Relaties
alle pijlers
ik weet het niet meer
zondag 16 september 2012 om 12:23
hallo
ik ben een vrouw van 32 en heb nu 5 jaar een relatie met mijn vriend.
voor hem heb ik een relatie gehad waar ik lichamelijk en geestelijk ben mishandeld daar heb ik een zoontje van nu inmiddels 8 jaar van.
toen mijn zoontje 1 jaar was zijn we bij hem weg gegaan.
we hebben een tijdje bij goede vrienden gewoond in totaal 3 jaar en toen kreeg ik een huis voor mezelf.
drie maanden daarvoor had ik mijn huidige vriend leren kennen.
hij woonde nog thuis bij zijn ouders dus toen ik mijn huis kreeg was hij bijna altijd bij mij.
een jaar later zijn we samen gaan wonen..
het ging goed we hadden het leuk hij was lief accepteerde mijn zoontje en nam een vaderlijke rol voor hem aan.
een jaar later raakte ik zwanger we zouden er voor gaan.
ik had veel last van mijn hormonen en had stemmingswisselingen, hierdoor waren er veel spanningen.
inmiddels hadden we ook het nieuws gehad dat we een tweeling zouden krijgen.
we hadden toch allebei het vertrouwen dat het allemaal goed zou komen na de bevalling.
ik heb een moeilijke zwangerschap gehad bij 26 weken lag ik in het ziekenhuis met weeen.
na weken ziekenhuis in en uit ben ik uieindelijk met 32 weken bevallen.
dit was een moeilijke periode op en neer na het ziekenhuis de tweeling lag in de couveuse en ik had ook mijn zoontje nog natuurlijk.
uiteindelijk na 2 maanden mochten ze na huis zonder complicaties gelukkig.
in het begin ging het goed.
mijn vriend is heel dominant en ging steeds meer zijn zin en mening voorop stellen we hadden veel ruzie ook vaak om de kleinste dingen.
hij schold me uit voor van alles dingen die ik niet zal herhalen ik voelde me een voetveeg.
toen de tweeling 8 mnd oud was is hij gegaan.
dit was een zware maar ook een hele rustige tijd voor mij.
ik kon alles op een rijtje zetten en er zijn voor mijn kids
ik heb op dat moment wel gezinsbegeleiding gehad want ik wist het allemaal niet alleen
ze hebben me geweldig goed geholpen.
de kinderen gingen 1 keer per 14 dagen na hem toe want hij stond 6 jaar ingeschreven voor een woning dus had vrij snel een eigen huis.
ongeveer 7 mnd nadat we uitelkaar waren is hij komen praten hij miste me en wilde me terug we hebben veel gesprekken gehad over ons.
en ik was bang dat zijn agressie tijdens ruzies nog steeds zou zijn.
hij beloofde me hulp te zoeken en er wat aan te doen hij had er tenslotte alles voor over zei hij op die momenten.
in de maanden erna bleven we regelmatig bij hem slapen en hadden we het fijn met vijven het ging echt goed.
na 6 maanden miss achteraf veel te snel zijn we toch op aandringen van hem maar weer samen gaan wonen met de kids.
drie weken nadat ik me huis op heb gezegt ging het mis we kregen hevige ruzie en hij dreigde dat hij me er uit zou schoppen en alles van me af zou pakken wat ik had.
ik wilde wat terug zeggen en pakte zijn hand vast om hem me aan te laten kijken en hij sloeg me in mijn gezicht.
gelukkig hebben mijn kids hier niks van mee gekregen
ik ben na mijn vriendin gegaan en heb daar een paar nachten geslapen toen ik terug kwam was hij poeslief en alles kon niks was teveel.
maar vanaf dat moment voel ik me niet meer fijn bij hem.
nu in elke ruzie die we hebben word me gezegt dat ik eruit moet en ik kan daar niet meer tegen.
heb het gevoel dat ik geen thuis heb en dat heb ik echt nodig, ieder mens wel toch?
ik heb hem dit ook duidelijk gezegt maar het dringt niet door.
ik wil daar weg of hij moet weg maar met hem samen leven dat is iets wat ik niet meer wil.
weet alleen niet waar ik heen moet, wat ik moet doen enz.
en ik wil het voor de kinderen allemaal zo rustig mogelijk houden.
wie kan me raad geven, helpen?
ik ben een vrouw van 32 en heb nu 5 jaar een relatie met mijn vriend.
voor hem heb ik een relatie gehad waar ik lichamelijk en geestelijk ben mishandeld daar heb ik een zoontje van nu inmiddels 8 jaar van.
toen mijn zoontje 1 jaar was zijn we bij hem weg gegaan.
we hebben een tijdje bij goede vrienden gewoond in totaal 3 jaar en toen kreeg ik een huis voor mezelf.
drie maanden daarvoor had ik mijn huidige vriend leren kennen.
hij woonde nog thuis bij zijn ouders dus toen ik mijn huis kreeg was hij bijna altijd bij mij.
een jaar later zijn we samen gaan wonen..
het ging goed we hadden het leuk hij was lief accepteerde mijn zoontje en nam een vaderlijke rol voor hem aan.
een jaar later raakte ik zwanger we zouden er voor gaan.
ik had veel last van mijn hormonen en had stemmingswisselingen, hierdoor waren er veel spanningen.
inmiddels hadden we ook het nieuws gehad dat we een tweeling zouden krijgen.
we hadden toch allebei het vertrouwen dat het allemaal goed zou komen na de bevalling.
ik heb een moeilijke zwangerschap gehad bij 26 weken lag ik in het ziekenhuis met weeen.
na weken ziekenhuis in en uit ben ik uieindelijk met 32 weken bevallen.
dit was een moeilijke periode op en neer na het ziekenhuis de tweeling lag in de couveuse en ik had ook mijn zoontje nog natuurlijk.
uiteindelijk na 2 maanden mochten ze na huis zonder complicaties gelukkig.
in het begin ging het goed.
mijn vriend is heel dominant en ging steeds meer zijn zin en mening voorop stellen we hadden veel ruzie ook vaak om de kleinste dingen.
hij schold me uit voor van alles dingen die ik niet zal herhalen ik voelde me een voetveeg.
toen de tweeling 8 mnd oud was is hij gegaan.
dit was een zware maar ook een hele rustige tijd voor mij.
ik kon alles op een rijtje zetten en er zijn voor mijn kids
ik heb op dat moment wel gezinsbegeleiding gehad want ik wist het allemaal niet alleen
ze hebben me geweldig goed geholpen.
de kinderen gingen 1 keer per 14 dagen na hem toe want hij stond 6 jaar ingeschreven voor een woning dus had vrij snel een eigen huis.
ongeveer 7 mnd nadat we uitelkaar waren is hij komen praten hij miste me en wilde me terug we hebben veel gesprekken gehad over ons.
en ik was bang dat zijn agressie tijdens ruzies nog steeds zou zijn.
hij beloofde me hulp te zoeken en er wat aan te doen hij had er tenslotte alles voor over zei hij op die momenten.
in de maanden erna bleven we regelmatig bij hem slapen en hadden we het fijn met vijven het ging echt goed.
na 6 maanden miss achteraf veel te snel zijn we toch op aandringen van hem maar weer samen gaan wonen met de kids.
drie weken nadat ik me huis op heb gezegt ging het mis we kregen hevige ruzie en hij dreigde dat hij me er uit zou schoppen en alles van me af zou pakken wat ik had.
ik wilde wat terug zeggen en pakte zijn hand vast om hem me aan te laten kijken en hij sloeg me in mijn gezicht.
gelukkig hebben mijn kids hier niks van mee gekregen
ik ben na mijn vriendin gegaan en heb daar een paar nachten geslapen toen ik terug kwam was hij poeslief en alles kon niks was teveel.
maar vanaf dat moment voel ik me niet meer fijn bij hem.
nu in elke ruzie die we hebben word me gezegt dat ik eruit moet en ik kan daar niet meer tegen.
heb het gevoel dat ik geen thuis heb en dat heb ik echt nodig, ieder mens wel toch?
ik heb hem dit ook duidelijk gezegt maar het dringt niet door.
ik wil daar weg of hij moet weg maar met hem samen leven dat is iets wat ik niet meer wil.
weet alleen niet waar ik heen moet, wat ik moet doen enz.
en ik wil het voor de kinderen allemaal zo rustig mogelijk houden.
wie kan me raad geven, helpen?
zondag 16 september 2012 om 12:59
de gezindbegeleiding heb ik nog steeds maar ze weet niet alles maar ga haar morgen zeker bellen en heb nu nummers voor me liggen van spoed maatschappelijk werk en blijf van me lijf huis.
de reden dat ik de stap niet durf te zetten is dat ik bang ben dat me kids er een klap mee krijgen.
en ik ben bang om helemaal alleen te komen te staan.
de reden dat ik de stap niet durf te zetten is dat ik bang ben dat me kids er een klap mee krijgen.
en ik ben bang om helemaal alleen te komen te staan.
zondag 16 september 2012 om 13:10
Weet je waar jouw kinderen een klap van krijgen? Als je bij deze man blijft. Opgroeien met deze agressie (kinderen krijgen meer mee dan jij denkt) geeft hun geen veilig thuis en kan voor allerlei problemen zorgen in hun leven.
Weg gaan bij deze man naar een blijf van mijn lijf huis is wennen voor je kinderen en voor jou maar je geeft ze daarmee een veilige toekomst. Gun jouw kinderen en jezelf dat.
Weg gaan bij deze man naar een blijf van mijn lijf huis is wennen voor je kinderen en voor jou maar je geeft ze daarmee een veilige toekomst. Gun jouw kinderen en jezelf dat.
zondag 16 september 2012 om 13:17
hier heb ik geen ervaring mee.
maar ik wil je niet bang maken hoor.
jij zegt hij is goed voor de kinderen het kan wel zo zijn maariemand met agressie doet dingen waar hij niet bij na denkt hij kan jou en de kinderen behoorlijk wat aandoen op z`n moment.
agressie kun je niet sturen dat zit in je of niet.
maar meis maak dat je daar weg komt voor er vresselijke dingen gaan gebeuren dit kan echt niet je hebt beter verdien 3 kids op voeden en met z`n man verder gaan ik vind het knap maar dit heeft lang genoeg geduurt je hebt een liefdevolle man nodig en ook al kom je eerst aleen te staan genoeg mensen die je helpen die man helpt je nu ook niet dus je kunt het wel aleen.
kies voor de kids en jezelf meis meen de stap heb maar ff lef
maar ik wil je niet bang maken hoor.
jij zegt hij is goed voor de kinderen het kan wel zo zijn maariemand met agressie doet dingen waar hij niet bij na denkt hij kan jou en de kinderen behoorlijk wat aandoen op z`n moment.
agressie kun je niet sturen dat zit in je of niet.
maar meis maak dat je daar weg komt voor er vresselijke dingen gaan gebeuren dit kan echt niet je hebt beter verdien 3 kids op voeden en met z`n man verder gaan ik vind het knap maar dit heeft lang genoeg geduurt je hebt een liefdevolle man nodig en ook al kom je eerst aleen te staan genoeg mensen die je helpen die man helpt je nu ook niet dus je kunt het wel aleen.
kies voor de kids en jezelf meis meen de stap heb maar ff lef
zondag 16 september 2012 om 13:51
quote:mij32 schreef op 16 september 2012 @ 12:59:
de gezindbegeleiding heb ik nog steeds maar ze weet niet alles maar ga haar morgen zeker bellen en heb nu nummers voor me liggen van spoed maatschappelijk werk en blijf van me lijf huis.
de reden dat ik de stap niet durf te zetten is dat ik bang ben dat me kids er een klap mee krijgen.
en ik ben bang om helemaal alleen te komen te staan.
Kan me voorstellen dat zeker je oudste kind al genoeg klappen te verwerken heeft gehad in zn jonge leventje! Hij is 8 jaar en heeft zn eigen vader al zien vertrekken, daarna je huidige vriend, daarna weer terug naar vriend en nu deze situatie.
Je zegt dat iedereen vertrouwen in je vriend had dat het wel goed zou komen, maar toch kan ik absoluut niet begrijpen dat je zo snel je eigen woning weer hebt opgegeven om opnieuw met hem samen te gaan wonen. Waarom niet in je eigen huis gebleven en hem laten intrekken? Vind het gewoon erg dom om zo snel weer vertrouwen te hebben na wat er allemaal is gebeurd! Dat je dit doet als je alleenstaand bent, oke, maar als moeder denk je toch in eerste instantie aan je kinderen!?
de gezindbegeleiding heb ik nog steeds maar ze weet niet alles maar ga haar morgen zeker bellen en heb nu nummers voor me liggen van spoed maatschappelijk werk en blijf van me lijf huis.
de reden dat ik de stap niet durf te zetten is dat ik bang ben dat me kids er een klap mee krijgen.
en ik ben bang om helemaal alleen te komen te staan.
Kan me voorstellen dat zeker je oudste kind al genoeg klappen te verwerken heeft gehad in zn jonge leventje! Hij is 8 jaar en heeft zn eigen vader al zien vertrekken, daarna je huidige vriend, daarna weer terug naar vriend en nu deze situatie.
Je zegt dat iedereen vertrouwen in je vriend had dat het wel goed zou komen, maar toch kan ik absoluut niet begrijpen dat je zo snel je eigen woning weer hebt opgegeven om opnieuw met hem samen te gaan wonen. Waarom niet in je eigen huis gebleven en hem laten intrekken? Vind het gewoon erg dom om zo snel weer vertrouwen te hebben na wat er allemaal is gebeurd! Dat je dit doet als je alleenstaand bent, oke, maar als moeder denk je toch in eerste instantie aan je kinderen!?
zondag 16 september 2012 om 14:04
quote:_origami_ schreef op 16 september 2012 @ 13:55:
[...]
ja je hebt wel gelijk maar ik had me huis in een achterstandswijk omdat ik anders toen der tijd 5 jaar had moeten wachten op een huis en wilde toen echt weg bij me vrienden.
en deze wijk was veel beter voor mijn kids om in op te groeien.
en ik weet dat et niet slim was en zie dat ook echt wel in maar heb daar nu zo weinig aan dat is gebeurd en moet nu een oplossing hebben als je begrijpt wat ik bedoel.
Nu wel gezien, thanx!
[...]
ja je hebt wel gelijk maar ik had me huis in een achterstandswijk omdat ik anders toen der tijd 5 jaar had moeten wachten op een huis en wilde toen echt weg bij me vrienden.
en deze wijk was veel beter voor mijn kids om in op te groeien.
en ik weet dat et niet slim was en zie dat ook echt wel in maar heb daar nu zo weinig aan dat is gebeurd en moet nu een oplossing hebben als je begrijpt wat ik bedoel.
Nu wel gezien, thanx!