Zomaar.... schrijven

23-07-2012 22:52 74 berichten
Zo hier een topic voor mezelf Dan kan iedereen die wil reageren, dat ook gewoon doen zonder de andere schrijvers in de weg te zitten.



Vandaag GGZ gebeld dat ik even hulp nodig heb. Volgens mij ben ik hypomaan. Wat zich uit in dat ik overal aan begin en niks afmaak, continu van alles kwijt ben, he-le-maal gek wordt als iets technisch ff niet werkt etc.

En het gevaarlijkst is dat ik teveel geld uitgeef. Geen gekke dingen en vooral leuke dingen... maar dat geld dat is voor andere dingen bedoeld.



Anyway, telefoongesprek gehad. Ik zat in tranen want ik ben nog nooit zo eerlijk geweest denk ik, wil me altijd groot houden. En morgen ga ik op gesprek.



Nou, hier kunnen dus de mensen waar ik toch al contact mee had, van verschillende kletstopics, me volgen. En anderen ook. En dan kan het op de kletstopics weer over andere dingen gaan
Ben er weer. Ben officieel hypomaan. Ben blij en verdrietig tegelijk.



Hij vond het wel heel goed dat ik aan de bel had getrokken, heeft ie meerdere keren gezegd. Ik ging er bijna van janken.



Onderweg terug fietste ik langs het huis van een aangetrouwde nicht (en mijn neef dus) die kanker heeft. Ernstig. En dat relativeert weer alles... ik ga hier niet dood aan.



Ik schrijf zo even meer.
Ik moet mijn medicatie ophogen en maandag lithiumspiegel prikken. De apotheek mag hem bellen aangezien de medicatie eerder op zal zijn (altijd gedoe bij de apotheek).



Verder even niet te veel prikkels. Mijn verjaardag binnenkort kan ik beter klein houden. En later alsnog vieren.

En nu dus ook stoppen met de perfecte gebaksschoteltjes + vorkjes met bijpassend tafelkleed te zoeken in de uitverkoop want dat is niet relevant.

Hij had het ook over pinpas uit handen geven of iig aankopen te overleggen met iemand die weet van de hoed en de rand. Kleding heb ik niet nodig, zegt ie

In huis even wel de gewone dingen aanpakken (afwassen, stofzuigen e.d.) maar geen kasten in elkaar zetten enzo. Dat kan wachten.



Mijn afspraak met maatsch werk volgende week gaan we gebruiken om iets recht te zetten met de belasting. Moet bezwaar aantekenen e.d. - iets waarvan ik niet zo goed weet hoe het moet. Het gaat ook nog eens om veel geld en daarvan raak ik altijd gestresst, zulke klusjes.

En dus niet over re-integratie, dat vond ie nu niet zo'n goed idee.



Dus eigenlijk heb ik nu gewoon vakantie Ik 'mag' niet klussen maar bijv wel zwemmen, fietsen, tuinieren. Niet al te sociaal doen in de zin van al mijn vrienden langs (maar die heb ik toch niet )



Dus hoewel het even slikken was, valt het eigenlijk allemaal erg mee. Jammer van de verjaardag maar er valt ook een last van mijn schouders.

Weet alleen nog niet wat ik met Dance Valley doe... maar daar kijk ik volgende week wel naar.
anoniem_69203538e08c9 wijzigde dit bericht op 01-08-2012 11:07
Reden: kleine aanpassing
% gewijzigd
Spijker, de jaren die je al gestudeerd hebt, tellen mee. Vanaf 1991. En aangezien ik vier volle jaren ingeschreven heb gestaan (zonder iets afgerond te hebben) zou ik niet meer 'blanco' kunnen beginnen.

Zou bij wijze van spreken meteen vijfdejaars student zijn.



t Voelt gewoon een beetje stom omdat ik een paar keer concrete plannen heb gehad en er 'bijna' was voor mijn gevoel. Maar ik ben afgelopen jaar best een eind teruggezakt.

Slapeloos, geen energie, etc. Met nieuwe medicatie gaat het beter maar de tijd is wel min of meer door mijn vingers geglipt.



En het probleem... ik wil wél een carrière. Ben bang om van een simpel baantje ook weer down te raken. Maargoed, het re-integratiebureau kan me daar verder wel bij helpen. Snap nu ook wel dat het beter is met iets simpels te beginnen en dan verder te kijken. Dat ik te veel wil in één keer.



Heb ze stiekem al gemaild vanochtend, de re-integratie. Terwijl ik t eigenlijk even moet laten rusten. Maar het voelt alsof ik mijn keuze gemaakt heb nu, en dat is fijn.
Alle reacties Link kopieren
Goed dat je op tijd hulp hebt gezocht en dat je je niet groot hebt gehouden.



Je klinkt mij als iemand die al behoorlijk ver is in het proces van zelfkennis verkrijgen en weten wat je valkuilen zijn.



Daar mag je trots op zijn!
Moon



Wat goed van je dat je zelf aan de bel hebt getrokken. Wat erg dat je neef kanker heeft. Fijn dat er nu iemand is die je enigszins bijstaat door te zeggen dat je geen kleding nodig hebt.



Hopelijk gaat je afspraak bij maatschappelijk werk volgende week goed. Gelukkig kunnen ze je daar ook helpen met dit soort praktische zaken. Snap trouwens zelf ook nooit wat van de belastingdienst, laat het altijd invullen door een 'mannetje'



Heb je al kaarten voor Dance Valley? Misschien een goed idee om die op Marktplaats te zetten? Heeft een vriendin van mij vorig jaar ook gedaan, ze was verhinderd. Binnen een uur had ze de kaarten verkocht.



Ik kan me voorstellen dat je het volgende eigenlijk niet wil horen, maar is het misschien beter om het re-integreren op dit moment even te laten voor wat het is? Dat zijn ook weer allemaal nieuwe prikkels namelijk.

Ik denk dat het beter is als je eerst weer wat je stabiliteit terug vindt, en je dan pas bezig gaat houden met re-integreren
Veraan, klopt, dat heb ik ook besproken. Hij trok zo'n gezicht van: Hoe kun je daar nu aan denken op dit moment.



t Lijkt misschien ff onduidelijk omdat de discussie daarover nu wel in dit topic loopt maar het was voor mezelf al duidelijk dat het niet nu moet.

Die mail van vanochtend naar r.i.bureau was naar een vriend van me die 'toevallig' ook daar werkt, dus niet zozeer een startschot, ik moest hem toch spreken.



Oja...je weet wel welke vriend



Nee mijn afspraak met maatsch werk laat ik staan maar gebruik ik voor een belasting-dingetje.



Wat ik nog zeggen wilde... ik mag niet meer autorijden met deze medicatie.

Nou heb ik geen rijbewijs dus t is geen probleem. Maar voor de toekomst... mocht ik bijv met de auto naar mijn werk moeten, dan zou het wel kut zijn. Lijkt zo'n straf dan... trek je aan de bel, kun je meteen niet meer autorijden. Maargoed, zien we later wel weer.
Ok, dan heb ik het verkeerd begrepen! En ja, ik weet welke vriend



Ik had me ergens ook wel kunnen voorstellen dat je als een soort "noodsprong" om je "normaal" te voelen ineens had gedacht: ik ga re-integreren.

Dit herken ik namelijk wel bij mezelf. Juist op momenten dat ik het meest geconfronteerd werd met mijn beperkingen, ging ik proberen aan het werk te komen. Om mezelf te bewijzen dat ik heus wel mee kon komen met de maatschappij. Wat dan natuurlijk steeds mislukte.



Het voelt gewoon heel erg k*t als je merkt dat je (op dit moment) even niet mee kan komen met de rest. En ik dacht dat je misschien, net als ik dat altijd deed, daarom contact had gelegd met het re-integratie bureau



Vervelend dat je niet meer mag autorijden. Het is de bedoeling dus dat je deze medicatie langdurig slikt?
Goed dat je geweest bent Moon en wat fijn dat je zo gehoord bent!



Tip wat betreft het geld uitgeven:

* boodschappenlijstje maken en alleen kopen wat er op staat.

* zie je iets wat je graag wilt hebben, bijv, die gebaksbordjes , dan 3 dagen lang nadenken of je ze wel echt nodig hebt.



Vooral dat laatste scheelt mij heel veel geld!



Verder heb ik 2 spaarrekeningen. Eentje voor de reserve en vakanties e.d. Daar mag ik niet aan komen, alleen in nood en voor vakantie.

En eentje waar ik maandelijks een kleiner bedrag op spaar.

Dat mag ik dan uitgeven na die 3 dagen denken. Staat het bedrag niet op de rekening, dan mag ik het dus niet kopen.



Het werkt, zeker met in mijn achterhoofd dat ik me de schaamte van het mijn pinpas in bewaring moeten geven bespaar
Bedankt voor de praktische tips Istar. Ik heb hier echt wat aan. En ook (nog steeds) aan de opmerking dat het niet dom of falen is om hulp te vragen.



Dat nadenken over aankopen, doe ik meestal wel. Alleen nu in de uitverkoop heb ik wat meer nu-of-nooit en scoringsdrang. Maargoed, moet dat dus even niet doen.



Veraan, ik snap je.

Mijn maatsch werkster heeft me al vaker gewezen op uitstelgedrag en ook daarom dacht ik ergens: Ik zet gewoon dit proces door, hypomaan of niet. Maar goed ik doe het allemaal niet om haar een plezier te doen



Wat autorijden betreft: Ik slik normaal een kleine dosis seroquel en nu een hogere. Maar ik weet niet waar de grens ligt van wel of niet autorijden.

Maar kennelijk kunnen er in de toekomst periodes zijn dat ik niet mag rijden, en het lijkt me goed om dat wel te onthouden.



Is nu niet relevant en ik weet niet bij welke dosis het geldt.... maar ik zal dat wel een keer navragen.

Niet dat ik ooit naar een gehucht zonder OV ga verhuizen bijvoorbeeld.
Alle reacties Link kopieren
quote:Moonlight82 schreef op 24 juli 2012 @ 15:22:



Wat ik nog zeggen wilde... ik mag niet meer autorijden met deze medicatie.

Nou heb ik geen rijbewijs dus t is geen probleem. Maar voor de toekomst... mocht ik bijv met de auto naar mijn werk moeten, dan zou het wel kut zijn. Lijkt zo'n straf dan... trek je aan de bel, kun je meteen niet meer autorijden. Maargoed, zien we later wel weer.



Is het dan al zeker dat je je hele leven deze medicijnen moet slikken? Misschien over een tijd dat je kan overstappen op andere waar je wel mee mag autorijden.



Voor de tussentijd, makkelijk gezegd hoor, moet je eerst weer in het r.i. project komen, leuke baan vinden, rijbewijs halen. Probeer je nu te focussen op nu en dan met hulp stapje voor stapje kijken naar een oplossing.



Blijf je nog even bij je ouders?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
Alle reacties Link kopieren
Dom om hulp te vragen? Ben je mal, dat is juist hartstikke slim en goed!



Klinkt als een goeie, die hulpverlener waar je vandaag was. Lekker concreet!

Dus nu vakantie. Ook wel fijn toch? Is het nou net het weer voor!
Zeg maar Spijker.
Alle reacties Link kopieren
Ken je van hier en daar op het forum maar wil je gewoon even succes wensen, met alles
Alle reacties Link kopieren
Ook ik ken je alleen maar van het forum. Ben voornamelijk meelezer maar ik lees je graag. Ik vind het heel bijzonder hoe je met je ziekte omgaat en openlijk hier je gedachten over deelt. Heb er al veel van geleerd. Dus ook ik wil je graag heel veel sterkte en succes wensen.



Wat mij opvalt is dat je je nu zorgen maakt over het niet mogen rijden van medicatie omdat je eventueel in de toekomst een baan zou kunnen hebben waarbij je een rijbewijs nodig hebt die je nog niet hebt. Is dat ook een onderdeel van je hypomanie? Dat je je druk maakt om dingen waar je eigenlijk heel weinig invloed op kunt uitoefenen en die eventueel misschien zouden gebeuren? Is trouwens puur een vraag uit nieuwsgierigheid.
quote:Mazou schreef op 24 juli 2012 @ 14:00:

Goed dat je op tijd hulp hebt gezocht en dat je je niet groot hebt gehouden.



Je klinkt mij als iemand die al behoorlijk ver is in het proces van zelfkennis verkrijgen en weten wat je valkuilen zijn.



Daar mag je trots op zijn!

Dank je! Soms voelt het idd zo, soms voelt het 'terug bij af'.

Maar wat echt nieuw is van het laatste jaar (1,5 jaar) is dat ik zelf bel. Voorheen speelde ik mooi weer (of slecht weer...) en trok mijn moeder aan de bel bij GGZ. En dan was het vaak al te laat en zat ik al in een episode. Depressie dan dus.
quote:wordtel schreef op 24 juli 2012 @ 14:41:

Heb je al kaarten voor Dance Valley? Misschien een goed idee om die op Marktplaats te zetten? Heeft een vriendin van mij vorig jaar ook gedaan, ze was verhinderd. Binnen een uur had ze de kaarten verkocht.





Dank je. Nee heb nog geen kaarten. Dit NIET quoten of onthouden maar Dance Valley is op mijn verjaardag.

(ik wil echt geen verjaardagstopic vanwege herkenbaarheid...)



En daarom heb ik iig mijn fam uitgenodigd op een andere dag die week.



Maar om nou mijn 30e verjaardag te 'vieren' door niet naar Dance Valley te gaan vind ik wel heel sneu Dan heb ik die dag dus niks, fam heeft ook al andere dingen gepland op de dag zelf.



Ik kijk nog even, ik heb nog een dikke week.



Ik reageer even in stukjes op iedereen.

Zal ook even mijn posts nalopen op details want word erg herkenbaar zo.
Ik had nog niet alle reacties gelezen. Wat fijn, wat lief, bedankt! Nogmaals blij dat ik dit topic geopend heb.



Wat het rijden betreft, ik was het gisteren eigenlijk alweer vergeten. Bijna vergeten. Dus ik ging er expres even aan denken wat de gevolgen zouden kunnen zijn.

Het is namelijk heel kut als je wel een baan hebt (later) waarbij je van je auto afhankelijk bent... en dan gaat het ff niet zo lekker en dan kun je meteen niet meer werken. Of met veel gedoe.

Of een huis in een dorpje waar geen OV rijdt.



Ja het is overdreven, dat geef ik toe, maar wilde er bewust even bij stilstaan.



Verder ben ik dus erg blij met wat jullie schrijven.



Medicatie is nu opgehoogd en ik voel me nu idd al een beetje een zombie. Al die dingen waar ik gisteren nog zin in had (tuin opknappen, fietskleding kopen, zwemmen) dat interesseert me al nauwelijks meer. Wil gewoon zitten en lezen of zitten en laptoppen.

t Wordt een beetje zoeken denk ik, naar een dosering.
quote:Mylene_Valerie schreef op 24 juli 2012 @ 17:29:

[...]





Is het dan al zeker dat je je hele leven deze medicijnen moet slikken? Misschien over een tijd dat je kan overstappen op andere waar je wel mee mag autorijden.



Voor de tussentijd, makkelijk gezegd hoor, moet je eerst weer in het r.i. project komen, leuke baan vinden, rijbewijs halen. Probeer je nu te focussen op nu en dan met hulp stapje voor stapje kijken naar een oplossing.



Blijf je nog even bij je ouders?

Nee MV, deze medicatie in deze hoeveelheid is een periode.

Ik bedoel meer, ik moet nooit 'afhankelijk' van een auto worden want dán wordt een hypomanie wel heel erg kut.

En afgelopen winter heb ik ook iets geslikt waarmee ik niet mocht rijden.



Gelukkig ben ik toch al een OV- en fiets-mens.



En ja ben nog bij mijn ouders. Nog steeds geen internet thuis. Denk dat ik morgenavond sowieso naar mijn huis ga, misschien eerder.

Toen ik zo opgefokt was werd ik helemaal gék zonder internet. Nu zou ik me ook wel redden met een boek, TV en muziek.
Even een update. Ik geloof dat ik wel kan zeggen dat ik uit de hypomanie ben. Heb medicijnen niet eens zo ver opgehoogd. Het hielp al om al die dingen die ik allemaal moest/ wilde, gewoon even niet te doen.



Ben inmiddels weer in mijn eigen huis, waar het internet zowaar weer werkt.

Maar moet zeggen dat het best even wennen was, de dagen in de tuin bij mijn ouders waarbij ik niet aan boodschappen en koken hoefde te denken.... waren niet verkeerd



Vandaag ben ik het tegenovergesteld van hypomaan, geloof ik. Geslapen tot na 12en en ben nog steeds niet voortuit te branden. Eigenlijk nog te moe om koffie te zetten.

Maar dat ga ik toch maar even doen.
Wat fijn dat je stemming wat gezakt is Moon.

Wat betreft het boodschappen en koken enzo, dat is alleen maar goed, want dwingt je tot het hanteren van een ritme!



De vermoeidheid kan door de Seroquel komen en is over een paar dagen wrs wel wat minder, dan is je lichaam er weer aan gewend.



Ik hoop dat je snel de balans weer hebt
Dank je Istar. Ja is ook zo, met die boodschappen, alleen vond ik het erg prettig dat mijn ouders zoveel lekkere dingen in huis hadden

En t blijft kut dat de dichtstbijzijnde super hier 3 km vandaan is maar daar kan ik echt niks aan veranderen.



Denk ook dat ik steeds wel wat vermoeidheid voelde maar me ertegen verzette of er 'doorheen' ging.

En nu op deze regenachtige zaterdag zie ik weinig reden om er níet aan toe te geven. Ik weet dat ik me na zo'n lambal-dag meestal de volgende dag weer okee voel.
Zo ik heb een weekend achter de rug met heel veel slaap. Had donderdag ook keelpijn en de dagen erna last van opgezette klieren, misschien had ik iets onder de leden.



Tussen het slapen door wat kleine dingetjes in huis gedaan maar verder had ik nergens energie voor.



Morgen een afspraak met maatsch werk en daarvoor heb ik wel de papieren bij elkaar gelegd.



Weekenden als deze zijn kut omdat ze zo saai zijn. Het is soms wel goed om geen sociale dingen te plannen (hoewel ik eerst wel iets op de planning had maar dat heb ik ook weer afgezegd). Verder is het vast nuttig om ff goed bij te komen maar wel saai.



Hoop morgen een planning te kunnen maken voor bepaalde klussen in huis. Ouders en hopelijk broer wilden wel een keer helpen dus daar moet ik maar gebruik van maken
Goed dat je ouders en broer wil vragen om je te helpen. Zorg je ervoor dat je niet te veel ineens wilt straks?



Fijn dat je weer thuis bent maar geloof dat het verschil enorm is.

Is het je gelukt om voor jezelf te koken dit weekend ondanks de slaap en vermoeidheid?
Ieb ik heb gisteren alleen brood gegeten en vandaag een maaltijd uit de vriezer opgewarmd. Het koken zou niet echt het probleem zijn maar boodschappen doen kon ik echt niet opbrengen.



Bedankt voor je waarschuwing, ik wil eigenlijk wel teveel.

Geloof dat mijn ouders ook iets hebben van: We hebben nu tijd, we komen lekker langs en gaan aan de slag.



Misschien moet ik ze een beetje afremmen. Zij wilden ook wel helpen om voor mijn verjaardag de grote klussen af te hebben, maar nu ik het toch klein vier.... maakt het eigenlijk niet uit. Als het maar een beetje schoon is.
Alle reacties Link kopieren
Hoi Moon, vandaag de afspraak met maatschappelijk werk? Succes straks!

En rustig aan, slow and steady does the trick
Zeg maar Spijker.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven