Psyche
alle pijlers
Zorgen om familielid
woensdag 17 oktober 2012 om 14:35
Een direct familielid van mij heeft een autistische achtergrond, PDD-NOS. In lichte vorm wellicht. Daarnaast heeft ze inmiddels sinds 2,5 jaar een depressie en een zware dwangneurose ontwikkeld. Nu is ze laatst op vakantie geweest met meer mensen met een zelfde soort achtergrond als zij heeft (al bleek ze één van de 'beteren' te zijn, neem me niet kwalijk, bedoel dit niet verkeerd).
Ik vind het moeilijk uit te leggen om mijn familielid te omschrijven, dus vandaar dat ik het wat kort heb gehouden.
Nu is dat familielid dus op vakantie geweest en heeft hier een man ontmoet (ik geloof ruim 10 jaar ouder) met ook een zelfde soort achtergrond. Hij heeft daarnaast ook een suicide achtergrond. Hoe leuk ik het ook voor haar vind, ik vind het heel moeilijk want overige familieleden waaronder ik vinden het allemaal dat mocht het wat worden (ze willen met elkaar daten/afspreken), ze beter een stabieler iemand om zich heen kan hebben.
Ik hoop niet dat mensen mij nu met een scheef gezicht aankijken na het te hebben gelezen van dit bericht, maar ik maak me oprecht zorgen, hoe blij ik ook voor mijn familielid zou zijn. Noem me ook alsjeblieft niet egoistisch want ik gun het haar van harte, maar ik weet niet of dat met hem is. Ik durf het niet met haar te bespreken en ik vind uiteindelijk ook niet dat ik hierover mag oordelen ten opzichte van mijn familielid, daarom dat ik het hier even kwijt wil.
Mijn zorg is puur en alleen; angst dat ze elkaar naar beneden halen met eventuele negatieve gedachten/gevoelens (versterken).
Ik sta natuurlijk ook open voor mensen met een verstandelijke beperking en/of psychische achtergrond bij wie dit juist goed is gegaan. Ervaringsverhalen zijn daarbij ook welkom dus..
Ik vind het moeilijk uit te leggen om mijn familielid te omschrijven, dus vandaar dat ik het wat kort heb gehouden.
Nu is dat familielid dus op vakantie geweest en heeft hier een man ontmoet (ik geloof ruim 10 jaar ouder) met ook een zelfde soort achtergrond. Hij heeft daarnaast ook een suicide achtergrond. Hoe leuk ik het ook voor haar vind, ik vind het heel moeilijk want overige familieleden waaronder ik vinden het allemaal dat mocht het wat worden (ze willen met elkaar daten/afspreken), ze beter een stabieler iemand om zich heen kan hebben.
Ik hoop niet dat mensen mij nu met een scheef gezicht aankijken na het te hebben gelezen van dit bericht, maar ik maak me oprecht zorgen, hoe blij ik ook voor mijn familielid zou zijn. Noem me ook alsjeblieft niet egoistisch want ik gun het haar van harte, maar ik weet niet of dat met hem is. Ik durf het niet met haar te bespreken en ik vind uiteindelijk ook niet dat ik hierover mag oordelen ten opzichte van mijn familielid, daarom dat ik het hier even kwijt wil.
Mijn zorg is puur en alleen; angst dat ze elkaar naar beneden halen met eventuele negatieve gedachten/gevoelens (versterken).
Ik sta natuurlijk ook open voor mensen met een verstandelijke beperking en/of psychische achtergrond bij wie dit juist goed is gegaan. Ervaringsverhalen zijn daarbij ook welkom dus..
woensdag 17 oktober 2012 om 14:51
Heel vaak zie je dat twee psychiatrische patiënten ( om het even zo klinisch te zeggen) elkaar vinden. Niet zo raar, als mensen bij opnames, groepstherapie of een speciale reis lang bij elkaar zitten gebeurt dit gewoon. Want zoveel contact met labeltjesloze mensen zal ze mogelijk niet hebben en bovendien knappen doe toch erg vaak af op een diagnose.... Niet zo gek, een depressieve partner is niet leuk.
Logisch dat jij je zorgen maakt, maar jij kunt er toch niets aan veranderen. Bovendien heb je nog geen idee hoe het gaat lopen: misschien snappen ze elkaar zo goed dat het super gaad
Logisch dat jij je zorgen maakt, maar jij kunt er toch niets aan veranderen. Bovendien heb je nog geen idee hoe het gaat lopen: misschien snappen ze elkaar zo goed dat het super gaad
woensdag 17 oktober 2012 om 14:54
Ik denk dat je je geen zorgen moet maken om dingen die zouden kunnen gebeuren. Je kan niet in de toekomst kijken dus waarom die energie daarin steken? Ik snap dat je je zorgen maakt maar het per definitie al afkraken is niet nodig natuurlijk. Laat het even op zijn beloop en probeer naar haar toe blij voor haar te zijn.
woensdag 17 oktober 2012 om 15:06
Ik weet ook wel dat zorgen maken helemaal geen functie heeft. Uiteindelijk is ze ook al 29 jaar en moet ze zich zelf ook kunnen redden, ook bij het maken in keuzes. Ze woont nog steeds thuis, ook dat is iets wat ik moeilijk vind. Door al die dingen die we hebben meegemaakt met haar, heeft de rest van het gezin ook bij het maatschappelijk werk gezeten. Ik hoop zo dat ze eens uit huis gaat, voor mezelf, voor het gezin maar vooral voor zichzelf. Hier zou ik geen problemen in ondervinden, maar met dit dan weer wel... Typisch he... Het klinkt vreemd, ze is 29 jaar, maar zal altijd mijn zusje blijven (terwijl ik jonger ben). Moeilijk soms, ondanks dat ik het haar van harte gun. We zien wel.
woensdag 17 oktober 2012 om 15:10
Je zusje dus. Ik kreeg meer de indruk een nicht, tante oid. Je schreef het in je tweede post pas. Dan ken je haar waarschijnlijk heel erg goed en kan ik je bezorgdheid beter plaatsen, heel moeilijk meid. Toch zou ik er even met een open blik ingaan. Voor haar ook niet prettig als iedereen bij voorbaat al denkt dat het niets is, dat voelt ze heus aan.
woensdag 17 oktober 2012 om 15:13
woensdag 17 oktober 2012 om 15:18
quote:Beauke schreef op 17 oktober 2012 @ 15:13:
Als jouw zus op haar 29ste nog niet zelfstandig kan wonen is er heel wat aan de hand met haar.
Het klinkt misschien stom, maar ik zou het vreemder vinden als een 'normaal' iemand dan een relatie met haar zou krijgen.
Je kunt je afvragen of dat dan een gelijkwaardige relatie is.
+1
Ik denk dat je erbij moet neerleggen dat jouw zus een "normaal"persoon gewoon niet zoveel te bieden heeft en dat dit misschien het beste is dat ze ooit zal kunnen krijgen. Hard maar waar. Zou jij zelf een relatie willen hebben met iemand als je zus?
Ze is vast heel lief etc, maar dat is deze meneer waarschijnlijk ook volgens zijn broers en zussen.
Als jouw zus op haar 29ste nog niet zelfstandig kan wonen is er heel wat aan de hand met haar.
Het klinkt misschien stom, maar ik zou het vreemder vinden als een 'normaal' iemand dan een relatie met haar zou krijgen.
Je kunt je afvragen of dat dan een gelijkwaardige relatie is.
+1
Ik denk dat je erbij moet neerleggen dat jouw zus een "normaal"persoon gewoon niet zoveel te bieden heeft en dat dit misschien het beste is dat ze ooit zal kunnen krijgen. Hard maar waar. Zou jij zelf een relatie willen hebben met iemand als je zus?
Ze is vast heel lief etc, maar dat is deze meneer waarschijnlijk ook volgens zijn broers en zussen.
woensdag 17 oktober 2012 om 15:37
woensdag 17 oktober 2012 om 15:37
Tja, je kunt er zo weinig mee. Je zus is volwassen en kiest natuurlijk zelf de mensen uit met wie ze om wil gaan (romantisch of anderszins). Ik zou het daarom toch maar positief proberen op te benaderen. Ze heeft iemand gevonden die ze leuk vind en wellicht heeft dat op beide wel een positieve invloed. Weet jij veel?
woensdag 17 oktober 2012 om 16:30
Ik zou me ook zorgen maken! Is je zus weerbaar genoeg? Kan ze inschatten of iemand 'goed' is voor haar of niet? Kan ze haar grenzen goed aangeven? Als ze dat niet kan: hou een oogje in het zeil. Zorg dat ze bij je terecht kan als er iets is. En dat doe je niet door haar vriend meteen te veroordelen, ook al rinkelen al je alarmbellen helaas....
woensdag 17 oktober 2012 om 16:32
Ik begrijp je angsten heel goed, hoor. Je verontschuldigt je wel heel erg, dat hoeft niet hoor. Al zullen er altijd mensen zijn die wat anders in je woorden lezen, maar ik zie een hele lieve en betrokken zus.
Toch denk ik dat je hier helemaal niets aan kunt doen. Ze zou het je zelfs kwalijk nemen als je je hier mee ging bemoeien. Het enige is dat je een oogje in het zeil houdt en er bent voor haar.
Probeer het zoveel mogelijk los te laten, hoe moeilijk dat misschien ook is. En probeer je bezorgdheid zoveel mogelijk voor je te houden en geniet van haar verliefdheid (als ze dat is).
Toch denk ik dat je hier helemaal niets aan kunt doen. Ze zou het je zelfs kwalijk nemen als je je hier mee ging bemoeien. Het enige is dat je een oogje in het zeil houdt en er bent voor haar.
Probeer het zoveel mogelijk los te laten, hoe moeilijk dat misschien ook is. En probeer je bezorgdheid zoveel mogelijk voor je te houden en geniet van haar verliefdheid (als ze dat is).
woensdag 17 oktober 2012 om 17:36
Als zij iemand zou vinden die 'stabiel' is, gaat de familie van diegene natuurlijk dolblij zijn met jouw familielid als partner van diegene?! Fijn zal dat voor haar zijn.... Net zo fijn als voor haar vriend nu bij jullie.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
woensdag 17 oktober 2012 om 18:30
@beauke, allereerst bedankt voor je opbeurende post. Ze was al uit huis geweest namelijk als zij geen dwangneurose was opgelopen. Ze was namelijk vlak voor deze diagnose bezig met het zoeken/vinden van een huis. Door alles wat ze heeft meegemaakt, is dit naar de achtergrond getreden en is ze eerder bang om op zichzelf te gaan (bang dat ze het niet aan kan) dan dat ze het niet wilt.
@ diridi, jammer dat je mijn post niet kunt begrijpen. Het doet me in ieder geval goed dat er mensen zijn die mijn zorg wel kunnen waarderen.
@ diridi, jammer dat je mijn post niet kunt begrijpen. Het doet me in ieder geval goed dat er mensen zijn die mijn zorg wel kunnen waarderen.
donderdag 18 oktober 2012 om 11:55
quote:frizzy schreef op 17 oktober 2012 @ 18:56:
Kom je zusje niet in aanmerking voor ambulante woonbegeleiding? Dat maakt de stap naar zelfstandig wonen wellicht wat makkelijker.Als het goed is is ze m.b.v. therapie langzaamaan daar naartoe aan het bouwen, dus we zullen zien. Maar het zal inderdaad wel een ambulante vorm worden. In principe is ze best zelfstandig, maar ze heeft gewoon iemand nodig die een paar keer in de week bij haar over de vloer komt om te vragen hoe het met haar is en of er nog obstakels zijn o.i.d.
Kom je zusje niet in aanmerking voor ambulante woonbegeleiding? Dat maakt de stap naar zelfstandig wonen wellicht wat makkelijker.Als het goed is is ze m.b.v. therapie langzaamaan daar naartoe aan het bouwen, dus we zullen zien. Maar het zal inderdaad wel een ambulante vorm worden. In principe is ze best zelfstandig, maar ze heeft gewoon iemand nodig die een paar keer in de week bij haar over de vloer komt om te vragen hoe het met haar is en of er nog obstakels zijn o.i.d.