Relaties
alle pijlers
Mijn hart is gebroken
dinsdag 3 juli 2012 om 12:56
Lieve medeforummers,
Ik ben ruim 12 jaar samen met mijn man en we zijn 4 jaar getrouwd. We hebben een dochter van bijna 3 jaar. De laatste jaren en we een vermoeiende relatie. Het is hier absoluut niet meer gezellig en we maken veel ruzie. Wat soms van kwaad tot erger is. Na veel praten is er nog steeds niets veranderd. Mijn man denkt dat het probleem bij hem grotendeels ligt. Er is geconstateerd dat hij autistisch en ADHD heeft. Hij denkt dat hij niets kan toevoeging aan onze relatie en dat ik door onze relatie nadelig verander. We hebben veel geprobeerd om de relatie weer normaal ( voorzover normaal kan ). Maar helaas na jaren is het nog steeds niet goed. Onze levens zijn compleet verschillend en we zijn geen gezin. We proberen elkaar alleen maar te pijn te doen en te kwesten. Mijn man is regelmatig voor zijn werk naar het buitenland en ik merk dat ik het steeds fijner vindt als hij er niet is. Gisteren had ik hem weer gezien na bijna een maand maar nog steeds geen vonken of blijdschap. Nadat onze dochter op bed lag hebben we gesproken over onze huwelijk. We willem allebei zo niet verder. Maar we willen ook niet dat onze dochter opgroeit met ruzies verdriet of gescheiden ouders. We hebben nu afgesproken dat we gaan proberen om we met zijn alle in 1 huis te leven maar dan als vrienden. We willen dus gaan kijken of we zo wel samen kunnen leven. Nu dat we dit zo hebben besproken voel ik me intens verdrietig. Mijn hart doet pijn en ik word misselijk als ik er aandenk. Ik voel alsof ik faal in het leven, vrouw zijn moederschap. Ik voel me echt verschrikkelijk. Ik weet echt niet hoe het verder moet.. Heb het aan niemand nog verteld, ik schaam me zo. Wat moet ik nu?
Ik ben ruim 12 jaar samen met mijn man en we zijn 4 jaar getrouwd. We hebben een dochter van bijna 3 jaar. De laatste jaren en we een vermoeiende relatie. Het is hier absoluut niet meer gezellig en we maken veel ruzie. Wat soms van kwaad tot erger is. Na veel praten is er nog steeds niets veranderd. Mijn man denkt dat het probleem bij hem grotendeels ligt. Er is geconstateerd dat hij autistisch en ADHD heeft. Hij denkt dat hij niets kan toevoeging aan onze relatie en dat ik door onze relatie nadelig verander. We hebben veel geprobeerd om de relatie weer normaal ( voorzover normaal kan ). Maar helaas na jaren is het nog steeds niet goed. Onze levens zijn compleet verschillend en we zijn geen gezin. We proberen elkaar alleen maar te pijn te doen en te kwesten. Mijn man is regelmatig voor zijn werk naar het buitenland en ik merk dat ik het steeds fijner vindt als hij er niet is. Gisteren had ik hem weer gezien na bijna een maand maar nog steeds geen vonken of blijdschap. Nadat onze dochter op bed lag hebben we gesproken over onze huwelijk. We willem allebei zo niet verder. Maar we willen ook niet dat onze dochter opgroeit met ruzies verdriet of gescheiden ouders. We hebben nu afgesproken dat we gaan proberen om we met zijn alle in 1 huis te leven maar dan als vrienden. We willen dus gaan kijken of we zo wel samen kunnen leven. Nu dat we dit zo hebben besproken voel ik me intens verdrietig. Mijn hart doet pijn en ik word misselijk als ik er aandenk. Ik voel alsof ik faal in het leven, vrouw zijn moederschap. Ik voel me echt verschrikkelijk. Ik weet echt niet hoe het verder moet.. Heb het aan niemand nog verteld, ik schaam me zo. Wat moet ik nu?
woensdag 4 juli 2012 om 23:14
quote:Julus schreef op 04 juli 2012 @ 10:30:
Claudia, ik heb deze ervaring al achter de rug en wil je graag een hart onder de riem steken.
Ik woonde 8 jaar samen met de vader van zijn zoon, die (niet-gediagnosticeerd, maar wel overduidelijk) een Asperger is. Heeft dit zelf gezegd, omdat zijn vader een autist was en onze zoon ook (gediagnosticeerd).
Ik kon er niet meer mee leven, liep op mijn tandvlees en ben toen zelf weggegaan. Máár, vanaf de dag dat we niet meer bij elkaar woonden werden we vrienden. Nu, 7 jaar later en terwijl ik een nieuwe partner had, is hij mijn beste vriend en v.v.
We delen alles, spreken elkaar dagelijks. We konden niet samenleven als partners, maar de vriendschap is voor het leven.
Hij is een constante factor in mijn leven, iemand op wie ik kan bouwen
Voor onze zoon is het geweldig, die heeft nooit een centje pijn gehad van de break. We wonen ook vlakbij elkaar in de buurt en hebben
elkaars huissleutel.
Het uit elkaar gaan was een hele goeie zet, en heeft ons heel veel goeds gebracht. En ons zelfs nader tot elkaar gebracht. Ook begrijpen we elkaar nu veel beter dan toen, er is amper ooit discussie. Bespreken ook privézaken met elkaar, wat ons bezighoudt. Het geeft rust om te weten dat we altijd in elkaars leven zijn/blijven.
Beste Julus,
Dat zou echt heel fijn zijn als wij ook zo zouden kunnen gaan leven, voorlopig ben ik zelf nog erg twijfelen wat ik nou wil. Verder gaan zoals het nu is, als vrienden in 1 huis of uit elkaar gaan. Ik ben vooral bang voor het onbekende. Hoe ging dat bij jullie in het begin?
Claudia, ik heb deze ervaring al achter de rug en wil je graag een hart onder de riem steken.
Ik woonde 8 jaar samen met de vader van zijn zoon, die (niet-gediagnosticeerd, maar wel overduidelijk) een Asperger is. Heeft dit zelf gezegd, omdat zijn vader een autist was en onze zoon ook (gediagnosticeerd).
Ik kon er niet meer mee leven, liep op mijn tandvlees en ben toen zelf weggegaan. Máár, vanaf de dag dat we niet meer bij elkaar woonden werden we vrienden. Nu, 7 jaar later en terwijl ik een nieuwe partner had, is hij mijn beste vriend en v.v.
We delen alles, spreken elkaar dagelijks. We konden niet samenleven als partners, maar de vriendschap is voor het leven.
Hij is een constante factor in mijn leven, iemand op wie ik kan bouwen
Voor onze zoon is het geweldig, die heeft nooit een centje pijn gehad van de break. We wonen ook vlakbij elkaar in de buurt en hebben
elkaars huissleutel.
Het uit elkaar gaan was een hele goeie zet, en heeft ons heel veel goeds gebracht. En ons zelfs nader tot elkaar gebracht. Ook begrijpen we elkaar nu veel beter dan toen, er is amper ooit discussie. Bespreken ook privézaken met elkaar, wat ons bezighoudt. Het geeft rust om te weten dat we altijd in elkaars leven zijn/blijven.
Beste Julus,
Dat zou echt heel fijn zijn als wij ook zo zouden kunnen gaan leven, voorlopig ben ik zelf nog erg twijfelen wat ik nou wil. Verder gaan zoals het nu is, als vrienden in 1 huis of uit elkaar gaan. Ik ben vooral bang voor het onbekende. Hoe ging dat bij jullie in het begin?
donderdag 5 juli 2012 om 00:35
Ik herken veel in jouw verhaal.Mijn partner heeft ook autistische trekjes (vermoedelijk asperger,niet gediagnostiseerd maar herkend zichzelf erin)waardoor ik al jaren tegen een muur van onbegrip en wantrouwen opboks.Buiten deze problemen om is hij een lieve,zorgzame man voor mij en de kinderen.We hebben er twee en zijn op de kop af 12 jaar samen.Omdat ik heel veel tijd en energie in onze relatie en in hem heb gestoken is hij wel wat veranderd in zijn starre houding maar ik heb heel veel moeite om alles te accepteren en te beseffen dat onze relatie alleen kan slagen als ik als enige mezelf aanpas en aan de kar blijf trekken.
Ik heb mij in al die jaren zo aangepast aan hem dat ik voor mijn gevoel niet meer mezelf ben.Ik kan niet lief en aanhankelijk zijn tegen iemand die keer op keer het mes in mijn rug zet met rare opmerkingen ook al weet ik dat hij het niet zo bedoeld.
Hij ziet zelf ook in dat hij mij ongelofelijk gekwetst heeft maar ondanks therapie weet hij niet hoe hij het kan veranderen.Hij heeft zelf ook weleens gezegd dat het mischien beter is om uit elkaar te gaan ook al wil hij dat helemaal niet.Het doet hem wel verdriet allemaal maar intussen veranderd er niets.
Ongeveer driekwart jaar geleden kwam na een incident de omslag bij mij.Voor mij was mijn grens bereikt en heb dit meegedeeld.
Hij zou mij de ruimte en tijd geven om dingen op een rij te zetten en mij laten beslissen wat ik wilde.Het brak mijn hart om te beseffen dat ik ons fijne huis,de vertrouwde thuisbasis van de kinderen en alles wat zo leuk om ons heen is op zou moeten geven.Langzaamaan voelde ik steeds meer dat ik er klaar voor ben om afscheid te nemen van wat is geweest.
Ik zie mij niet oud worden met mijn partner hoewel ik nog steeds van hem houd ook omdat we verder met veel dingen op één lijn staan.Hij is een heel goede vriend als ik onze relatieproblemen even buiten beeld laat.
Wat ik mezelf ook voorhoud voor wat betreft de kinderen.Ik besef heel goed dat een scheiding zeer traumatisch is voor ze.Echter,ik wil ze ook niet het verkeerde voorbeeld meegeven.Wij zijn nooit echt lief en knuffelig met elkaar hoewel ik dat altijd ben geweest.Dat gedeelte ben ik volledig kwijtgeraakt door alle problemen,vind het heel moeilijk intiem te zijn met iemand die je keer op keer bewust of onbewust kwetst.
Ze zien meer dan je denkt en ik wil ze niet meer onze ruzies aandoen.Een huilende mama die er zwaar doorheen zit omdat papa niet zo lief is geweest.Gelukkig zijn wij erg open en eerlijk naar ze toe en proberen in kindertaal aan te geven wat er was.Verzwijgen maakt het vaakt alleen maar erger voor ze.
Anderhalve week terug heb ik de knoop doorgehakt,we gaan scheiden.Ook al ben ik iets verder in het verwerkingsproces dan jij toch doet het zeer en voelt het erg raar.Ook om het de buitenwereld te vertellen die allemaal geshockt reageren.Hadden het niet zien aankomen/verwacht.Logisch,niemand weet precies wat er bij een ander speelt.Mijn partner is ook tegenover anderen een lieve,gezellige,sociale man.Alleen bij mij laat hij zijn duistere kant zien.
Wij hebben een koophuis en willen graag dit aanhouden,ook voor de kinderen.Komende weken gaan we uitzoeken of dat kan hij alleen op papier en ik een huurhuis in de buurt (hopelijk,dat valt niet mee in deze regio)Intussen blijf ik hier wonen en gaan we nog gezamelijk op vakantie.Daarna wil ik graag weg.Kan ook zijn dat het niet lukt hij alleen op papier en dan doen we om en om hier wonen.Hij doordeweeks bij zijn pa en ik in het weekend bij mijn ouders als ik toch moet werken.En dan alsnog tzt een huurhuisje in de buurt erbij vinden.
Ik begrijp jullie uitgangspunt van samen in één huis te blijven wonen maar ik denk niet dat dat op termijn gaat werken.Nu is het nog te verwarrend allemaal en lopen je emoties te hoog op.
Veel sterkte!!
Ik heb mij in al die jaren zo aangepast aan hem dat ik voor mijn gevoel niet meer mezelf ben.Ik kan niet lief en aanhankelijk zijn tegen iemand die keer op keer het mes in mijn rug zet met rare opmerkingen ook al weet ik dat hij het niet zo bedoeld.
Hij ziet zelf ook in dat hij mij ongelofelijk gekwetst heeft maar ondanks therapie weet hij niet hoe hij het kan veranderen.Hij heeft zelf ook weleens gezegd dat het mischien beter is om uit elkaar te gaan ook al wil hij dat helemaal niet.Het doet hem wel verdriet allemaal maar intussen veranderd er niets.
Ongeveer driekwart jaar geleden kwam na een incident de omslag bij mij.Voor mij was mijn grens bereikt en heb dit meegedeeld.
Hij zou mij de ruimte en tijd geven om dingen op een rij te zetten en mij laten beslissen wat ik wilde.Het brak mijn hart om te beseffen dat ik ons fijne huis,de vertrouwde thuisbasis van de kinderen en alles wat zo leuk om ons heen is op zou moeten geven.Langzaamaan voelde ik steeds meer dat ik er klaar voor ben om afscheid te nemen van wat is geweest.
Ik zie mij niet oud worden met mijn partner hoewel ik nog steeds van hem houd ook omdat we verder met veel dingen op één lijn staan.Hij is een heel goede vriend als ik onze relatieproblemen even buiten beeld laat.
Wat ik mezelf ook voorhoud voor wat betreft de kinderen.Ik besef heel goed dat een scheiding zeer traumatisch is voor ze.Echter,ik wil ze ook niet het verkeerde voorbeeld meegeven.Wij zijn nooit echt lief en knuffelig met elkaar hoewel ik dat altijd ben geweest.Dat gedeelte ben ik volledig kwijtgeraakt door alle problemen,vind het heel moeilijk intiem te zijn met iemand die je keer op keer bewust of onbewust kwetst.
Ze zien meer dan je denkt en ik wil ze niet meer onze ruzies aandoen.Een huilende mama die er zwaar doorheen zit omdat papa niet zo lief is geweest.Gelukkig zijn wij erg open en eerlijk naar ze toe en proberen in kindertaal aan te geven wat er was.Verzwijgen maakt het vaakt alleen maar erger voor ze.
Anderhalve week terug heb ik de knoop doorgehakt,we gaan scheiden.Ook al ben ik iets verder in het verwerkingsproces dan jij toch doet het zeer en voelt het erg raar.Ook om het de buitenwereld te vertellen die allemaal geshockt reageren.Hadden het niet zien aankomen/verwacht.Logisch,niemand weet precies wat er bij een ander speelt.Mijn partner is ook tegenover anderen een lieve,gezellige,sociale man.Alleen bij mij laat hij zijn duistere kant zien.
Wij hebben een koophuis en willen graag dit aanhouden,ook voor de kinderen.Komende weken gaan we uitzoeken of dat kan hij alleen op papier en ik een huurhuis in de buurt (hopelijk,dat valt niet mee in deze regio)Intussen blijf ik hier wonen en gaan we nog gezamelijk op vakantie.Daarna wil ik graag weg.Kan ook zijn dat het niet lukt hij alleen op papier en dan doen we om en om hier wonen.Hij doordeweeks bij zijn pa en ik in het weekend bij mijn ouders als ik toch moet werken.En dan alsnog tzt een huurhuisje in de buurt erbij vinden.
Ik begrijp jullie uitgangspunt van samen in één huis te blijven wonen maar ik denk niet dat dat op termijn gaat werken.Nu is het nog te verwarrend allemaal en lopen je emoties te hoog op.
Veel sterkte!!
donderdag 5 juli 2012 om 00:44
Stimpy, jouw verhaal is zowat hetzelfde als mijn verhaal! Ik was op, ik kon niet meer. Ik trok die kar al die jaren alleen en kreeg elke keer verwijten naar mijn hoofd. Hij zag het gewoon allemaal anders. Wat ik nog wil zeggen, is dat een scheiding niet traumatisch hoeft te zijn. Doordat wij altijd vrienden zijn gebleven, weet zoon niet beter of papa en mama vinden elkaar gewoon aardig, maar ze kunnen niet meer samen in 1 huis. Zoon heeft niet geleden onder het uit elkaar gaan. Jouw man en die van mij zijn zo trouw als een hond, als het echt om autisme gaat. Hij zal je nooit laten vallen, zo is mijn ervaring. Dus je kinderen zien dan dat papa en mama er gewoon voor elkaar zijn, en nog van elkaar houden.
Claudia, het is een minder fraai einde bij ons geweest....na jarenlang getwijfeld te hebben en enorm veel lichamelijke en geestelijke klachten, kon ik niet meer. Ik was bezig om me voor te bereiden op weggaan en ineens heb ik de stap gezet. Binnen een week had ik een eigen woonruimte, en ik ging.
Heel rigoreus, maar dat kon niet anders. Was te lang over mijn grenzen heengegaan, kon hem toen niet meer luchten of zien.
Toen ik eenmaal op mezelf was, was ik enorm opgelucht en kreeg ik ruimte om weer normaal te doen. Vanaf toen werden we vrienden en tegenwoordig hebben we hele gesprekken vol begrip en respect. Ongelofelijk, maar de druk is ervan af..
Claudia, het is een minder fraai einde bij ons geweest....na jarenlang getwijfeld te hebben en enorm veel lichamelijke en geestelijke klachten, kon ik niet meer. Ik was bezig om me voor te bereiden op weggaan en ineens heb ik de stap gezet. Binnen een week had ik een eigen woonruimte, en ik ging.
Heel rigoreus, maar dat kon niet anders. Was te lang over mijn grenzen heengegaan, kon hem toen niet meer luchten of zien.
Toen ik eenmaal op mezelf was, was ik enorm opgelucht en kreeg ik ruimte om weer normaal te doen. Vanaf toen werden we vrienden en tegenwoordig hebben we hele gesprekken vol begrip en respect. Ongelofelijk, maar de druk is ervan af..
donderdag 5 juli 2012 om 10:18
Julus,wat goed om te lezen hoe het bij jou is gegaan.Ik hoop dat het bij ons ook zo zal gaan.We hebben geen ruzie in principe en ik verwacht ook niet dat dat gaat komen.We willen het alletwee voor de kinderen zo geruisloos mogelijk doen.Ik had nooit gedacht dat ik nu zo sterk zou voelen dat het goed is zo.Nu dat de knoop doorgehakt is zou ik het liefst ook morgen een eigen huisje gaan bewonen,ik verlang heel erg naar mijn eigen ruimte,mezelf weer te kunnen zijn zonder die eeuwige druk om mij heen die ik nog altijd voel met hem om mij heen.Ik leef er nog steeds naar hoewel ik voor het eerst voel dat ik 'erboven' sta.Bizar eigenlijk hoe mijn partner het allemaal oppakt.Die gaat gewoon verder alsof er niks aan de hand is.Hij weet natuurlijk ook niet anders te reageren.Hij voelt het ook als een opluchting dat ik de knoop heb doorgehakt al raakt het hem wel als het de kinderen betreft.
Echt heel wezenlijk zal er niet veel veranderen voor ze.Mijn partner werkt heel veel en is pas na het avondeten thuis.Ik werk vrnl. in het weekend en zal dat blijven doen zodat de kinderen in het weekend bij hem zijn en bij mij doordeweeks.Vraag is nu alleen nog hoe we dat gaan invullen vwb het huis.
Ik heb mijn zoon ingelicht wat er gaat gebeuren.Bewust heb ik alleen het gesprek gedaan omdat mijn partner niet zo'n handige prater is als het om dit soort emotionele dingen gaat.Slaat gewoon dicht.Mijn zoon is 10 jaar en begrijpt het ook wel.Hij nam het heel goed op,ik heb hem ruimte gegeven voor zijn gevoelens erover.Hij is zeer benieuwd waar we straks evt gaan wonen en of hij nieuwe vriendjes kan maken.De klap kan natuurlijk nog gaan komen als ik echt wegga,ik houd daar rekening mee.Mijn dochter van 6 weet het nog niet.Die wil ik het ook nog niet aandoen om het te vertellen.Eerst nog een paar weken school en dan wil ik haar voorbereiden op wat komen gaat na onze vakantie.Dat vind ik wel heel moeilijk want ze is zo gek op haar vader..
Toch geloof ik echt dat we hier goed aan doen en dat we met wat dips die ik echt nog wel heb er beter uit gaan komen.Althans,ik hoop het zo!
Echt heel wezenlijk zal er niet veel veranderen voor ze.Mijn partner werkt heel veel en is pas na het avondeten thuis.Ik werk vrnl. in het weekend en zal dat blijven doen zodat de kinderen in het weekend bij hem zijn en bij mij doordeweeks.Vraag is nu alleen nog hoe we dat gaan invullen vwb het huis.
Ik heb mijn zoon ingelicht wat er gaat gebeuren.Bewust heb ik alleen het gesprek gedaan omdat mijn partner niet zo'n handige prater is als het om dit soort emotionele dingen gaat.Slaat gewoon dicht.Mijn zoon is 10 jaar en begrijpt het ook wel.Hij nam het heel goed op,ik heb hem ruimte gegeven voor zijn gevoelens erover.Hij is zeer benieuwd waar we straks evt gaan wonen en of hij nieuwe vriendjes kan maken.De klap kan natuurlijk nog gaan komen als ik echt wegga,ik houd daar rekening mee.Mijn dochter van 6 weet het nog niet.Die wil ik het ook nog niet aandoen om het te vertellen.Eerst nog een paar weken school en dan wil ik haar voorbereiden op wat komen gaat na onze vakantie.Dat vind ik wel heel moeilijk want ze is zo gek op haar vader..
Toch geloof ik echt dat we hier goed aan doen en dat we met wat dips die ik echt nog wel heb er beter uit gaan komen.Althans,ik hoop het zo!