Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 19 juni 2007 om 11:18
Het gaat hier oké...
Diep aan het nadenken, allebei over de weg die we (nu en op korte termijn) gaan. Soms vergeten we daar ook samen over te praten, het is allemaal even zo veel en zo vol dat het haast makkelijker is je angsten alleen in je hoofd te bespreken. Het binnen te houden. Maar dat werkt niet, en dat realiseren we ons. Dus na enkele dagen om elkaar heen draaien gaan we dan toch maar wel snel bij elkaar zitten om elkaar bij te praten. Dat is niet altijd fijn, we gaan allebei anders met de zaken om, maar wel goed en fijner dan wanneer we het niet doen. Delen, dat maakt de last minder zwaar en maakt het makkelijker de ander tegemoet te komen. Te begrijpen. Ik ben blij dat we dat kunnen.
Mops doet eht goed. Ze is de laatste weken een beetje aan het kwakkelen geweest met haar gezondheid (eerst die roodvonk en toen afgelopen weekend slapeloze nachten vanwege een allergische reactie op muggenbulten, arm meiske..), maar zo ontwikkeld zich als een toerelier.
Ze gaat er ook goed mee om. Ze weet dat Hero een "hele zere buik" heeft omdat hij "heel ziek" is en dat we daarom vaak naar de dokter moeten. Ze weet ook dat de pijn en ziekte van Hero anders is dan de pijn of ziekte die zij of ik af en toe hebben. Ze maakt zich dan ook wel eens bezorgd (Hero kreunt soms wel eens zacht, bij het opstaan van zijn stoel bijvoorbeeld, en dan vraagt ze meteen zorgzaam of hij weer bij de dokter moet slapen) maar tegelijkertijd maakt ze er neit meer van dan dat het is. Dit is de Hero zoals ze hem kent. Ze is niet bang of verdrietig, alleen soms een beetje bezorgd. Zeker sinds ze begrijpt dat Hero van de dokter een prik krijgt, dat is toch wel het wreedste dat ze haar Hero aan konden doen, hihi...
Maar over Mopsey en hoe zij met de situatie omgaat maak ik me op dit moment geen zorgen. Wel vraag ik mij wel eens af hoe ik het haar vertellen moet als Hero er niet meer zou zijn, en hoe ze daar mee om zal gaan. Maar komt tijd, komt raad. Ik weet nu niet hoe oud ze dan zal zijn, en hoe ze er dan in staat. Dus ik kan wel allemaal scenario's gaan bedenken, maar ik weet niet hoe het loopt. Wel weet ik hoe ik bepaalde dingen niet wil (Hero slaapt...) en langzaam krijg ik een beeld bij wat ik wel wil, maar ik ben er nog niet helemaal over uit.
Ben dan ook wel benieuwd hoe het nu met Mark gaat. Zeker nu het net vaderdag is geweest. Heb je nog contact met hem gehad, Romilda?
Donderdag gaan Hero en ik, als het lukt, waarschijnlijk even naar het strand nadat we bij de bestralingsmeneer zijn geweest. Even de frisse wind inademen. Fijn, we zijn al zo lang niet samen er op uit geweest, écht samen. Alleen 2 x naar een verjaardag, maar dit hele jaar nog niets alleen wij. Ik heb er gewoon zin in. Daarna lekker een visje eten op de boulevard. Leukleukleuk. Het is haast alsof ik als jong meisje een afspraakje heb...
.
(nu maar hopen dat het hem inderdaad lukt qua energie...)
Diep aan het nadenken, allebei over de weg die we (nu en op korte termijn) gaan. Soms vergeten we daar ook samen over te praten, het is allemaal even zo veel en zo vol dat het haast makkelijker is je angsten alleen in je hoofd te bespreken. Het binnen te houden. Maar dat werkt niet, en dat realiseren we ons. Dus na enkele dagen om elkaar heen draaien gaan we dan toch maar wel snel bij elkaar zitten om elkaar bij te praten. Dat is niet altijd fijn, we gaan allebei anders met de zaken om, maar wel goed en fijner dan wanneer we het niet doen. Delen, dat maakt de last minder zwaar en maakt het makkelijker de ander tegemoet te komen. Te begrijpen. Ik ben blij dat we dat kunnen.
Mops doet eht goed. Ze is de laatste weken een beetje aan het kwakkelen geweest met haar gezondheid (eerst die roodvonk en toen afgelopen weekend slapeloze nachten vanwege een allergische reactie op muggenbulten, arm meiske..), maar zo ontwikkeld zich als een toerelier.
Ze gaat er ook goed mee om. Ze weet dat Hero een "hele zere buik" heeft omdat hij "heel ziek" is en dat we daarom vaak naar de dokter moeten. Ze weet ook dat de pijn en ziekte van Hero anders is dan de pijn of ziekte die zij of ik af en toe hebben. Ze maakt zich dan ook wel eens bezorgd (Hero kreunt soms wel eens zacht, bij het opstaan van zijn stoel bijvoorbeeld, en dan vraagt ze meteen zorgzaam of hij weer bij de dokter moet slapen) maar tegelijkertijd maakt ze er neit meer van dan dat het is. Dit is de Hero zoals ze hem kent. Ze is niet bang of verdrietig, alleen soms een beetje bezorgd. Zeker sinds ze begrijpt dat Hero van de dokter een prik krijgt, dat is toch wel het wreedste dat ze haar Hero aan konden doen, hihi...
Maar over Mopsey en hoe zij met de situatie omgaat maak ik me op dit moment geen zorgen. Wel vraag ik mij wel eens af hoe ik het haar vertellen moet als Hero er niet meer zou zijn, en hoe ze daar mee om zal gaan. Maar komt tijd, komt raad. Ik weet nu niet hoe oud ze dan zal zijn, en hoe ze er dan in staat. Dus ik kan wel allemaal scenario's gaan bedenken, maar ik weet niet hoe het loopt. Wel weet ik hoe ik bepaalde dingen niet wil (Hero slaapt...) en langzaam krijg ik een beeld bij wat ik wel wil, maar ik ben er nog niet helemaal over uit.
Ben dan ook wel benieuwd hoe het nu met Mark gaat. Zeker nu het net vaderdag is geweest. Heb je nog contact met hem gehad, Romilda?
Donderdag gaan Hero en ik, als het lukt, waarschijnlijk even naar het strand nadat we bij de bestralingsmeneer zijn geweest. Even de frisse wind inademen. Fijn, we zijn al zo lang niet samen er op uit geweest, écht samen. Alleen 2 x naar een verjaardag, maar dit hele jaar nog niets alleen wij. Ik heb er gewoon zin in. Daarna lekker een visje eten op de boulevard. Leukleukleuk. Het is haast alsof ik als jong meisje een afspraakje heb...
. (nu maar hopen dat het hem inderdaad lukt qua energie...)
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 20 juni 2007 om 10:13
woensdag 20 juni 2007 om 18:46
Hey Mims,
Had even wat moeite met reageren, zit een beetje in een dip. Maar met Mark gaat het eigenlijk best wel goed. Hij is zondag naar het graf geweest met zijn moeder. Wij dachten dat hij dan wel weer helemaal van streek zou zijn maar dat was niet zo. Hij had een stenen konijntje gekocht en hij heeft het onkruid weggehaald en geharkt. (Ik had het expres laten staan omdat ik wist dat hij ook altijd spulletjes meenam om het graf bij te houden). Zonder tranen eigenlijk. En nu net is ie hier met zijn rapport geweest. Hij heeft echt een heel goed rapport, echt ongelooflijk. Ray zou zo trots geweest zijn. En dat besef doet dan weer zo'n pijn. Verder heb ik van zijn moeder begrepen dat ie wel last heeft van angsten. Zo had ze pas de tuin gedaan en had ze het in haar rug. Mark werd meteen heel bang en hysterisch dat mam nu zeker ook die rotkanker in haar lijf had en dat ze ook dood zou gaan. En waar hij dan toch naar toe moest, dan had ie niemand meer... Zo verdrietig. Hij heeft nu wel aangegeven bij de nieuwe man van mam te willen blijven. En dat zou ze dan wel gaan regelen. Maar verder doet hij het echt heel goed. Soms ben ik te bang dat het te goed gaat en dat ie ergens een terugslag krijgt. Maar daar lopen we nog maar niet op vooruit. 11 is natuurlijk al een beetje een rare leeftijd zo tegen de pubertijd aan...
Hoe is het nu met jullie? Al goed voorbereid voor het gesprek met de radiotherapeut? (dat was toch morgen hé of zit ik er een dag naast?)
Het is inderdaad goed om af en toe eerst in jezelf alles op een rijtje te zetten met al je gevoelens en emoties en er daarna over te praten. Dat heb ik ook zo vaak gedaan. Soms is het te veel, te erg om het ineens samen te bespreken. Dat herken ik ook wel weer.
Nou ik wens jullie veel sterkte weer.
Liefs Rommel.
*;
Had even wat moeite met reageren, zit een beetje in een dip. Maar met Mark gaat het eigenlijk best wel goed. Hij is zondag naar het graf geweest met zijn moeder. Wij dachten dat hij dan wel weer helemaal van streek zou zijn maar dat was niet zo. Hij had een stenen konijntje gekocht en hij heeft het onkruid weggehaald en geharkt. (Ik had het expres laten staan omdat ik wist dat hij ook altijd spulletjes meenam om het graf bij te houden). Zonder tranen eigenlijk. En nu net is ie hier met zijn rapport geweest. Hij heeft echt een heel goed rapport, echt ongelooflijk. Ray zou zo trots geweest zijn. En dat besef doet dan weer zo'n pijn. Verder heb ik van zijn moeder begrepen dat ie wel last heeft van angsten. Zo had ze pas de tuin gedaan en had ze het in haar rug. Mark werd meteen heel bang en hysterisch dat mam nu zeker ook die rotkanker in haar lijf had en dat ze ook dood zou gaan. En waar hij dan toch naar toe moest, dan had ie niemand meer... Zo verdrietig. Hij heeft nu wel aangegeven bij de nieuwe man van mam te willen blijven. En dat zou ze dan wel gaan regelen. Maar verder doet hij het echt heel goed. Soms ben ik te bang dat het te goed gaat en dat ie ergens een terugslag krijgt. Maar daar lopen we nog maar niet op vooruit. 11 is natuurlijk al een beetje een rare leeftijd zo tegen de pubertijd aan...
Hoe is het nu met jullie? Al goed voorbereid voor het gesprek met de radiotherapeut? (dat was toch morgen hé of zit ik er een dag naast?)
Het is inderdaad goed om af en toe eerst in jezelf alles op een rijtje te zetten met al je gevoelens en emoties en er daarna over te praten. Dat heb ik ook zo vaak gedaan. Soms is het te veel, te erg om het ineens samen te bespreken. Dat herken ik ook wel weer.
Nou ik wens jullie veel sterkte weer.
Liefs Rommel.
*;
donderdag 21 juni 2007 om 15:23
Nog niet naar het strand geweest, Hero is na het bezoek aan de bestralingsmeneer (die overigens een bestraligsmevrouw bleek, oeps...) zo zijn bed weer ingerold en ligt nu al twee uur diep te slpaen, dus we gaan straks nog even. Ook goed. Is er fijn weer voor.
We zitten bom-boordevol informatie, het was een goed gesprek. Fijne vrouw ook, heel eerlijk en realistisch, heel rustig. Dat was prettig praten.
We zijn bijgepraat over de bijwerkingen, voor- en nadelen van bestraling en hoe het traject er voor Hero eventueel uit zou zien.
Nu mag hij nog een weekje brainstormen, en zijn verstand en gevoel op één lijn zien te krijgen, maar daar heb ik alle vertrouwen in. Dat lukt hem, en dan maakt hij eind komende week een weloverwogen beslissing.
Weer een week voorbij, maar volgens de bestralingsmevrouw maakte dat niet uit. Beter weloverwogen iets wel/niet doen, dan je er halsoverkop instorten en spijt krijgen. Want halverwege met bestraling stoppen, dat heeft juist een negatief effect, hebben we begrepen (net zoals heht jojo-effect bij lijnen, zeg maar...).
Rommel je bent een bikkel. Bedankt voor je reactie! Goed om te horen dat eht met Mark voor nu okay gaat, verdrietig om te lezen dat jij in een diep dal zit (hoe begrijpelijk ook.). Ik heb met je te doen, meid, het is niet niks allemaal, en vind je zoals altijd een kanjer!
*;
Rest van de aanwezigen; dank!
We zitten bom-boordevol informatie, het was een goed gesprek. Fijne vrouw ook, heel eerlijk en realistisch, heel rustig. Dat was prettig praten.
We zijn bijgepraat over de bijwerkingen, voor- en nadelen van bestraling en hoe het traject er voor Hero eventueel uit zou zien.
Nu mag hij nog een weekje brainstormen, en zijn verstand en gevoel op één lijn zien te krijgen, maar daar heb ik alle vertrouwen in. Dat lukt hem, en dan maakt hij eind komende week een weloverwogen beslissing.
Weer een week voorbij, maar volgens de bestralingsmevrouw maakte dat niet uit. Beter weloverwogen iets wel/niet doen, dan je er halsoverkop instorten en spijt krijgen. Want halverwege met bestraling stoppen, dat heeft juist een negatief effect, hebben we begrepen (net zoals heht jojo-effect bij lijnen, zeg maar...).
Rommel je bent een bikkel. Bedankt voor je reactie! Goed om te horen dat eht met Mark voor nu okay gaat, verdrietig om te lezen dat jij in een diep dal zit (hoe begrijpelijk ook.). Ik heb met je te doen, meid, het is niet niks allemaal, en vind je zoals altijd een kanjer!
*;
Rest van de aanwezigen; dank!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 21 juni 2007 om 18:45
Ik had echt het mooie weer gewenst hoor Mimsey........hier was het ook lekker weer,maar misschien is regen ook wel lekker,tenminste dat vind ik wel als ik me wat verdrietig voel,je voelt je dan een met het weer .Nou succes met weer een week nadenken,weet zeker dat er een goeie beslissing uitkomt,een beslissing waar in de eerste plaats Hero achterstaat,en jij je in kan vinden.
Een super dikke knuffel *; *; *;
donderdag 21 juni 2007 om 19:34
<img src="http://www.thedutchmountain.com/photopl ... laas-1.jpg" />
vrijdag 22 juni 2007 om 10:11
Ja, strand gezien. Drie minuutjes, toen kon Hero niet meer op zijn benen staan en liepen we weer terug.
Ook "ons" restaurantje gezien. Vijf minuutjes, toen trok Hero de herrie niet meer en hebben we de zaak weer verlaten.
Een half uur na aankomst zaten we weer in de auto terug, beiden stil en et tranen over onze wangen. Volgens Hero moeten we dit snel nog maar eens over doen, maar ik heb geen idee wanneer...
Thuis niets meer gegeten, wel op ruzie-achtige toon met elkaar gepraat. Fuck. Wel hebben we het voor het slapen afgekust (uiterst kuis!), maar toch...
Gisteren moeten we maar snel vergeten.
Ook "ons" restaurantje gezien. Vijf minuutjes, toen trok Hero de herrie niet meer en hebben we de zaak weer verlaten.
Een half uur na aankomst zaten we weer in de auto terug, beiden stil en et tranen over onze wangen. Volgens Hero moeten we dit snel nog maar eens over doen, maar ik heb geen idee wanneer...
Thuis niets meer gegeten, wel op ruzie-achtige toon met elkaar gepraat. Fuck. Wel hebben we het voor het slapen afgekust (uiterst kuis!), maar toch...
Gisteren moeten we maar snel vergeten.
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 22 juni 2007 om 10:17
lieve mims,
wat balen, je had je er zo op verheugd. Maar ik heb er vertrouwen in dat jullie snel weer kunnen gaan. Wacht eerst deze moeilijke week maar eens af.
Ik reageer nooit maar lees en leef met jullie mee.
Jullie zijn echt mijn voorbeeld. Ik moet nog 1 chemo. Ik mag niet klagen.
Vind het zo bewonderenswaardig hoe jullie met deze klotesituatie omgaan.
sterke en veel liefs*;
groetjes marcec
wat balen, je had je er zo op verheugd. Maar ik heb er vertrouwen in dat jullie snel weer kunnen gaan. Wacht eerst deze moeilijke week maar eens af.
Ik reageer nooit maar lees en leef met jullie mee.
Jullie zijn echt mijn voorbeeld. Ik moet nog 1 chemo. Ik mag niet klagen.
Vind het zo bewonderenswaardig hoe jullie met deze klotesituatie omgaan.
sterke en veel liefs*;
groetjes marcec
