Relaties
alle pijlers
De collega
maandag 6 augustus 2012 om 10:40
Ik heb een fantastische collega die ik de laatste maanden beter heb leren kennen. We gaan regelmatig samen uit en we zijn steeds de laatsten die buiten gaan
Ik zit zelf in een relatie maar die zit lang niet meer snor, steeds hoogoplopende discussies over kinderen die hij niet wil en ik zeker wel. We zitten al lang niet meer op dezelfde golflengte. Mijn collega heeft een schat van een dochter en is single.
Laatst had ik weer maar eens ruzie thuis en het viel mijn collega op dat ik niet lekker in m'n vel zat. 's Avonds belde hij me op om te vragen wat er mis was maar aangezien ik thuis was kon ik dat moeilijk vertellen. We hebben toen bij hem thuis afgesproken.
Ik ging bij hem langs met een flesje wijn en we hebben uren gepraat over allerlei dingen (nooit gedacht dat ie ook serieus kon zijn). We hadden een fantastische avond en sindsdien genieten we ook van elkaars gezelschap als we nog maar een beetje bij mekaar in de buurt zijn.
Laatst moest hij vlak bij me thuis zijn voor 'n demonstratie en had me gevraagd of ik langskwam, ik heb uiteraard niet getwijfeld en ben naar hem toe geweest. Zijn dochter was er ook en heb me er de hele tijd mee bezig gehouden, was een zalig gevoel. En hij steeds naar me kijken, onopvallend lachen, knipogen of denken dat ik het niet zag als hij me aan het aanstaren was.
Onbewust heb ik hetzelfde gedaan en heb hem echt opgenomen en begin steeds meer en meer te beseffen dat we veel gemeen hebben en misschien wel the perfect match zouden kunnen zijn.
Als ik hem zie krijg ik vlinders en je voelt dat er een aangename spanning hangt tussen ons. Hij raakt me soms ook "toevallig" aan of streelt soms langs m'n arm. Iets wat me steeds een fantastisch gevoel geeft.
Toch vraag ik me af wat ik hiermee doe. Langs de ene kant wil ik het ongelooflijk graag, langs de andere kant probeer ik het tegen te houden. Ik heb een vriend en je bent en blijft collega's... Hoewel we elkaar op het werk eigenlijk nooit zien aangezien ik binnendienst ben en hij buitendienst. De klik is er, ook met zijn dochter klikt het prima. Hij vraagt me om nog eens af te spreken maar ik ben bang dat ik me dan niet zal kunnen inhouden en denk dat dit wederzijds is. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik weet wel dat ik zulke gevoelens NOOIT voor mijn vriend heb gehad en dat het lang geleden is dat iemand me zo van m'n stuk kon brengen.
Wat moet ik doen als we weer afspreken? Pfffff! Ik moest dit gewoon even kwijt!
Ik zit zelf in een relatie maar die zit lang niet meer snor, steeds hoogoplopende discussies over kinderen die hij niet wil en ik zeker wel. We zitten al lang niet meer op dezelfde golflengte. Mijn collega heeft een schat van een dochter en is single.
Laatst had ik weer maar eens ruzie thuis en het viel mijn collega op dat ik niet lekker in m'n vel zat. 's Avonds belde hij me op om te vragen wat er mis was maar aangezien ik thuis was kon ik dat moeilijk vertellen. We hebben toen bij hem thuis afgesproken.
Ik ging bij hem langs met een flesje wijn en we hebben uren gepraat over allerlei dingen (nooit gedacht dat ie ook serieus kon zijn). We hadden een fantastische avond en sindsdien genieten we ook van elkaars gezelschap als we nog maar een beetje bij mekaar in de buurt zijn.
Laatst moest hij vlak bij me thuis zijn voor 'n demonstratie en had me gevraagd of ik langskwam, ik heb uiteraard niet getwijfeld en ben naar hem toe geweest. Zijn dochter was er ook en heb me er de hele tijd mee bezig gehouden, was een zalig gevoel. En hij steeds naar me kijken, onopvallend lachen, knipogen of denken dat ik het niet zag als hij me aan het aanstaren was.
Onbewust heb ik hetzelfde gedaan en heb hem echt opgenomen en begin steeds meer en meer te beseffen dat we veel gemeen hebben en misschien wel the perfect match zouden kunnen zijn.
Als ik hem zie krijg ik vlinders en je voelt dat er een aangename spanning hangt tussen ons. Hij raakt me soms ook "toevallig" aan of streelt soms langs m'n arm. Iets wat me steeds een fantastisch gevoel geeft.
Toch vraag ik me af wat ik hiermee doe. Langs de ene kant wil ik het ongelooflijk graag, langs de andere kant probeer ik het tegen te houden. Ik heb een vriend en je bent en blijft collega's... Hoewel we elkaar op het werk eigenlijk nooit zien aangezien ik binnendienst ben en hij buitendienst. De klik is er, ook met zijn dochter klikt het prima. Hij vraagt me om nog eens af te spreken maar ik ben bang dat ik me dan niet zal kunnen inhouden en denk dat dit wederzijds is. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik weet wel dat ik zulke gevoelens NOOIT voor mijn vriend heb gehad en dat het lang geleden is dat iemand me zo van m'n stuk kon brengen.
Wat moet ik doen als we weer afspreken? Pfffff! Ik moest dit gewoon even kwijt!
maandag 6 augustus 2012 om 23:08
quote:cecelie schreef op 06 augustus 2012 @ 23:03:
Uhm.... je vriend niets vertellen, het bed induiken met je collega, zwanger worden, je vriend vertellen dat het van hem is zodat hij je niet meer durft laten zitten, ondertussen je collega on the side doen in het kopieerhok, betrapt en allebei ontslagen worden, baren, jezelf een pittig kapsel aanmeten en hier komen uithuilen als vriend na de zoveelste avond geruzie om jullie huilbaby een flesje wijn uit de koelkast haalt en de avond bij een ohzo begripvolle andere vrouw doorbrengt?
.....................................
Of klinkt het advies om eerst je relatie beëindigen en dan rustig aankijken of collega bij je past misschien toch beter?Briljant! Eerste scenario is zeer realistisch scenario. Hebben reeds honderden van zulke topics gehad hier. En ik smul ervan, ik geef het eerlijk toe. Wie zijn billen brandt....
Uhm.... je vriend niets vertellen, het bed induiken met je collega, zwanger worden, je vriend vertellen dat het van hem is zodat hij je niet meer durft laten zitten, ondertussen je collega on the side doen in het kopieerhok, betrapt en allebei ontslagen worden, baren, jezelf een pittig kapsel aanmeten en hier komen uithuilen als vriend na de zoveelste avond geruzie om jullie huilbaby een flesje wijn uit de koelkast haalt en de avond bij een ohzo begripvolle andere vrouw doorbrengt?
.....................................
Of klinkt het advies om eerst je relatie beëindigen en dan rustig aankijken of collega bij je past misschien toch beter?Briljant! Eerste scenario is zeer realistisch scenario. Hebben reeds honderden van zulke topics gehad hier. En ik smul ervan, ik geef het eerlijk toe. Wie zijn billen brandt....
dinsdag 7 augustus 2012 om 08:55
Ik weet best wel dat ik zo niet verder kan en nee hoor, het is niet dat ik nog niet serieus heb nagedacht over de relatie met mijn vriend. Ik wil ook helemaal niet zomaar iets beginnen met m'n collega, de klik is er gewoon. Ik weet dat er van zijn kant ook interesse is en hij zeker nog kinderen wil. Maar dat neemt niet weg dat ik zomaar alles wat ik nu heb ga laten vallen.
Ik ben gewoon bang dat de verleiding groot zal worden als we opnieuw afspreken omdat ik een fantastisch gevoel krijg van die vent. Ik heb dit nooit met mijn vriend gehad, omdat ik steeds mijn gevoelens heb proberen tegen te houden naar iedereen toe.
Tot ik over een tijd mijn collega beter leerde kennen, waardoor ik terug een beetje kon zijn wie ik echt ben. De relatie met mijn vriend is een werkelijke sleur die er na een bepaald ogenblik uiteraard in elke relatie komt (dat weet ik ook wel). Maar hoe goed ik ook mijn best doe om hem op tijd en stond eens te verrassen of samen leuke dingen te doen, ik krijg nooit een echte reactie en het komt ook altijd van 1 kant. Ik ben iemand die spanning nodig heeft en kan genieten van kleine gebaren of dingen die iemand zegt of doet en dat mis ik gewoon bij hem.
Gewoon zonder nadenken in de auto stappen en ergens heen rijden om iets leuks te gaan doen of onbezonnen een weekend weg gaan, dat lukt niet met mijn vriend.
Voor mij is het nu gewoon een kwestie van te kijken hoe alles loopt en inderdaad mocht het duidelijker worden in de toekomst dat er meer aan de hand is dan enkel een vriendschap dan zal ik ook de eerlijkheid hebben om alles netjes te regelen met mijn vriend. Mijn vriend weet best wat mij dwars zit, hij doet er alleen niets aan om het te veranderen.
De gouden regel is nog altijd, tijd brengt raad. Maar niet denken dat ik zomaar mijn vriend ga bedriegen zonder te weten waar ik aan toe ben hoor...
Ik ben gewoon bang dat de verleiding groot zal worden als we opnieuw afspreken omdat ik een fantastisch gevoel krijg van die vent. Ik heb dit nooit met mijn vriend gehad, omdat ik steeds mijn gevoelens heb proberen tegen te houden naar iedereen toe.
Tot ik over een tijd mijn collega beter leerde kennen, waardoor ik terug een beetje kon zijn wie ik echt ben. De relatie met mijn vriend is een werkelijke sleur die er na een bepaald ogenblik uiteraard in elke relatie komt (dat weet ik ook wel). Maar hoe goed ik ook mijn best doe om hem op tijd en stond eens te verrassen of samen leuke dingen te doen, ik krijg nooit een echte reactie en het komt ook altijd van 1 kant. Ik ben iemand die spanning nodig heeft en kan genieten van kleine gebaren of dingen die iemand zegt of doet en dat mis ik gewoon bij hem.
Gewoon zonder nadenken in de auto stappen en ergens heen rijden om iets leuks te gaan doen of onbezonnen een weekend weg gaan, dat lukt niet met mijn vriend.
Voor mij is het nu gewoon een kwestie van te kijken hoe alles loopt en inderdaad mocht het duidelijker worden in de toekomst dat er meer aan de hand is dan enkel een vriendschap dan zal ik ook de eerlijkheid hebben om alles netjes te regelen met mijn vriend. Mijn vriend weet best wat mij dwars zit, hij doet er alleen niets aan om het te veranderen.
De gouden regel is nog altijd, tijd brengt raad. Maar niet denken dat ik zomaar mijn vriend ga bedriegen zonder te weten waar ik aan toe ben hoor...
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:11
ze heeft een vriend en dan wil ze haar collega.....is de mensheid nooit tevreden? Ik kan niemand krijgen en jij hebt een vriend en dan ben je niet tevreden en wil je liever je collega stel dat je je vriend verlaat en je college besluit dat je niets bent? dan? dan ben je net zo alleen als ik en raak je ook depressief.
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:14
Waarom breng je vriend niet op de hoogte van de gevoelens die je hebt voor je collega? Als je echt aan je eigen relatie wil werken ga je niet meer afspreken om te kijken of je meer voelt dan. En zo geef je je vriend ook een eerlijke kans.
De laatste zin vind ik tenenkrommend, heb je die zelf al goed doorgelezen?
En het zogenaamde gevoel dat je nog nooit bij je vriend gehad hebt bestaat voor 80% uit valse spanning. Spanning die er niet meer is als je een relatie aan zou gaan met je collega.
De laatste zin vind ik tenenkrommend, heb je die zelf al goed doorgelezen?
En het zogenaamde gevoel dat je nog nooit bij je vriend gehad hebt bestaat voor 80% uit valse spanning. Spanning die er niet meer is als je een relatie aan zou gaan met je collega.
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:15
quote:TaraD schreef op 07 augustus 2012 @ 09:14:
Waarom breng je vriend niet op de hoogte van de gevoelens die je hebt voor je collega? Als je echt iets aan je eigen relatie wil werken ga je niet meer afspreken om te kijken of je meer voelt dan. En zo geef je je vriend ook een eerlijke kans.
De laatste zin vind ik tenenkrommend, heb je die zelf al goed doorgelezen?
En het zogenaamde gevoel dat je nog nooit bij je vriend gehad hebt bestaat voor 80% uit valse spanning. Spanning die er niet meer is als je een relatie aan zou gaan met je collega.ondankbaar kind idd
Waarom breng je vriend niet op de hoogte van de gevoelens die je hebt voor je collega? Als je echt iets aan je eigen relatie wil werken ga je niet meer afspreken om te kijken of je meer voelt dan. En zo geef je je vriend ook een eerlijke kans.
De laatste zin vind ik tenenkrommend, heb je die zelf al goed doorgelezen?
En het zogenaamde gevoel dat je nog nooit bij je vriend gehad hebt bestaat voor 80% uit valse spanning. Spanning die er niet meer is als je een relatie aan zou gaan met je collega.ondankbaar kind idd
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:21
Ik vind dit inderdaad klinken alsof TO haar oude schoenen nog niet weg wil gooien.
TO, je blijft zeggen dat de relatie niet goed zit. Werk daar samen aan, of beeindig het. Erin blijven hangen omdat je niet 'alles wil laten vallen' is voor niemand een oplossing. Ongeacht of er een derde persoon in het spel is, of niet.
TO, je blijft zeggen dat de relatie niet goed zit. Werk daar samen aan, of beeindig het. Erin blijven hangen omdat je niet 'alles wil laten vallen' is voor niemand een oplossing. Ongeacht of er een derde persoon in het spel is, of niet.
dinsdag 7 augustus 2012 om 09:55
Wat nou als de rollen omgedraaid zijn. En jouw vriend heeft een 'collega' etc. (verder wil ik het niet eens beschrijven.)
Hoe zou jij je voelen?
Volgens mij is er maar één optie. Eerlijk zijn tegen je vriend. Weggaan. Alles op een rijtje zetten voor jezelf (zonder meteen een nieuwe vriend). En daarna maar eens kijken of je dit collega nog steeds zo leuk vindt en hij jou.
Hoe zou jij je voelen?
Volgens mij is er maar één optie. Eerlijk zijn tegen je vriend. Weggaan. Alles op een rijtje zetten voor jezelf (zonder meteen een nieuwe vriend). En daarna maar eens kijken of je dit collega nog steeds zo leuk vindt en hij jou.
dinsdag 7 augustus 2012 om 10:08
quote:crystaldream schreef op 07 augustus 2012 @ 08:55:
Ik weet best wel dat ik zo niet verder kan en nee hoor, het is niet dat ik nog niet serieus heb nagedacht over de relatie met mijn vriend. Ik wil ook helemaal niet zomaar iets beginnen met m'n collega, de klik is er gewoon. Ik weet dat er van zijn kant ook interesse is en hij zeker nog kinderen wil. Maar dat neemt niet weg dat ik zomaar alles wat ik nu heb ga laten vallen.
Ik ben gewoon bang dat de verleiding groot zal worden als we opnieuw afspreken omdat ik een fantastisch gevoel krijg van die vent. Ik heb dit nooit met mijn vriend gehad, omdat ik steeds mijn gevoelens heb proberen tegen te houden naar iedereen toe.
Dan spreek je gewoon NIET met je collega af.
Tot ik over een tijd mijn collega beter leerde kennen, waardoor ik terug een beetje kon zijn wie ik echt ben. De relatie met mijn vriend is een werkelijke sleur die er na een bepaald ogenblik uiteraard in elke relatie komt (dat weet ik ook wel). Maar hoe goed ik ook mijn best doe om hem op tijd en stond eens te verrassen of samen leuke dingen te doen, ik krijg nooit een echte reactie en het komt ook altijd van 1 kant. Ik ben iemand die spanning nodig heeft en kan genieten van kleine gebaren of dingen die iemand zegt of doet en dat mis ik gewoon bij hem.
Gewoon zonder nadenken in de auto stappen en ergens heen rijden om iets leuks te gaan doen of onbezonnen een weekend weg gaan, dat lukt niet met mijn vriend.
Dat kan niet als je kinderen hebt.
Voor mij is het nu gewoon een kwestie van te kijken hoe alles loopt en inderdaad mocht het duidelijker worden in de toekomst dat er meer aan de hand is dan enkel een vriendschap dan zal ik ook de eerlijkheid hebben om alles netjes te regelen met mijn vriend. Mijn vriend weet best wat mij dwars zit, hij doet er alleen niets aan om het te veranderen.
Waarom ligt de verandering bij jouw vriend? Feit blijft dat hij geen kinderen wil. Jij wil die wel, aan jou om je conclusies te trekken en het netjes af te handelen.
De gouden regel is nog altijd, tijd brengt raad. Maar niet denken dat ik zomaar mijn vriend ga bedriegen zonder te weten waar ik aan toe ben hoor... Zonder te weten waar je aan toe bent? Dus toch eerst nieuwe schoenen voordat je je oude in de recyclebak dumpt?
Ik weet best wel dat ik zo niet verder kan en nee hoor, het is niet dat ik nog niet serieus heb nagedacht over de relatie met mijn vriend. Ik wil ook helemaal niet zomaar iets beginnen met m'n collega, de klik is er gewoon. Ik weet dat er van zijn kant ook interesse is en hij zeker nog kinderen wil. Maar dat neemt niet weg dat ik zomaar alles wat ik nu heb ga laten vallen.
Ik ben gewoon bang dat de verleiding groot zal worden als we opnieuw afspreken omdat ik een fantastisch gevoel krijg van die vent. Ik heb dit nooit met mijn vriend gehad, omdat ik steeds mijn gevoelens heb proberen tegen te houden naar iedereen toe.
Dan spreek je gewoon NIET met je collega af.
Tot ik over een tijd mijn collega beter leerde kennen, waardoor ik terug een beetje kon zijn wie ik echt ben. De relatie met mijn vriend is een werkelijke sleur die er na een bepaald ogenblik uiteraard in elke relatie komt (dat weet ik ook wel). Maar hoe goed ik ook mijn best doe om hem op tijd en stond eens te verrassen of samen leuke dingen te doen, ik krijg nooit een echte reactie en het komt ook altijd van 1 kant. Ik ben iemand die spanning nodig heeft en kan genieten van kleine gebaren of dingen die iemand zegt of doet en dat mis ik gewoon bij hem.
Gewoon zonder nadenken in de auto stappen en ergens heen rijden om iets leuks te gaan doen of onbezonnen een weekend weg gaan, dat lukt niet met mijn vriend.
Dat kan niet als je kinderen hebt.
Voor mij is het nu gewoon een kwestie van te kijken hoe alles loopt en inderdaad mocht het duidelijker worden in de toekomst dat er meer aan de hand is dan enkel een vriendschap dan zal ik ook de eerlijkheid hebben om alles netjes te regelen met mijn vriend. Mijn vriend weet best wat mij dwars zit, hij doet er alleen niets aan om het te veranderen.
Waarom ligt de verandering bij jouw vriend? Feit blijft dat hij geen kinderen wil. Jij wil die wel, aan jou om je conclusies te trekken en het netjes af te handelen.
De gouden regel is nog altijd, tijd brengt raad. Maar niet denken dat ik zomaar mijn vriend ga bedriegen zonder te weten waar ik aan toe ben hoor... Zonder te weten waar je aan toe bent? Dus toch eerst nieuwe schoenen voordat je je oude in de recyclebak dumpt?
dinsdag 7 augustus 2012 om 11:09
quote:crystaldream schreef op 07 augustus 2012 @ 08:55:
Ik weet dat er van zijn kant ook interesse is en hij zeker nog kinderen wil. Maar dat neemt niet weg dat ik zomaar alles wat ik nu heb ga laten vallen. Je bedoelt waarschijnlijk het tegenovergestelde, dat je niet zomaar (zonder garanties van collega) alles wil laten vallen? Maar wat laat je dan vallen? Een liefdeloze relatie met iemand waar je geen respect voor hebt en die geen kinderen van je wil.
Ik weet dat er van zijn kant ook interesse is en hij zeker nog kinderen wil. Maar dat neemt niet weg dat ik zomaar alles wat ik nu heb ga laten vallen. Je bedoelt waarschijnlijk het tegenovergestelde, dat je niet zomaar (zonder garanties van collega) alles wil laten vallen? Maar wat laat je dan vallen? Een liefdeloze relatie met iemand waar je geen respect voor hebt en die geen kinderen van je wil.
dinsdag 7 augustus 2012 om 11:16
Jij hebt je een middagje beziggehouden met zijn dochter en dat was allemaal zalig. Oke en je denkt dat het altijd zo zalig zal zijn?
Keep on dreaming.
Verder geef je aan spanning nodig te hebben en spontane en onbezonnen dingen te willen doen in een relatie.
Dat gaat hem dus ook niet worden met je collega. Want die heeft namelijk een klein kind. Kleine kinderen en onbezonnen dingen gaan niet samen, echt niet. Niet zoals jij het wilt in ieder geval.
Volgens mij moet je je gewoon bij de kern van het probleem houden en dat is dat je huidige relatie niet goed zit.
Keep on dreaming.
Verder geef je aan spanning nodig te hebben en spontane en onbezonnen dingen te willen doen in een relatie.
Dat gaat hem dus ook niet worden met je collega. Want die heeft namelijk een klein kind. Kleine kinderen en onbezonnen dingen gaan niet samen, echt niet. Niet zoals jij het wilt in ieder geval.
Volgens mij moet je je gewoon bij de kern van het probleem houden en dat is dat je huidige relatie niet goed zit.
dinsdag 7 augustus 2012 om 15:54