Gezondheid
alle pijlers
Bang voor narcose...
zaterdag 1 september 2012 om 12:38
Hallo allemaal,
Ik word binnenkort geopereerd aan mijn schildklier vanwege een knobbel op mijn schildklier van 2,8 cm. Ze halen de helft van de schildklier weg. Na de punctie konden ze niet goed een onderscheid maken tussen goed of kwaadaardig, dus een operatie is noodzakelijk.
Ik heb erg aan het idee moeten wennen. Voor mijn gevoel stond mijn hele wereld even stil. De kans dat het kwaadaardig kan zijn ligt tussen de 15%-25% en ik word daar best zenuwachtig van. Toch ben ik er wel wat rustiger onder en hoop ik op het beste.
Wat ik moeilijker kan loslaten is mijn angst voor de operatie. En dan vooral de narcose. Ik heb in mijn tienerjaren een straatfobie gehad die vooral was gericht op mijn angst om flauw te vallen. De fobie heb ik overwonnen, maar de angst om de controle te verliezen is nog steeds in grote mate aanwezig. Ik zie dus enorm op tegen de operatie en kan mezelf maar moeilijk geruststellen.
Daarbij staat mijn leven momenteel ook echt even stil. Ik wil helemaal geen sociale dingen doen, zit erg in mijn eigen wereld. Kan soms ook zomaar in tranen uitbarsten, gewoon van angst. Het beheerst momenteel echt mijn leven en daar baal ik van. Het voelt heel onvolwassen.
Wie wil zijn/haar ervaringen met mij delen? Wat kan ik verwachten? Hoe was je eigen ervaring? Ik merk dat ik heel veel behoefte heb om erover te praten en me voor te bereiden. Ik geloof dat mijn omgeving inmiddels gek van me wordt, vandaar dat ik het nu hier probeer
Alvast bedankt!
Ik word binnenkort geopereerd aan mijn schildklier vanwege een knobbel op mijn schildklier van 2,8 cm. Ze halen de helft van de schildklier weg. Na de punctie konden ze niet goed een onderscheid maken tussen goed of kwaadaardig, dus een operatie is noodzakelijk.
Ik heb erg aan het idee moeten wennen. Voor mijn gevoel stond mijn hele wereld even stil. De kans dat het kwaadaardig kan zijn ligt tussen de 15%-25% en ik word daar best zenuwachtig van. Toch ben ik er wel wat rustiger onder en hoop ik op het beste.
Wat ik moeilijker kan loslaten is mijn angst voor de operatie. En dan vooral de narcose. Ik heb in mijn tienerjaren een straatfobie gehad die vooral was gericht op mijn angst om flauw te vallen. De fobie heb ik overwonnen, maar de angst om de controle te verliezen is nog steeds in grote mate aanwezig. Ik zie dus enorm op tegen de operatie en kan mezelf maar moeilijk geruststellen.
Daarbij staat mijn leven momenteel ook echt even stil. Ik wil helemaal geen sociale dingen doen, zit erg in mijn eigen wereld. Kan soms ook zomaar in tranen uitbarsten, gewoon van angst. Het beheerst momenteel echt mijn leven en daar baal ik van. Het voelt heel onvolwassen.
Wie wil zijn/haar ervaringen met mij delen? Wat kan ik verwachten? Hoe was je eigen ervaring? Ik merk dat ik heel veel behoefte heb om erover te praten en me voor te bereiden. Ik geloof dat mijn omgeving inmiddels gek van me wordt, vandaar dat ik het nu hier probeer
Alvast bedankt!
zaterdag 1 september 2012 om 12:54
Ik heb een tumor gehad, punctie etc wezen uit dat het goedaardig was maar echte zekerheid pas nadat het dmv een operatie was verwijderd. Ik heb maanden als in een roes geleefd, deed wel mijn dingen maar blijkbaar in mijn onderbewust zijn toch er erg mee bezig zijn. Ook heel wat slapeloze nachten gehad. Narcose heb ik gewoon over me heen laten komen. Was de dag van de operatie erg rustig, kreeg paar uurtjes voor de ingreep een kalmeringstabletje en heb toen zelfs nog even geslapen. Heb alles heel bewust meegemaakt totdat ik op de operatietafel in slaap werd gebracht. Na de operatie nog een week moeten wachten op de definitieve uitslag: gelukkig goedaardig. Toen kwamen bij mij alle emotie's van de afgelopen maanden er uit en ben ik gaan janken als een klein kind.
Ga voor het positieve, laat het gebeuren, je kunt er zelf zo weinig aan doen namelijk. Heb geloof in de artsen en dat zij echt wel hun stinkende best doen om het allemaal goed te laten verlopen! Heel veel sterkte!
Ga voor het positieve, laat het gebeuren, je kunt er zelf zo weinig aan doen namelijk. Heb geloof in de artsen en dat zij echt wel hun stinkende best doen om het allemaal goed te laten verlopen! Heel veel sterkte!
zaterdag 1 september 2012 om 12:57
Er zijn genoeg mensen die bang zijn voor de controle bij de tandarts, en dat is dan nog iets dat je regelmatig doet. Dit is wel even andere koek, daar mag je best zenuwachtig voor zijn hoor.
Je kunt bach-rescuespray proberen, daar word je wat rustiger van (reformwinkels). Opschrijven wat je bezig houdt kan ook helpen.
En ik ben wel eens onder narcose geweest, voelde me daarna heerlijk ontspannen. Zó ontspannen dat ik nog ruim 12 uur heb doorgeslapen. Heerlijk.
Je kunt bach-rescuespray proberen, daar word je wat rustiger van (reformwinkels). Opschrijven wat je bezig houdt kan ook helpen.
En ik ben wel eens onder narcose geweest, voelde me daarna heerlijk ontspannen. Zó ontspannen dat ik nog ruim 12 uur heb doorgeslapen. Heerlijk.
zaterdag 1 september 2012 om 13:00
zaterdag 1 september 2012 om 13:02
jeetje Dufty kan me heel goed voorstellen dat je daar zenuwachtig van wordt.
Ik ben gister in een MRI scan geweest voor bult in mn rug, en ben ook super zenuwachtig voor de uitslag as woensdag.
Terwijl bij mij wordt gedacht aan een vetbulr. (maar toch die onzekerheid, wat als......)
Ik kan me je angst heel goed voorstellen.
Ik ben gister in een MRI scan geweest voor bult in mn rug, en ben ook super zenuwachtig voor de uitslag as woensdag.
Terwijl bij mij wordt gedacht aan een vetbulr. (maar toch die onzekerheid, wat als......)
Ik kan me je angst heel goed voorstellen.
zaterdag 1 september 2012 om 13:02
Ik riep ook altijd dat ik het vreselijk zou vinden, een operatie. Ik vond narcose ook maar niks, het idee dat je helemaal geen controle meer hebt... Maar toen ik dit jaar voor het eerst werd geopereerd, was mijn angst voor de narcose eigenlijk vrij snel verdwenen. Ik herinner me dat ik wakker werd en riep dat ik veel pijn had, ik kreeg twee injecties en sliep (volgens mij) direct weer verder. Het duurde toch wel een paar uur voor ik weer helemaal bij zinnen was en besefte wat er nou allemaal was gebeurd, prima gevoel.
zaterdag 1 september 2012 om 13:08
quote:dufty schreef op 01 september 2012 @ 13:02:
Exces, het grappige is dat ik dat voornamelijk om me heen hoor, dat gevoel van heerlijk te hebben geslapen. Maar het moment dat je wordt weggereden naar de OK en weet dat het echt gaat gebeuren, daar kan ik nu al van in paniek raken...Eerlijk gezegd heb ik nauwelijks iets van die rit meegekregen. Ik kreeg ´s ochtends al een spuitje waar ik suf van werd. Kan me van die dag herinneren dat ze mijn bed van de rem haalden, dat ik mijn ogen opendeed in de gang, toen was ik in de ok (daar was het koud), chirurg heeft me een hand gegeven. Het volgende dat ik weet was dat ik wakker werd en een verpleegster vroeg of ik het koud had. In mijn herinnering duurde dit alles 3 minuten. In werkelijkheid kreeg ik dat spuitje rond 10 uur ´s ochtends, de operatie begon om één uur en om vijf werd ik wakker. Ik weet nog wel dat ik dacht; die deken is natuurlijk omdat het hier zo koud is, met de ok nog in gedachten, maar toen was het al voorbij.
Exces, het grappige is dat ik dat voornamelijk om me heen hoor, dat gevoel van heerlijk te hebben geslapen. Maar het moment dat je wordt weggereden naar de OK en weet dat het echt gaat gebeuren, daar kan ik nu al van in paniek raken...Eerlijk gezegd heb ik nauwelijks iets van die rit meegekregen. Ik kreeg ´s ochtends al een spuitje waar ik suf van werd. Kan me van die dag herinneren dat ze mijn bed van de rem haalden, dat ik mijn ogen opendeed in de gang, toen was ik in de ok (daar was het koud), chirurg heeft me een hand gegeven. Het volgende dat ik weet was dat ik wakker werd en een verpleegster vroeg of ik het koud had. In mijn herinnering duurde dit alles 3 minuten. In werkelijkheid kreeg ik dat spuitje rond 10 uur ´s ochtends, de operatie begon om één uur en om vijf werd ik wakker. Ik weet nog wel dat ik dacht; die deken is natuurlijk omdat het hier zo koud is, met de ok nog in gedachten, maar toen was het al voorbij.
zaterdag 1 september 2012 om 13:08
Jemig Duft, wat schrik ik daar van! Ik heb zeker wat gemist op de groep. Tsjonge wat een spanning.
Wat betreft narcose; ik ben nu zo'n 4 keer onder narcose geweest en ik weet de eerste keer nog heel goed. Het leek me doodeng. Maar achteraf was het een piece of cake. Je kunt wellicht van te voren je ansgt aangeven (ben je al bij de anestesist geweest?!) en vragen of duftman mee mag tot je onder narcose bent. (Ik vind zelf namelijk het afscheid nemen altijd het lastigst.)
Als je eenmaal in slaap bent, heb je het idee dat je meteen weer wakker wordt. Dat is een beetje gek, maar ook heel fijn. Naar je idee is het in een split second gebeurd.
Ik kan me voorstellen dat je leven even helemaal op z'n kop staat.
Ik ga enorm duimen dat deze operatie uitsluitsel geeft en er duidelijk wordt dat dit goedaardig is.
Wat betreft narcose; ik ben nu zo'n 4 keer onder narcose geweest en ik weet de eerste keer nog heel goed. Het leek me doodeng. Maar achteraf was het een piece of cake. Je kunt wellicht van te voren je ansgt aangeven (ben je al bij de anestesist geweest?!) en vragen of duftman mee mag tot je onder narcose bent. (Ik vind zelf namelijk het afscheid nemen altijd het lastigst.)
Als je eenmaal in slaap bent, heb je het idee dat je meteen weer wakker wordt. Dat is een beetje gek, maar ook heel fijn. Naar je idee is het in een split second gebeurd.
Ik kan me voorstellen dat je leven even helemaal op z'n kop staat.
Ik ga enorm duimen dat deze operatie uitsluitsel geeft en er duidelijk wordt dat dit goedaardig is.
zaterdag 1 september 2012 om 13:14
Hoi Dufty,
Heel herkenbaar je gevoel en angst.
Ik ben twee weken geleden geopereerd (gecuretteerd na een miskraam) onder algehele narcose (dit moest, ik had geen andere keuze).
Vantevoren heb iik doodsangsten uitgestaan. Ik was doodsbang dat ik niet meer wakker zou worden. Ook was ik als de dood dat ik van alles zou voelen en dit niet zou kunnen zeggen.
Op de dag van de operatie werd mij gevraagd of ik iets kalmerende wilde (dormicum). Ik wilde dit niet, ook uit angst de controle te verliezen).
Voordat je na de OK gaat word je naar een voorbereidingskamer gebracht. Daar krijg je je infuus e.d. Hele lieve aardige mensen.
Alle mensen die bij de operatie zijn staan dan om je bed.
Ik kreeg een kapje op mijn neus en dan spuiten ze in het infuus het narcosemiddel. Je doet je ogen dicht en je bent zo snel weg dat je het niet eens door hebt...
Ik werd heel rustig wakker. Had dit niet verwacht omdatvik heel angstig de narcose inging. Maar ik dacht dat ik thuis was. Eerste wat ik zei "ik ben weer wakker geworden". Ja, zei de assistent, dat heb ik toch beloofd!
Ik ben wel drie dagen misselijk geweest van de narcose, maar dit vond ik zelf niet zo erg omdat ik al weer bij kennis was.
Heel veel sterkte en als je nog wat wilt weten hoornig het graag!
Heel herkenbaar je gevoel en angst.
Ik ben twee weken geleden geopereerd (gecuretteerd na een miskraam) onder algehele narcose (dit moest, ik had geen andere keuze).
Vantevoren heb iik doodsangsten uitgestaan. Ik was doodsbang dat ik niet meer wakker zou worden. Ook was ik als de dood dat ik van alles zou voelen en dit niet zou kunnen zeggen.
Op de dag van de operatie werd mij gevraagd of ik iets kalmerende wilde (dormicum). Ik wilde dit niet, ook uit angst de controle te verliezen).
Voordat je na de OK gaat word je naar een voorbereidingskamer gebracht. Daar krijg je je infuus e.d. Hele lieve aardige mensen.
Alle mensen die bij de operatie zijn staan dan om je bed.
Ik kreeg een kapje op mijn neus en dan spuiten ze in het infuus het narcosemiddel. Je doet je ogen dicht en je bent zo snel weg dat je het niet eens door hebt...
Ik werd heel rustig wakker. Had dit niet verwacht omdatvik heel angstig de narcose inging. Maar ik dacht dat ik thuis was. Eerste wat ik zei "ik ben weer wakker geworden". Ja, zei de assistent, dat heb ik toch beloofd!
Ik ben wel drie dagen misselijk geweest van de narcose, maar dit vond ik zelf niet zo erg omdat ik al weer bij kennis was.
Heel veel sterkte en als je nog wat wilt weten hoornig het graag!
zaterdag 1 september 2012 om 13:16
Geen tumor aan de schildklier. Wel een erg langdurige operatie. Ik heb verder ook geen last van de narcose gehad zoals misselijkheid oid. Wel na die tijd nog een paar weken erg moe zijn. Als je bij de anesthesist komt gewoon aangeven dat je bang bent, meestal vragen ze dat zelf wel al of je tegen de ingreep opziet.
zaterdag 1 september 2012 om 13:18
quote:dufty schreef op 01 september 2012 @ 13:02:
Exces, het grappige is dat ik dat voornamelijk om me heen hoor, dat gevoel van heerlijk te hebben geslapen. Maar het moment dat je wordt weggereden naar de OK en weet dat het echt gaat gebeuren, daar kan ik nu al van in paniek raken...De rit naar de OK vond ik eigenlijk wel 'gezellig'. Ik had nog geen spuitje o.i.d. dergelijks gehad waar ik suf van werd. Ik moest wachten bij de OK, omdat het via de spoedeisende hulp ging. Ze vertelden me dat het zelfs nog zou kunnen zijn dat er iemand voor mij moest, maar dit was niet het geval. Toen ik de OK zelf binnen werd gereden, verbaasde ik me over de hoeveelheid mensen. Ik heb met de chirurg liggen praten, dit was eigenlijk wel leuk. Ik herinner me dat ik over Rusland vertelde, mijn laatste zin was geloof ik: "Ja, er zijn gewoon veel mensen ..." en daarna weet ik niets meer.
Exces, het grappige is dat ik dat voornamelijk om me heen hoor, dat gevoel van heerlijk te hebben geslapen. Maar het moment dat je wordt weggereden naar de OK en weet dat het echt gaat gebeuren, daar kan ik nu al van in paniek raken...De rit naar de OK vond ik eigenlijk wel 'gezellig'. Ik had nog geen spuitje o.i.d. dergelijks gehad waar ik suf van werd. Ik moest wachten bij de OK, omdat het via de spoedeisende hulp ging. Ze vertelden me dat het zelfs nog zou kunnen zijn dat er iemand voor mij moest, maar dit was niet het geval. Toen ik de OK zelf binnen werd gereden, verbaasde ik me over de hoeveelheid mensen. Ik heb met de chirurg liggen praten, dit was eigenlijk wel leuk. Ik herinner me dat ik over Rusland vertelde, mijn laatste zin was geloof ik: "Ja, er zijn gewoon veel mensen ..." en daarna weet ik niets meer.
zaterdag 1 september 2012 om 13:51
Jeetje! wel heftig hoor,
Het is wel een aanrader om een gesprek aan te gaan met de anesthesist? Maar krijg je die niet sowieso standaard al?
Naja, even goed. Dat zou ik dan even aankaarten, Hij of zij kan je echt gerust stellen.
Toen ik zelf nog jonger was was ik ook echt bang voor narcose, Bang om alles te voelen, zonder dat ik me kan bewegen.
Maar tegenwoordig, hebben ze zulke goede aparaten dat ze precies alles kunnen meten, wat je nog voelt ect.
Niks om bang voor te zijn.
Veel sterkte met de operatie & herstel,
en niet bang zijn voor narcose!!! Je ligt dan toch lekker te slapen !
Het is wel een aanrader om een gesprek aan te gaan met de anesthesist? Maar krijg je die niet sowieso standaard al?
Naja, even goed. Dat zou ik dan even aankaarten, Hij of zij kan je echt gerust stellen.
Toen ik zelf nog jonger was was ik ook echt bang voor narcose, Bang om alles te voelen, zonder dat ik me kan bewegen.
Maar tegenwoordig, hebben ze zulke goede aparaten dat ze precies alles kunnen meten, wat je nog voelt ect.
Niks om bang voor te zijn.
Veel sterkte met de operatie & herstel,
en niet bang zijn voor narcose!!! Je ligt dan toch lekker te slapen !
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
zaterdag 1 september 2012 om 14:22
Ik zou niet meer anders geopereerd willen worden dan onder narcose (bij wijze van spreken). Tuurlijk is het spannend, maar je bent zo weg, merkt niets en in de meeste gevallen heb je tegenwoordig ook weinig last daarna. Ik had ook het gevoel heerlijk geslapen te hebben en was binnen korte tijd weer zo fit als een hoentje.
zaterdag 1 september 2012 om 14:48
Geef ver van te voren aan dat je angstig bent, dan krijg je ook ver van te voren iets kalmerends. Laat iemand lekker vroeg naar je toe komen zodat je samen op de operatie kan wachten. Die zit dan gewoon naast je, want je ligt zelf vaak al van vermoeidheid te slapen.
In de OK zijn ze zo aardig, je krijgt lekker warme dekens uit een warmhoudkast omdat het zo koud is. Je sokken en vaak ook je onderbroek mag je gewoon aanhouden.
Neem niet zonder overleg iets in, ook geen homeopatische dingen. Ook homepatische dingen kunnen kwaad. Je moet altijd alles vertellen wat je inneemt. Zou ik dus zeker niet nemen anders gaat de operatie misschien niet door.
Ongeregistreerde middelen hebben geen bijsluiter maar hebben soms wel invloed op medicatie.
Heel veel succes.
In de OK zijn ze zo aardig, je krijgt lekker warme dekens uit een warmhoudkast omdat het zo koud is. Je sokken en vaak ook je onderbroek mag je gewoon aanhouden.
Neem niet zonder overleg iets in, ook geen homeopatische dingen. Ook homepatische dingen kunnen kwaad. Je moet altijd alles vertellen wat je inneemt. Zou ik dus zeker niet nemen anders gaat de operatie misschien niet door.
Ongeregistreerde middelen hebben geen bijsluiter maar hebben soms wel invloed op medicatie.
Heel veel succes.
zaterdag 1 september 2012 om 15:53
Ik heb al redelijk wat keren geopereerd, stuk of 6 keer ofzo, voor verschillende dingen. Iedere keer ben ik weer stikzenuwachtig en iedere keer van het 100% mee.
Het rotste vind ik het wakker worden en zo ongecontroleerd trillen van de kou. Gelukkig duurt dat niet zo heel lang en hebben ze vaak van die warme luchtblaas dekens.
Meestal zijn er hele lieve verpleegkundigen en assistenten die je er heel goed doorheen helpen, en slaap je voor je het weet. Probeer aan iets fijns te denken, zoals dat je op het strand ligt of in de tuin op een tuinstoel in de zon. Dat helpt vaak. Laat verder maar over je heen komen, probeer te ontspannen en weet dat ze heel goed voor je zorgen.
Ik geef van te voren aan dat ik misselijk word van de narcose, dan krijg ik van te voren al wat, dat helpt wel. De allereerste keer, ook heel veel moeten overgeven, maar sinds ik dit aangeef en er wat voor krijg gaat dit prima.
Geen zorgen maken hoor, het komt echt goed
Het rotste vind ik het wakker worden en zo ongecontroleerd trillen van de kou. Gelukkig duurt dat niet zo heel lang en hebben ze vaak van die warme luchtblaas dekens.
Meestal zijn er hele lieve verpleegkundigen en assistenten die je er heel goed doorheen helpen, en slaap je voor je het weet. Probeer aan iets fijns te denken, zoals dat je op het strand ligt of in de tuin op een tuinstoel in de zon. Dat helpt vaak. Laat verder maar over je heen komen, probeer te ontspannen en weet dat ze heel goed voor je zorgen.
Ik geef van te voren aan dat ik misselijk word van de narcose, dan krijg ik van te voren al wat, dat helpt wel. De allereerste keer, ook heel veel moeten overgeven, maar sinds ik dit aangeef en er wat voor krijg gaat dit prima.
Geen zorgen maken hoor, het komt echt goed
zaterdag 1 september 2012 om 16:03
Hallo,
Ik heb gister een kijk operatie gehad voor een Cyste en de rest te laten bekijken. En was ontzettend bang voor het infuus en de narcose. Met het infuus hebben ze 2x moeten prikken. en de narcose voelde ik niets van, was binnen 20Seconden weg. Die mensen die daar zijn weten echt wel wat ze doen!
Je weet straks wel precies wat er aan de hand is, en dat is wel het belangrijkste neem ik aan..
Ik heb gister een kijk operatie gehad voor een Cyste en de rest te laten bekijken. En was ontzettend bang voor het infuus en de narcose. Met het infuus hebben ze 2x moeten prikken. en de narcose voelde ik niets van, was binnen 20Seconden weg. Die mensen die daar zijn weten echt wel wat ze doen!
Je weet straks wel precies wat er aan de hand is, en dat is wel het belangrijkste neem ik aan..
zondag 2 september 2012 om 12:41
Wat een lieve reacties allemaal. Ik merk echt dat ik er wat rustiger en realistischer tegenaan kan kijken. Desondanks raak ik soms ook weer helemaal in paniek. Vooral omdat dit toch een wat onzekere periode is, dat maakt me redelijk instabiel merk ik.
De laatste keer dat ik in het ziekenhuis was, week geleden, zag ik bij de lift een arts staan met van die groene/blauwe kleding aan die ze op de ok dragen. Ik voelde meteen een paniekaanval opkomen. Om maar even aan te geven hoe ik er in sta.
@Mard en @South, ik heb nog niks op de groep geschreven hoor, dus jullie hebben niks gemist. Weet het zelf ook nog niet zo lang. Dank voor jullie lieve knuffels!
De laatste keer dat ik in het ziekenhuis was, week geleden, zag ik bij de lift een arts staan met van die groene/blauwe kleding aan die ze op de ok dragen. Ik voelde meteen een paniekaanval opkomen. Om maar even aan te geven hoe ik er in sta.
@Mard en @South, ik heb nog niks op de groep geschreven hoor, dus jullie hebben niks gemist. Weet het zelf ook nog niet zo lang. Dank voor jullie lieve knuffels!
zondag 2 september 2012 om 19:41
Ik ga hier niet uitweiden over wat ik doe, maar ik heb beroepsmatig met de ok te maken. Voordat je geopereerd wordt wordt je gescreend, geef dan aan dat je heel bang bent. Je zegt dat je bang bent de controle te verliezen, maar bedenk dat je tijdens de operatie continu gemonitored wordt. Zo wordt er gezorgd dat je geen pijn hebt, diep genoeg in slaap bent, warm wordt gehouden etc.
Cum non tum age
