mijn huis om me heen kijk en besef waar ik woon en wat ik hier allemaal doe, dan glim ik ook helemaal
Het belemmert me ook niet altijd, ik doé dingen vaak wel. Maar er zit altijd een soort van ozneker angstgevoel achter die bijna áltijd onrealistisch is. Is gewoon geen lekker gevoel en zou er graag vanaf willen. Maar goed, daar werk ik aan en ik ben ook zoals ik ben natuurlijk
Echt grapoig, zo herkenbaar! Ik zat gisteren nog te denken over hoe ik mijn werk niet goed heb afgesloten en op school gaat het ook al niet goed en ik heb nog geen nieuwe baan... Beetje imposter syndroom achtig: zo van, 'oh nu ik weg ben merken ze vast wat een puinzooi ik ervan gemaakt heb' of 'ze dachten altijd dat ik een goede slimme medewerker was, maar had eigenlijk geen idee waar ik mee bezig was'.
En dan stop ik even en bedenk wat ik allemaal wel heb bereikt. Ik dacht vanmorgen nog wat als ik in de kroeg zou staan en iemand zou me naar mijn achtergrond en wat ik heb gezien en bereikt vragen, dan zou ik toch eigenlijk best trots zijn op wat ik die persoon in de kroeg allemaal kan vertellen. Maar ik kijk helaas iets te vaak naar wat allemaal niet lukt.
[...]
Ik ben onlangs verhuisd naar een grote stad ( en ik kom uit een gehucht) en nu ik een paar maanden verder ben, en in mijn huis om me heen kijk en besef waar ik woon en wat ik hier allemaal doe, dan glim ik ook helemaal
Het belemmert me ook niet altijd, ik doé dingen vaak wel. Maar er zit altijd een soort van ozneker angstgevoel achter die bijna áltijd onrealistisch is. Is gewoon geen lekker gevoel en zou er graag vanaf willen. Maar goed, daar werk ik aan en ik ben ook zoals ik ben natuurlijk
Echt grapoig, zo herkenbaar! Ik zat gisteren nog te denken over hoe ik mijn werk niet goed heb afgesloten en op school gaat het ook al niet goed en ik heb nog geen nieuwe baan... Beetje imposter syndroom achtig: zo van, 'oh nu ik weg ben merken ze vast wat een puinzooi ik ervan gemaakt heb' of 'ze dachten altijd dat ik een goede slimme medewerker was, maar had eigenlijk geen idee waar ik mee bezig was'.
En dan stop ik even en bedenk wat ik allemaal wel heb bereikt. Ik dacht vanmorgen nog wat als ik in de kroeg zou staan en iemand zou me naar mijn achtergrond en wat ik heb gezien en bereikt vragen, dan zou ik toch eigenlijk best trots zijn op wat ik die persoon in de kroeg allemaal kan vertellen. Maar ik kijk helaas iets te vaak naar wat allemaal niet lukt.
donderdag 14 juni 2012 om 13:40
quote:vrouwke_theelepel schreef op 14 juni 2012 @ 13:33:
[...]
Het gekke is dat ik er zakelijk gezien ook geen enkele moeite mee heb, maar dan acteer ik vanuit een rol. Privé weet ik niet zo goed wat voor rol ik heb (ok dit klinkt pas vaag).Niet vaag, juist heel herkenbaar! En ik heb trouwens hetzelfde als ik het erg druk heb, of veel emotionele belasting oid, dan heb ik geen zin in mensen, muv kind, partner en twee vrienden. Bij hen kan ik mijzelf zijn, hoe dan ook. En wellicht is mijn rol daar ook gewoon lekker duidelijk .
[...]
Het gekke is dat ik er zakelijk gezien ook geen enkele moeite mee heb, maar dan acteer ik vanuit een rol. Privé weet ik niet zo goed wat voor rol ik heb (ok dit klinkt pas vaag).Niet vaag, juist heel herkenbaar! En ik heb trouwens hetzelfde als ik het erg druk heb, of veel emotionele belasting oid, dan heb ik geen zin in mensen, muv kind, partner en twee vrienden. Bij hen kan ik mijzelf zijn, hoe dan ook. En wellicht is mijn rol daar ook gewoon lekker duidelijk .
donderdag 14 juni 2012 om 14:02
ik denk dat het ook te maken heeft met wie je te doen hebt in een gesprek..
ik lees hier dat meer mensen er last van hebben, ik zelf dus ook maar merk wel dat als ik met iemand, bekend of vreemd praat die heel geintereseerd is en de juiste vragen steld een gesprek mij dan ook heel wat makkelijker af gaat dan met iemand die niet veel zegt..(en diegene heeft dus misschien hetzelfde probleem als ik..zo van, wat moet ik in hemelsnaam zeggen)
een andere verklaring heb ik eigenlijk niet want ik weet gewoon dat ik het niet moet zien alsof het alleen aan mij zou liggen..!!
ik lees hier dat meer mensen er last van hebben, ik zelf dus ook maar merk wel dat als ik met iemand, bekend of vreemd praat die heel geintereseerd is en de juiste vragen steld een gesprek mij dan ook heel wat makkelijker af gaat dan met iemand die niet veel zegt..(en diegene heeft dus misschien hetzelfde probleem als ik..zo van, wat moet ik in hemelsnaam zeggen)
een andere verklaring heb ik eigenlijk niet want ik weet gewoon dat ik het niet moet zien alsof het alleen aan mij zou liggen..!!
donderdag 14 juni 2012 om 15:27
quote:pastiche schreef op 14 juni 2012 @ 13:40:
[...]
Niet vaag, juist heel herkenbaar! En ik heb trouwens hetzelfde als ik het erg druk heb, of veel emotionele belasting oid, dan heb ik geen zin in mensen, muv kind, partner en twee vrienden. Bij hen kan ik mijzelf zijn, hoe dan ook. En wellicht is mijn rol daar ook gewoon lekker duidelijk .Ja dat heb ik dus ook precies zo, de mensen die "eigen" zijn, daar heb ik dan geen moeite mee, de rest, hoe lief leuk en aardig ik ze dan ook vind, wordt me teveel als ik niet zo lekker in mijn vel zit.
[...]
Niet vaag, juist heel herkenbaar! En ik heb trouwens hetzelfde als ik het erg druk heb, of veel emotionele belasting oid, dan heb ik geen zin in mensen, muv kind, partner en twee vrienden. Bij hen kan ik mijzelf zijn, hoe dan ook. En wellicht is mijn rol daar ook gewoon lekker duidelijk .Ja dat heb ik dus ook precies zo, de mensen die "eigen" zijn, daar heb ik dan geen moeite mee, de rest, hoe lief leuk en aardig ik ze dan ook vind, wordt me teveel als ik niet zo lekker in mijn vel zit.